Een mooi moment.....

Een vroege ochtendwandeling met Teun. En dan gewoon zomaar door dit mooie landschap wandelen. Zo zijn er zoveel van die schitterende momenten in de natuur, hier dichtbij huis. Het gekke is, dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel behoefte meer heb, om weg te gaan, om op vakantie te gaan. En weer is daar die glimlach. Een kind van haar vader. Hij had precies hetzelfde. En jawel, wij gaan heus nog wel even naar Rome. Of een weekje naar de zon, de nazomerzon dan wel. Want zomers in ons eigen land, zijn warm en fraai. 

En ondertussen heb ik mij genesteld in het koude atelier, de houtkachel aangestoken, een kopje Nespresso en onze mooi geknipte Teun in mijn nabijheid. De computer aan en straks ook een lekker muziekje, heerlijk genieten hier van de rust, en de weldadige omgeving. In de tuin zie ik vogeltjes, bolletjes die voorzichtig hun kleuren laten zien. Een lichtpaars krokusjes, blauwe druifjes, de narcisjes barsten bijna open en Teun snuffelt rond. Het lekkere hier is de combinatie van nog koud, ochtenddauw, en langzaam aan die kachel die de ruimte aangenamer gaat maken. Ondertussen schalt 'multicolor' door het atelier, en heeft Teun een prachtig blok hout te pakken. Heerlijk. Het grote genieten is begonnen.

Dit is weer zo'n typische Anita blik. Overdenkend, in mijn eigen wereldje. Beetje woest, beetje dunner dan ik was, maar ook ouder. En dat besef is er steeds weer. En het is goed. Ik geniet van deze manier van zijn en leven. Ik merk dat ik nadenk, bewuster keuzes maak. Me erg bewust ben van mijn verantwoordelijkheden en de stappen die ik zet nu. 

En ondertussen luister ik naar Karsu. Een prachtige jonge Turkse zangeres, en kokkin begrijp ik. Zij is een van die mensen, die ongelooflijk veel familieleden verloren heeft tijdens die aardbevingen in Turkije. Ongekend wat een verdriet, wat een pijn, wat een ellende. En juist nu, ben ik me zo ongelooflijk bewust van de intensiteit en de waarde van mijn kleine leventje hier. En hoe fijn zou het zijn, als mijn ouders me nu zouden zien. Zouden zij blij zijn met mijn keuzes, mijn manier van leven en zijn. En diep in mij weet ik het wel, ze zijn ergens en ze weten  het wel. Dat die ondeugende Anita van Loon, die soms zo weerbarstig was, die soms zo haar eigen gang ging als kind al, dat het met die meid, best goed is gekomen.

Terwijl ik dit schrijf voel ik een emotie in mij. Die er al zo lang is. De emotie van alleen zijn. De emotie van op jezelf zijn aangewezen. Een gek gevoel, ik, omringd door ongelooflijk veel lieve mensen, die van me houden, maar toch voel ik me soms zo alleen. Intens alleen. En ik kies hier ook voor, want het hoort ook zo bij mij. Dit stuk in mijn leven, is een stuk waar ik alleen mee bezig ben en ik heb dit ook nodig, die tocht, een soort van wandeltocht door het leven. Een beetje in de sfeer van een boek als het Zoutpad, uitdagingen aangaan, in mijn leven van heel andere aard, dan die in dat boek. Maar toch, jezelf ontmoeten, tegenkomen, beseffen, dat alleen ik verantwoordelijk ben voor de keuzes die ik maak. Hier en in mijn werk. En dat ik het aanga, ik ga alles aan, zo voelt het ook. Ik stap niet meer opzij. Ik probeer vanuit respect en waardering voor de ander, mijn leven te leven. En ik kom mezelf daar soms in tegen. Omdat ik ongeduldig ben, niet zonder oordeel ben, omdat ik me teleurgesteld soms voel. Omdat ik een verwachting heb van iemand, die niet wordt waargemaakt. En dit alles hoort bij mijn leerpad, mijn leerweg. Ik ga in juni een paar dagen naar een training over 'waarde gedreven leiderschap'. Een onderdeel van mijn reis. Waarbij ik nog meer met mezelf aan de slag ga. Ik kan niet anders.

En dan kom je zomaar op LinkedIn deze tekst tegen. Een tekst die zo bij me past. En met deze tekst in mijn lijf, in mijn hoofd en in mijn hart, ga ik zelfs maandag eventjes iets van carnaval proeven. Met alleen een zakdoek, geleend, om mijn nek. Een beetje geremd wellicht, maar zo leuk om te zien hoe mijn dorp ondergedompeld gaat worden. Gisteren zag ik een carnavalswagen, die gemaakt wordt door een groep mensen hier uit het dorp, en toen voelde ik een soort van trots. Vakmanschap, puurheid, en zo mooi om ook deze emotie te ervaren.

Morgen een mooie dag over duurzaamheid en oplossingen voor mijn natuurbegraafplaats in Hilversum, met veel bezoekers. Er gebeuren mooie dingen, die dichtbij mijzelf liggen. Velden vol bloemen, ruimte om te plukken, de natuur die je mag omringen, oh ja, ik geef nog lang niet op. Ik ga nog een hele tijd door met deze combinatie in mijn leven. Hilversum en Nieuw-Vossemeer, je zou het niet zeggen, maar het past zo goed. En ondertussen sjeest Teun de tuin in, hij hoort vogels en nieuwe geluiden. Een mooi moment.....

 

Bedankt!

Soms in het leven, lijkt het alsof alles vloeiend is en gaat. Dan lopen de dingen zoals je dat graag ziet. Dan gaat er niets kapot, laat techniek je niet in de steek, komen mensen op tijd, heeft iedereen een goede zin. En daar ben ik dan zo dankbaar voor. Het bijzondere vind ik, dat werken bij mijn Uitvaartstichting voelt alsof het geen werk is. Althans voor mij. En volgens mij voor heel veel mensen uit mijn team ook. Al die vrijwilligers, die allemaal zomaar bij ons zijn, en blijven. Die trouw zijn en met elkaar prachtige dingen neerzetten, het team uitvaarten, die tot in detail proberen een familie bij te staan of een uitvaartleider te ondersteunen. En natuurlijk is dat wat u van ons mag verwachten, alle dagen weer. En natuurlijk, soms laten ook wij wel eens een steekje vallen. Maken we een foutje in de factuur, of gebeurt er iets onverwachts en reageren we net niet goed. Of zijn de handdoekjes in het toilet op. Natuurlijk. Ook wij hebben iedere dag weer nog heel veel te leren. En dat doen we ook. Maar hoe fijn is het dan, dat de zoon, wiens vader is overleden een geweldige kaart en een doos (twee eigenlijk) van dit soort overheerlijke gebakjes brengt. Leuk om dan langs alle vestigingen te mogen gaan, en iedereen van gebak te mogen voorzien. 

En de laatste tijd kregen we prachtige taarten en gebak. Lieve kaarten, soms krijgen mijn mensen een fooitje, of een mooie fles wijn. Ongekend, hoe fijn is 'bedankt' en nog beter, hoe fijn het is als een familie tevreden is. Als wij een afscheid prachtig kunnen maken.  Want afscheid nemen is onvoorwaardelijk, er is geen weg terug. Als je kunt terugkijken op een mooi afscheid,, waarbij zowel aan de overledene als aan de familie recht is gedaan. Waar je met een lach en een traan aan kunt terugdenken, dan hebben wij het goed gedaan. En dan zit je te werken op een gewone dag op kantoor en worden er zomaar drie prachtige taarten gebracht, een attentie van onze accountant. Geweldig, ook de bezoekers in onze Huiskamer hebben er van genoten. Zo leuk, zo uniek. Het leuke is dat mijn team alle goede banketbakkers van Hilversum wel kent. En deze taart en die prachtige gebakjes werden dus met veel smaak genoten, door ons team, en onze bezoekers. Bedankt!

Dit is waarvoor wij werken, en als kers op de taart, organiseren wij ieder jaar een Avond vol Licht, op 1 februari. In de aula van begraafplaats Zuiderhof. Hier ziet u een foto van onze aula, de zuilengalerij op begraafplaats Zuiderhof, een ontwerp van Dudok. Met muziek, met licht, met een samenzijn. We zetten al onze dierbaren, die niet meer hier bij ons zijn, in het licht. Waanzinnig mooi. De bomen, de aula, het terrein, alles is uitgelicht. We bedanken als het ware het leven. En iedereen die overleden is, zetten we in het licht. Op enig moment gaan alle lichten binnen uit en steken we een kaars aan, voor je man die overleden is. Of voor je overleden kind, of voor je vader en of je moeder. En al die kaarsjes bij elkaar, het was zo prachtig...zo intens. Zo mooi.

En dit jaar heb ik in mijn toespraak ook aandacht gevraagd voor al die 1836 overledenen van de Watersnoodramp in 1953. Hier in mijn dorp was op 1 februari een schitterende herdenking in de grote Katholieke kerk, Annemarie was erbij. Ik stond in Hilversum en herdacht ook de mensen in mijn dorp, die veel familie en vrienden in 1953 hebben verloren. Ik zette hen ook in het licht. 

In Hilversum waren Jörgen en Jolanda Bazen van Luizter, en zij 'verlichten' onze avond met hun prachtige muziek en woorden. Er waren sprekers, er was aandacht, er werd gezongen 'let it be' met elkaar, hoe mooi..... volgend jaar 1 februari 2024 ben je welkom. Het is een Avond vol Licht voor iedereen, voor iedereen die verlies kent en rouw, dus ook voor jou....

Samen zingen vind ik geweldig. Ik kan niet zingen, maar ik zing wel vaak. In de auto, alleen, en in deze aula zong ik 'let it be' en zag ik mensen vol emotie, met tranen op hun wangen, meezingen, wat was het mooi. Bedankt! Aan iedereen die er was. Bedankt aan al die mooie woorden, bedankt voor al die aandacht. Bedankt aan mijn team. En vooral bedankt aan al die mensen die zijn gekomen deze avond, een volle, volle aula.

Hoe fijn is het om 'dank je wel' te zeggen. Ik doe dit vaak. Omdat ik oprecht dankbaar ben. Dankbaar voor het leven. Dankbaar voor mijn gezondheid, die ik terug mocht krijgen. Dankbaar voor mijn vrienden, dankbaar voor al die mensen van wie ik hou en die van mij houden. Dankbaar voor mijn werk. Dankbaar voor het plezier in mijn leven. Dankbaar voor mijn huwelijk, mijn leefomgeving, gewoon dankbaar. Want als ik naar tv kijk, of als ik de kranten lees, dan lijken al deze omstandigheden en feiten, niet zo vanzelfsprekend als ik deze soms ervaar. Als ik zie wat mensen elkaar aandoen. Als ik zie wat er soms ook gebeurt tussen mensen. En op dat soort momenten, ja daar is ze weer, dan tel ik mijn zegeningen en voel ik me zielsgelukkig. 

Een bijna 'kerkelijke' blog, een mooie voor de zondagochtend. Een overpeinzing. Vanmorgen liep ik met Teun door een stukje polder, hij en ik samen, al redelijk vroeg en toen voel ik me dankbaar en dan weet ik dat ik erover wil schrijven. Een fijne zondag...

Ouder worden....

Ik hoor je denken 'wat heeft deze foto nu te maken met ouder worden...' en toch houdt het verband met elkaar voor mij. Ik kwam hier te wonen, vlak voordat ik 60 werd. Genieten van de stilte, de tuin, de grote Katholieke kerk en het leven in een klein dorpje. En later, vorig jaar, kwam daar opeens zomaar een hondje bij. Teun. Een eigenzinnig, lief ondeugend hondje. En hij zit zomaar voor zich uit te kijken, te luisteren naar de vogels, te genieten van de stilte hier boven op de tafel. En nee, natuurlijk mag dat niet, maar ja....Teun zou Teun niet zijn, en hij is een vrijbuiter, lijkt op iemand denk ik. En ja voor mij is ouder worden, anders kijken. Anders kijken naar dingen die tegenzitten, of tegenvallen. Anders kijken naar materie, welvaart, rijkdom, minder snel onder de indruk zijn van iets. En gewoon met twee beentjes op de grond staan. Je niet zomaar meer omver laten blazen. Je vrouwtje staan. Maar ouder worden is meer dan dat. Is ook je met regelmaat verwonderen over wat er om je heen speelt. Is ook intenser genieten van de kleine dingen van het leven. Is vriendschappen waarderen, en niet kijken naar kwantiteit, maar naar kwaliteit. Ouder worden is rustig in de file staan en naar Neil Diamond luisteren, of liever nog naar Leonard Cohen. Een beetje melancholiek, maar zo zijn. Of de nieuwste liedjes van Boudewijn de Groot, ook wel een beetje triest, beluisteren. En je niet druk maken over een uurtje meer of minder. Ouder worden is rust vinden, ook als het even tegenzit. En denken over oplossingen, die over het algemeen, gewoon voorhanden zijn. Soms is het ook berusten. Of aanvaarden.

Voor mij is ouder worden een fijne tijd. Ja nogal wiedes, ik ben gezond, heb een hartstikke mooie baan, een geweldige vrouw, prachtige vrienden en vriendinnen, een fijn dorp, een heerlijke plek om te wonen, en stoelverwarming in mijn Mercedes. En Teun. Dus ja, makkelijk praten. Ik ben me hiervan bewust, als ik andere mensen spreek of hoor. Als ik die eenzame weduwe ontmoet in mijn Huiskamer in Hilversum. Of als ik hoor over die zieke man, of vrouw. Ja dan is ouder worden anders en niet zo fijn. Nu, op 31 januari 2023 durf ik rustig te zeggen, dat ik het prima vind om in dit kalenderjaar 64 jaar te mogen worden. Gek ook wel, om je te realiseren, dat er ergens een keer pensioen in zicht gaat komen. Dat ik vrije tijd ga krijgen, nog meer aandacht aan die heerlijke tuin mag geven. En toch ben ik nog lang niet van plan om te gaan stoppen. Omdat ik nog jaren in Hilversum wil blijven werken. Omdat ik nog af en toe les wil geven, ook na mijn pensioen, ook als ik echt oud ben, want nu ga ik weer een programma van twee dagen (verdeeld in een maand) voor aankomende coaches verzorgen. Fijn. En omdat ik ook mensen verder wil helpen, met coaching en training. Met lessen in levenskunst. Met leven misschien wel. Omdat ik echt het gevoel heb, dat ik nu intenser leef dan ooit. En nee, niet met grootsheid en indrukwekkende dingen, maar gewoon met dat zalmomeletje als lunch met mijn schoonouders. En dat hele bijzondere glas wijn erbij. Het zijn juist die dingen, die er echt toe doen. Die kleine momenten van geluk. 

En soms droom ik, dat ik nog aan tafel bij mijn vader zit. In de zorginstelling, en dat hij zomaar mijn hand vasthoudt en 'mijn lieffie' zegt of 'mijn zorgje' en dan in het dialect van Flakkee, klinkt lekker hoor. Want juist die kleine dingen, die mis ik zo. 

Mijn moeder in het hoekje van de bank met haar puzzelboekje, en samen luisteren naar Nana Mouskouri. Hoe fijn kan klein zijn. Toen waren zij ouder en ik nog jong. Nu word ik ouder en vraag ik mij soms af, als ik in het hoekje van de bank zit, hoe mijn leven eruit zal zien, als ik oud ben en misschien wel alleen. Geen idee, we zien wel. Voorlopig zit ik wel af en toe in dit hoekje, maar vaker nog ben ik lekker bezig, wandel ik door de polder of rond de Kreek, met Teun. Genieten we samen van het vrij zijn. 

Ik wens eigenlijk iedereen wel, deze rust. Deze tevredenheid met het leven. Het is fijn. Het maakt ook dat je stil kunt staan, bij die ander. Die het wellicht minder fijn heeft. Het maakt dat je je hand kunt uitsteken naar die ander. Dat je kunt luisteren. Dat je vanuit je rust, dat stukje aandacht kunt geven aan de wereld om je heen. Want vroeger zat ik mezelf dood te ergeren in een file. Nu geniet ik van de muziek, of dat mooie gesprek in de auto. Van die meneer die zwaait naar Teun, als hij naast me zit. Mijn moeder zou glimlachen, als ze dit zou lezen en ze zou zeggen 'kind het is toch nog goed gekomen met je'. Deze woorden waren haar laatste woorden, die ze tegen me zei, voordat ze stierf....dus haar zegen heb ik. Dank je wel mama van Loon. 

Schitterend!

Code oranje, vanaf 08.00 uur vrijdagochtend. Gelukkig was ik al veel vroeger in Hilversum. Zonder problemen. En toen ik op mijn werk kwam, was dit het beeld, Bosdrift in de sneeuw. Hilversum werd bedekt met een mooie laag sneeuw, dikke vlokken, en het prachtige winterse landschap bracht wandelaars, kinderen met de slee en nog veel meer moois op de been. En onze wereld zag er zomaar eventjes schitterend uit. Ik zat boven op kantoor en keek naar de prachtige begraafplaats en ik zat simpelweg te genieten. Te genieten van het bijna serene plaatje. En een paar uur later, smolt de sneeuw en toen ik naar huis ging, lag er nog een laagje op mijn auto, maar de wegen waar sneeuwvrij, en er was niets meer aan de hand. Eventjes alarm, en toen was het voorbij. 

En nu, op een hele rustige fijne zondagochtend, met mijn Nespresso aan de keukentafel. Nadat Teun en ik onze wandeling buiten alweer hebben gemaakt, waarbij hij zo geniet van zijn vrijheid. Gisteren rende hij over een strandje, en hij galoppeerde bijna als een paard. Zo blij werd hij ervan. Dat rulle zand, en hij ploegde er doorheen. Ik hou van die vrijheid en ik hou ervan als Teun vrij mag zijn. Ik laat graag de teugels vieren. Ik geef graag ruimte. Ik heb ook graag ruimte. Ik geloof in een vorm van leiderschap, waarbij vertrouwen de basis is. Waarbij ik ervan uitga, dat mensen hun plaats kennen, en hun verantwoordelijkheid nemen. En soms stelt het leven, en de mensen in dit leven me hierin teleur. Maar dat hoort er ook bij. Dat je teleurgesteld wordt, en hiervan leert en wilt leren. Dat je je doelen wat bijstelt, en uiteindelijk via een andere weg, of route, samen de doelen bereikt. Ruimte krijgen is voor sommigen te groot, te veel. Die hebben meer kaders en structuren nodig. 

Hier in mijn dorp, zie je hele mooie dingen gebeuren. De dame die altijd onze boeketten maakt, werkt nu samen met de supermarkt hier. En nu zie je in die supermarkt en buiten, hele vrolijke potten en bloemen staan. Samen staan we sterker. Dat is wel de basis van het leven hier. Met elkaar doe je zoveel meer dan dat je alleen kunt doen. Een dorp vol verbinding, of ben ik te idealistisch hierin. Ik vind het fijn om mensen te groeten, net als vroeger op Flakkee. Een praatje maken met iemand die een hondje heeft, en deze ook uitlaat. Of zomaar een glimlach, of een hand opsteken naar een auto die door de straat komt. Wel lastig als je de leilindes knipt, want je doet er uren langer over. Je praat wat, je zwaait wat en je knipt wat. Ach, tijd is als ik thuis ben, van een heel andere waarde. Het voelt alsof tijd veel minder belangrijk is, en het lijkt alsof je voorraad tijd veel groter is hier. Gek, hoe de ruimte en de manier van leven, je zo anders vormt als mens. Iemand die ik ken, en nu in het noorden van het land woont, ervaart dit ook zo. De rust van je omgeving geeft je rust. Ik ben zoveel minder gejaagd, ik ben zoveel meer in balans. Ik voel me zo goed hier, ik zou het iedereen aan willen raden. En natuurlijk hoop ik niet, dat iedereen nu opeens hier komt wonen, want dan wordt het weer zo druk hier, haha... maar kom maar gewoon eens langs, ervaar het maar. Kom straks als al die mooie bollen uitkomen in de tuin, maar gewoon eens naast me zitten. Of wandel maar weer eens met me mee, als ik met Teun een rondje langs de Kreek loop. Dan hoor je het ruisen van het riet, dan zie je dat prachtige licht, dan zie je de kleuren van de bloembollen om ons heen uit de grond komen. 

Zo mooi...al een paar weken geleden kwamen de eerste blauwe druifjes uit de grond. De bloemetjes van mijn moeder. Ik gaf haar altijd een bosje kleine blauwe druifjes. En ook op haar graf zette ik af en toe een pot met blauwe druifjes. Zo lief, zo teder bijna...en nu, komen ze overal in de tuin op...de bloemetjes van ma van Loon.

Leuk eigenlijk, hoe je in de tuin, zelf weer allerlei herinneringen gaat maken. Zo zijn alle gele bloemen, de narcisjes, die enkele gele tulp, de bloemen van en voor mijn vader. Hij was kleurenblind en zag alleen de kleur geel. En vele verhalen vertelde ik al, over deze man. Maar juist in deze periode van het jaar, waar het alweer 20 jaar geleden is dat mijn moeder overleed en alweer 8 jaar dat mijn vader is overleden, denk ik nog meer aan deze mooie mensen terug. En juist die simpele bloemetjes, dat beetje kleur en schoonheid, dat zo langzamerhand ontluikt, brengt me met een glimlach weer bij hen terug. Pa en Ma van Loon. Het liedje 'bedankt lieve ouders, bedankt voor het leven' klinkt dan altijd even in mij. En ik glimlach als ik denk aan de herinnering, hoe wij ooit, toen zij 25 jaar getrouwd waren, met een groep vrienden en vriendinnen in het Trefpunt, te Stad aan 't Haringvliet, dit lied voor hen hebben gezongen. Vraag niet hoe, maar de foto's zijn er getuige van. En dit lied is altijd voor hen. 

In maart gaat een wens van mij in vervulling. Dan gaan Annemarie en ik samen een weekend in een B&B in Hilversum. Daar waar ik vaker kom en slaap. Samen met Teun, gaan we een weekend allerlei leuke dingen doen in Hilversum. Een borrel drinken in Mout, een hapje eten bij vrienden, het centrum van Hilversum bekijken, kortom, dan laat ik haar alles zien, waar ik dagelijks ben en ook mijn leven heb. Toerist zijn in Hilversum, een kopje koffie bij de Bosdrift drinken. Een glas wijn bij mijn vriendinnetje daar, kortom...eventjes vanuit de ruststand, samen genieten van een ander mooi dorp.

En dan laat ik haar zeker deze plek zien....

 

Mijn gedachten zo heel vroeg in de ochtend....

Deze foto kwam ik ergens tegen en heb ik bewaard. Gewoon omdat zo'n pad, het levenspad een pad is voor iedereen. Allemaal bewandelen we een pad in dit leven, en soms slingert je pad hier en daar wat. Kom je bergen tegen, diepe dalen, mooie vergezichten, ontmoetingen, een pad vol tranen, een pad vol geluk, of van alles daartussen. En als ik heel vroeg in het donker, in mijn auto stap en naar Hilversum rijd, dan passeert vaak mijn levenspad in mijn gedachten. Die donkerte, dat vroege tijdstip, op de kerkklok soms kwart over vijf in de ochtend, maakt dat je gedachten de ruimte krijgen. Fijn. Daar is mijn autorit voor bedoeld denk ik dan maar. Om na te denken, over de stappen die ik heb gezet, de paden die ik heb begaan en nog zal gaan. En alles bij elkaar, op mijn 63e jaar, vind ik mijn pad wel een mooie reis. Ik heb laatst de huizen geteld waar ik heb gewoond, vanaf mijn geboorte en dat zijn er in totaal 12 huizen, en hier onze oude pastorie, is nummer 12. En wat mij betreft rol ik me hier ooit op, op de bank en is dit het laatste huis. Is wat huis betreft dit mijn laatste station op mijn levenspad. Fijn lijkt me dat. 

Een tijd geleden heb ik een lijstje gemaakt van al mijn Mercedessen, die ik heb gehad in mijn leven tot nu toe. En dat zijn er 14 in totaal. En ik weet zeker dat er minimaal nog 1 gaat komen, op enig moment. En ook zal Mercedes altijd mijn auto blijven. Ooit had ik het hierover met mijn vader, dit merk was ook een gezamenlijke liefde van ons, en wij waren het met elkaar eens. 'liever een 20 jaar oude Benz, dan een ander merk rijden'. En leuk om te voelen, dat ik niet meer voor de meest fancy auto wil gaan, maar ik wil wel altijd voor een Benz gaan. Heerlijk, dus die ster hoort ook bij mijn levenspad. Ooit kreeg ik een boek, waarin iemand deze cartoon voor me had getekend. Gaaf he...

Ik ben niet zo ver gegaan, dat ik al mijn relaties op een rij heb gezet. Het mooie van mijn levenspad is de ontmoetingen met prachtige mensen, de liefde die er is in mijn leven. Volgens mij kan ik uiteindelijk wel zonder een Benz, maar niet zonder de liefde...

Gisteren had ik een bijeenkomst in het uitvaartmuseum Tot Zover. Een prachtige bijeenkomst met een mooie mix van mensen uit de Funeraire Wereld. Georganiseerd door de Funeraire Academie. Leuk, interessant en anders. Waardoor er veel energie was en waar volgens mij de basis is gelegd voor veel meer. En toen ik terugliep naar mijn auto, kwam ik daar het beeld van mijn grote inspirator Leonard Springer tegen. De man die mijn Bosdrift begraafplaats zo prachtig ontworpen heeft. En die dus ook de Nieuwe Ooster ontworpen heeft en daar zelf begraven ligt. Zijn vader en moeder liggen bij mij, op een prominente plek op mijn begraafplaats. Ja ook die Funeraire wereld is onderdeel van mijn levenspad en maakt dat mijn loopbaan zo prachtig is verlopen, via de bussen, de trams, het streekvervoer, via de Internationele HR-wereld, naar Yarden en nu in Hilversum. De mooiste baan ever zeg ik altijd. Juist vanwege die mix van onderwerpen die op mijn bordje liggen, het cultureel erfgoed, de Rijksmonumenten, de architectuur, de wereld van afscheid nemen, rouw en verlies, het dichtbij de mensen mogen staan, de prachtige beplanting, de diversiteit aan bomen en struiken. Kortom, ik voel me rijker dan een Koning. En ook door zo'n setting als gisteren, waar ik onderdeel van uit mag maken, voelt dit alles zo. 

En laatst zat ik te wachten op Annemarie in het ziekenhuis in Roosendaal. En daar zag ik zomaar hele leuke kunst. Een soort vrolijkheid te midden van een wereld, waar ook veel verdriet en gedoe is. Als je binnen komt staan daar al beelden van mensen, en overal zie je kunst, een soort van kunstroute. Het deed me denken aan het LUMC, waar ik ook tussen alle ellende door, kon grinniken om een beeld. Mooi hoe een glimlach op je gezicht verschijnt, in een wereld waar je over het algemeen weinig te lachen hebt. Dat doet kunst, of muziek soms met je. 

Zo hoorde ik laatst op een uitvaart het liedje 'blackbird' , dit lied gaat over het feit dat je ook met een gebroken vleugel moet blijven vliegen. Ik interpreteerde het als, het kan niet altijd fijn zijn, en mee zitten, maar ondanks dat moet je altijd proberen te blijven vliegen. De optimist in mij ziet altijd weer de zon. In het weekend bleef het maar regenen en Teun en ik waren iedere keer weer tot op de huid nat. En toch was het fijn. Mooi hoe liedjes je dag kunnen kleuren. Het liedje 'let it be' is ook zo'n mooi liedje...en zo zijn er nog zovelen te bedenken. Mooie liedjes die ervoor zorgen, dat je glimlacht. 

En nu, alweer avond. Teun en ik hebben net lekker een rondje langs de Kreek gelopen, bijzonder hoe ik af en toe zwaai naar iemand. Of even een praatje maak. En ik me dan steeds maar weer verwonder, hoe fijn ik me hier voel. Het gesprekje tijdens het uitlaten van de hond. De aandacht die er is voor Annemarie en haar nieuwe heup. De vriendelijkheid, het plezier, de mooie natuur, de rust, de stilte...het is 18 januari 2023. En ik wens iedereen een prachtig 2023 toe. En waar je ook bent of staat op je levenspad, kijk nog eens om, denk nog eens terug, glimlach bij een herinnering en ga dan maar gewoon weer door met wandelen. En blijf vooral goed om je heen kijken. Er is zoveel te zien.....een mooie avond!

2022, een slotakkoord!

Terwijl Teun vanmorgen twijfelde toen hij het buiten zag regenen, en bij de kerk alweer omdraaide, zijn plas deed en snel naar de achterdeur liep, realiseerde ik me, dat ik nog heel graag een blog wilde schrijven in 2022. Een soort van slotakkoord. Het einde van een bijzonder jaar. Een mooi jaar. Maar het woord mooi kent zoveel betekenissen. En is mooi iedere keer weer anders mooi. Waarom schrijf ik mooi...omdat het een jaar is, waar ik veel geleerd heb. Waar ik mijn eigen grenzen soms bijna tegenkwam. Waarin ik voelde hoe het is om 63 jaar te zijn en keihard te werken. Waarin ik voelde dat ik ook kan verlangen naar iets anders soms. Waarin ik bemerkte dat slijtage zijn intrede doet in ons leven. Haha, een mooi jaar ook, omdat er zoveel prachtige ontmoetingen zijn geweest. Op het werk, buiten het werk, in ons dorp, buiten ons dorp. Met Teun en zonder Teun. Een jaar ook, waar we in Hilversum heel voorzichtig een klein plekje mogen krijgen in de Funeraire wereld. Gewoon door simpelweg te zijn en te doen, wat we altijd proberen te doen, aandacht te geven aan onze medemens. Tijd en ruimte te bieden, waar nodig. En waar een prachtige club mensen, vrijwilligers en mensen in loondienst, een ongelooflijke bijdrage leveren aan ons succes. Maar ook die plek, waar je dit soort plaatjes kunt zien. Boterbloemetjes bij een grafmonument. Een eenvoud van het leven, zo stil verwoord. En ik, die daar iedere dag mag zijn. Dus 2022 was ook het jaar van de emotionele rijkdom. Van het ervaren en voelen waar het in dit leven echt over mag gaan. Soms kom je zomaar iemand tegen, die je raakt. En zo ontmoette ik mensen, die nu niet meer leven helaas. Aan het einde van hun leven en mocht ik hen omhelzen en laten gaan. En nu, nu liggen zij begraven bij mij op de begraafplaats. Alsof ze voor altijd bij me zijn...en zo is het ook. Iemand die overleden is, is niet weg. Nee ik ben niet spiritueel. Helemaal niet, maar ik geloof wel in eeuwige liefde. Hier in het leven en daarna, waar die ander dan ook zijn moge. En ook in mijn werkomgeving is die liefde voelbaar. En lijkt het soms alsof ik droom, droom omdat het als vanzelf lijkt te gaan. Met al die mooie mensen. En ook al was 2022 zakelijk gezien, en ook privé zakelijk gezien, een ander jaar dan 2021, het was een goed jaar. Financieel een ingewikkeld jaar. Maar juist door die andere vorm van rijkdom een mooi jaar. Ja veel schades, zakelijk en privé, veel gedoe, veel kapot, veel vul maar in. Maar ook iets dat niet helemaal 100% meer is, heeft een schoonheid, een waarde. En ergens op een grafmonument staat een hele mooi tekst. Die hierbij hoort. Ja ook dat is mijn leven. Wandelen over begraafplaatsen en woorden van waarde zien. En lezen en bewaren.

Doorgeven aan jou. Simpelweg omdat ik hoop dat ook jij er iets aan hebt in je leven. Want ook die boom, die struik, die plant, die bijna dood lijkt te zijn, die kan soms hele mooie dingen laten zien. Dat leer ik van mijn hoveniers. Hoe je oude planten en bomen kunt verzorgen, zodat ze ieder jaar toch weer die prachtige bloemen of vruchten kunnen laten zien. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan de Juttepeer van meneer Pastoor, een heel oude boom, die bij iedere storm met enorm veel geweld, een zware tak naar beneden laat vallen. Die Juttepeer, die heeft nog een hele gezonde kant, en daar groeien nog heel veel juttepeertjes aan. En als het dan zomer is, en die peertjes overrijp zijn, en van de boom vallen, dan ruikt het hier achter op het pad, naar een soort van wijngaard. Peren die aan het gisten zijn, verrot en die geur is heel bijzonder. Lekker bijna. Ik veeg het hele spul dan aan. Teun snuffelt er een beetje aan. En die oude Juttepeer, waar ooit de specht in huisde, die leeft gewoon weer door. Met nog maar een arm, maar hij geeft niet op. Net een echte van Loon, die geeft ook nooit op, zo zei mijn moeder altijd 'een echte van Loon, geeft nooit op'. Welnu daarom staat die Juttepeer naast mijn tuin, bij mijn tuinpad denk ik. Als een symbool van kracht. Van oerkracht bijna. Gek, hoe een huis, een plek, een dorp bij ja kan passen. Alsof je er altijd al hoorde. Zo voelt voor mij dit bijzondere dorp, maar vooral ook dat oude huis. Met die krakende trappen, een buurman zei het zo mooi 'als een thuis'. En ja 'als een thuis'. Mijn oorspronkelijke thuis leeft voor in mijn hart. Maar is niet meer hier bij me. En nu, nu heb ik mijn eigen 'thuis'. Mijn plek, mijn tuin, mijn pad, mijn luiken bij de ramen. En ja ook hier is het niet allemaal 100% in orde. Er moet in 2023 het nodige gebeuren aan het huis, en

dat komt goed. Gek, hoe ik op deze leeftijd ook, niet meer streef naar 100%, wel in mijn werk (300% graag) maar voor mijzelf voor mijn leven hier, mag er af en toe wel iets mis zijn. Dat geeft niet. En dus loop ik hier altijd in mijn eeuwige outfit, blauw, groen, grijs of bruin. En het doet me denken aan mijn zwarte korte broek van vroeger en mijn zwarte polo. Ik had wel drie of vier dezelfde sets en zag er dus iedere vrije dag exact hetzelfde uit. Fijn wel. Makkelijk ook. En ja, ik ga zomaar weer die kant op. Zit erin gebakken denk ik. Haha...ik zie opeens mijn vader zitten in een heel oud hemd, misschien wel echt versleten. Maar hij trok het gewoon weer aan. Zou ik nog meer op hem gaan lijken dan....? Ik glimlach in stilte. En neem hem weer mee in mijn hart, ongeacht waar de reis heengaat. Hij is bij me. Mijn moeder ook. Voor altijd. Onvoorwaardelijke liefde heet dat toch....

En lieve mensen, net weer een keer een stukje met Teun gelopen, samen door de regen. Hoe fijn is dat. Samen genieten van de stilte, de eendjes op het water, en de regen die ons nat maakt. Teun blij, rennend langs de kreek, omdat hij vrij is. Zich vrij voelt. En ook dat is rijkdom, dat realiseer ik me iedere keer weer. Afgelopen week had ik een gesprek met een vriend hier uit het dorp, in Hilversum weliswaar, maar toch over hoe leuk het is als je iedere dag in vrijheid met je vak, je werk, je levenswerk mag omgaan. En wat voor rijkdom dat dan is. En dus gaat mijn slotakkoord over alles wat er mag zijn, en is. Over je zegeningen tellen. Over de rijkdom van liefde en vriendschappen. Over houden van en in je hart al die liefde meedragen. Over bezig zijn met die mooie natuur, die waardevolle zaken, die ons leven zo mooi maken hier. Dus leef alsof het je laatste dag is, maar kijk wel goed om je heen. Er is zoveel moois te zien, heel dichtbij, dat boterbloemetje bij dat oude grafmonument. Die tekst op die steen. De muziek van de Top 2000, dat liedje van Kadanz 'in het donker zien ze me niet' schiet me zomaar te binnen, zal zeker niet in de Top 2000 staan, maar het is wel mooi. 

En ik, ik wens jou en iedereen een prachtig 2023. En geloof me ook nu wacht ons een prachtig jaar, vol liefde, gezondheid en rijkdom. Een leven voor mijn lief zonder krukken maar wel met een nieuwe heup. Een leven in Hilversum met prachtige ontmoetingen en gesprekken, en geloof me, ik ben er bij, ik blijf nog wel even. Het is prachtig, dit leven, hier en daar. Het vloeit al rijdend in elkaar over. Respect voor jou, respect voor elkaar. Kinderen van een vader, rijkt elkaar de hand...ook in 2023. Liefs!

December 2022

December een mooie maand, qua sfeer en beelden. En bijna dagelijks maken de mensen uit mijn team, tijdens hun werk, foto's van de begraafplaatsen in Hilversum, soms zetten we deze op onze website, omdat een beeld zoveel meer zegt. Hier de regenboog de afgelopen week op de Noorderbegraafplaats. Een prachtige statige plek, die te weinig in het licht staat. Terwijl ik dit schrijf zingt Stef Bos 'geef licht'. Een prachtig lied, een beetje melancholiek, op de een of andere manier hou ik al mijn hele leven lang, van een beetje trieste liedjes. Gek, terwijl ik zelf als mens, een vrolijk mens ben. Opgeruimd, vrolijk, en de muziek die ik kies, is dit vaak niet. De laatste albums van Leonard Cohen, bijna donker waren ze. Een van zijn songs is 'You want it darker'. Prachtig, hij spreekt zijn teksten bijna...

December 2022, een jaar wat we weer gaan afsluiten, in allerlei opzichten, financieel, emotioneel, een jaar waar ik twintig jaar geleden rond deze tijd, de laatste weken van het leven van mijn moeder mocht meemaken. Vrij had genomen, zorgverlof, om bij haar te zijn en een beetje voor mijn vader te zorgen. Fijn was dat. Het loslaten was nodig, om verder te kunnen gaan. Ben ik weer in zo'n zwaar thema terecht gekomen. Gek toch, waar mijn blogs over gaan. En haar laatste woorden die ze tot me sprak waren 'jouw kop vergeet ik nooit...'. Tja...daar zit je dan, als vrouw van 43 jaar, aan het sterfbed van je moeder, en daar heb je het dan mee te doen. Mijn moeder. De vrouw die ik gebruik als voorbeeld, als wijze dame, die me nog steeds de weg wijst, als ik het even niet meer weet. Een vrouw aan wie ik denk, als ik ziek ben. Deze week was ik ziek, ik lag hier op de bank. Met die lieve Teun, heel dichtbij me, alsof hij het voelde. Hij liet me niet alleen. Hij kroop soms bijna op me, beschermde me en maakte me warm. Ik was ziek, griep, misselijk, koud, ellendig, en ook wel alleen. Want Annemarie was aan het werk. En dat is niet zielig. Het is goed om af en toe heel alleen te zijn. Ik zoek het ook wel op. Ik vind alleen zijn fijn, soms. Omdat ik weet dat ik vaak niet alleen ben. Omdat ik weet, dat wij samen zijn, en dat er mensen zijn, vrienden, bekenden, buren, als het nodig is. Ik kan ervoor kiezen of ik het wil zijn of niet. Alleen. Dat geldt niet voor iedereen.

Een vroege ochtendfoto op de Zuiderhof, bij De Einder. Prachtig de verstilling van de heide. Ons uitzicht daar. Weer een foto gemaakt door een collega. Ongekend, wat een genot om daar te mogen werken toch. Dat begrijp je wel als je dit ziet. Dan snap je ook, waarom ik gewoon in die Benz stap en daar naar toe ga. Oh die Benz zo gaaf. Ik heb iets heel leuks besteld, gekkigheid, dat wel...lampjes met een logo, zodat als je de deur opendoet, je het Mercedes logo op de straat ziet schijnen. Het is wel iets geks met dat merk bij mij, inmiddels rijd ik in mijn 14e Mercedes en als ik ze tegenkom, dan koop ik al die modelletjes nog een keer op schaal 1:18. Zomaar, en zet ze op een rijtje. Mijn levensgeschiedenis op wielen. En als ik dan later in het bejaardentehuis zit of in de zorginstelling en je mag iets persoonlijks meenemen, dan neem ik die autootjes mee. Haha. en dan ga ik met een leuke andere oude dame, rijden over de tafel met die autootjes. En dan vertel ik over mijn vader, over de liefdes, over de muziek die ik draaide in al die mooie Mercedesjes. En dan eindig je weer waar je begonnen bent. Zou het zo zijn, zou het zo worden...geen idee. We zien het wel. 

Deze is ook heel mooi he...de Dudok gebouwen en het hek, op de Zuiderhof, die twee regenbogen erachter. Weer zo'n foto gemaakt door iemand van het team, waarbij je de rijkdom ziet van de plekken van de Uitvaartstichting in Hilversum. Ik zeg zo vaak hoe gaaf het is, om op dit soort prachtige plaatsen te mogen werken. Nooit eerder heb ik dit zo gevoeld. Zo intens. Zo mooi.....Dit gebouwtje is het kantoor waar ook de urnenwinkel is. 

En natuurlijk nemen mijn teamfotografen u ook nog mee naar de Bosdrift, want ook daar zijn prachtige plaatjes te maken met dit bijzondere licht. De Bosdrift was deze week vol van bijzondere ontmoetingen, een kerstdiner van een Hilversums Vrouwennetwerk, onze vrienden van Apres la Vie, de yoga lessen op woensdagavond, en jawel theatergroep TRAXX met rouw op je dak en de avond 'voor jongeren door jongeren' in onze Huiskamer van Springer. Een plek van ontmoeten en hoe bijzonder dat ik een prachtige mail kreeg van een zeer oude dame die al sinds haar tiende, in 1943 voor het eerst een zusje kwam begraven op deze plek en daarna nog een zusje en haar vader. Zij vond het altijd een enge, nare plek. En nu is de zwaarte van deze plek voor haar verandert in lichtheid, en dat komt door hoe prachtig deze begraafplaats geworden is. En door onze Huiskamer van Springer, zij schreef letterlijk 'er is iets van me afgevallen' en dinsdag ontmoet ik haar in onze Huiskamer, zij wilde mij persoonlijk ontmoeten, omdat zij blij is dat ik dit initiatief genomen heb. Hoe mooi...