Een klein leven......

Dit is de titel van een boek, maar daar doel ik nu niet op. Wel adviseer ik je dit boek te lezen, intens, ingrijpend en rauw. Maar dit terzijde. Ik ben ziek thuis. Ik, die nooit ziek ben, daar schep ik altijd over op. Ik ben geveld door de griep, of een tik ervan. Ik scharrel wat rond, ik heb het koud en warm, en ik ben een paar dagen thuis, om even op adem (letterlijk) te komen. En ik realiseer me, dat in huis, hoe groot en fijn ook, je leven langzaam een klein leven gaat worden. Gek, hoe dat voelt en hoe ik mezelf daarin ontmoet. Ik kan het ook. Klein leven. Op mezelf aangewezen zijn. Ik loop door het huis en bezie alles met andere ogen. Ik zie de schoonheid van alles wat we om ons heen verzameld hebben. En ik voel de essentie en de intense betekenis ervan. En ik realiseer me voor welke waarden de dingen staan.

De oude bijbel met in gouden letters de naam van mijn vader erop. In leer gebonden met koperen sloten. Ik denk dat deze bijbel vroeger bij ons in de kast stond in de woonkamer, ik weet het niet meer zeker. Maar wel weet ik, dat ik nagenoeg geen erfstukken heb van mijn ouders, maar dat ik juist deze bijbel wilde. Mijn vader, hij had bij leven, na zijn huwelijk met mijn moeder, de kerk vaarwel gezegd. Hij ging soms wel mee, maar alleen als mijn moeder dat wilde en niet naar zijn eigen Gereformeerde kerk, maar naar haar kerk, de Remonstrantse kerk. Die bijbel is oud, die bijbel doet me glimlachen, aan de herinnering aan die man, die wel zijn eigen weg wilde gaan, maar het toch wel lastig vond dit echt te doen. Zo'n beetje met een been ergens nog in blijven staan. Hij heeft me door zijn twijfel soms geleerd, te kiezen en de consequenties voor lief te nemen. Of dat nu fijn is, of niet. Ergens voor gaan staan. En zo stond ik al heel vroeg voor mijn geaardheid. Met alle consequenties van dien. Een tante die me onterfde. En ik realiseerde me op dat moment, dat eerlijkheid een grote waarde is. Daar staat die bijbel denk ik voor. Daarom wilde ik die bijbel meenemen na het overlijden van mijn vader...

Een wat gekke combinatie, een klein kussentje dat voor zich spreekt op de apothekersweegschaal, die altijd bij mijn nichtje in haar fysiotherapie ruimte stond. En toen zij met pensioen ging kreeg ik dit mooie kastje van haar. Staat in de woonkamer. Mooi, hoe dit past in ons huis. Een stukje familie, een stukje vasthouden van wat er ooit was. De familie van mijn moeders kant, in Zeeuws Vlaanderen. Een veilige haven in mijn jeugd. Ik zei altijd tegen mijn ouders, 'als jullie doodgaan, dan ga ik bij tante Tanneke wonen' de zus van mijn moeder. De moeder van mijn nicht. Ik was daar graag, mijn moeder ook. Het fijne leven aan de Westerschelde, in Breskens. Eenvoudig, puur en zo veilig. Heerlijk. En zo staat dit tafereeltje voor die veiligheid. Voor een prachtige herinnering aan mijn geweldige jeugd. Een jeugd vol liefde, vol veiligheid, met mooie verbindingen tussen mensen. Een plek waar het leven ten puurste geleefd werd. 

En volgens mij, is dit een manier van leven, die ik geleidelijk aan terug aan het vinden ben. Hier in mijn dorp, hier in dit huis, een soort veilige haven heb ik hier gemaakt, samen met Annemarie. Waar mensen graag komen en zijn. 

En ooit kreeg ik dit beeld van Annemarie voor mijn verjaardag. Ik ben werkelijk dol op beelden van vrouwelijke bustes, billen. Ik heb ooit zelf een prachtig bronzen beeld gekocht van Ad Haring, van vrouwenbillen, in een atelier in Drenthe. Waar ik een workshop onder zijn begeleiding - beeldhouwen - volgde. Geweldig was dat. En dit beeld staat in onze hal, op een houten sokkel. Prachtig. Dit beeld staat voor puurheid, schoonheid, vrouwelijk schoon maar ook voor kracht. Symbool voor mijn liefde voor vrouwen, maar ook voor mijn liefde voor onafhankelijke vrouwen. Toen ik ooit mijn HAVO diploma haalde en de rector mij bij de diploma uitreiking vroeg 'Anita wat wil jij later worden' was mijn antwoord 'onafhankelijk'. Ik had gezien hoe mijn moeder rechtop moest blijven staan, om haar eigen loopbaan te hebben, om als vrouw een eigen pad te volgen, terwijl zij getrouwd was met een boer. Ik voelde een soort van spanning om haar gemaakte keuzes. En ik, ik ben onafhankelijk geworden en gebleven, mijn hele leven lang. Een vrouw die zelf zorgt voor haar inkomen, voor haar levenspad. En dus staat dit beeld voor onafhankelijkheid. 

En deze twee meisjes zijn een geschenk voor Annemarie van haar moeder en Reynaud. Symbool voor haar moederschap, haar gezin, de verantwoordelijkheid die zij heeft gekregen en genomen, om twee mensen groot te brengen. Een pad, dat zij gevolgd heeft op haar eigen wijze, door voor mij te kiezen, maar ondertussen is zij een basis voor die twee dames. En voor mij staan de meisjes nu symbool voor ons gezin, voor onze familie, en voor de liefde die hier zo voelbaar is. Maar ook staan deze beeldjes voor mij voor het feit dat ik nooit zelf moeder ben geworden. Een grote wens van mij, altijd geweest. Ik had zo graag een 'Basje van Loon' opgevoed. Mijn eigen kind willen hebben. Maar het leven heeft anders beslist. En het leven heeft ervoor gezorgd, dat er altijd kinderen waren en nog steeds zijn, in mijn leven. Dat ik een klein beetje mee mag beleven, hoe het is om moeder te zijn. En misschien staan deze twee beeldjes dan ook wel voor het feit, dat je niet alles in het leven kunt vormen naar je eigen wil. Dat je soms wat moet schikken, wat moet laten, en dat je ondanks dat niet alles wat je wenst te verwezenlijken is, je toch heel gelukkig kunt zijn. Dus misschien staan deze beeldjes wel voor 'geluk is een keuze'. En hoe, en met wat en wie, dat bepaal je zelf wel. Geluk...

En in de hal, en onder de trap, in mijn wijnkast, daar zie je overal prachtige 'schatten' staan. Mooie magnums of Jeroboam flessen wijn. Maar ook geweldige boeken over de mooiste wijnkelders over de hele wereld, over wijnkaarten, landkaarten met hierop de wijnhuizen, maar ook allerlei prachtige kurketrekkers. Eentje van Laguiole van mijn vader gekregen. Net na het overlijden van mijn moeder, toen we samen op stap waren, wilde hij me een mooie kurkentrekker geven. En zo is mijn wijnkast, mijn hal met mooie schilderijen, met mooie 'verzameldingen' iets wat zo kenmerkend is voor mij. Ik schenk je graag een prachtig glas wijn, om van te genieten. Want wijn is om te delen vind ik. Wijn drinken doe je samen, daar geniet je met elkaar van. Proeven is iets anders dan drinken, als je proeft ga je op zoek naar meer, naar iets anders. En dan zoek je de combinatie met lekkere hapjes. Wijn staat voor gastvrijheid, voor samenzijn, voor vriendschap. En dus staat deze passie voor genieten, voor leven, voor samen leven, voor samen zijn, voor verbinding vanuit het hart. Want samen is meer dan alleen, samen is leuker dan alleen, samenzijn is geweldig. En samen kan overal zijn. Jij daar en ik hier, het mooie was, toen Roos in Nieuw-Zeeland was, en daar geweldige wijn dronk, toen dronken wij hier met haar mee. Wij op de bank, zij daar in dat prachtige land. En we toasten met elkaar op het leven, de liefde, op alles wat zo de moeite waard is.

Mijn wandeling vandaag door het huis, is een wandeling door mijn waarden, door mijn leven, door mijn herinneringen, een klein leven, maar een fijn leven. En ik nodig je uit, wandel gewoon met me mee. Want samen is meer dan alleen. 

Heb een fijne dag, ik ga nog even lekker op de bank liggen.

Een feest vol vrolijke kleuren....

Maandag 12 februari 2024

Brabant viert feest. Leuk, overal op straat en langs de weg ligt confetti, en tot diep in de nacht hoor je ergens muziek, hele vrolijke 'blaas' muziek vandaan komen. De 'pekskes' komen uit de kast. Genieten. Toen ik vanmorgen vroeg met Teun langs de Kreek liep, sliep het hele dorp nog. En Teun blafte tegen een ballon. Heerlijk om op afstand dit te mogen voelen en ervaren. We wonen in een dorp waar carnaval nog leeft. Vandaag speciaal voor kinderen, morgen de blauwe maandag, als ik het goed heb.

Donderdag 15 februari 2024

En toen ik dit stukje schreef, was het carnaval nog in volle gang. En nu is het dorp volledig in rust. De horeca nog even dicht. Zij zijn aan het bijkomen van het grote feest. De beurzen zijn leeg, het geld is op, er wordt weer gewerkt of katers worden uitgeslapen. 

En hoe bijzonder, het feest vol vrolijke kleuren gaat verder. De kleuren buiten zijn groen, worden feller, het gras glimlacht je tegemoet en daartussen zie je krokusjes, de eerste narcissen gaan open, hele kleine tulpjes en de zon maakt, dat je weer buiten gaat staan.

 

Groene aanslag overal, wil aangepakt worden, de coltrui wil de kast in, en de polo en straks de korte broek wil er weer uit. Een buurman overleden in de straat. En mijn andere buurman, mijn grote vriend, in het ziekenhuis. Hoe gek, het leven lijkt door te gaan en soms staat je hart even stil. Leven en dood, het gaat hand in hand. Wij mensen in dit kleine dorpje leven met elkaar mee. Net zoals ik dat in Hilversum ervaar. Bij ziekte en ongemakken, bij rouw en verlies, komen mensen samen. Staan we op en dragen we elkaar. En ondertussen laat de tuin zien, de natuur zien, dat ook zij zin heeft in een beetje zon, een beetje kleurigheid en fleurigheid. In Hilversum een echtpaar aan wie ik twee mooie boompjes heb verkocht op de natuurbegraafplaats. Mevrouw is ernstig ziek en gaat overlijden. Het boomstammenbankje bij hun boompjes zal meneer verwelkomen, en hij zal er in het zonnetje af en toe gaan zitten, dichtbij zijn geliefde met wie hij zoveel jaar lief en leed gedeeld heeft. De wilde bloemetjes zullen hem omringen, de vogels zullen voor hem zingen....

Vandaag mijn donderdag thuis. Na alweer een week vol indrukken. Mooie gesprekken, een beetje schuren hier en daar. Een nieuwe schep voor Valentijn gekregen, kortom een week die nu alweer waardevol voor me is.

Teun en ik door de polder, langs de Kreek en even zomaar een mooi gesprek met de buurman. Ja ik heb een heleboel buurmannen, in de straat, om ons heen. Jong, oud, ertussen in, en weet je, het is zo fijn, om je zo thuis te voelen. In de straat waar wij wonen, zien we naar elkaar om. Juist op dit soort momenten. Vandaag is ook de dag dat mijn beste vriendinnetje uit den Haag geopereerd wordt. Heftig, om te zien, hoe iemand vanuit volle gezondheid ooit, zomaar opeens genadeloos op haar donder krijgt, borstkanker, nieuwe nekwervel, nu weer rugoperatie. Het leven pakt je soms aan. Als ik hierover nadenk, dan zijn veel mensen om mij heen ziek. Kanker, ALS, kanker, kanker en nog eens kanker. Een genadeloos heftige ziekte, die me steeds opnieuw tranen geeft. Die herinneringen oproept aan ooit, aan mensen die er nu al niet meer zijn. Maar ook, en vanmorgen kreeg ik post, KWF, Dierenlot, Alzheimer, ja ik betaal overal aan mee. Waarom? Omdat het kan. Omdat ik zo hoop, en ook al zie, dat er medicijnen komen, dat er onderzoek is, en dat steeds meer mensen kunnen blijven leven. Daarom. 

En voor al die mensen, voor al die vrienden, voor al die mensen van wie ik zielsveel hou of ooit gehouden heb, een tuin vol kleuren, vol bloemen, vol liefde, speciaal voor jou. Jij daar, mijn buurman Jan, mijn Jannie, nu in het ziekenhuis. Maar ook voor Manon, voor die dochter van de meneer bij de Gemeente Hilversum, voor die ouders wiens kind is overleden, voor jou en voor jou...een bloem om je dag te kleuren.

 

Vrij zijn in de polder....

Zomaar een week vrij zijn en tijd hebben voor jezelf, en voor anderen. Een bezoekje aan oude vrienden, vrienden die komen logeren, een lunch met onze vriendin uit Sint Annaland en met elkaar de hond uitlaten, wandelen door de polder, uitgebreid de krant lezen. Wow, ik heb nu al het gevoel, dat ik weet hoe mijn leven er over een paar jaar uit gaat zien. En weer ervaar ik hoe fijn het is, om tijd te hebben. Om uit te rusten ook. Want wat was ik moe. Zomaar een uurtje slapen op de bank, een boek lezen, eventjes een container blad weghalen uit de tuin. Zalig. Maar ook werken, de cijfers van het laatste kwartaal, en daarmee een inzicht in het resultaat over 2023 krijgen. Wat mails beantwoorden, een teams meeting over een toezichthoudende rol, een wijnclub oprichten, kortom, op mijn manier ook weer veel te doen. En voor mij is het meest ultieme wat ik dagelijks ervaar, mijn rondje langs de Kreek, af en toe een foto maken, de dagen weer lichter zien worden. De zon die de bollen op laat komen, langs de weg de narcissen al zien staan, een keer al met mijn dakje open gereden, heerlijk. Wat een weldaad is deze week. En nu, op zaterdag, die ik heb vrijgemaakt, omdat ik merk dat ik nog steeds een beetje moe ben. En omdat ik weet dat er volgende week een ongekend drukke week voor me, voor ons ligt. 

Met onze prachtige Avond vol Licht. Een avond waar we iedereen die ons ontvallen is, in het licht zetten, met teksten, woorden en muziek. Waar we samen zingen, en waar we elkaar ontmoeten, tijd en aandacht hebben voor iedereen die ons lief is. Waarbij de prachtige begraafplaats Zuiderhof in het 'licht staat'. Werkelijk prachtig. 

Zo bijna sprookjesachtig mooi ziet onze begraafplaats er dan uit. Wil je ook komen, toegang is gratis, inloop vanaf 19.00 uur. Wil jezelf jou dierbare herdenken, in het licht zetten, en met elkaar genieten van mooie woorden, gedichten en muziek. Wij zijn er voor jou, voor jullie. En je bent welkom.

Deze zaterdag is een rustige zaterdag. Annemarie, Teun en ik. En een prachtig zonnetje, die de tuin al bijna voorjaarsachtig maakt. Een beetje koud, de knoppen van de planten, de bomen hebben er alweer zin in. De wereld ontwaakt. Hier in het dorp betekent dat carnaval en optochten en met elkaar dansen en zingen. Leuk een jaarlijks feest, waar ik zelf niets mee kan. Maar wat ik graag zie, omdat mensen er zo van houden. Omdat het dorp dan zo leeft, leuk hoe zo'n mooi dorpje, zo'n mooie dorpskern waar het normaal gesproken zo rustig is, dan zo vol leven is. Toen wij hier kwamen wonen zei een van de kinderen 'ik heb al drie keer iemand zien lopen vandaag, en het was iedere keer dezelfde mevrouw, de postbode'. Grappig hoe je kunt wennen aan deze rust. Ook Teun blaft als er iemand voorbij komt wandelen. Omdat hij het niet gewend is. En ondertussen ben ik zelf ook zo gewend aan de stilte. Fijn.

En terwijl mijn hele lijf, mijn hoofd tot rust is gekomen deze week, voel ik dat ik omschakel naar weer 'aan'. Ik heb veel nagedacht over mijn baan, mijn werk, mijn perspectief in Hilversum. En ook ben ik druk met andere nieuwe dingen. Een toezichthoudende rol, een coachtraject, wat klussen in en rond het huis, nieuwe trapbekleding volgende week, de buitenschilder die komen gaat, de nieuwe meterkast en de bekabeling voor zonnepanelen. Kortom, genoeg te doen. Fijn. 

En deze week heeft me ook weer het besef gegeven, dat gezond zijn, gelukkig zijn, zo ongelooflijk belangrijk is in dit leven. En dus leef ik nu, stel ik niet te veel meer uit, en pluk ik de dag. En bovenal geniet ik van al dat moois. Al die prachtige momenten, gesprekken en ontmoetingen. Ik heb het leven lief. Ik hoop jij ook. Deze week zingen we 'let it be' in de aula van de Zuiderhof, en ik weet dat ik dan een traantje zal laten, om al die lieve mensen die er niet meer zijn. Ik zal mijn ouders herdenken en glimlachen om alles wat zij mij hebben nagelaten. Ik zal mijn tranen voelen als ik denk aan de twee jonge zusjes uit Hilversum, hun foto staat op mijn werkkamer, aan hun ouders, aan de zus van mijn collega, de broer van mijn collega, maar ook voor mijn vrienden die ziek zijn. En weet dat de liefde altijd blijft, altijd...ik steek een kaars voor jou aan, donderdagavond in de aula van Zuiderhof. Ik brand een lichtje voor jou....

Een gedichtje voor jou:

Jij..

Ooit zo dichtbij

Naast me, met me

Jij en ik, wij

Nu ik je niet meer zie

Ben je er gewoon toch

In mij ben je er nog

In mijn woorden

In mijn gevoel

Jij, je weet wat ik bedoel

Jij...

Leeft voort in mij

Als het moeilijk is

Naast me, met me

Jij en ik, wij.....

Liefde is heel dichtbij

Laatst wandelde ik door de polder en zag ik een prachtige plas in de vorm van een hart, mooi en zo puur. En Annemarie maakte deze foto hiernaast in het bos, ik noemde deze foto 'vervlechting' mooi hoe ook in de natuur bomen samenkomen, onder de grond, en ook erboven. Een vriendin van mij, wiens dochter nog niet zo lang geleden is overleden, heeft een natuurgraf. En haar dochter zei me toen zij haar graf uitzocht 'ooit vinden mijn moeder en ik elkaar via de wortels van de begraafplaats'. De bomen komen bij elkaar, en deze boom is bijna een familieboom, allemaal dichtbij elkaar, en sommige bomen omarmen elkaar al. Mooi liefde is overal. Eigenlijk was deze foto de aanleiding voor de titel van deze blog. Want iedereen zoekt naarstig via datingsites naar liefde, naar verbinding, en gelukkig lukt dit ook met een regelmaat. Ik zie de liefde overal, buiten, in de natuur, op straat, soms onderweg. Grappig hoe een vrachtwagenchauffeur in de file vrolijk zwaait als hij Teun ziet zitten op de voorstoel van de auto. Of hoe hij vriendelijk bedankt met zijn knipperlicht als je hem laat invoegen. 

Hier in het dorp is een mevrouw die prachtige foto's van onze omgeving post op Facebook. En ook dit is een vorm van liefde, delen wat je ziet en hiermee breng je vaak een glimlach op iemands gezicht. Ik weet nog toen mijn vader in een rolstoel terechtkwam, hoe hij kon genieten van een wandeling door de polder. Die polder die hij al ruim 80 jaar kende, zag hij nu opeens, nu zijn wereld kleiner was geworden, zo anders. Hij zag de schoonheid van de plek, en ik voelde zijn liefde voor die plek, door met andere ogen te kijken. Ik merk dat ik steeds meer op hem lijk, ik zie zoveel schoonheid in de omgeving van mijn woonplek of werkplek. En foto's maken we met regelmaat als we hier in ons dorp, of in de omgeving zijn. Maar ook op mijn begraafplaatsen, zie ik in de app steeds meer mooie foto's van collega's voorbij komen. We delen wat we zien, en we ervaren de authenticiteit en de schoonheid van die plekken. En geloof me, ook die begraafplaatsen in Hilversum, zijn zo prachtig. En steeds weer als ik naar het NOS journaal kijk en zie hoe verwoestend de wereld soms is, en soms lijkt, dan ben ik me nog meer bewust van de rust en vrede hier in mijn leven. En dat woordje 'dankbaar' ligt dan zomaar weer op tafel. Want hoe dankbaar kun je zijn, als je buiten loopt en 'goedemorgen' kunt zeggen, of als je iemand in je armen mag sluiten, dicht tegen je hart. Hoe fijn is het, om de kachel even aan te kunnen zetten, en je hondje los door het dorp te kunnen laten lopen. Klein maar fijn. Ik merk ook, en hierin herken ik mijn vader dat ik heel tevreden ben met dit kleine leven hier. Groots een meeslepend, daar neem ik afscheid van. Ik laat het steeds meer los. 

Ik moet altijd glimlachen als mensen hier voor het eerst komen, in onze oude keuken, die je doet denken aan 'Swiebertje en de keuken van Saartje' de eenvoud van dit huis, met een heel koud toilet. Een wat afgesleten parket, oude deuren vaak met houten knoppen nog. Soms zijn verwachtingen van mensen die bij me komen heel anders. Dan denken ze dat ik groots en chique leef en woon. En dan woon ik in een 'prachtige oude dame uit 1795' zo noemde de vorige bewoonster dit huis. En weet je ook deze dame is vol liefde, zij omarmt je. Met al haar lieflijke ongemakken, met krakende trapjes en piepende deuren, met een klemmende voordeur in de winter, met haar mooie oude bomen, de juttepeer in de achtertuin, die langzaam aan zijn einde nadert, en af en toe een tak laat vallen, dwars door je hortensia's heen. En toch hoort dit huis bij mij. In het voorjaar glimlacht zij je tegemoet als zij bedekt is met een mooie laag verf, en weer staat te shinen. Haar paaltjes voor de deur, Amsterdammertjes lijken het, met kettingen ertussen, zijn weer mooi hersteld. Haar ramen zijn vervangen, de oude dame veert weer op. Zij voelt zich omringt door liefde en glimlacht weer in de Achterstraat. En weet je die liefde die was zo voelbaar, toen wij haar kochten...een huis vol liefde. 

Liefde, ik realiseer me hoe mijn leven gevuld is met liefde. Gisteren mocht ik iemand ontvangen hier, die ik al ken vanaf zijn geboorte. Nu is hij 30 en het voelt alsof het de zoon is, die ik zelf nooit heb gehad. Zo bijzonder, zo intens. 12 jaar geleden mocht ik hem weer ontmoeten na een lange tijd. En nu na 12 jaar was hij hier. Het voelt misschien zwaar, maar dat is het niet. Het is een manier van trots zijn, blij zijn, de weg tussen twee harten ligt open. De toekomst glimlacht, alsof een stille wens in vervulling is gegaan. Liefde...ja zo voelt het. Ik voel liefde voor veel mensen, heb intense vriendschappen, warme gevoelens, veel gevulde kamertjes in mijn hart, maar er is altijd een kamertje voor jou. En nu lijkt het alsof er weer een kamertje bezet is. Fijn. Simpelweg fijn. En volgens mij is een hart eindeloos groot en zijn nooit alle kamers bezet, er kan er altijd nog eentje bij.....

Gisterenochtend liep ik weer met Teun, en zag ik deze mooi gespleten boomstobbe. Teun ruikt hier altijd aan. Laatst sprak iemand me aan, hij zei 'jij maakt altijd foto's als je met Teun loopt buiten'. En ik zei 'het is ook zo mooi wat je allemaal ziet'. En eigenlijk zijn die foto's van mij, foto's voor jullie. De mensen die mijn blog lezen. Zo neem ik je mee in mijn eenvoudige leven. In mijn pure bestaan. Ik ben de komende week vrij, hier en daar een zakelijke afspraak, wel wat telefoontjes en mailtjes lezen, maar gewoon een hele week vrij. Als ik een afspraak heb, komen mensen naar mij toe. Maar ook wat vrienden bezoeken, wat mensen ontmoeten, een lunch op mijn geboortegrond, een coachgesprek aan de keukentafel, en natuurlijk gewoon lekker thuis, met Annemarie en Teun. En natuurlijk die twee hele oude poezen, de krant en de Nespresso. Ik zal foto's maken en liefde verspreiden. Ik zal genieten, glimlachen en denken. Uitdagingen te over, in het werk, en voor de toekomst. Ik gebruik mijn wandelingen, mijn autoritten ook om hierover na te denken. Vroeger belde ik veel in de auto. Nu denk ik, zing ik, en zie ik vooral. En ben ik op mezelf. Soms gewoon in stilte. Heb een mooie dag, een mooi weekend, vandaag nemen we afscheid van mensen van wie we houden, en morgen weer, dat hoort bij ons, dat hoort bij mij, mijn werk. Ook dat is liefde, loslaten.....

 

2024 is begonnen!

Het jaar 2024 is begonnen. Alles is anders, althans daar lijkt het op. Een jaar waarin ik hoop 65 jaar te gaan worden. Ongekend, wat een getal, wat een leeftijd. Vroeger zou dit mijn pensioengerechtigde jaar zijn, nu nog niet. En het is heel fijn, dat ik nog een paar jaar door mag gaan daar in het mooie Hilversum. En terwijl ik vandaag hier met Teun en Annemarie liep, in Scherpenisse, waar Teun toen hij uit de auto sprong, gelijk naar het restaurant toeliep. De eigenaresse moest erom lachen, want wij wilden nog even wandelen met Teun en Teun wist dat hij hier een hondensnoepje krijgt. Grappig, hoe hij als het ware weet waar wij van houden, gezelligheid, een lekkere lunch. Nee nog geen wijn, ik hoor het de lezer denken. Ik hou van wijn, maar ik drink niet altijd in mijn leven. Soms is het ook gewoon nog niet het moment. Alhoewel toen Roos mij vanmorgen een filmpje van de supermarkt in Christchurch Nieuw-Zeeland stuurde met het vak 'Sauvignon Blanc' toen wenste ik wel even, dat ik bij haar was. En dan zou genieten van het enorme aanbod aan prachtige wijnen. Maar ik, wij, wij waren gewoon in het mooie Zeeuwse land. Ik hou van deze plek, omdat het lijkt alsof alles daar stopt. Een prachtig en goed restaurant, met dit soort vergezichten, uitzicht op Yerseke, en je voelde daar de kou die in de lucht zit. De vorst die eraan komt. Leuk hoe nu al dit soort ritjes op de accu van mijn nieuwe Mercedes gereden worden. Grappig, en mijn vader zou zeggen 'kind koop nooit een auto met een stekker' en ja sorry Pap, ik heb het toch gedaan. Ooit is daar het moment, dat je je eigen waarheid krijgt en de wijsheid van je ouder is ingehaald door de tijd. Althans zo lijkt het. En jawel dat lijkt nu echt zo te zijn. Terwijl ik verlangend kan luisteren naar het geluid van een dieselmotor, rij ik nu in een A-klasse E250, gek, een soort disco autootje, vol lampjes, snufjes en allerlei gekke dingen. Loeisnel, maar wel heel netjes. Ach ja, mijn tijd komt nog wel een keer. Dit heet verantwoord bezig zijn. 

En ook dit weekend sta ik weer eventjes stil bij wat ooit was. Mijn moeder, het is morgen alweer 21 jaar geleden dat ik afscheid van haar moest nemen. En afgelopen week zei ik tegen Annemarie, 'het is al zo lang geleden, het lijkt wel alsof het een beetje slijt'...ik denk vaak aan haar, mis haar wijsheid, haar corrigerend vermogen, mis de vrouw die mij zo scherp zag, en toch verdwijnt zij naar de achtergrond...meer en meer. En dit doet niks af aan mijn liefde voor haar, maar ook dat realiseer ik me, ik ben nu 5 jaar jonger dan zij ooit was. Zij was 70 toen zij overleed, ik word 65 gekke gewaarwording. Toen ik ziek was, was ik bang dat ik ook niet zo oud mocht worden, en nu ben ik lekker bezig en goed op weg. Ben ik super gezond en ga ik nog veel jaren door. Tja...het is zo oneerlijk soms, hoe het gaat in je leven. Ik spreek dagelijks mensen, die soms bijna stikken in hun verdriet, hun gemis, en ik voel dan zo met hen mee. En ik, ik zelf ik wandel gewoon verder. Ik mis mensen, geef hen een kamer in mijn hart, en draag hen met me mee. Ongeacht waar ik ga, gaan zij met mij. Mooi wel, en de pijn van het missen, maakt me soms stil en in mijzelf gekeerd. Ik merk dat ik vaak op de bank lig te mijmeren. Dan sluit ik me af, voor alles en iedereen, dan ben ik alleen maar in mijzelf gekeerd. Of misschien wel in het ondertussen, zoals die mevrouw ooit zei. Dan ben ik in mijn hart, en in mijn hoofd. Als ik naar deze foto kijk, zie ik een prachtige vrouw, op wie ik mijn hele leven trots zal zijn. Op wie zij was, en hoe zij was, op haar gastvrijheid, haar menslievendheid, haar aandacht voor de medemens. Hoe zij haar hand reikte, naar jou, naar mij, naar iedereen die het nodig had.

En vanavond gaan we dansen. Dansen bij 'de dochter van de baas' hier op de Hoogte, bij 't Wagenhuis. Ik denk eigenlijk dat dit voor jonge mensen is, maar we gaan hoe dan ook even kijken. Een nieuwjaarsfeest, om te vieren dat 2024 er is. Om samen te dansen, om mensen uit het dorp te ontmoeten. Om te genieten van al het moois dat er is, naast al het verdriet. Ik voel het allemaal, het is er, het mag er zijn, en straks dan hebben wij in Hilversum op 1 februari a.s. onze Avond vol Licht, dan zetten we al die moeders, vaders, kinderen, mensen, oud en jong, die we verloren hebben hier in het leven, in het licht. Dan zingen we met elkaar het lied 'Let it be' van de Beatles. Ik steek dan mijn lichtje aan, voor jou, ook voor iedereen om me heen, die ziek is. Of ongelukkig, of gelukkig, ik brand een kaarsje voor jou. Omdat liefde nooit vergaat, onze liefde is voor altijd....en ik brand ook een kaarsje voor mijn ouders. Omdat ze altijd bij me zijn en blijven. Ik wens jou voor 2024 veel licht en ruimte, veel armen om je heen, als je dat nodig hebt, ik zal je dragen als het nodig is. Altijd weer zal ik je dragen. Zolang ik dragen kan....

En voor nu...een mooie zaterdag. Mijn boek, mijn glaasje water met bubbels, mijn dekentje op de bank. Heerlijk....

En deze foto is de muur van mijn kantoor. Ik vind dat zo een gave plek, om te mogen zijn...prachtig!

Bijna 2024.....

Bijna dagelijks ga ik wel twintig keer deze trap op en af, op weg naar mijn kantoor, ons kantoor op de Bosdrift. En trap vol verhalen, over vroeger en nu. Een trap vol slijtage plekken, opgelopen in een heel lang leven, een trap die af en toe wat verf laat bladderen, en een trap op weg naar het licht. En deze trap of een andere trap is het symbool voor mij voor 2024. We begeven ons op bekende of nieuwe paden, we lopen heen en weer, we klimmen en we dalen, maar 2024 zal voor mij staan voor beweging. Niets is meer wat het was, of zoals het was. Het leven gaat door, verlies en pijn dragen we mee. We ontmoeten, we nemen afscheid, we verlaten soms zelfs, we kijken nog eens om, en we gaan weer door. En in je hart, want dat is zo oneindig groot, neem je mee wat je mee wilt nemen. En soms doet dat ook pijn. Dat alles mag er zijn in 2024. Voor mij een mooi jaar, een jaar waar ik meer wil dansen, meer wil bewegen op de golven, een jaar waarin ik ook meer wil luisteren en meer stil wil zijn. Meer thuis wil zijn en met mijn vrienden, een jaar waarin ik er echt wil zijn, voor mijn team, voor Hilversum, voor Nieuw-Vossemeer, maar vooral ook voor al die mensen, die gewoon even die arm, die schouder, die stilte nodig hebben. En als ik denk aan het nieuwe jaar, dan denk ik ook aan vrolijke bloembolletjes die nu al een beetje omhoog komen, aan kleuren in de tuin, aan vrolijke gezichten, of mooie muziek. Een uitvaart dansfeest, een Avond vol licht, maar bovenal de kleuren van het leven. Ik ben zelf altijd in het blauw, bruin of groen gekleed. Saai, misschien wel, het is wat het is. Maar in mijn hart en hoofd ben ik vrolijk en vol van kleuren. Ik hou erg van al die mooie verlichting, blauw, paars, roze, geweldig. Ik heb dat nu ook in mijn auto, net zo'n discoballetje, en als ik dan in het donker, in deze grauwe periode mijn nieuwe auto uit de garage rijd, en ik druk op de startknop, dan kleurt mijn dag gelijk al. Of het nu kwart over vijf in de ochtend is, of laat in de avond, ik zit in een vrolijk gekleurde auto met heerlijke muziek en ik begin mijn reis. Waar naar toe dan ook, meestal naar Hilversum, en weer terug naar Nieuw-Vossemeer. Maar in 2024 ga ik ook op reis, dichtbij of verder weg, met in mij dat vrolijk gekleurde gemoed. En natuurlijk zal ik net zoals in 2023, af en toe via een blog, een bericht, stukjes uit mijn mooie leven met je delen.
 

Als ik naar mijn foto's kijk, die ik onderweg maak, dan zie ik veel bouwsels, trappen, doorkijkjes, en vanuit dit perspectief kijk ik naar het komend jaar. Klimmen, omhoog gaan, soms even uitrusten en doorgaan. Perspectief, af en toe je evenwicht verliezen, of het niet meer weten, betekent voor mij, even pas op de plaats, even niets meer doen. Tijd voor jezelf, bezinning en reflectie. En op al die momenten van pas op de plaats, kun je deze ervaring weer delen. Met iemand anders. Iemand die je tegenkomt in het ondertussen. Iemand groot of klein, die in je armen past. Iemand die je een omhelzing brengt, of iemand naar wie je even mag luisteren. En al die trappen, die ik op klim, doen me ook even glimlachen naar al diegenen die ik enorm mis. Van iets verder weg of heel dichtbij. Deze tijd denk ik altijd natuurlijk aan mijn lieve ouders. En hoe ik hen nu mis in mijn leven. En als ik boven ben aangekomen, hoe hoog dat ook is, dan weet ik dat zij mij altijd hun hand, hun armen zullen aanreiken. Een knipoog geven, of een glimlach. En hier, beneden op aarde, geef ik al die liefde door. Ook in 2024 zal ik er voor je zijn. En soms rusten we samen even op een trede van die hoge trap, omdat we moe zijn, of niet meer willen. Kijk om je heen, blijf vooral kijken, ook al kijk je door je tranen heen, er is liefde, overal is liefde. Meneer pastoor zei me gisterenavond 'als het nieuwe jaar begint dan slaap ik al en droom ik over vrede, overal...'. En laten we met elkaar blijven dromen over vrede op aarde, voor iedereen. En laten we in ons kleine wereldje hier, elkaar dus vasthouden en blijven geloven, dat het ooit zo zal zijn. En ondertussen kreeg ik een prachtig boek van Annemarie getiteld 'geen vaarwel vandaag' van Daan Heerma van Voss, ja het gaat over dood en afscheid, maar het leert me weer zoveel...lieve mensen, voor jullie allemaal een prachtig 2024! 

De laatste dagen van 2023, bijna kerst...

Vandaag is de dag, waarop ik veel kleine klusjes te doen had. De kapper, wat kleding wegbrengen naar de Wouwse plantage, en ik had me voorgenomen met Teun ergens in een bos, een voor ons onbekend bos te gaan lopen. Welnu, dit bos is ergens in de buurt van Huijbergen. Ik kan er naar toe rijden, maar dan houdt ook alles op. En Teun en ik, we zijn een klein beetje gaan dwalen door dit bos. We kwamen 1 hond en 1 mevrouw tegen, een stukje verderop. Fijn is dat, Teun wist niet wat hem overkwam, hij rende alle kanten op, en genoot van al het leven daar in dit mooie bijna onbevangen bos. En ik, probeerde met alle logica die in me zat, mijn auto weer terug te vinden. Een goede ervaring, om rustig door te wandelen en een keer zonder google maps, gewoon je weg te vervolgen. En we kwamen hele mooie stukken bos tegen, met geulen erdoor heen, met slootjes en paden vol blad. En hoe leuk, mijn nieuwe auto is grijs, en Teun zag een andere grijze auto en ging gelijk bij de bijrijdersdeur zitten wachten. En nu, na wat boodschappen, een laatste cadeautje voor Annemarie, zij wordt zaterdag 61 jaar, en nog wat kerstcadeautjes ben ik nu weer thuis. Een Nespresso en de laatste kerstkaarten schrijven. Ik ben vrij tot na de kerst. En dat is oprecht fijn en lekker. Dat is genieten vooral van de stilte. De laatste dagen voor de kerst, bijna loopt het jaar 2023 alweer af. Gek, hoe snel dit jaar is gegaan, maar vooral hoe intens dit jaar is geweest. 2023 lijkt het wel jaar van het grote verlies, verlies van geliefden, verlies van dierbaren, verlies van mensen die helemaal nog niet aan de beurt waren in mijn beleving, veel te jong. En als ik dan de pijn zie van de mensen die achterblijven, de ouders, de broers, de zussen, de vrienden, de moeder of de vader, het kind soms, dan voel ik een beetje op afstand met je mee. En soms is het gewoon eventjes genoeg, eventjes voldoende. Dan wil ik niet zoveel meer anders dan wandelen of zelfs verdwalen in een bos. Fijn. Helemaal alleen. En vandaag was dat moment. Ik sluit iets af, een stukje in mijn leven, zo lijkt het wel. En ook dat is goed. In 2024, en vandaag al, gaan we door, op weg naar heel veel mooie dingen. Wellicht kleiner en rustiger, dat weet ik nog niet. Ik hoop het een klein beetje.

Ik weet niet hoe het bij jou is, heb je goede voornemens? Ik eigenlijk nooit. Dit jaar wel, ik wil meer thuis zijn. Meer onderdeel uitmaken van het dorp, van mijn leven hier, maar bovenal meer tijd samen met Annemarie doorbrengen. Iets minder werken, en iets meer kwaliteit van leven en van zijn. 

Ik hoop dit jaar mooie boeken te mogen lezen. Misschien een klein reisje te gaan maken. Verder te gaan met de renovatie en investeringen in en rondom ons prachtige huis. Heerlijk te werken in de tuin, en alles lekker strak te kunnen bijhouden. Lekker hout te kunnen zagen, en te genieten van alle bollen, die allemaal aan het groeien zijn, om straks allemaal kleur in ons leven te brengen. Ik hoop al mijn vriendinnen wat meer te mogen zien. Tijd met hen door te kunnen brengen. De nieuwe wijn bar in Hilversum met regelmaat met een bezoekje te mogen vereren. En ik hoop af en toe een mooi gesprek, of een mooie lunch met mijn schoonouders te mogen hebben. Dus in 2024 ga ik voor kwaliteit van leven. Overal, hier en in Hilversum. Een mooi voornemen en geloof me, we gaan het waarmaken. Hilversum, daar ga ik lekker nog een tijdje blijven. Want Hilversum en Anita van Loon, dat is ook een fijn setje geworden. Wij horen bij elkaar, en ik heb nog zoveel te doen daar, dus ik schat in 2028 dan ga ik pas stoppen. Als het lijf het redt. Vanmorgen maakte ik een selfie en toen zag ik een wat vermoeide oudere dame, haha. En dat ben ik. Ik merk het ook, en weet je ik vind het ook wel fijn. Het is wat het is. Mooier wordt het niet. En soms zeg ik 'zou mijn moeder zeggen' maar eigenlijk geloof ik niet dat zij dit gezegd heeft. Ik denk dat ik dit zelf zo zeg. Toen ik in Meldpunt afgelopen vrijdag op tv was, en mezelf zag, zei ik ' ik ben precies mijn moeder ' grappig hoe je dit ook bij jezelf ziet. Een ouder iemand, die op eenzelfde manier praat en dezelfde trekken heeft, die ik herken als ik aan mijn moeder denk. Mooi hoe zij voortleeft in mij. 

De kerst, onze kerst is eigenlijk altijd heel fijn. Een rustige dag (vroeger was dat mijn familie dag toen mijn ouders nog leefden) waar we niets doen, gewoon lekker een keertje onder de zonnebank, een wandeling, een mooi glas wijn, gewoon samen. Fijn. En dan de tweede dag met de familie van Annemarie. Gek, dit jaar is Roos er niet bij. Die zit in Australië. Ik zal haar missen. Dat meen ik. Haar liefdevolle aanwezigheid, haar zorgzaamheid, haar hulp, maar vooral Roos zal ik missen. En ondertussen hoop ik, dat zij echt geniet en nog meer gaat genieten. Zij gaat wijnhuizen bezoeken in mijn favoriete wijnland. Nieuw-Zeeland. Hoe geweldig, ik proef op afstand met haar mee. We gaan haar trip doornemen en ik zorg dat ik van die wijnhuizen wat flessen in huis heb. En dan drinken we samen. Haha terwijl ik dit schrijf denk ik aan het liedje van Bots, 'dan drinken we samen zeven dagen lang drinken we samen, wat een dorst'. Terwijl ik aan muziek denk, denk ik aan de Top 2000 en Hilversum. Een heerlijke happening daar, en ik ontmoet mijn vrienden uit het dorp, daar in een gaaf café in Hilversum. Genieten met elkaar. Ik heb er nu al zin in!

En zo langzaam aan gaan we naar de avond waar 2023 over zal gaan in 2024. De haard aan, wie weet een glas champagne met wat buren, het mag komen zoals het komt. Vroeger wilde ik feesten en dansen en ontmoeten. Nu wil ik vooral genieten. En dus wens ik iedereen die dit leest, een heel mooie tijd toe. Mooie feestdagen, een goed 2024. Laten we al die mensen, die nu in- en in verdrietig zijn, vasthouden. Zij die moeten missen, houden we vast. En we laten je nooit meer los. Want juist dat is nodig, blijf elkaar dragen, juist nu met deze dagen, maar ook daarna. Zie om naar elkaar. Sta stil, maak tijd, heb lief. Dag lieve mensen, ik ga weer door met schrijven in 2024. Dank voor alle lieve reacties, dank voor alles. Succes voor iedereen die keihard moet werken, voor 't Wagenhuis met een volle bak tijdens de Kerstdagen, voor mijn collega's, die tot en met zondag, ongekend hard moeten werken. Voor al die mensen in de zorg, de nachtdiensten, de hulpdiensten, voor iedereen die moet werken als ik vrij ben. Tot 2024. Ik hou van jullie!

En proost, op jullie gezondheid!