Natte nachten

Vannacht was het eventjes weer een soort herfstweer, heel veel regen en wind, overal ligt weer blad. Ik was een aantal keren klaarwakker, mijn maag speelde wat op en hoorde de wind rondom het huis.
Nu vanmorgen een mooi zonnetje wat zich voorzichtig laat zien...de tegels van het terras zijn nog nat en ik hoop dat vandaag alles langzaam aan op gaat drogen en we toch weer buiten kunnen zitten. Woensdag alweer...vandaag allerlei onderwerpen rondom het thema school, kaftpapier kopen, boeken kaften met Florine. En voor Rosanne uitnodigingen maken voor haar verjaardagsfeestje. Rosanne is 3 september jarig en geeft een slaapfeestje bij papa voor haar vriendinnen op 8 september. En die uitnodiging moet natuurlijk de deur uit voordat ze naar Turkije gaat, dus we gaan aan de slag met elkaar.

Verder gaat alles goed. Ik zit in mijn kwetsbare periode nu...gisteren voelde ik me wat minder weer, meer vermoeid, maar als je overall kijkt gaat het supergoed met me. Ben ik weliswaar ziek, maar weet ik nagenoeg zeker dat ik beter ga worden en hier sterk weer uit zal komen. Gisteren even telefonisch contact gehad met Hylke, mijn baas die terug is van vakantie. Fijn was dat wel weer. Ook met Rob, de vervanger van Kirsten wat gesmst...en vandaag even wat afspraken maken. Zo langzamerhand komt er meer ruimte voor andere dingen dan ziek zijn in mijn leven...het lastige is en blijft dat ik niet zo goed afspraken kan maken in die eerste twee weken. Want tot nu toe verlopen die steeds anders. Maar het lijkt wel steeds een stukje beter. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan een gevleugelde uitspraak van mijn moeder. Als je aan haar vroeg hoe het met haar ging zei ze 'iedere dag een beetje beter' en dit antwoord heeft ze volgehouden totdat ze overleed. Bijzondere vrouw was dat mijn moeder.....soms vraag ik me af, zou ze het weten dat ik nu ziek ben en mij hier langzaam doorheen loodsen, zoals ze mij altijd in mijn leven gestuurd heeft. Ik heb altijd het gevoel dat ik veel in mijn leven te danken heb aan haar. Aan haar invloed, wijsheid en volharding. Als ze het zou kunnen zou ze me hier zeker doorheen trekken, daar ben ik van overtuigd. En daar hou ik me dan nu maar aan vast.

Een mooie droge zonnige dag gewenst.
Anita

Lekker geslapen...

Vannacht weer eens heerlijk geslapen. Annemarie ook. En nu, in alle rust nog een stukje schrijven, want de meisjes slapen nog (die kwamen werkelijk doodmoe terug uit Tunesie en moeten a.s. zaterdag weer naar Turkije...vermoeiend voor twee kleine mensjes volgens mij en misschien een beetje te veel van het goede....) en dat laten we dus maar even zo.
Gisteren was een lekker dagje, onverwacht stonden Jannie en Joost op de stoep, gezellig vind ik dat. En met elkaar hebben we uitgesproken dat het eigenlijk wel goed met mij gaat...iedere keer denk ik 'het kan bijna niet' maar ik geniet maar van de goede dagen en zie wel hoe een volgende kuur zal zijn. En ik realiseer me dat ik de helft van de chemo's heb gehad, en dat ik over anderhalve week nummer vijf ga krijgen. Mijn donshaartjes zitten nog op mijn hoofd. Mijn gewicht is stabiel, ik krijg weer iets van interesse in andere dingen dan lezen. Ik wil wat meer gaan bewegen en werken aan mijn conditie. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat ik ooit weer volledig moet werken en dan bedoel ik qua energie. Ik heb hier gelukkig nog tijd voor om dit op te bouwen en daar focus ik me nu maar op. Want moe ben ik nog steeds. Ik kan om negen uur in de avond al naar bed gaan, maar stel dit soms uit. Raar hoe je lichaam anders reageert, raar hoe er toch van alles aan de hand is met je....ik vind het nog steeds bizar dat ik kanker heb. Als ik hierover na ga denken, dan ervaar ik weer die mengeling aan gevoelens van ongeloof, oneerlijkheid en onmacht. Maar het is een feit.
Vandaag weer een nieuwe dag....met kinderen, wellicht vriendjes die komen spelen. De zon wordt geleidelijk aan wat meer onze vriend en dat is heerlijk...we zitten meer buiten dan we de hele zomer hebben kunnen doen. Een krantje lezen in de zon is toch net even iets anders...voor iedereen die vandaag weer vertrekt naar een zonnig warm oord, zoals Jo-Anne en Ronald, veel plezier. Geniet ervan met elkaar. Rust goed uit.
Voor alle andere mensen, een mooie dag...
Anita

Lunchen met de twee vaders en Els.....

Een prachtige zondagse lunch op het terras hier, met de vader van Annemarie en met mijn vader en Els.
Gezellig, ongedwongen en veel verhalen over en weer. Het gaat goed. Ik was wel erg moe, maar dat mag ook met de prednison die nu weer gewoon door mijn lichaam wordt aangemaakt (7 mg maakt je lichaam aan en ik krijg 60 mg per dag tijdens een kuur). Slecht geslapen en vanmorgen mijn directeur Peter Bouten op bezoek. Leuk, hij was vanmorgen al in het nieuwe pand geweest in Nieuwegein, waar men vanaf vandaag werkt. Super toch....

De kindjes zijn terug van vakantie uit Tunesie...en het was gelijk weer gezellig en druk hier in huis. Verder hou ik me goed, voel ik me goed en gaan we proberen een goede week te hebben met elkaar.

Dikke zoen. Ik heb geen nieuws meer op dit moment.
Anita

Volgens mij gaat het goed!

Lieve mensen, volgens mij gaat het goed. De vierde kuur zit erop. Ik ben nu bezig met de afbouw van de prednison voor deze kuur. Gestopt met de zetpillen en gisteren ben ik gaan werken aan mijn conditie. Annemarie en ik hebben 20 km gefietst. Ik was wel moe, maar dat mag wel toch....normaal kan ik niet eens de tuin vegen. En op de weg terug zei ik 'ik heb zin in een beetje chinees eten....' en zijn we een verfijnd 3-gangen diner gaan eten bij de chinees in het dorp. Heerlijk, bouillon, flensje met vlees en groente, en ossenhaas...met water erbij en uiteindelijk een kopje thee. Wat kan een mens gelukkig zijn. Volgens mij gaat mijn lichaam dit allemaal goed redden hoor en weet je wat zo leuk is...op mijn hoofd beginnen allemaal kleine witte haartjes (baby dons) te groeien en ze vallen tot nu toe nog niet uit....'schattig' zegt Annemarie. Ik ben zo blij, het zou zo leuk zijn als ik op mijn verjaardag weer een heel klein laagje haar heb, ik heb nog 15 dagen dus wie weet.

Een fijn weekend, ik meld mij weer als er rare dingen zijn, of hele leuke....morgenmiddag komen de meisjes weer terug. Ze hebben het fijn in Tunesie...dus veel verhalen hoop ik.
Dikke zoen
Aniet

de vijfde dag van deze chemo.....

Ondertussen heb ik net mijn pillen ingenomen van de vijfde dag van de vierde chemokuur. En weer, weliswaar uren klaarwakker, de hele nacht in bed doorgebracht. Ik had geen zin om weer een hele nacht op te zitten. Gisteren ging het redelijk goed vind ik. Gisterenmiddag even op de bank gelegen, wat weggedommeld en veel gelezen. Ik heb Kluun weer gelezen, ingrijpend verhaal toch steeds weer....maar wat vervloek ik die kerel. Je krijgt door dit te lezen wel meer begrip voor de partner, en ik realiseer me iedere keer weer, hoe mooi de manier is waarop Annemarie voor mij zorgt...geweldig!
Gisterenavond kwamen Emmy en Reynaud langs voor een kop koffie. En na een cursus 'melkschuimen' voor onze nespresso koffie en een overheerlijk stukje meegebrachte taart van Emmy en Reynaud (lekker fris die smaak van besjes, rood fruit) begon ons gesprek. En weet je wat zo fijn is, dat er echt contact is. Dat we diep gaan, dingen bespreken die de essentie raken. Het ging over relaties, over waarom je de keuzes maakt, of de dingen doet zoals je ze doet. Dit contact doet me goed. Meestal gaan ze na een kop koffie weer weg, maar nu bleven ze een glas wijn drinken. Rose uit de Provence. En ik...nee nog niet, dat smaakt nog niet, ik neem nog even een aantal dagen appelsap. Alhoewel ik het vandaag zonder zetpil probeer en kijk of mijn maag zich goed kan houden. Ik hou me kranig zo zegt de dokter en dat ervaar ik zelf ook zo. Dus vol goede moed gaan we weer verder.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat Arinso Utrecht een gepasseerd station is nu, althans het oude pand. Er wordt vandaag gewerkt vanuit Rotterdam en volgende week beginnen de Service Centers vanuit ons nieuwe pand in Nieuwegein. Leuk de afgelopen week belde Peter Bouten, onze algemeen directeur, hij komt maandagochtend bij me op bezoek. Ben ik blij mee.
Voor iedereen veel succes in Rotterdam of vanuit je thuiswerkplek deze dag. En succes met alle laatste loodjes voor de mensen van Local Support om het mogelijk te maken maandag weer in Nieuwegein te starten. Ik ben trots op afstand. Je hebt er niks aan, maar toch....

Anita

Misselijk en eventjes goed beroerd...

Deze foto is gemaakt toen we vorige week door Pa en Els werden uitgenodigd om uiteten te gaan in Middelharnis. Vader en dochter, in gesprek.

Gisteren was een mindere dag. Ik was misselijk, had het koud, emotioneel, en voelde me goed ziek. Veel in bed gelegen en heel vaak, gelukkig alleen maar het gevoel, de neiging tot overgeven. Mijn maag rommelt nog wat, maar ik heb lekker geslapen, wel veel wakker tussendoor...maar we zijn alweer begonnen aan de vierde dag van deze kuur. Mijn lijf heeft het er druk mee...er zit van alles in, en dat voel je...het rommelt maar door. Ik voel me ziek, besef ook goed dat ik ziek ben nu, ben er meer mee bezig, het duurt maar en duurt maar....

Verder weinig te melden, het is rustig, veel mensen zijn op vakantie, Arinso staat klaar voor de verhuizing naar het nieuwe pand. Ik ben erg benieuwd en ga het allemaal zien over een paar weken. Ik ben bezig met mijn boek, spannend wel.

Leuk om te vermelden is dat Annemarie bezig is met een schilderij voor de cover van mijn boek. Spannend, een schilderij van mij....ze heeft het druk, moet ook werken aan haar nieuwe opdracht. Kan nu wel, nu de meisjes op vakantie zijn. Rosanne belde nog uit Tunesie...het is er leuk, maar er is geen glijbaan in het zwembad. Tja en iedereen die kinderen heeft, weet wat dit kan betekenen voor een kind, toch ietsiepietsie minder leuk dan....

Voor jullie allen een mooie dag.

Dag,

Anita

Een rare nacht....

Vannacht heb ik weer tot vier uur opgezeten, ik kon niet slapen. Gisteren ging het best goed....mijn maag houdt zich redelijk, maar in bed ging het mis. En die uren heb ik schrijvend doorgebracht. De eerste 27 pagina's van mijn boek zijn geschreven. Met nieuwe stukken, met af en toe een flits van mijn weblog. Indrukwekkend om zo weer door het hele begin van mijn ziekte te gaan, die pijn die ik had. Goed om me nu te realiseren dat dit al weer zo lang geleden is. Dat het volgens mij met behulp van die chemo's beter gaat. Gisteren las ik ook het boekje weer van Karel Glastra van Loon, een Ongeneeslijke Optimist en daar werd ik geraakt door een zin 'een tumor die snel slinkt, komt ook snel weer terug' dat was een opmerking van een arts in dat boekje. Ik ben merk ik, nogal geraakt door de opmerking van mijn arts dat er zo een grote kans is op terugkeer van de kanker. Een op de twee zei Kirsten heel terecht en ja normaal gesproken denk ik dan, dan ben ik die ene goede, maar dat lukt me niet altijd...en gisterenavond was ik emotioneel. Maar ook dat hoort bij een kuur, af en toe eens huilen. Dan ben ik minder aardig tegen Annemarie. Die zich daardoor weer afsluit. Logisch, we knokken wat af zo achter de schermen en hebben ieder ons eigen verdriet in deze.
Maar ook samen ons verdriet. En daar heb ik vannacht in mijn boek over geschreven....
Zo dadelijk ga ik slapen, want ik ben heel moe. Heb net mijn medicijnen ingenomen en ga nog even terug naar bed. Zodat Annemarie haar eigen ruimte even heeft.

Anita