Lieverds na een intensieve dag LUMC, ben ik net thuis en heb ik zojuist alle pillen ingenomen en hiermee dus officieel een start gegeven aan mijn eerste chemo-kuur. Dit op verzoek van mijn arts, professor Roel Willemze (zo heet hij dus). Hij heeft mijn foto's gezien en maakt zich zorgen over mijn ruggewervel, mijn benen, mijn botten. Hij heeft mij gevraagd niets meer te tillen, niet meer te bukken, geen enkele gekke beweging meer te maken. Ik moet ook slapen met het corset om, juist vanwege deze zwakke wervels. Hij heeft mij ook gevraagd direct na de CT-scan die vanmiddag heeft plaatsgevonden, te starten met de kuur. Hoe eerder hoe beter. De tumor is groot, een flinke. Maandagochtend moeten we bellen en afhankelijk van hoe ik me dan voel, wil hij me eventueel nog even zien maandag. Een week later heeft hij een afspraak ingepland om me te zien. En de 25e de volgende kuur.
Hij heeft een stukje beenmerg weggehaald bij me, eng, maar het ging goed. En Annemarie mocht erbij zijn. Heerlijk is dat, ik heb haar hand fijn geknepen geloof ik...
Daarna de CT-scan en hier hebben mijn benen/botten een opdonder gekregen, doordat ik niet op mijn rug kon liggen en dit wel moest. Vervolgens liep die scan per ongeluk tegen mijn benen aan...allemaal niet fijn. Dus ik verga nu van de pijn...eet een boterham, drink optimel (even anders dan rose...) en ga zo even naar bed.
Rosanne komt zo weer thuis, is bij Sofie spelen. Helemaal lief is ze. Geweldig.
En morgenochtend om negen uur gaan we starten verder met de chemo-kuur in het ziekenhuis.
Oh ja, de arts schat ook in dat ik direct klaar ben met de overgang en alles, dat ik niet meer ongesteld zal worden. Op de valreep ben ik het nu nog geworden...wellicht de laatste keer.
Heel bizar allemaal.
Lieverds, ik ga naar bed. Ben kapot en dankbaar voor alle liefde!
Anita
woensdag 30 mei 2007
mooi gedicht - Houd me vast
Kreeg vanmorgen een prachtig gedicht van Ineke over de post, dank je wel lieverd! Wil dit even met jullie delen :
HOUD ME VAST
Als alles donker is om me heen
laat me dan niet alleen
Als mijn hart schreeuwt naar begrip
laat me dan niet alleen
Als ik niet meer verder wil
laat me dan niet alleen
Als ik je teleurstel
laat me dan niet alleen
Als ik onredelijk ben
laat me dan niet alleen
Als ik weer fouten maak
laat me dan niet alleen
Als ik niet meer wil leven
laat me dan niet meer alleen
Als ik je verdrietig maak
laat me dan niet alleen
Als ik ooit voor de afgrond sta
laat me dan niet alleen, maar houd me vast
Mooi he?
Kreeg ook nog twee prachtige tekeningen, kunstwerken van twee super leuke kinderen van Ruud Hilberst van het Unilever team. Ruud dit kleurt mijn dag! Dank je wel, julie zijn geweldig.
We gaan naar Leiden...
Liefs
Aniet en Annemarie
HOUD ME VAST
Als alles donker is om me heen
laat me dan niet alleen
Als mijn hart schreeuwt naar begrip
laat me dan niet alleen
Als ik niet meer verder wil
laat me dan niet alleen
Als ik je teleurstel
laat me dan niet alleen
Als ik onredelijk ben
laat me dan niet alleen
Als ik weer fouten maak
laat me dan niet alleen
Als ik niet meer wil leven
laat me dan niet meer alleen
Als ik je verdrietig maak
laat me dan niet alleen
Als ik ooit voor de afgrond sta
laat me dan niet alleen, maar houd me vast
Mooi he?
Kreeg ook nog twee prachtige tekeningen, kunstwerken van twee super leuke kinderen van Ruud Hilberst van het Unilever team. Ruud dit kleurt mijn dag! Dank je wel, julie zijn geweldig.
We gaan naar Leiden...
Liefs
Aniet en Annemarie
De nacht....
Deze nacht was niet fijn. Het lijkt wel alsof mijn billen beurs zijn van het zitten in bed en mijn linker been doet enorm veel pijn, als ik in bed lig kan ik deze niet verplaatsen of bijvoorbeeld mijn billen wat verplaatsen. Enorme steken in mijn been en onder in mijn rug zijn het gevolg. Deze nacht was een slechte nacht. Pijn, veel wakker, en op de een of andere manier niet een houding gevonden, zodat ik lekker kon slapen. Echt recht overeind zitten en mijn hoofd achterover laten knikken is dan de enige optie die me rust geeft...maar ja het is gelukkig weer al bijna zeven uur, dus een mens mag uit bed. Ik heb dan ook veel morfine genomen vannacht en ben nu redelijk duizelig....beetje slaperig en moe. Gisteren hebben we een enorme hoeveelheid medicijnen gehaald bij de apotheek en vanmiddag begin ik na de CT-scan al met de prednison, ik vind dat wel heel eng, maar het went wel snel...en volgens mijn arts, verdwijnt mijn pijn nu ook heel snel. En dat zou fantastisch zijn...als ik weer normaal kan slapen, zitten en liggen.
Gisterenavond heb ik geen film gekeken, ik heb in bed gelegen en Annemarie en Rosanne hebben lekker samen onder de beer (dat is een hele grote plaid van namaak bont en die noemen wij de beer)de film gekeken. Leuk, als er een pauze werd ingelast (voor popcorn of toilet) dan kwam Rosanne even bij me kijken, dan pakte ze mijn hand, kuste deze en zei ze 'Anita je moet maar lekker gaan slapen hoor...'
Iedere dag als je op staat en naar buiten kijkt, zie je hoe mooi groen, weelderig groen alles is geworden. Dan lijkt ons terras wel een paradijs, hier tussendoor hangen en staan prachtige bloeiende bloemen (vraag me geen namen, want de namen van planten ken ik niet), en dan mooie houten bedden, rieten stoelen...het is fantastisch. Dus wat dat betreft is het niet heel erg dat ik na die ene dagopname hier in dit mooie huis wat moet uitzieken, en energie op moet doen voor een volgende kuur.
Veel mensen willen langskomen en vragen dit ook per mail, telefoon of via deze weblog. Ik vnd het nog steeds super leuk. Echter deze week wil ik rustig met die kuur beginnen en ik stel voor dat mensen van kantoor volgende week gaan langskomen, even afhankelijk van de voortgang tijdens de kuur, goed? Ik heb Kirsten gevraagd dit een beetje te coordineren zodat er iedere dag een paar mensen langs kunnen komen volgende week.
Het weekend is dan een beetje voor familie en vrienden. En zaterdag sluiten Annemarie en ik ons volledig af van de buitenwereld. Even een dagje echt samen zijn, even niks hoeven en tijd voor elkaar. Die tijd moet je zelf nemen, want de dagen vliegen voorbij en vandaag en morgen ben ik bijna de hele dag in het ziekenhuis en dan ben ik in de avond werkelijk kapot.
Carmen, een oud secretaresse van me van ADP, smste me gisteren. Zij heeft een opleiding tot kapster gevolgd en zodra mijn haar begint uit te vallen, mag ik haar bellen en dan komt zij mij hier thuis kaal scheren. Lief he...Annemarie gaat vandaag nog foto's van deze woeste haardos maken, het valt nu al uit, maar dat is van de stress denk ik....
Kirsten refereerde gisteren nog aan dat boek van Kluun 'komt een vrouw bij de dokter'...waarin hij haar haren afknipt, haar kaal maakt en hoe emotioneel dat is. De arts gaf me dit ook aan. Ik weet nog heel goed hoe mijn moeder wakker werd en overal op haar kussen haar lag, allemaal haar, heel eng...maar uiteindelijk toen ze kaal was, vond ik het niet eng meer. Je moet er even aan wennen. En Carla zegt ook dat het allemaal wel meevalt en went. Dat geloof ik zeker.
Als ik een keertje naar Utrecht kom, doe ik wel een doekje om mijn hoofd of een petje op...en ik zal eerst een foto op de site plaatsen, dan hoef je niet meer te schrikken als ik echt kom.
Iedere keer betrap ik mezelf erop dat ik nog niet iedereen heb geinformeerd over mijn situatie. Maar mijn site verspreidt zich enorm snel, dus ik ga er nu vanuit dat al mijn vrienden, mensen uit mijn netwerk nu weten dat ik ziek ben. Zo las ik ook een reactie van Marie-Therese van het Managers Netwerk Nederland. Ik zou ook naar de dag van de Vrouwelijke Manager gaan. Echte Anita-dingen zijn dat...maar helaas. Volgend jaar weer.
Annemarie heeft hier net mijn medicijnen voor nu neergezet, 4 potjes met vreselijke druppeltjes, een laxeerdrankje en een maagtablet. Mijn dagpil en een extra morfinepil heb ik al ingenomen.
Daarna gelukkig kopje thee met ontbijtkoek..dus daar gaan we.
Voor jullie een mooie dag, duimen voor mij, want die mergpunctie vind ik toch eng...in mijn gevoel (herinnering aan ma weer) kraakt dat als ze dat merg uit je halen...ik ben toch al zo bang...brrrr...
Liefs Aniet
Gisterenavond heb ik geen film gekeken, ik heb in bed gelegen en Annemarie en Rosanne hebben lekker samen onder de beer (dat is een hele grote plaid van namaak bont en die noemen wij de beer)de film gekeken. Leuk, als er een pauze werd ingelast (voor popcorn of toilet) dan kwam Rosanne even bij me kijken, dan pakte ze mijn hand, kuste deze en zei ze 'Anita je moet maar lekker gaan slapen hoor...'
Iedere dag als je op staat en naar buiten kijkt, zie je hoe mooi groen, weelderig groen alles is geworden. Dan lijkt ons terras wel een paradijs, hier tussendoor hangen en staan prachtige bloeiende bloemen (vraag me geen namen, want de namen van planten ken ik niet), en dan mooie houten bedden, rieten stoelen...het is fantastisch. Dus wat dat betreft is het niet heel erg dat ik na die ene dagopname hier in dit mooie huis wat moet uitzieken, en energie op moet doen voor een volgende kuur.
Veel mensen willen langskomen en vragen dit ook per mail, telefoon of via deze weblog. Ik vnd het nog steeds super leuk. Echter deze week wil ik rustig met die kuur beginnen en ik stel voor dat mensen van kantoor volgende week gaan langskomen, even afhankelijk van de voortgang tijdens de kuur, goed? Ik heb Kirsten gevraagd dit een beetje te coordineren zodat er iedere dag een paar mensen langs kunnen komen volgende week.
Het weekend is dan een beetje voor familie en vrienden. En zaterdag sluiten Annemarie en ik ons volledig af van de buitenwereld. Even een dagje echt samen zijn, even niks hoeven en tijd voor elkaar. Die tijd moet je zelf nemen, want de dagen vliegen voorbij en vandaag en morgen ben ik bijna de hele dag in het ziekenhuis en dan ben ik in de avond werkelijk kapot.
Carmen, een oud secretaresse van me van ADP, smste me gisteren. Zij heeft een opleiding tot kapster gevolgd en zodra mijn haar begint uit te vallen, mag ik haar bellen en dan komt zij mij hier thuis kaal scheren. Lief he...Annemarie gaat vandaag nog foto's van deze woeste haardos maken, het valt nu al uit, maar dat is van de stress denk ik....
Kirsten refereerde gisteren nog aan dat boek van Kluun 'komt een vrouw bij de dokter'...waarin hij haar haren afknipt, haar kaal maakt en hoe emotioneel dat is. De arts gaf me dit ook aan. Ik weet nog heel goed hoe mijn moeder wakker werd en overal op haar kussen haar lag, allemaal haar, heel eng...maar uiteindelijk toen ze kaal was, vond ik het niet eng meer. Je moet er even aan wennen. En Carla zegt ook dat het allemaal wel meevalt en went. Dat geloof ik zeker.
Als ik een keertje naar Utrecht kom, doe ik wel een doekje om mijn hoofd of een petje op...en ik zal eerst een foto op de site plaatsen, dan hoef je niet meer te schrikken als ik echt kom.
Iedere keer betrap ik mezelf erop dat ik nog niet iedereen heb geinformeerd over mijn situatie. Maar mijn site verspreidt zich enorm snel, dus ik ga er nu vanuit dat al mijn vrienden, mensen uit mijn netwerk nu weten dat ik ziek ben. Zo las ik ook een reactie van Marie-Therese van het Managers Netwerk Nederland. Ik zou ook naar de dag van de Vrouwelijke Manager gaan. Echte Anita-dingen zijn dat...maar helaas. Volgend jaar weer.
Annemarie heeft hier net mijn medicijnen voor nu neergezet, 4 potjes met vreselijke druppeltjes, een laxeerdrankje en een maagtablet. Mijn dagpil en een extra morfinepil heb ik al ingenomen.
Daarna gelukkig kopje thee met ontbijtkoek..dus daar gaan we.
Voor jullie een mooie dag, duimen voor mij, want die mergpunctie vind ik toch eng...in mijn gevoel (herinnering aan ma weer) kraakt dat als ze dat merg uit je halen...ik ben toch al zo bang...brrrr...
Liefs Aniet
dinsdag 29 mei 2007
Nog eventjes op deze heftige dag....
Lieve allemaal, deze dag zit erop...de bloemisten in Voorschoten kennen ons al...en Blokker is uitverkocht als het om vazen gaat, geweldig, Rosanne opperde al 'dat we wel bloemen kunnen gaan verkopen'. Dank je wel allemaal! De kogel is door de kerk - ik ga niet voor een pruik - ik doe het met doekjes, of gewoon met een mooi bruin kaal koppie...de zon gaat mij hierbij helpen.
En ik begrijp van Carla (ik weet inmiddels via Peter wie je bent Carla, heel veel sterkte jij ook!!) dat het allemaal wel went. Dus we gaan er voor!
Nu ga ik een beroep doen op jullie harten let op! A.s. zaterdag zou ik voor mijn Hospice, samen met nog een grote groep vrijwilligers gaan sponsorzwemmen in het zwembad in Gorinchem. Gewoon zoveel mogelijk baantjes trekken en zoveel mogelijk geld bijeen zwemmen. Vorig jaar hebben we met elkaar een kleine 6 duizend euro bij elkaar gezwommen. Ik zelf heb heel fanatiek 60 baantjes gezwommen en ruim 800 euro bij elkaar gezwommen. Fantastisch. Dit jaar was ik dit weer van plan. Maar nu ben ik zelf niet de beste staat en heeft Karin Keizer-de Jong, een goede vriendin van mij, zich aangemeld om namens mij te gaan zwemmen. En nu wil ik jullie allemaal vragen een bedrag, groot of klein, het maakt niet uit over te maken op bankrekening nummer 397222637 tnv stichting Hospice/VTZ te Gorinchem onder vermelding van sponsor Karin/Anita.
Het zou geweldig zijn als wij met elkaar in staat zijn om dit jaar een fantastisch bedrag over te maken voor dit geweldige doel. Ik hoop dat ik jullie dit mag vragen en op jullie bijdragen mag rekenen.
Namens het Hospice en het VTZ ongelooflijk bedankt! Ik zal de penningmeester vragen om uiteindelijk door te geven hoeveel Karin bij elkaar gezwommen heeft!
En dat laat ik jullie dan nog weten!
Voor nu is het genoeg...we zijn moe, gaan vanavond met Rosanne in bed, de film Step Up kijken, een vrolijke romantische dansfilm. Florine is op schoolkamp en geniet van heel andere dingen...heerlijk he!
Morgen nog een lastige dag, eind van de dag meld ik mij weer. Ik wens jullie een mooie avond toe en ben zielsgelukkig met alles wat mij tot nu toe bereikt via post, mail, telefoon of op een andere manier. Dank je wel, met jullie naast me, ga ik het redden! Let maar op!
veel liefs
Aniet en Annemarie
Ja want ook zij voelt zich gesteund door alle lieve woorden, kaartjes, aandacht en bloemen!
Oh ja ik vroeg nog aan de arts 'mag ik een wijntje drinken tijdens de chemokuren?' hij reageerde 'pardon? Daar zult u even geen trek in hebben, maar niets is verboden...'
Hoe is dat Carla, heb je daar nog zin in?
En ik begrijp van Carla (ik weet inmiddels via Peter wie je bent Carla, heel veel sterkte jij ook!!) dat het allemaal wel went. Dus we gaan er voor!
Nu ga ik een beroep doen op jullie harten let op! A.s. zaterdag zou ik voor mijn Hospice, samen met nog een grote groep vrijwilligers gaan sponsorzwemmen in het zwembad in Gorinchem. Gewoon zoveel mogelijk baantjes trekken en zoveel mogelijk geld bijeen zwemmen. Vorig jaar hebben we met elkaar een kleine 6 duizend euro bij elkaar gezwommen. Ik zelf heb heel fanatiek 60 baantjes gezwommen en ruim 800 euro bij elkaar gezwommen. Fantastisch. Dit jaar was ik dit weer van plan. Maar nu ben ik zelf niet de beste staat en heeft Karin Keizer-de Jong, een goede vriendin van mij, zich aangemeld om namens mij te gaan zwemmen. En nu wil ik jullie allemaal vragen een bedrag, groot of klein, het maakt niet uit over te maken op bankrekening nummer 397222637 tnv stichting Hospice/VTZ te Gorinchem onder vermelding van sponsor Karin/Anita.
Het zou geweldig zijn als wij met elkaar in staat zijn om dit jaar een fantastisch bedrag over te maken voor dit geweldige doel. Ik hoop dat ik jullie dit mag vragen en op jullie bijdragen mag rekenen.
Namens het Hospice en het VTZ ongelooflijk bedankt! Ik zal de penningmeester vragen om uiteindelijk door te geven hoeveel Karin bij elkaar gezwommen heeft!
En dat laat ik jullie dan nog weten!
Voor nu is het genoeg...we zijn moe, gaan vanavond met Rosanne in bed, de film Step Up kijken, een vrolijke romantische dansfilm. Florine is op schoolkamp en geniet van heel andere dingen...heerlijk he!
Morgen nog een lastige dag, eind van de dag meld ik mij weer. Ik wens jullie een mooie avond toe en ben zielsgelukkig met alles wat mij tot nu toe bereikt via post, mail, telefoon of op een andere manier. Dank je wel, met jullie naast me, ga ik het redden! Let maar op!
veel liefs
Aniet en Annemarie
Ja want ook zij voelt zich gesteund door alle lieve woorden, kaartjes, aandacht en bloemen!
Oh ja ik vroeg nog aan de arts 'mag ik een wijntje drinken tijdens de chemokuren?' hij reageerde 'pardon? Daar zult u even geen trek in hebben, maar niets is verboden...'
Hoe is dat Carla, heb je daar nog zin in?
Even kort de tussenstand - Non Hodgkin
Lieve allemaal
Helemaal kapot van vermoeidheid ben ik net thuis. Oma Emmy en Opa Reynaud hebben Rosanne opgevangen tussen de middag, want Annemarie en ik zaten nog in het ziekenhuis.
Dit is een kort verslag, ik ga zo slapen :
om 09.00 uur werd een gipskorset aangemeten en dat heb ik nu om, een soort hemd wat onder mijn bh begint en tot over mijn broekband zit. Geeft veel steun.
Hierna naar haemathologie voor een vingerprik bij Ria, een ongelooflijk aardig mens. De uitslag van het bloed zou 10 minuten later bekend zijn bij mijn arts, de heer Roel Willemsen.
Nadat hij Annemarie en mijzelf kwam halen, zijn we lang met elkaar in gesprek gegaan. Ik heb een vorm van non hodgkin lymfoom. Er zijn grofweg drie indicaties, zeer agressief, gemiddeld en laag agressief. Zoals het er nu uitziet, maar de heer Willemsen gaat dit nog nader onderzoeken lijkt mijn vorm op gemiddeld. Dit betekent dat er een kans is op remissie (geen non hodgkin symptomen meer aanwezig) van 70% en bij 50% hiervan is er een kans op genezing. Dus dit biedt perspectief. Hij gebruikt het woord genezen nooit, hij gebruikt de term remissie.
Gezien mijn pijn, wil hij er veel spoed achter zetten.
Morgenochtend om 10.00 uur hebben we een afspraak bij de kapper, want ik zal al direct na of tijdens de eerste chemokuur kaal kunnen worden. Om half twaalf morgen en beenmergpunctie en aansluitend om 14.45 uur een CT Scan. Dit is om te kijken of er nog uitzaaiingen elders te vinden zijn. Dus weer een ongelooflijk spannende dag.
En dan gaan we a.s. donderdag 31 mei, op de verjaardag van mijn pa, beginnen om 09.00 uur met de eerste chemokuur (dit betekent steeds eerste dag een dagopname aan het infuus, waarbij de chemokuur wordt ingebracht), daarna de resterende dagen van de week van huis uit pillen in nemen en dan 2 weken herstellen. Op 25 juni de tweede chemokuur, zelfde verhaal. Zo krijg ik in 24 weken 8 chemokuren en aansluitend gaan we verder met bestralingen.
Al met al heel heftig.
De bijverschijnselen zijn :
ik word kaal, misselijkheid (maar hier zijn goede medicijnen voor), op de eerste kuurdag tintelende vingers en tenen en koorts. Het kan zijn dat je zo'n opgeblazen prednison hoofd krijgt, maar ja dat zien we dan weer...lijkt me wel heel erg.
Verder ongelooflijk veel medicijnen, drankjes en rotzooi. Hoop is wel dat de pijn snel zal verminderen en ik goed kan slapen. Ik hoop het echt.
Later schrijf ik meer. Nu ben ik, zijn we, kapot en gaan we eventjes slapen..
Ik hou van jullie, de strijd gaat beginnen, help me maar...ik ben nu eventjes helemaal kapot door alle berichten en wil gewoon even huilen...
maar lieverds er is een kans dat we deze strijd gaan winnen, en daar teken ik voor!
Aniet
Helemaal kapot van vermoeidheid ben ik net thuis. Oma Emmy en Opa Reynaud hebben Rosanne opgevangen tussen de middag, want Annemarie en ik zaten nog in het ziekenhuis.
Dit is een kort verslag, ik ga zo slapen :
om 09.00 uur werd een gipskorset aangemeten en dat heb ik nu om, een soort hemd wat onder mijn bh begint en tot over mijn broekband zit. Geeft veel steun.
Hierna naar haemathologie voor een vingerprik bij Ria, een ongelooflijk aardig mens. De uitslag van het bloed zou 10 minuten later bekend zijn bij mijn arts, de heer Roel Willemsen.
Nadat hij Annemarie en mijzelf kwam halen, zijn we lang met elkaar in gesprek gegaan. Ik heb een vorm van non hodgkin lymfoom. Er zijn grofweg drie indicaties, zeer agressief, gemiddeld en laag agressief. Zoals het er nu uitziet, maar de heer Willemsen gaat dit nog nader onderzoeken lijkt mijn vorm op gemiddeld. Dit betekent dat er een kans is op remissie (geen non hodgkin symptomen meer aanwezig) van 70% en bij 50% hiervan is er een kans op genezing. Dus dit biedt perspectief. Hij gebruikt het woord genezen nooit, hij gebruikt de term remissie.
Gezien mijn pijn, wil hij er veel spoed achter zetten.
Morgenochtend om 10.00 uur hebben we een afspraak bij de kapper, want ik zal al direct na of tijdens de eerste chemokuur kaal kunnen worden. Om half twaalf morgen en beenmergpunctie en aansluitend om 14.45 uur een CT Scan. Dit is om te kijken of er nog uitzaaiingen elders te vinden zijn. Dus weer een ongelooflijk spannende dag.
En dan gaan we a.s. donderdag 31 mei, op de verjaardag van mijn pa, beginnen om 09.00 uur met de eerste chemokuur (dit betekent steeds eerste dag een dagopname aan het infuus, waarbij de chemokuur wordt ingebracht), daarna de resterende dagen van de week van huis uit pillen in nemen en dan 2 weken herstellen. Op 25 juni de tweede chemokuur, zelfde verhaal. Zo krijg ik in 24 weken 8 chemokuren en aansluitend gaan we verder met bestralingen.
Al met al heel heftig.
De bijverschijnselen zijn :
ik word kaal, misselijkheid (maar hier zijn goede medicijnen voor), op de eerste kuurdag tintelende vingers en tenen en koorts. Het kan zijn dat je zo'n opgeblazen prednison hoofd krijgt, maar ja dat zien we dan weer...lijkt me wel heel erg.
Verder ongelooflijk veel medicijnen, drankjes en rotzooi. Hoop is wel dat de pijn snel zal verminderen en ik goed kan slapen. Ik hoop het echt.
Later schrijf ik meer. Nu ben ik, zijn we, kapot en gaan we eventjes slapen..
Ik hou van jullie, de strijd gaat beginnen, help me maar...ik ben nu eventjes helemaal kapot door alle berichten en wil gewoon even huilen...
maar lieverds er is een kans dat we deze strijd gaan winnen, en daar teken ik voor!
Aniet
Dinsdag de 29e.....een spannende dag!
Vanmorgen heel vroeg wakker, na een wat onrustige nacht...beetje zenuwachtig denk ik en weer die gekke benen. Die doen gewoon iets anders dan dat ik wil dat ze doen...ingewikkeld hoor!
Gisteren was een dag die weer bol stond van vriendschap, liefde en warmte. Telefoon, bezoek, verwacht en onverwacht, spontaan, vrienden van ver en vrienden van hier uit Voorschoten...onvoorstelbaar, wat een rijkdom. Ik blijf het herhalen...Rosanne ging tussendoor lekker tennissen met Maurtis en Florine heeft haar dansje voor het schoolkamp (jawel vandaag voor vier dagen!!) geoefend met Noortje. Gesprekken, intenser dan voorheen en een glas wijn zomaar midden op de dag. Slapen tussendoor en op bed liggen, met Roel naast mijn bed, wij hand in hand. Zo mooi en zo intens...
Vanmorgen toen ik wakker werd een prachtige ongelooflijk intense reactie van Nicolien, de zus van Els uit Amerika. En door dit soort dagen en reacties weet ik een ding, ik moet deze strijd winnen. Ik wil doorgaan met deze intensiteit van leven, ik wil genieten van alles wat er om mij heen is ontstaan en nu staat. Soms bellen er ook vrienden, die ik niet eens aan de telefoon krijg, omdat ik slaap, of met iemand zit te praten.
Leuk om te zien, hoe de kinderen er tussendoor laveren, ze msn'en of doen een spelletje op de computer. Of Rosanne, die ongelooflijk lief gaat helpen, opruimen, afwassen, kastjes netjes maken. Echt zo geweldig...en waar je nu ook rondloopt overal staan bloemen, kaarten of ligt een boek. Een mooi gedicht, een dvd met een intense film, zodat ik even goed kan huilen....of de muziek van Il Divo...eigenlijk wilde ik schrijven, het leven kan bijna niet mooier zijn dan het nu is...
en eigenlijk zie ik het maar zo, het leven is geweldig en jullie doen met zijn allen zo ongelooflijk mijn best, om mij steun te geven, om mij bij te staan, met woorden, gebaren, bezoekjes, telefoontjes en mailtjes en het kan gewoon niet anders zijn, dan dat wij met elkaar sterker zijn dan ergste tumor ook!
Vandaag wordt een spannende dag. Eerst mijn gipskorset (ik roep wel tegen Annemarie, wie weet heb ik wel maatje 36 als ik eruit kom...lijkt me knap benauwd zo'n ding aan)aanmeten en dan een gesprek met de haematholoog (schrijf je dat zo?) waar het behandelplan wordt besproken. En aan wie ik al mijn vragen kan stellen, ik ben zo benieuwd...want een van mijn eerste vragen zal zijn - wat zijn de kansen, wat is mijn perspectief - en ik ben zo benieuwd. Ik zag een documentaire op tv van een meneer die een vorm van lymfklierkanker had en een prognose had dat hij nog een paar maanden zou blijven leven en ondertussen is hij vier jaar verder. Kijk en ik heb gelukkig een geweldige moeder als voorbeeld, die heeft nog 24 jaar doorgeleefd met kanker. Weliswaar was haar vertreksituatie wat gunstiger dan de mijne nu...maar toch...
Annemarie en ik hebben al onze vragen verzameld en ik zal zodra ik terug ben alles weer op de site zetten! Dan hebben we allemaal dezelfde informatie.
En morgen een CT-scan om te kijken of we alles goed in beeld hebben en of er niet hier of daar ook nog een uitzaaiing zit, of iets anders...ook weer spannend. Maar ik zei gisterenavond voor het slapen gaan tegen Annemarie 'het is wel genoeg zo he...'.
Oh ja, nog even dit. Annemarie en ik trekken dit weekend een dag de telefoon eruit, de deurbel werkt niet, we werken de log niet bij en nemen een kwaliteitsdagje voor onszelf. Om even samen te zijn en alle emoties en indrukken, die er nu ontstaan en die wij ook samen moeten verwerken, even een plekje te geven. En ik heb me voorgenomen dit af en toe te doen, om ook samen te zijn en samen tijd voor elkaar te hebben....want dat hebben we nu wel nodig. Samen zijn is samen lachen, samen huilen, zo zingt Willeke Alberti toch?
Lieverds allemaal, ga maar weer door met duimen, met alle lieve gedachten, gebeden, met alles waarmee jullie mij/ons steunen...ik kan geen woorden vinden hiervoor. Dank je wel.
Veel liefs...ik ga een kopje thee maken voor mijn lief.
Anita
Gisteren was een dag die weer bol stond van vriendschap, liefde en warmte. Telefoon, bezoek, verwacht en onverwacht, spontaan, vrienden van ver en vrienden van hier uit Voorschoten...onvoorstelbaar, wat een rijkdom. Ik blijf het herhalen...Rosanne ging tussendoor lekker tennissen met Maurtis en Florine heeft haar dansje voor het schoolkamp (jawel vandaag voor vier dagen!!) geoefend met Noortje. Gesprekken, intenser dan voorheen en een glas wijn zomaar midden op de dag. Slapen tussendoor en op bed liggen, met Roel naast mijn bed, wij hand in hand. Zo mooi en zo intens...
Vanmorgen toen ik wakker werd een prachtige ongelooflijk intense reactie van Nicolien, de zus van Els uit Amerika. En door dit soort dagen en reacties weet ik een ding, ik moet deze strijd winnen. Ik wil doorgaan met deze intensiteit van leven, ik wil genieten van alles wat er om mij heen is ontstaan en nu staat. Soms bellen er ook vrienden, die ik niet eens aan de telefoon krijg, omdat ik slaap, of met iemand zit te praten.
Leuk om te zien, hoe de kinderen er tussendoor laveren, ze msn'en of doen een spelletje op de computer. Of Rosanne, die ongelooflijk lief gaat helpen, opruimen, afwassen, kastjes netjes maken. Echt zo geweldig...en waar je nu ook rondloopt overal staan bloemen, kaarten of ligt een boek. Een mooi gedicht, een dvd met een intense film, zodat ik even goed kan huilen....of de muziek van Il Divo...eigenlijk wilde ik schrijven, het leven kan bijna niet mooier zijn dan het nu is...
en eigenlijk zie ik het maar zo, het leven is geweldig en jullie doen met zijn allen zo ongelooflijk mijn best, om mij steun te geven, om mij bij te staan, met woorden, gebaren, bezoekjes, telefoontjes en mailtjes en het kan gewoon niet anders zijn, dan dat wij met elkaar sterker zijn dan ergste tumor ook!
Vandaag wordt een spannende dag. Eerst mijn gipskorset (ik roep wel tegen Annemarie, wie weet heb ik wel maatje 36 als ik eruit kom...lijkt me knap benauwd zo'n ding aan)aanmeten en dan een gesprek met de haematholoog (schrijf je dat zo?) waar het behandelplan wordt besproken. En aan wie ik al mijn vragen kan stellen, ik ben zo benieuwd...want een van mijn eerste vragen zal zijn - wat zijn de kansen, wat is mijn perspectief - en ik ben zo benieuwd. Ik zag een documentaire op tv van een meneer die een vorm van lymfklierkanker had en een prognose had dat hij nog een paar maanden zou blijven leven en ondertussen is hij vier jaar verder. Kijk en ik heb gelukkig een geweldige moeder als voorbeeld, die heeft nog 24 jaar doorgeleefd met kanker. Weliswaar was haar vertreksituatie wat gunstiger dan de mijne nu...maar toch...
Annemarie en ik hebben al onze vragen verzameld en ik zal zodra ik terug ben alles weer op de site zetten! Dan hebben we allemaal dezelfde informatie.
En morgen een CT-scan om te kijken of we alles goed in beeld hebben en of er niet hier of daar ook nog een uitzaaiing zit, of iets anders...ook weer spannend. Maar ik zei gisterenavond voor het slapen gaan tegen Annemarie 'het is wel genoeg zo he...'.
Oh ja, nog even dit. Annemarie en ik trekken dit weekend een dag de telefoon eruit, de deurbel werkt niet, we werken de log niet bij en nemen een kwaliteitsdagje voor onszelf. Om even samen te zijn en alle emoties en indrukken, die er nu ontstaan en die wij ook samen moeten verwerken, even een plekje te geven. En ik heb me voorgenomen dit af en toe te doen, om ook samen te zijn en samen tijd voor elkaar te hebben....want dat hebben we nu wel nodig. Samen zijn is samen lachen, samen huilen, zo zingt Willeke Alberti toch?
Lieverds allemaal, ga maar weer door met duimen, met alle lieve gedachten, gebeden, met alles waarmee jullie mij/ons steunen...ik kan geen woorden vinden hiervoor. Dank je wel.
Veel liefs...ik ga een kopje thee maken voor mijn lief.
Anita
maandag 28 mei 2007
Nog eventjes....
Rosanne vindt het ook een beetje eng...al die visite die komt. Zo stond gisterenochtend Jan Knipmeyer voor de deur. En Rosanne had al vaak de telefoon aangenomen en dan was het Jan Knipmeyer, dus Jan was voor iedereen in het gezin hier al een bekende naam, echter niemand had Jan in levende lijve gezien. Dus Rosanne zat bij me op het bed ergens gisteren en toen zei ze 'ik had gedacht dat Jan Knipmeyer in het echt er heel anders uit zou zien'. Maar toen Jan er was, liet Rosanne zich niet zien, vond ze eng...maar ze heeft dus wel naar Jan gekeken, terwijl hij met Annemarie en mij in de keuken zat te praten.
Was trouwens weer zo'n moment, waarop je terug gaat in de tijd, de tijd van unit 4, voor de ADP'ers onder ons. De tijd vanaf 1997...dat was ook een hele mooie tijd. Nog veel contacten van mij met ADP'ers stammen uit die tijd...en Jan is gelukkig nu weer mijn collega, bij Arinso, we hebben dagelijks met elkaar te maken. Heerlijk...dank je wel Jan.
Dikke zoen
Aniet
Was trouwens weer zo'n moment, waarop je terug gaat in de tijd, de tijd van unit 4, voor de ADP'ers onder ons. De tijd vanaf 1997...dat was ook een hele mooie tijd. Nog veel contacten van mij met ADP'ers stammen uit die tijd...en Jan is gelukkig nu weer mijn collega, bij Arinso, we hebben dagelijks met elkaar te maken. Heerlijk...dank je wel Jan.
Dikke zoen
Aniet
Abonneren op:
Posts (Atom)