Licht en donker wisselt elkaar af....

Terwijl ik nu naar buiten kijkt, dan regent het, is mijn gras te hoog, en te nat om te maaien. En binnen in het atelier brandt de houtkachel, Teun ligt ervoor. Hij is bekaf. Moe van alle indrukken. De lucht ziet er onheilspellend uit en ook ik ben simpelweg moe. Emotioneel moe. Vanmorgen kwam ik vijf minuten te laat bij de kapper. Ik die nooit te laat kom, altijd een half uur te vroeg ben. Ik had me in de tijd vergist. Twee hele lange dagen achter de rug, na een bijzondere maandag in Tilburg. Roze Maandag. Met de kleuren van de regenboog op mijn handen, dansend op gekke muziek, genietend van de mensen die je dan tegenkomt. En dinsdag een lange, maar vooral emotievolle dag. Ik iets te kort aangemeten soms, maar de zin 'ik wens u veel personeel' kwam in gedachten even langs. En dat zegt niks over dat personeel, maar alles over mij en mijn gemoedsrust. Onverwachts een bezoekje van de voorzitter van de Raad van Toezicht met een prachtige fles Italiaanse wijn, voor Annemarie en mij. Een dankjewel. En juist als je het niet verwacht, dan is het daar. Die glimlach, dat fijne woord. Die aai over je bol. En ook ik, heb die simpele dingen in het leven gewoon nodig. Dus dank je wel. Voor dat appje, voor die aai, voor je rust, voor die glimlach. Want in deze periode, confronteert het leven me meer dan ooit met de eindigheid ervan. De naderende dood. Een vriendin, een kennis van me, die kiest voor een natuurgraf bij mij, en met elkaar zoeken we haar plekje uit, gisteren. Zij kapot en echt ziek, ik gezond en de kleuren paars en geel, die horen bij haar graf. Emoties die ik voelde en Teun voelde het met mij, toen ik weer boven op kantoor bij hem kwam. Toen naar twee vrienden van vroeger, allebei ziek, en ook daar gesproken over de naderende dood. Teun ging er gewoon maar bij liggen. En of ik  de herdenkingsdienst wilde leiden, wanneer dan ook. Gek, bijzonder en zo vreemd ook weer. En toen ik om negen uur 's avonds de tuin in stapte wilde ik niet meer eten, alleen nog een glas wijn, en B&B vol liefde, was genoeg om deze dag af te sluiten. Het licht en het donker, het hoort bij elkaar, zoals het leven en de dood. Maar in mij is het deze week een beetje donkerder dan normaal. Ik voel de pijn, het verdriet, de angst ook soms. Liefdes, levens vol geluk, rollen die veranderen, van partner naar mantelzorger, van geliefde naar steunpilaar. En op dat soort momenten mag ik daar zomaar zijn. Heel dichtbij. En terwijl ik dit schrijf luister ik naar een van grote favorieten Leonard Cohen, met het nummer Anthem een prachtig nummer, dat ik laatst weer hoorde op het afscheid van een jonge vrouw. Indrukwekkend mooi. Ik ervaar de muziek van Cohen als zwaar, als donker soms. Maar ik hou er zo van. 

En als vanzelf kom ik dan terecht bij mijn programma 'Levenslessen in Levenskunst' een mooi en intens programma op 7 september a.s. Een dagje met 10 deelnemers. Een prachtig dagje, hier in dit atelier, met wel gemaaid gras, dat beloof ik, met mijn pampusgras dat zo mooi danst in de wind. Met mijn grote vlinderstruik, mijn hortensia, die mooie witte bollen, mijn paarse Hibiscus. Genieten, vanaf mijn werktafel hier in het atelier. Het is een beetje een combinatie plek geworden, van fijn zitten, werken, en juist deze plek maakt zo'n dag Levenslessen zo bijzonder. De kerk op de achtergrond, de mooie oude bomen, de stille stilte. Deze plek heelt in mijn beleving. Ik kan niet anders dan het zo voelen. Ik geniet van deze plek. En van het leven dat hier is. De mensen om me heen, en soms helemaal niet om me heen. Teun die wat scharrelt, die nu het hek ook uit kan lopen. Ik probeer hem vertrouwen te geven en dus de ruimte, de vrijheid zijn eigen weg te gaan. Ingewikkeld thema steeds. Zo doe ik het in dit leven, ik geef je ruimte, je eigen verantwoordelijkheid, om te gaan waar jij wilt gaan. Ik laat je los en hou je vast, ik volg je waar je gaat, en het doet me denken aan mijn eigen jeugd. De ruimte die ik kreeg, om letterlijk op mijn gezicht te gaan. En als ik opstond waren mijn ouders daar. En had ik weer een lesje geleerd. Ik geloof zo in dit principe. Best lastig om met mij te werken denk ik dan soms. Ik laat je graag je eigen les leren. En ik accepteer dat je dit doet op jouw eigen manier. We bewandelen allen ons eigen pad. En deze zin doet me denken aan een foto hier uit de tuin. Teun op zijn pad.

En achter deze glazen schuifpui, daar zit ik nu te schrijven. En de dag dat ik deze foto maakte was een lichte dag, met mooi gemaaid gras. Haha. Ik lach om mezelf. Ik baal van slecht gras, van te hoge heggen, van allerlei kussens die nu binnen liggen opgestapeld en hier niet horen. Een maagd van sterrenbeeld, en soms vind ik mezelf gewoon simpelweg een zeikerd. En dat stukje zeikerd komt er lekker uit als ik moe ben. Haha. Zelfreflectie is goed toch. Ik vind het altijd heel bijzonder, als iemand zegt, 'ik heb al zoveel ervaring, of ik heb al zoveel meegemaakt, ik hoef niets meer te leren'. Ik geloof dat ik als mens iedere dag weer leer. Meer leer. Mezelf nog beter leer kennen. En ik ben daar niet altijd blij mee, geloof me. Ik vind het ook mooi om te zien, hoe ik soms wat onzeker ben. Bijvoorbeeld bij het afspreken van zo'n herdenkingsdienst. Eerst wilde ik het niet. Nu ga ik het doen. Waarom, omdat deze mannen en ik een prachtig stukje in ons leven, samen zijn opgetrokken. We veel lief en leed gedeeld hebben, we kenden onze ouders, broers en zussen. We deelden lief en leed. We hielden elkaar vast in moeilijke tijden. We lieten elkaar los, en gingen ieder onze weg. En onze wegen komen weer samen, veel later, op andere momenten. We ontmoeten elkaar weer en gaan door. Met elkaar, op afstand en toch dichtbij. Ja daar is mijn woord weer, rijkdom. Pure rijkdom. Geluk. Vriendschap mag zo zijn, loslaten, verder gaan, elkaar bijna even vergeten, en als je elkaar weer ziet, dan open je je armen en is het daar weer. Zo was dat gisteren voor mij. En ik was blij toen hij zei 'je lijkt op je moeder zeg'. Een glimlach, een emotie, een herkenning. Fijn dat ik op mijn moeder mag lijken. Mijn mooie moeder...

Passie. Onze passie. Hier in de tuin, vol bloemen. En terwijl ik schrijf over deze kwetsbare mooie bloem zingt Leonard 'there ain't no cure for love' en ik glimlach. En ik dein een beetje mee. Wat een mooie toepasselijke tekst:

I loved you for a long, long time
I know this love is real
It don't matter, how it all went wrong
That don't change the way I feel
And I can't believe that time is
Gonna heal this wound that I'm speaking of
There ain't no cure
There ain't no cure
There ain't no cure for love

En terwijl ik luister, ligt Teun heerlijk te slapen. Hij denkt er het zijne van. Wil niet naar buiten. Teun houdt ook niet van regen en kou. Hij doet wat moet en sjeest dan gauw weer naar binnen. 

En op deze wat sombere dag, wens ik iedereen wijsheid, reflectie, stof tot nadenken, af en toe een droge periode als je een hondje hebt, een lekker plekje bij de houtkachel, een glimlach, een onverwachte aai over je bol. Of zomaar een stil moment. Pas goed op jezelf, en op elkaar. Hou elkaar maar vast. We hebben het allemaal nodig. Iedere dag weer. En geloof me, morgen wordt het weer licht. Ziet ons leven er weer anders uit. 

Dag!

De zon en de wind spelen samen vandaag!

En vandaag is zo'n lekkere dag. De wind waait best lekker, je hoort de bomen ruisen, Teun is alert, want hij snuift de hele tijd met zijn neus in de lucht. Vanmorgen vroeg ons rondje door de polder, zo'n rondje waar je blij van wordt. Door Teun zijn geren, de konijntjes op het veld, die vrolijk alle kanten op schieten, de vele tinten groen, en al die andere kleuren. De rand van de begraafplaats hier achter, vol met wilde vrolijke bloemen. Een bijna speels effect, op een zo'n strak ingerichte plek. De kerk die ging beginnen, Teun die bijna de kerk in schoot, om vijf voor negen. En het voorzichtige ontwaken van het dorp. Heerlijk. Ik denk, dat ooit, als ik met pensioen mag gaan of mag zijn, ik vooral daarvan kan genieten. Dat langzame ontwaken, het wandelingetje naar de SPAR voor een vers croissantje, mijn Nespresso erbij. Kopje koffie op bed, samen. En de dag is begonnen. Met een glimlach, de zon komt door, en speelt met de wind. De tuin kleurt vrolijk en het gras wil gemaaid worden, en zal ook gemaaid gaan worden. Kortom, de zondag is begonnen. En nu al weet ik, het wordt een heerlijke dag. Lekker samen. Lekker rustig. Telefoondienst weliswaar, maar dat is niet erg. Leuk wel, om vanuit deze rustige omgeving, uitvaartondernemers, families te woord te staan. Te mogen vertellen over onze dienstverlening, over wie we zijn en waar we voor staan, daar in Hilversum. Terug naar hier, terug naar de tuin, de vele bloemen en planten die zo ongelooflijk mooi bloeien en groeien. Mijn vlinderstruiken die echt prachtig paars zijn, een enorme grote en een paar wat kleinere, drie verschillende kleuren paars. Hoe mooi. Gek is, dat ik altijd paarse bloemen en planten koop. Nooit geel. Geel de kleur van mijn vader. Zonnebloemen en ik denk aan hem. Ik heb ook wel wat zonnebloemen en andere gele planten staan, gekregen. En dan glimlach ik, en denk aan hem. Net zoals wanneer dat mooie gele citroenvlindertje steeds langs komt in de tuin. Even in de buurt gaat zitten. En al die andere mooie vlindertjes, geweldig wat een leven. Nooit gedacht dat ik zo zou kunnen genieten van de tuin, de kleuren, de bloemen en de planten. Dat ik na zou denken over welke planten waar moeten staan. Dat ik de vogels hun gang laat gaan, waardoor er soms opeens een planten totaal ergens anders op komt. De vogels geven dus mijn tuin soms een wat andere nuancering, dan ik zelf had bedacht. Mooi hoe het leven geleefd wordt hier. 

Op 7 september organiseer ik samen met Monique, een dag 'Levenslessen vol levenskunst' zo'n dag waarop we met een groep van ongeveer 10 mensen aan de slag gaan over die dingen die echt belangrijk voor jou zijn. Jouw waarden, en hoe je daarmee omgaat in je leven. Hoe je jouw waarden, vertaalt in je leven. Hoe je vanuit die waarden keuzes maakt. En hoe je door dicht bij jezelf te zijn, en te blijven, je trouw blijft aan jezelf. Een dag met muziek, lekker eten en drinken, gezelligheid, buiten, Teun, onze vriend die er tussendoor scharrelt. In het atelier, of buiten, soms ook in huis, maar net wat er gebeurt zo'n dag. Monique en ik. We lopen ieder een eigen pad, totaal anders. Mooi is dat als ik naar mijn vriendenkring kijk, dan zie ik een enorme diversiteit aan mensen. Met totaal andere levens, en soms wandelt dat hier allemaal naar binnen. Op een verjaardag, ontmoet iedereen elkaar. En geniet ik van de mix van mensen. De een ontmoette ik ooit toen ik nog heel jong was, in mijn studentenhuis. Een vriendschap die gebaseerd is op liefde. En altijd zal zijn, al ruim 47 jaar. De ander ontmoette ik tijdens een studie aan de Universiteit in Groningen. Onze levens zijn zo enorm verschillend, maar nog steeds ontmoeten we elkaar. Zij woont in Zwitserland, ik in Nieuw-Vossemeer. Anderen mocht ik hier in het dorp voor het eerst ontmoeten, pas 4 jaar geleden. Een andere iemand mocht ik ca. 9 jaar geleden in Wassenaar ontmoeten, en nog steeds voelt het goed als we samen zijn. En daar tussendoor, mensen vanuit een werkomgeving, een feest, en het grootste kenmerk is dat mijn vriendschappen blijven bestaan. Ongeacht waar ik heenga. Want ik ben degene die door het land is getrokken, die ging verhuizen, op zoek naar, ja op zoek naar rust. Vanaf mijn 17e ben ik op reis geweest, omdat ik het gevoel had mijzelf te moeten vinden. Ik wilde Anita kunnen zijn en blijven, waar ik woon en waar ik werk. Zonder beperkingen, ik wilde van vrouwen mogen houden, en mogen zijn wie ik ben. In mijn te grote korte broek soms, en mijn verwassen polo. En bij iedere verhuizing, bij iedere ontmoeting, kwam ik dichterbij mijn 'thuis'. En nu, vier jaar geleden, ben ik oprecht thuisgekomen. In een heel lieflijk klein dorpje. Op fietsafstand van mijn geboortegrond, en toch voelt het zoveel fijner. Het is alsof ik hier hoor. Hier en nergens anders. Ik geniet van de mensen, het groeten, soms een praatje maken. Een hand opsteken, een glimlach. Het bezoekje aan de kapper. Het kopje koffie op het terras. De wandeling door de polder. Moet je nagaan en ik moest 60 jaar worden om thuis te komen hier. En nu, bijna 64 jaar, realiseer ik me, dat het goed is gekomen. Zoals mijn moeder zei, vlak voordat ze stierf  'het is toch nog goed gekomen met je' (en zij had het over mijn loopbaan, mijn werk, mijn zakelijke leven). Ja het is goed gekomen, in alles, in mijn levensgeluk, mijn liefde, mijn huis, mijn werk, mijn vriendschappen. Want zonder vrienden kan ik niet. Dat realiseer ik me ook. Zonder al die mooie, verschillende mensen, zou ik het leven anders ervaren. En hoe fijn is het, om te voelen 'ik ben echt gelukkig'. 

Doet me denken aan een ontmoeting op de begraafplaats. Mevrouw in kwestie was weduwe. Haar echtgenoot was vele jaren ouder, zo vertelde ze me en al geruime tijd geleden overleden. Zij bemerkte bij zichzelf, dat zij eigenlijk nu heel andere keuzes maakte, dan toen meneer nog leefde. En eigenlijk koos zij voor een natuurgraf, zonder dit te overleggen met de kinderen van haar partner. Want zij wilde nu, op haar 77e haar eigen keuzes gaan maken. En toen ik haar vertelde dat haar graf het nummer 99 had, was ze ongelooflijk blij. Ze hield van dit soort getallen, dit noem je een palindroom, een spiegelgetal, je kunt het omdraaien en het blijft hetzelfde. Leuk, ook deze dame moest eerst heel veel ervaringen opdoen in het leven, om uiteindelijk keuzes te maken, die dichtbij haar eigen kern, haar eigen waarden liggen. En zij was gelukkig, met haar gekozen boom, met haar gemaakte keuze. Diezelfde middag nog, betaalde zij dit graf. Zo blij was ze. 

En met dit prachtige beeld van mijn tuin, gemaakt vanuit het atelier, mijn zilverberk zo prachtig in het groen, ga ik naar het einde van mijn blogje van vandaag. Deze boom ruist zo lekker in de wind. Vroeger als heel klein meisje op mijn kamertje, lag ik te luisteren naar het ruisen van de bomen. Ik vond dat rustgevend. En nu, ik schat in, zo'n dikke 50 jaar later, luister ik weer naar het ruisen van de bomen. Glimlach ik bij de herinnering, huil ik soms zomaar even. Omdat het leven me veel gegeven heeft, maar ook veel heeft ontnomen. Maar ach, het leven heeft altijd twee kanten. En die ene kant, die draag ik met me mee. Zonder pijn, want het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Het gemis is er dus ook. En ook dat hoort bij mij. Het eenzaam zijn soms, zonder me eenzaam te voelen. De wat verstilde kant in mij, die bijna niemand ziet, alleen Teun. Hij en ik op donderdagen, wandelend door de stille polders, of langs de waterkant. Niet verdrietig, maar rustig samen optrekken, om al die gedachten de ruimte te geven. Het mag er zijn. Alles mag er zijn.

Ik wens je een prachtige zondag. De zon en de wind, zij spelen samen vandaag. Hoe fijn. 

De storm is weer gaan liggen.....

En de storm is weer gaan liggen. Had het weer gisteren heel Nederland (en Duitsland) in de greep, reden treinen niet meer, waren wegen afgesloten, vandaag is de rust weergekeerd. Gisteren was het hier al heerlijk. Hier in het land waar Zeeland Brabant kust. Hier op de plek, die rust laat voelen zoals het hoort. De stilte, af en toe een haan die kraait, de vogels die vrolijk zingen. Hier heel klein, bij mij, bij ons in de tuin. De storm is weer voorbij geraasd. Gek, nee eigenlijk ook niet zo gek, hoe het klimaat anders wordt, hoe het weer ons in de greep krijgt. En hoe we hier niet zo goed op ingespeeld zijn. Zandzakken voor de deur, hier, in dit huis. Storm, regen, een klimaat waarvoor we vroeger naar Spanje gingen, om die zon zo te mogen voelen. En nu is het allemaal hier. 

En ondertussen is het donderdagochtend, alweer in juli aangekomen, en zit ik met mijn eerste kopje Nespresso in de keuken. Ik lees een stuk in het NRC over laatbloeiers, over mensen die uiteindelijk doen, wat ze altijd al wilden gaan doen. Boeken schrijven, nadat het leven hen een ongekende hoeveelheid ervaring heeft gegeven. En dat is toch wel het mooie van ouder worden vind ik. Dat je al zoveel hebt mogen zien en voelen. Dat je al een aardig gevulde rugzak hebt, vol met ingewikkelde verhalen. Verdriet, geluk, liefde, ziekte, ongeluk, en dat dat alles maakt dat je anders doorgaat. Zo voel ik ook aan mezelf dat ik anders ben geworden. Fijn. Ik las net over een vrouw, die ziek is geweest, een beetje meer richting de dood dan het leven ging. En dit soort verhalen blijven me bij. Want ook al is het lang geleden, dat was mijn sleutelmoment, mijn sleutelverhaal. Mijn verhaal waarop mijn leven kantelde. Het moment waarop de armoede begon, haha. Maar ook het moment, waarop het geluk echt begon. En soms heb je iets nodig in je leven, het stoppen van een relatie, het ziek  worden, of gaan leven met een partner die ziek is, om te komen bij je eigen kern. Bij wie je echt bent en waar jij voor staat. Welnu, en waar sta ik dan voor. Wat zijn mijn waarden, waar geloof ik in. En dit is dan weer voor mij de basis voor een intervisie, of voor een coachtraject met mensen. Of voor een 'les in levenskunst' hier in de tuin. En uiteindelijk zal dat ook mijn eindbestemming zijn, na mijn pensioen. Levenslessen in levenskunst. Ik ben er ooit mee begonnen, ook ik gebruikte al heel lang geleden de zin 'ik ben in het ondertussen' en ik zie nu grote namen, die deze zin gebruiken. Mooi toch. Levenskunstenaar, dat woord kende ik nog niet, toen mijn rector mij vroeg, toen ik mijn HAVO diploma haalde op mijn 16e 'Anita wat wil je later worden'. Ik riep toen maar 'onafhankelijk'. Vond ik wel een mooi antwoord, omdat ik het woord 'Levenskunstenaar' toen nog niet kende, nog niet had bedacht. Maar dat is wat ik nu ben. Een levenskunstenaar. En dat is niet alleen maar dansen en zingen he. Dat is leven, met de omstandigheden die er zijn. Soms heel vrolijk, soms heel veel, soms heel weinig, soms alleen of alleen met Teun. Soms diepgaand, soms gewoon lekker met een super mooi glas wijn. Jawel, ik heb er weer een gevonden, samen met Jan en Annie en Annemarie, een prachtige nieuwe Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc. Genieten. De eerste 12 flessen staan al in de wijnkast. Klaar voor genieten. Klaar voor een momentje Levenskunst. 

En terwijl ik hier aan de keukentafel zit te schrijven, ligt Teun heerlijk buiten op de tuintafel. Zijn favoriete plek. En jawel, een hondje hoort niet op tafel. Een hondje hoort niet op de bank. Maar dit hondje gewoon soms wel. En soms ook weer niet. En jawel, ik ben opvoedkundig niet zo sterk. Ik heb geen kinderen. Jij weet niet wat opvoeden is. Al dit soort zinnen krijg ik regelmatig te horen. En het klopt allemaal. Alleen is mijn manier van kijken naar opvoeden, naar hondjes, naar mensen, naar het leven, misschien wat anders. Maar aan de basis van dit alles ligt een begrip als bewustzijn, en verantwoordelijkheid durven te delen, maar bovenal - vertrouwen -. Vertrouwen in mensen en dieren, vertrouwen in de samenleving. Vertrouwen in elkaar. En tot nu toe, word ik slechts zelden teleurgesteld in dit vertrouwen. Word ik vaker nog verrast wat vertrouwen me brengt. Hoe mensen (en Teun) hiermee omgaan. Hoe fijn dat is. Als ik jou simpelweg kan en mag vertrouwen. Je krijgt de sleutel van mijn huis. En geloof me, het is goed. Aan de basis van dit vertrouwen ligt simpelweg een ding - liefde - liefde voor het leven. Liefde voor mijn medemens. En dan zijn we weer terug, waar alles begon, daar in die Oostmoer. Waar ik gisteren even langs reed, op weg naar Hans en Mirna. En dat liedje 'daar waar mijn wiegje ooit heeft gestaan' of iets dergelijks, schiet me nu te binnen. Want in essentie, ondanks die rare korte broek waar ik altijd in loop, is het goed met van Loon. Niks mis mee. Zou Pa van Loon zeggen. 

Vorige week mocht ik iemand ontmoeten, voor wie het leven gaat stoppen. Op eigen verzoek. Jong nog, net de 30 aangetikt. En als ik dan met iemand over mijn begraafplaats loop, die niet meer verder kan in dit leven. Gewoon, omdat het niet meer lukt. Ondanks hulptroepen, gesprekken, liefdevolle omarmingen, dan ben ik blij, dat euthanasie bestaat. Dan ben ik blij, dat je dit soort keuzes mag maken. En natuurlijk raakt het me. En als ik dan terug naar huis rijd, over die overvolle A27 en soms gewoon een uurtje stapvoets rijd, en muziek luister van Stef Bos ofzo. Of soms nog zwaarder, Leonard Cohen, dan realiseer ik me altijd weer, hoe gelukkig ik mijzelf mag prijzen. Tja, daar kom ik steeds op uit. Als de weg waarop je loopt, niet de jouwe is, dan heb je een keuze. En ook in vriendschappen merk ik dat soms, als iemand altijd je maatje was, maar een totaal andere route gaat lopen, wat zegt dat dan. Wat doe je daar dan mee. Weer komt er een liedje in me op - Afscheid nemen bestaat niet -. Maar volgens mij bestaat dat wel. Ooit las ik ergens, afscheid nemen is iets van alle kanten bezien, netjes inpakken, nog een keer goed kijken en dan achter je laten. Dan verwordt het tot een herinnering. En zo kan het ook met vriendschappen. Je kunt die ook 'uit' maken, zonder ruzie. Netjes, in gesprek, elkaar de hand geven, nog een keer een enorme omhelzing en dan kijk je terwijl je wegrijdt nog een keer achterom. En dan komt er weer zo'n verhaal bij, in je rugzak. Volgens mij is dat ook levenskunst. En het leuke is, ooit heb ik afscheid genomen van vrienden. Op een dergelijke mooie manier. En op de een of andere manier kwamen ze later, anders wel, weer terug in mijn leven. En het paste weer bij dat moment. Fraai he...en zomaar opeens kom ik bij een Brabantse hit 'Engelbewaarder'. Tijdens het Dorpsfest hier, een veel gezongen, gedraaide hit. En ik, ik zing dit lied uit volle borst mee. Heerlijk. Dus als ik jarig ben, gaat ook deze aan. Grappig hoe muziek je loodst door het leven. Hoe je muziek met je meedraagt. En nu eindig ik dan ook redelijk abrupt, want Teun komt me halen. Hij wil er wel op uit. En hier hoort een liedje bij - Lass die Sonne in dein Herz - van Wind, komt zomaar spontaan bij me op. Glimlach en hou die vast. Mooie dag. Groeten van iemand die vandaag de Levenskunst weer gaat omarmen. Dikke zoen!

 

Een vrolijke zomer....2023

Terwijl de eikenbladhortensia open knalt, en de tuin dat bijzondere aangezicht geeft, luister ik naar hele leuke muziek. Muziek hoort bij de zomer, bij de zon, bij mij. Muziek is altijd al een ding geweest in mijn leven, dromend van geweldig piano kunnen spelen, nu al aan mijn 3e piano toe en nog steeds alleen maar 'mijn eerste walsje' kunnen spelen. Wie weet als ik ooit 80 ben en meer tijd heb. Maar muziek is zo heerlijk, en brengt je zo in andere sferen. Ik leer veel van jonge mensen om me heen, en krijg af en toe een filmpje doorgestuurd. En als ik dan die muziek ga beluisteren, dan word ik heel blij. Gek hoe je ook hier merkt dat je ouder wordt, ik blijf wel een beetje hangen in die top 2000 muziek, af en toe komt er iets bij. Iets van vandaag, iets van nu en zo luister ik naar de muziekjes achter filmpjes en leerde ik van Linda en Marieke Zouzout kennen. Heerlijke muziek, met af en toe franstalige teksten, luister maar eens naar Zouzouk. Zalig. Lekker ritme, lekker voor in de auto (ga je harder van rijden...helaas). Deze dagen Concert at Sea. Een van mijn wensen altijd nog, om daar eens naar toe te gaan. Maar liever nog heb ik een klein optredens in een klein theater, de intimiteit vind ik fijn.

Muziek, mijn vader en moeder dansten in de woonkamer op 'Ramona' van de Blue Diamonds en ik weet nog dat een keer een oppas dat singeltje wilde kopen van ons. En ik wilde dat niet. Ooit had ik dat singeltje, nu helaas niet meer. Al die oude herinneringen zijn wel ergens gebleven in de familie, alleen niet bij mij. En nu zeg ik helaas. Maar ach, alle muziek is terug te vinden. En dat is zo fijn. Een playlist maken met mooie nummers, voor een speciale gelegenheid, voor een samenzijn met elkaar. Of muziek voor een diner, op de achtergrond. Als ik zelf denk aan een van mijn favoriete nummers (en dat zijn er veel) is dat Moralito van Julio Iglesias, of een nummer van Tina Turner, mijn helaas overleden idool. Ik hield van haar stem en van haar benen. Ja echt. Geweldig. Ik ben naar een aantal concerten van haar geweest en ik wilde alleen maar vooraan staan, om haar te zien dansen met die prachtige benen. Die stem. Sexy.

En nu zit ik in de tuin, en ben ik blij en gelukkig met mijn lichtgevende speaker, met heerlijke muziek, mijn Nespresso, mijn watertje. Vanmorgen vroeg al gewandeld met Teun, tegengehouden door de zwanenfamilie, omgedraaid en een rondje Kreek, veld, en uiteindelijk een kop koffie op het terras bij Jack en Anja. Fijn. Het is zo thuis zijn. In de meest pure vorm. Teun die los naast je loopt, af en toe wat ondeugend doet, maar ondertussen ook op de begraafplaats al een zeer geliefd hondje is geworden. Mijn troosthondje, mijn lieve trouwe vriend. 

Julien Clerc zingt nu 'Si on chantait' een liedje van vroeger, mijn kamertje op de boerderij. Mijn kleine veilige plekje, waar ik mijmerde, zong, lachte en huilde. Waar ik mocht zijn wie ik wilde zijn. Waar ik voor het eerst een meisje kuste, waar ik zo gelukkig was. Als kind, de veiligheid van de stemmen van mijn ouders beneden. Mijn moeder die nog even kwam kijken of ik al sliep, en ook al sliep ik niet, ik vond het idee alleen al zo fijn. Dat ze nog even naar me keek. En ergens in die tijd, begon mijn liefde voor muziek. Mijn eigen pick-up, een Dual, een witte, ik weet het nog goed. Naast mijn bed. En ondertussen spring ik door de tijd, draai ik nu een oud jazznummer van Rita Reys. En denk ik aan mijn schoonmoeder en het lied 'zon in Scheveningen'. 

En opeens ben ik terug in mijn ontdekkingstocht naar de liefde, in den Haag. En daar was Pia Beck, een stoere dame met een wat zware stem, een vrouw die van vrouwen hield, rijdend in een grote cabriolet. Optreden in Scheveningen, genieten. Een nieuwe wereld opende zich. Pia galmt nu door mijn speaker hier in Nieuw-Vossemeer. Haha, wat geweldig. En toen North Sea Jazz, het artiestenvervoer, het nachtvervoer in Den Haag. Feest. Ongekend wat een feest, en hoe muziek zich hier verenigde met mijn werk. Een afterparty in het Bel Air Hotel, een heel weekend Jazz in het Congresgebouw. Paul Ackett ophalen in een Historische tram bij zijn huis. Ongekend, wat een tijden. 

En nu ben ik terug in de tuin. Met Teun aan mijn voeten. Met vogels die zich laten horen, die lekker door elkaar heen zingen. Die vrolijk zijn, die leven, die genieten. En ik ook. Ik moet zeggen, dat ik deze tijd, deze fase in mijn leven, erg mooi vind. Ik leef bewuster, intenser dan ik ooit heb gedaan. Ik sta stil bij alles wat er is. Ik zoek niet meer, maar heb gevonden. Ik heb rust. Stabiliteit. Mijn leven is kleiner, minder spectaculair, maar heel erg fijn geworden. Ik luister nu naar Lobo 'I'd love you to want me' en zing dit liedje lekker mee. Mooi, intens, en zo klein. En hier horen allerlei liedjes bij, vrolijke liedjes. Maar ook dat ene liedje speciaal voor die man, die ik op dit soort momenten ook zo intens kan missen 'als sterren aan de hemel staan' van Frans Bauer. Het lied dat we speelden op de uitvaart van mijn vader, omdat hij zo hield van deze muziek. En eigenlijk vonden veel mensen dat maar niks. Maar hij wel en ik ook. Geweldig. Dus ook dat lied laten we horen, vandaag en altijd. Het hoort bij mij. En als ik nu terugkom van mijn werk en ongeveer ter hoogte van Fijnaart ben, dan bel ik naar Annemarie en zeg ik 'ik ben bij Fransje Bauer, en bijna thuis schat'. Mooi hoe alles weer samenkomt, in een zo'n zin. En hoe ik dan glimlach, omdat mijn vader ooit met zijn kleindochter naar het huis van Frans Bauer is gereden en hoe hij een jong kind leerde van deze muziek te gaan houden. Prachtig toch. Heeft niks te maken met niveau, of wat dan ook. Gewoon met leven, met genieten, met puurheid, echtheid. En weet je, ik hou er ook van. Jawel, naast Tim Hardin, draai ik net zo lief Fransje Bauer, of Son Mieux. Ook zulke fijne muziek van vandaag. En ondertussen brengt mijn oude buurman, de oranje container weer terug. Zwaait hij naar me, 88 jaar, hoe lief. We zorgen in dit mooie leven hier, een beetje voor elkaar. Jij en ik, hij en ik. Ik knip zijn heg, we ruimen samen op. We drinken af en toe een kop thee. We eten een koekje samen. Kortom, wij. 'Dan telt alleen een gevoel dat ik veel van je hou'. Laatste zin uit het liedje van Frans Bauer. Op het Dorpsfest in het Wagenhuis zong ik de hele dag mee met 'Engelbewaarder' geweldig. En nu laat ik dit lied als slotakkoord voor deze blog nog even klinken hier door mijn tuin. Gelukkig is meneer pastoor doof. Haha...een mooie dag. Dit was zomaar zo'n lekkere zomerse blog, zonder veel diepgang. Maar gewoon oprecht een stukje van Anita van Loon. Dit ben ik ook. 'ik weet nu dat er een engelbewaarder bestaat, je kunt haar niet zien....'.

Mijn reis

De afgelopen dagen stonden in het teken van reizen. Reizen naar Bali, naar Italië, Frankrijk, en soms zelfs bestemming onbekend. Leuk vind ik dat, om te horen, welke keuzes iemand maakt en waarom. En terwijl ik hier vroeg op de zaterdagochtend, met mijn Nespresso in de tuin zit, aan de tuintafel, kijk naar mijn gras dat ik nodig moet maaien, en mijn pioenrozen in drie kleuren, dan denk ik na over mijn eigen reis. Gisteren zei iemand bij het afscheid van die bijzondere collega 'soms reis je een poosje samen, dan trek je samen op, en soms zie je elkaar weer en soms niet, dan gaat jouw weg, jouw reis een andere kant op, en dan draag je die mooie herinnering met een glimlach met je mee'. Een deel van deze tekst is van die dame die gisteren sprak, een deel van mij. Maar zo kijk ik wel naar alles wat ik doe. In mijn leven ontmoet ik mensen, soms lijken ze dichtbij, of zijn ze dat ook, en soms vervaagt het weer, en dat geeft niet, dat is goed. En zo reis ik verder, met een rugzak die vol zit met prachtige momenten. Verdrietige ook, het leven heeft altijd meerdere kanten in zich. Een verdrietig stukje in je leven, helpt je ook. Het relativeert, het doet je beseffen, wat er allemaal is. Het maakt je gras wat groener, het verdiept je en laat je zien, dat er altijd meer kanten zijn aan een verhaal. Het loutert je, heb ik ooit gezegd, na mijn periode van ziek zijn. Het haalt soms ook de scherpe kantjes wat van je af. 

En ondertussen heb ik zelf ook weer reisplannen, hele kleine, maar hele fijne. Ik heb er zin in, een meerdaagse training in Brugge staat voor de deur. Een dag of vijf dompel ik me onder in kennis, verhalen, verdieping van mijn eigen waarden, mijn manier van zijn - waarden gedreven leiderschap -. En voordat ik me onderdompel, een kop koffie bij de vuurtoren in Breskens bij mijn lieve nichtje. Heerlijk. Ik vind dit soort programma's altijd een beetje dubbel. Ik ga weg, kies voor mezelf en alles wat daarbij hoort. Verdieping, twijfel, opladen, stilte, afzondering, ontmoeten. Maar ondertussen laat ik mijn geliefde achter, en nu laat ik nog meer achter, naast mijn Annemarie, laat ik nu ook mijn Teun achter. Gek, net alsof ik een zoon heb. Gisteren op dat afscheid kwam die collega met zijn dochter. Mooi, die blik tussen vader en kind. Die blikken zie ik zo vaak hier thuis, Annemarie en haar dochters. Als ik al jaloers zou kunnen zijn, dan is het wel op dit soort blikken. En ik, simpele ziel, denk dit nu te hebben gevonden in Teun. Hij kijkt me soms zo aan van 'kom zullen we er eens even vandoor gaan samen'. Of hij kruipt bij mij, als Annemarie boos is. Deed ik vroeger ook, als ik iets gedaan had, en mijn moeder boos werd, dan kroop ik bij mijn vader, dan hadden we weer zo'n momentje samen. Heb ik nu soms met Teun, in de auto, of zomaar hier thuis. Maar toch, die blik tussen een ouder en een kind, die ken ik zelf niet. Het is een herinnering geworden voor mij. 

Terug naar mijn reis. De afgelopen week heb ik heel veel jonge mensen mogen ontmoeten, ik heb wel vier gastcolleges gegeven, voor jonge MBO studenten in de zorg. Over dood, rouw en verlies. Over leven ook. Bij mijn op de zolder van de Bosdrift, volle bak, een klas met heel veel kinderen met een enorm diverse achtergrond, veel kinderen voor wie Nederlands de tweede taal is. Prachtige ontmoetingen waar ik mocht vertellen over mijn werk, ons werk en waar zij mij mochten bevragen. En waar ik mocht genieten van de puurheid, de nieuwsgierigheid van deze jonge mensen.

Terwijl ik dit schrijf zie ik wel vijf vogels, die of aan het baden zijn, of wormpjes uit mijn gras halen, of zomaar iets meepikken en wegvliegen, het leven wordt ten volste geleefd hier in deze tuin. In deze tuin had ik ook een prachtig gesprek donderdagmiddag met de jongste dochter van Annemarie. Zij en ik samen. Komt niet zo vaak voor, maar was waardevol en intens. Over familie relaties, en over haar reizen. Zij heeft de schoonheid van reizen en ontmoeten ontdekt en vertrekt ergens dit jaar weer, voor langere tijd deze keer, naar Australië, Tasmanië en hopelijk ook naar Nieuw-Zeeland. Een paar maanden, een half jaar, of nog langer. Hoe fraai. En als ik dit soort verhalen hoor, dan vraag ik me af of ik dit zou willen. Nee ooit was ik in Tasmanië met mijn vorige partner, om haar familie te bezoeken. Fantastisch vond ik dat. Nee, nu niet meer. Ja heel misschien zou ik nog naar Nieuw-Zeeland willen, maar dan voor de wijnstreken, en geloof me in 'de Hemel' zo heet de wijnhandel in Hilversum waar ik fan van ben, kan ik dit ook. Zij laten mij af en toe een wijnreis maken, gewoon zomaar heel dichtbij. 

En als ik denk over al die reizen en reizigers, dan hoort daar ook weer afscheid nemen bij. Op Schiphol straks, of gisteren op de Bosdrift, of morgen, of....altijd weer laat je iets achter, en ga je door. In Wassenaar lieten we een super mooi appartement achter, luxe chique vond ik het daar. En hier is alles anders, oud, puur, met slijtage plekjes en vol verhalen. Het leuke is wel, dat je vrienden gewoon meeneemt, waar je ook gaat. Echte vrienden. En al die verhalen en indrukken die neem ik met mee. Naar een volgende plek, een volgend station. En ik merk, dat ik niet meer zo snel terugga, naar iets wat ooit was. Want het is anders geworden, ook op al die plekken waar ik ooit gewoond, geleefd heb, is het leven lekker doorgegaan. En als ik bij een vorig huis sta, dan herken ik alleen de plek nog, maar verder niets meer. Want ook ik ben veranderd inmiddels, al weer vier jaar verder in de tijd. Alweer vier jaar hier, vier jaar Hilversum, vier jaar weg bij Yarden, vier jaar ouder, haha. Ook dat gaat door. Nu kom je in zo'n fase dat het indruk maakt als iemand zegt 'huh ben jij al bijna 64, je lijkt veel jonger'. En natuurlijk is dat niet zo, maar het leuke is wel, dat je een soort van blijdschap voelt. En waarom dat nou is, dat begrijp ik niet zo goed. Ik kan genieten van zo'n gesprek met een jonge man of jonge vrouw, die de 30 nog aan gaan tikken, die net klaar is met school, en die een eerste baan krijgt, die zich nog niet wil of kan binden, omdat ze op reis gaan. Die...vul maar in. Ik voel me dan oud en wijs, maar bovenal is het goed zoals het is. Ben ik dankbaar voor die 64 jaar. Ben ik trots op die 64 jaar. En ben ik trots en blij waar ik nu sta. En juist in deze fase, ga ik nog een keer op reis, en probeer ik vanuit diverse invalshoeken de komende week nog wat wijzer te worden. Me te verdiepen in de waarden van mijn leven. En hoe ik deze waarden vertaal en uitdraag, in alles wat ik doe. En dan laat ik weer iets achter en neem ik weer iets mee. Vul ik mijn rugzak met indrukken, geniet ik, proef ik, voel ik en leef ik weer een heel klein beetje anders verder. 

Gisteren zong Marcel, onze gitarist, het liedje 'ik heb een steen verlegd in de rivier op aarde' van Bram Vermeulen, voor mijn lieve, nu ex-collega. En ja, hij heeft een steen verlegd binnen onze Uitvaartstichting Hilversum, dus dankjewel daarvoor. Dank voor je zijn, voor wie je bent en zult worden. 

Deze week, heeft mijn leven weer wat rijker gemaakt. En een andere zanger zong ooit op een afscheid van een prachtig mens 'ik heb genoten...'. En dat heb ik!

Twee leuke mannen in Nieuw-Vossemeer....

Donderdag. De dag waar ik zo veel van hou. Een dag om iets later op te staan, met Teun te gaan lopen, in de tuin te werken, de krant te lezen, gewoon simpelweg een dagje thuis. En alleen. Fijn.

En vandaag is het ook donderdag, om kwart over 7 liep ik al met Teun door de polder, hij schoot achter een haas aan, rolde door de mest, kortom mijn handen vol om hem weer enigszins te fatsoeneren. En toen om half 9 was ik zelf aan de beurt, die woeste bos met haar werd even netjes door Marieke onderhanden genomen. Fijn. Toen met de auto naar Steenbergen, voor de APK. En teruglopend naar de Oude Heijdijk. En daar ga ik dan liften, en al snel stopte er een auto met mensen die ik niet kon verstaan, Roemenen of Polen. Heel aardig, eruit bij de Kreek en thuis was ik weer.

En nu, na nog een tweede rondje met Teun, kwam ik zomaar twee hele leuke mannen tegen, hier in Nieuw-Vossemeer. En ja, ik hoor je al zeggen, leuke mannen? Heb jij daar verstand van dan? Jawel, ik zie heus wel het verschil tussen een leuke en een niet leuke man. Of vrouw, maar dat vindt iedereen logisch, als ik dat zeg over een vrouw. Deze twee mannen zijn leuk. Gewoon simpelweg leuk. Door wie ze zijn en wat ze doen. Door hun betrokkenheid, door hun oprechte aandacht. Zij zijn bezig met het leukste terras van Nederland, om dat nog leuker te maken. Stoer, met cortenstaal met hout, robuust. Het past bij dit leven hier. Niet te tuttig, gewoon lekker stoer. Daarom past het mij wel. Die mannen en dit dorp. Ik hou ervan.

En nu is het tijd voor mijzelf. De tuin. Mijn leiderschapsprogramma over waarden gedreven leiderschap, ik ga binnenkort vijf dagen naar Brugge, gewoon een programma voor mijzelf. Om na te denken over mijn eigen leiderschap, over wie ik ben en waar ik voor sta. Om wat dieper te gaan en ook om na te gaan denken over mijn toekomst. Welke ambities heb ik nog, ook als ik ooit niet meer in loondienst zal zijn. Ook als mijn leven zich ooit wat zal verkleinen tot Nieuw-Vossemeer en omgeving. Maar vooral om te leren, te luisteren en te reflecteren op hoe ik de dingen doe. Voor deze leergang moet ik nadenken, moet ik mijn verhaal vertellen, het verhaal dat de sleutel was, tot wie ik nu ben. Stevige kost, diep gaan. Voelen ook. Ik ben heel blij met dit soort programma's, omdat ik zo vaak al, ervaren heb, wat dit met mij doet. Ik klim als het ware door mijn leven heen, daal af, stijg op, zie licht en donker. Maar vooral voel ik mijn kracht en waar ik nu sta. Stevig verankerd. Onlosmakelijk verbonden met mijn hart. Intens levend, vanuit mijn waarden. 

En hierover nadenken, dat lukt ook als ik de heg knip. Want dat staat ook nog op mijn programma voor vandaag. Althans het begin ervan. En ondertussen geniet ik van de eerste witte pioenroos, van alles wat opkomt en bloeit in de tuin, de kleuren paars, blauw, roze, wit tuimelen over elkaar heen. De natuur geeft zoveel. 

Dit blogje kwam eigenlijk door die twee leuke mannen. Zij lezen mijn blog ook. En dit is dus een ode aan al die mooie mensen, die mijn blog lezen. Die mij de hand reiken en waar ik zo van mag genieten. Dank je wel, dat je er bent. Je maakt mijn leven zoveel rijker dan het al is.

Een mooie dag gewenst. Als het zover is, zal ik je meenemen op mijn reis in Brugge. Het doet me denken aan het mooie gesprek afgelopen week in het Metaheerhuis op de Joodse Begraafplaats in Hilversum met twee heren van het bestuur. deze ontmoetingen verrijken mijn leven, juist door de verhalen, de verhalen over de oorlog, over het Jodendom, de geschiedenis, de manier waarop mensen met elkaar omgaan. En als ik als Anita van Loon, door een leergang in Brugge, mijn manier van leiderschap, nog wat kan aanscherpen, verrijken, en hierdoor een heel klein steentje in de rivier op aarde mag verleggen, dan ben ik van waarde geweest. Dat is mijn wens, dat ik ergens van waarde ben. Voor iemand in dit leven. Voor het leven na mij. Ik heb geen kinderen, ervaar dit als een gemis, omdat ik aan mijn kinderen niets kan achterlaten, en daarom hoop ik, dat ik aan anderen iets kan nalaten. Iets om over na te denken, om mee te nemen, in een ander of volgend leven. Ja ik wil er wel toe doen. Niet groots en meeslepend, maar ik vind wel dat ik iets mag bijdragen, uit dankbaarheid voor mijn bestaan. Want ongekend wat voel ik me een gezegend mens......

 

Die boerendochter dat ben ik ook.....

Vanmorgen ging ik met Teun de polder in, lekker wandelen over zo'n stoffig dijkje met uitzicht op het land. En als ik daar zo loop, met Teun achter de konijnen of hazen aan gaat, gewoon lekker rennen dus door het stof, dan voel ik me die boerendochter. Mijn korte broek, linnen blouse, vaker nog een oude verwassen polo, nu even niet. Mijn heerlijke stappers aan, en ik ben echt bijna 60 jaar terug in de tijd. Die vrijheid, die ruimte, die luchten, de geur van vers gemaaid gras. Tractoren en combines, en in gedachten zie ik mijn vader weer aan het werk. Het gemak, waarmee mensen zo'n tractor rijden, met grote wagens erachter. De soepelheid waarmee zij op en af zo'n groot ding klimmen, heerlijk. En soms vragen mensen me wel eens of ik spijt heb van de dingen in mijn leven. En nee, spijt heb ik nergens van. Maar misschien vind ik het wel jammer, dat ik nooit boerin heb kunnen worden. Mijn vader heb kunnen opvolgen. Het gedoe rondom mijn geaardheid, het gezeur met een tante, die me hiervoor strafte, die mij een schande noemde, maakt dat ik al heel vroeg, 4dagen na mijn  17e verjaardag, in Den Haag ging wonen. Weg van dat alles. Maar dus ook weg van die plek, waar ik kon genieten. Van mijn vader, zijn aardappelen, de ruimte, de vrijheid. En hoe fraai is het dan, dat ik hier, zo dichtbij mijn geboortegrond, weer terug op aarde ben gekomen. En dat ik bijna dagelijks met Teun, of op de fiets, kan genieten van die weidsheid, die ruimte, die plek, waar ik zo hoor. En als ik dan die tractoren zie, die herinneringen voorbij zie komen, dan glimlach ik en wandel ik door. Dan heb ik geen spijt, dan kijk ik alleen af en toe nog eens om, en ga ik door in het heden. Nu, 24 mei 2023. Straks breng ik mijn buurvrouw, mijn tuinvriendin even naar Schiphol. En daarna ga ik het gras maaien, of zomaar een kopje koffie drinken op het nieuwe bankje bij de voordeur. Zo mooi. Zo'n eenvoudig puur houten bankje, bij mijn stalen bloembakken met hortensia's. Zo mooi, zo simpel. Zo fijn ook.

Mooi he, onder de leilinde. Ik zie mezelf daar best wel zitten, straks met de braderie, met live muziek hier in de straat, zit ik eerste rang. Samen met Annemarie. Heerlijk. Een hele aardige meneer bracht het bankje vanmorgen vroeg en hij nodigde me uit om er even samen op te zitten. Zo grappig. Daar zaten we dan, hij en ik. 

Deze tijd van het jaar, is prachtig he. De tuin, de bomen, de boeiende struiken, de blauwe regen die gaat groeien, de passiebloemen die straks weer gaan komen. De rozen die uitkomen, wit en roze. Maar ook al die andere prachtige bloemen, de bloeiende planten, de pioenrozen, die vol in de knop staan. Oh, ik hou er zo van. 

Als ik door de polders aan het rijden ben, geniet ik zo van die prachtige bermplanten en bloemen. En weer ga je dan terug in de tijd, hoe ik als kind bloemen ging plukken, onderweg naar huis, en hoe teleurgesteld ik was, als die bloemen slap in een vaasje stonden/hingen. Want ze waren nog zo fier even daarvoor, zo langs de kant van de weg.

Ik wens iedereen, een fijne dag, geniet van al het moois om je heen. Je kunt het aanraken, ervan genieten. Het is er gewoon. Gisteren einde van de dag, hadden we een workshop voor de vrijwilligers, over rouw en verlies. Een collega van ons, een dame die hele mooie trainingen verzorgd, Glansrijk trainingen, Wineke van Rijn, verzorgde deze training of workshop. En ook gisteren weer, bleek dat rouw en verlies, als het ware verweven is, in ons zijn, in ons leven. Je draagt het met je mee, je geeft er een plek aan, het is bijna tijdloos, soms heel erg voelbaar en soms vergeet je het bijna even. En toen ik gisterenavond het programma van Paul de Leeuw keek, 'ik geef niet op' of iets dergelijks, waar hij jonge kinderen met kanker begeleidt. En dan hoor je zijn verhalen, zijn gesprekken met de ouders en broers en zussen, na het overlijden van een jong kind. En ook al is dit ons werk, ook al maak ik heel vaak helaas dit soort intens verdrietige dingen mee, het raakt, het raakt, het raakt. En als ik dan wandel met een ouder, of een partner, en ik voel en zie het verlies, dan voel ik simpelweg eventjes met hen mee. Dan huil ik soms in de auto op weg naar huis. En zo huilde ik gisterenavond, toen ik kinderen zag vechten tegen kanker. En die vader hoorde zeggen 'je bent altijd bang dat het terugkomt'. En daarna liep ik met Teun door de tuin en zag ik zomaar de schoonheid van het kleine. En realiseerde ik me voor de zoveelste keer, hoe gezegend ik ben. Met het leven, met ons zijn, met jou en mij, met al die mooie mensen om me heen, hier en in Hilversum. Ik voel rijker dan een koning. Tja...rouw en verlies. Wie kent het niet....