Onverwachte opstekers....

Soms zijn er van die dagen dat er zomaar dingen gebeuren, die je kunt zien als een soort van opsteker...zo belde vanmorgen Petra, een collega van me. Over de Arinso-vakantie naar Disney Parijs met de kinderen eind september. Zij boekt een hotel voor me in het Park zodat ik tussendoor kan rusten en Annemarie en de meiden lekker kunnen genieten in het Park, lief he...weet je en soms heb je zoiets even nodig om te zien dat de wereld het goed met je voor heeft...dat men alleen maar wil dat je snel en gezond weer terugkomt! Dank je wel Petra!
De post brengt me nog regelmatig hele lieve mooie kaartjes van mensen ver weg en dichtbij, zo kreeg ik van Bert uit Drachten een kaartje met een prachtige spreuk erop van Nelson Mandela -
'Als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen de gelegenheid hetzelfde te doen' mooi he...en vandaag bracht de post me twee vrijkaarten voor de film 'No Reservations'.
Vroeger deed ik altijd mee met wedstrijden waar je een slagzin moest schrijven over een bepaald product of een bepaalde dienst. Heel regelmatig won ik hier grote en kleine prijzen mee...leuk was altijd weer die verrassing. Sinds kort doe ik weer af en toe mee met dit soort prijsvragen en vorige week werd ik al verrast doordat ik een roman gewonnen had. En deze week twee vrijkaarten voor de film...ik weet het, het gaat nergens over...maar het is wel leuk...ik merk dat ik blij ben met al dit soort dingen!

Nog even een korte update - nog geen uitnodiging voor een MRI, dus straks bellen naar het ziekenhuis. Rechterarm is erg pijnlijk en dik, een fikse aderontsteking, links wat minder...mijn maag en darmen werken meer dan goed, zijn redelijk uit balans. Ikzelf...verder ok...ga lekker een wijntje drinken eind deze week en kan me daar nu al op verheugen...

Verder, alles goed. Annemarie heeft lekker lang geslapen vanmorgen...is lekker voor haar, en ik lees een prachtig boek 'De Vriendschap' wat ik van Nathalie heb gekregen. Schitterend....
een mooie dag verder...ondanks de regen en de kou....ik loop lekker met mijn trui aan!

Anita

hot-cold pack op mijn armen

De adertontsteking in mijn rechter arm wordt echt vervelend. Gisteren kwam Jannie even langs met een hot-cold pack die je in de magnetron legt, en daarna in een zakje op je arm...en daar heb ik mee rondgelopen op mijn rechterarm. Kan de arm niet meer strekken, doet zeer en is vervelend. Hoofdpijn erbij...lastig. Niet meer dan dat. Nog steeds ben ik positief over het geheel...hard op weg naar chemo nummer 6 alweer en dus nog drie chemo's te gaan. Dan bestralen en in afwachting van de MRI en dan dus de behandeling voor de rug laten starten. Ik wil door en door en door. Het is alweer september en ik zie wekelijks in mijn zakenlijke mail hoeveel dagen ik al ziek ben...schrikken zeg, ik ben degene die de meeste ziekdagen heeft op dit moment. Ik vind dit vervelend. Maar kan er helaas niks aan doen...

Ik heb gelezen dat je hard moet werken aan je conditie voordat je gaat starten met het bestralen. Want door het bestralen schijn je moe te worden. Dus ik heb me voorgenomen waar mogelijk stukjes en stukken te gaan fietsen. Niet steeds 40 km, maar wel regelmatig en flink doortrappen. Dit schijnt een positief effect te hebben op je herstel. Sowieso denk ik dat een goede conditie goed is. Ik merk nu al dat ik minder moe ben dan in het begin. Ik heb veel kracht, ben van mezelf een sterke vrouw, dus ik probeer hier meer mee te doen nu. Ik zal het nodig hebben ergens onderweg tijdens deze reis.

Gisteren onze nieuwe barbeque uitgeprobeerd, want Rosanne mocht kiezen wat ze wilde eten...barbeque...met truien aan buiten gegeten, was net een soort camperen, wel heel leuk...Milou was hier, een vriendinnetje van Rosanne, het was heel gezellig. De meisjes hebben daarna Levensweg gespeeld en Milou en Rosanne hoorde je zingen bij Sing Star, een nieuwe game (een soort karaoke waarbij de tekst op het tv-scherm komt) en heel veel plezier hebben. Leuk is dat...maakt je ook wel vrolijk.
Florine vol verhalen over haar eerste schooldag op de middelbare school, het Adelbert College in Wassenaar. Vandaag verdwijnen de slingers en ballonnen en dit is zoals Rosanne zegt de ergste dag in je leven 'dan moet je weer een heel jaar wachten tot je weer jarig bent....'.

Voor iedereen die werkt, of andere dingen doet, veel succes vandaag.
Gisteren kwam de buurman aan de deur (heeft een garagebedrijf en de auto van Annemarie wordt bij hem APK gekeurd) en hij zei 'hoe is het met je? En mag ik vragen wat heb je eigenlijk...we hebben het er steeds over, maar we durfden het niet te vragen...maar we zagen je natuurlijk zonder haar rondlopen en dachten het moet wel ernstig zijn...' ik vind het wel fijn als mensen dit zo aanpakken. En vertederend ook dat een grote vent het me gewoon zo op de vrouw af vraagt.

Dag,
Aniet

Toch nog zon en een mooie dag....

Vandaag was het Rosanne's 'verjaardag voor de familie en vrienden' morgen is het de echte dag en dan heeft ze zaterdag bij papa nog een slaapfeestje voor haar vriendinnen, kortom driedubbel feest. Het was heel leuk...Rosanne presenteerde koffie, en is erg verwend, veel mooie spulletjes van Ajax en veel geld...leuk is dat....ze zegt 'eerst was ik arm nu ben ik rijk....' vanavond heeft ze samen met Annemarie haar traktatie gemaakt voor morgen op school. En morgen begint het allemaal weer, Florine voor het eerst naar de middelbare school, Rosanne haar eerste schooldag in groep 7 en gelijk trakteren. Het was een dag met zon, in alle opzichten, een mooie rustige vriendelijke sfeer met fijne mensen. Rosanne genoot en daar gaat het om...tien jaar worden is toch wel een hele mijlpaal!
Nu staat ze onder de douche en vanavond op tijd naar bed, het gewone leven gaat weer beginnen, met veel nieuwe indrukken, dus op tijd naar bed en regelmaat. Ze zijn nog wat moe van de vakantie lijkt het wel...maar het is gezellig. Goede afspraken met elkaar gemaakt en harmonie...

Ik ga ook naar bed, ik ben kapot, heb vanmiddag al even in bed gelegen, geslapen nadat de visite weg was. Ik voelde me zo beroerd...en het gaat eigenlijk zo goed he...dat ik er toch de hele dag bij ben geweest...en dat is heel fijn juist voor Rosanne. Ze was zo lief en zorgzaam vanavond...het maakt me blij. Ik realiseer me ook dat ons uithoudingsvermogen minder is dan gebruikelijk, we zijn zo moe. Geen vakantie hebben dat ga je zo voelen en dan nog ziek zijn erbij....ook Annemarie is erg moe en we moeten toch nog vier maanden vooruit voordat we echt weg kunnen samen...maar de bevestiging is binnen. Het komt goed, Curacao we komen er aan.....

Voor nu een dikke zoen, een mooie nacht, slaap lekker.
Anita

Obstipatie en ontstoken armen...het doet zeer...

Na een dag vol drukte, hockey, boodschappen en eindigend op de verjaardag van Floris, die warm en vol goede verzorging was, lag ik gisteren om half negen doodop in bed. Te veel en niet naar het toilet kunnen al dagen, mijn buik opgezet, laxeermiddel genomen en helemaal gevloerd. Vandaag vieren we met de familie en vrienden Rosanne's tiende verjaardag en ik ben niet optimaal. Heb heel veel last van mijn buik, mijn darmen en twee aderontstekingen in zowel mijn rechter- als linkerarm. Het doet zeer....ik slaap slecht, heb bizarre dromen, t lijkt wel een nachtmerrie...ik zag mijn moeder, ben ontslagen en nog meer ingewikkelde dingen en dat allemaal in een nacht....
Ik wil er graag bij zijn vandaag en doe ook mijn best...voor Rosanne, die ongelooflijk lief en zorgzaam is...het is fijn dat de meisjes er weer zijn, geeft afleiding....ik lig nog in bed te schrijven, Annemarie is al onder de douche...we hebben vanmorgen nog wat hapjes gemaakt. Gisteren heeft Annemarie samen met Florine slingers en ballonnen opgehangen en van alles gedaan...het is gezellig...Rosanne wordt 10 jaar...het is feest!!

Liefs en een mooie zondag...
Anita

Weer eens een nachtje op zitten....

En jawel die prednison doet het goed...na een wat mindere dag, ben ik weer een nacht klaarwakker. Ik zit al vanaf half een in de keuken, heb ongeveer 26 pagina's geschreven voor mijn boek, dus dat vordert gestaag. Ik heb al 56 A4tjes vol geschreven...en begin het heel erg leuk te vinden dat schrijven. Het maakt dat de nachten niet gevuld worden met piekeren...want die neiging heb ik toch wel. Beetje bang om dingen te verliezen merk ik...daar hadden Annemarie en ik weer een gesprek over. Je weet niet goed wat er allemaal nog komen gaat...je hebt de regie niet meer. En een vriendin schreef me dat je de regie moet loslaten soms....maar het is zo bizar als het over je eigen leven gaat. Daar wil je volgens mij nooit de regie over loslaten. En ik heb nu het gevoel dat ik alles wil vasthouden ofzo...Annemarie vroeg me...stel nu dat je voordat we op vakantie gaan naar Curacao (we hebben geboekt 4 januari 2008) allerlei negatieve berichten zou moeten krijgen, zou je die dan voor of na de vakantie willen horen. En eigenlijk maakt het me niet zoveel uit. Ik krijg die berichten dan sowieso te horen. Stel je voor dat de MRI laat zien dat de tumor weer aan het groeien is op enig moment...wat moet je dan. Het enige wat ik zou doen is nog meer genieten van Curacao...klinkt misschien wat simpel, maar wat heb ik dan nog te kiezen...niet zoveel meer toch...
Maar eigenlijk is dat doemdenken en dat wil ik niet. Maar soms is het er eventjes...dan voel ik opeens weer pijn in mijn rug of iets anders en ben ik bang. Dan ben ik bang om niet meer terug te kunnen keren naar het werk, omdat mijn ziekte langer duurt, dan ben ik bang voor alle financiele ellende. Maar aan de andere kant zie ik het wel weer...ik moet altijd denken aan die reclame 'dan verkopen we toch gewoon de boot...' en gaan we weer een huisje huren. En nee zover zal het niet komen, maar toch er spookt zoveel door mijn hoofd. Vanmiddag zal ik iemand van de plantsoenendienst en toen zei ik tegen Annemarie 'als ik mijn baan verlies doordat ik te lang ziek ben...dan ga ik wel een beetje bijbeunen bij mijn uitkering' het slaat nergens op..want als ik niet kan werken, kan ik ook niet bijbeunen. Maar Annemarie gaat gewoon veel schilderijen verkopen en dan redden we het ook wel weer....
Maar datgene wat me het meest bezig houdt is dat ik Annemarie niet alleen wil laten. En vanavond in bed zei ze 'als jij dood bent, blijf ik alleen achter hoor...' en dan kun je nog zo vrolijk roepen dat je niet dood gaat...maar soms ben ik er gewoon een beetje bang voor. Meestal niet, dus morgen is het weer voorbij. Ik ga nu maar proberen te slapen, lekker dicht tegen haar aan te kruipen en morgen komen de kinderen thuis van vakantie, en gaan we ons voorbereiden op Rosanne's verjaardag, die we zondag vieren. En maandag op de dag zelf, gaat ze trakteren, ook een feest geloof me maar...
Slaap lekker of een mooie dag, wat jullie zelf willen.
Verder geen klachten, wat gerommel, maar morgen de laatste dag prednison, dus wie weet schrijf ik morgennacht nog wel een keer.
Anita

Het is meer dan ziek zijn alleen...

Het is meer dan ziek zijn alleen...je leert relativeren, op een vreselijke manier. Zo was ik vroeger bang voor bloedprikken, tegenwoordig maakt het me niet meer uit. Gerommel met je ader, voordat ze je prikken, een ontsteking, soms je urine niet meer op kunnen houden, loszittende nagels, krampen, een kale kop, ach dat zijn maar bijverschijnselen. Was ik vroeger een harde soms, kon ik genadeloos doorgaan met werken bijvoorbeeld, nu vraag ik me af hoe ik terug zal komen en eigenlijk maakt dat me niet meer uit. Want terugkomen zal ik, maar dat ik andere dingen zal laten zien, dat is zeker. 2007 is een bijzonder jaar, een verloren jaar voor mijn carriere, geen salarisverhoging in 2008, geen bonus, ach en dat is alleen maar financieel, maar je voelt het toch. Je wordt zo met je neus op de feiten gedrukt dat je niets gepresteerd hebt. En eigenlijk door deze bevestiging ben ik gesterkt in mijn hele zijn. Want hier aan de Papelaan 58 wordt wel degelijk iets gepresteerd, wordt wel degelijk een prestatie neergezet, die niemand ons kan evenaren. Annemarie en Anita, twee mensen die nog maar kort samen waren, die al zoveel strijd geleverd hadden om samen te kunnen zijn, komen hier sterker uit. Komen hier samen zo goed doorheen, door te huilen, te praten, te lachen soms...maar wel met elkaar. En in gesprek te blijven, hoe moeilijk het soms is. Door te praten over doodgaan (wie praat er ooit met zijn partner over doodgaan, dat hoort niet...) want soms moet je hierbij stil staan. Als je te horen krijgt dat er 50% kans is op het terugkomen van de tumor, moet je het hier ook over hebben. En dat doen we...en uitspreken dat je niet wilt, dat de ander alleen achterblijft. Ook hier heb je het over. Maar ook over waar het echt omgaat in dit leven. Om vriendschap, om trouw zijn, om iets voor de ander over hebben. En dan heb ik het niet over geld, over kado's, maar gewoon over al die mensen die er steeds zijn, die er nog steeds voor me zijn. Die me een mailtje, kaartje schrijven of me bellen. Nog steeds ook na een half jaar nog steeds!
Gisteren mijn tante Tanneke, haar telefoontje, haar kaartje, het maakt me zo blij. Maar zo zijn er zoveel mensen die met me bezig zijn en die ik hier niet noem, ieder op zijn of haar eigen wijze...mijn tante Suus met haar bloemen voorafgaand aan de kuren, iedere keer weer, en ook die uitzendkracht die af en toe een kaartje stuurt, die ik nog maar heel kort ken...mijn trouwe vrienden, mijn familie, Annemarie's familie...ach mensen, wat er ook gebeuren gaat, hoe mijn leven of mijn werk er ook uit zal zien in 2008, ik heb zoveel moois gekregen dit jaar....wij hebben zoveel moois gekregen, wij redden ons wel in 2008...met misschien wat minder geld, maar met elkaar kunnen wij de hele wereld aan!
Ik voel me, hoe gek dit ook klinkt, een rijker mens dan ik al was, doordat ik nu op zo een andere manier naar het leven kijk. Ik had altijd het gevoel dat er een weg was, naar boven, naar meer, naar nog meer en nu blijkt dat je zoveel meer kunt krijgen op een weg die niet naar boven loopt...maar die zo anders loopt dan je ooit hebt kunnen vermoeden en dat rijkdom een ander begrip is dan ik tot nu toe voor mogelijk had gehouden. Het klinkt misschien wat ernstig, maar geloof me ik ben er blij mee!

Anita

Zweten en weer een ontsteking nu in de rechterarm

Hier sta ik op mijn verjaardag op de foto met Lucas, 3,5 maand oud en zoontje van mijn vriendin Nathalie. Ik vond het zo leuk die twee kale koppies...Nathalie is de vrouw die deels in Nederland en deels in Zwitserland woont. Ze staat me, net als zoveel andere trouwe vrienden, bij in dit hele proces van ziek zijn. Zij geeft me geluksstenen die ik bij me draag. Op mijn verjaardag kreeg ik van Berty ook een gelukssteen. Die heb ik meegenomen naar het ziekenhuis en draag ik nu weer bij me...leuk is dat, dat je kleine stukjes houvast krijgt en volgens mij werkt dat wel. Dank je wel allemaal.

Vannacht wel de hele nacht in bed doorgebracht, afwisselend heel koud (met extra dekentje) en heel erg transpireren. Ondertussen begint de aderontsteking in mijn rechterarm nu (maandag heb ik de zuster weer links laten prikken) lastig te worden. Vervelend, niet meer dan dat. Verder niet zoveel te melden...maar wel dat mijn huis vol bloemen staat, dat er hier een geweldige foto van al mijn medewerkers van Arinso staat, vol met lieve verjaardagsgroeten. Dat ik van Annemarie een prachtig mooi kado heb gekregen, een sieraad en dat ik me zo speciaal voel...mijn verjaardag was zo bijzonder....zo vrolijk, maar ook zo intens, ik mocht niks doen, alles draaide om mij....ik ben zo ongelooflijk verwend...mooie, lieve en intense kado's.

En nu ben ik weer terug op aarde. Met een lichaam wat hier en daar wat hapert geloof ik, maar wel heb ik zon gekregen en loop ik in mijn korte broek. Gisteren kwam Rob even langs, leuk, een directeur van Arinso, iemand met wie ik heel goed overweg kan en dat was ronduit gezellig. Ook Jannie uit Den Haag, kwam natuurlijk die ochtend even kijken hoe het met me was....heerlijk is dat...

En eigenlijk gaat het best weer goed hoor...je voelt van alles, maar dat mag ook wel. Kuur vijf, over de helft van deze serie kuren, nog maar drie te gaan, twee in de linkerarm had ik zo gedacht en nog een rechts. En dan is dat geprik daar eventjes voorbij hoop ik. Ben zo benieuwd naar de MRI-scan, hoop dat dit snel kan, want dan kunnen ze met die andere prikken ook gaan beginnen. Hoe eerder hoe beter, ik wil mijn eigen haar weer terug. Ik wil weer verder...en geef jullie voor vandaag een dikke zoen. Ik krijg zoveel mails geweldig en dank je wel! Doet me goed. Geeft me moed. Met veel liefs. Anita