de positieve kant van het hele ziek zijn....

De positieve kant van het hele ziekzijn, dank je wel Reynaud, is dat de liefde tussen Annemarie en mijzelf als het ware in een stroomversnelling is gekomen. Het lijkt alsof we tien jaar in een jaar hebben gedaan samen (gunstig voor de balans!). En natuurlijk nog veel meer, vriendschapsbanden zijn intenser geworden. Mijn liefste vriendinnetje Jannie is dichter bij me dan ooit, en ik kan niet zeggen hoe blij ik daarmee ben. Het contact met mijn familie en An's familie is heel erg goed en intens. Het voelt als rijkdom...collega's, mensen van ver weg zijn weer dichterbij gekomen, kortom...die warme deken om me heen. En hierdoor ook contacten met Carla, met oud collega's, of partners van collega's, dus weet je ziek zijn brengt je ook veel....
(veel tijd, veel rust, veel boeken, veel bloemen, veel aandacht, veel shit, veel post, veel formulieren, veel rekenen, veel...ga maar door).

En als je zoals ik het voel, er bijna bent (nou ja bijna, nog 1 chemo, nog 4 lumbaalpuncties, nog 4 weken bestralen), dan weet je dat je straks weer heel veel aan kunt. De hele wereld misschien nog niet...maar iets daar in de buurt wellicht wel...heel Europa zou ik ook wel aardig vinden...
en nu gaan we veel genieten, we gaan naar Bergen, daar is een kunstenaarsroute, dus Annemarie gaat helemaal genieten...we slapen in het Pakhuys in Alkmaar en daar is een wijnbar, dus ook Anietje gaat helemaal genieten, het komt goed.
Een mooi weekend allemaal...
het zal wel weer veel worden, veel genieten vooral!
Anita

'Ik voel me soms zo vlak.....'

Ja het klinkt gek, maar 'ik voel me soms zo vlak....' ik doe bijna niks, ben zomaar heel erg moe, surf wat op het net, lees prachtige boeken, en hang wat rond...het is zo vlak....zo totaal anders dan ik gewend ben/was. Soms maak ik me zorgen, of ik het ooit weer anders kan doen. Ik zag eergisteren op tv die dame die een kinderboek geschreven heeft over haar ziekte, borstkanker. Ze zat daar met een vrolijk gezicht te vertellen dat je nooit meer beter wordt als je kanker hebt en lachte het allemaal maar weg. Althans zo heb ik er naar gekeken. En dan begint er iets te borrelen in mij, dan ben ik boos. Dan denk ik 'godverdomme' en ik weet dat ik niet mag vloeken. Dan vraag ik me af, waarom en hoe nu verder. En mijn loopbaan dan...alles en iedereen fietst maar gewoon door. Moppert over van alles en nog wat, terwijl er niks te mopperen is volgens mij als je gezond bent. Dan mag je in je handen knijpen en blij zijn, dat je lijf doet wat je wilt dat het doet. Dat je kunt werken, of tuinieren, of schilderen, of wassen of weet ik wat...dat je in de file mag staan.

En als ik dit allemaal gedacht en gevoeld heb, dan realiseer ik me weer dat ik nog zoveel heb waar ik blij mee mag zijn, mijn liefde voor en met Annemarie, de kinderen, onze families en vrienden, het heerlijke huis waarin we mogen wonen. De goede oude Jeep die ons overal brengt, de mooie schilderijen die Annemarie maakt, de lieve woorden en kaartjes en mails die binnen blijven komen, de pijn die is weggetrokken door de chemo's, kortom ook al voel ik me soms zo vlak, daar waar het echt om gaat is dat zeker niet!!!

En dan ben ik weer terug bij Aniet, bij mijn eigen oude ik, de optimist die weet dat hoe donker een tunnel ook is, aan het einde is er weer licht. Geleerd van mijn moeder om niet op te geven, geleerd van mijn vader om niet te veel bombarie te maken om niks, gewoon te zijn wie je bent, te knokken en weer op te staan. Door te gaan, ook al is het soms wat moeilijk, wat vlak, wat eenzaam (ja gek he...soms voel ik me temidden van alle liefde en vriendschap wel eenzaam, want dat vechten met je lijf, dat moet je echt alleen doen, dat kan niemand van me overnemen), maar doorgaan zal ik, altijd weer. Ik geef het nooit op, ook al bedenkt die tumor dat hij/zij nog 10 keer terug wil komen of weer wil gaan groeien, ik geef het nooit op! En soms ben ik er bang voor, juist voor dat moment, dat die tumor weer gaat groeien, maar dan nog zal ik nooit opgeven. Al moeten er nog 100 lumbaalpuncties volgen, ik zal altijd doorgaan. Voor mijn Annemarie, mijn vader, broer, tantes, nichten, vrienden, vriendinnen, familie van Annemarie, voor iedereen.....

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan het begin van mijn ziekzijn, Annemarie vroeg me toen heel vaak of ik alsjeblieft niet op wilde geven...nee opgeven zal ik nooit, wees daar maar van overtuigd. Maar geen zorgen, want de optimist in mij zegt, dat ik al gewonnen heb.....mooi he....

Met veel liefs,

Anita

Zomaar een paar woorden....

Weet je op een gegeven moment is er niet veel meer te vertellen over mijn ziek zijn. Alles is hetzelfde, de vermoeidheid is aanwezig. Gisteren las ik mijn boek en toen dacht ik 'ik zou wel kunnen werken' en toen ik naar de supermarkt liep, was ik helemaal kapot. Dus mijn lichaam geeft wel de juiste antwoorden en dat ik zou kunnen werken, dat klopt dus gewoon helemaal niet. Ik ben zo moe...gek is dat, want je wilt zo graag, maar op de een of andere manier wijst je lichaam je de weg. En daar ga ik dan maar van uit. Dat mijn lijf wel aangeeft hoe het met me is, en wat ik wel of niet kan. Ik heb van de week een stuk van de heg geknipt, kapot was ik...een heel klein stukje maar, ongelooflijk. Gisteren kwamen Pa en Els langs en toen gaf hij aan dat hij er wel voor zal zorgen, dat indien mijn broer geen tijd heeft, dat zijn tuinman de heg komt snoeien hier. Lief he...
Vannacht lag ik veel wakker en lag ik na te denken over mijn werk. Het voelt zo bizar dat alles gewoon door gaat, dat iemand anders je baan inneemt, dat beslissingen genomen worden waar je het wel of niet mee eens bent. Dat je zeggenschap tot nul gereduceerd is. Dat je invloed niet meer meetelt, dat men besluit dat....etc. En dat hoort ook bij ziek zijn. Ziek zijn is niet alleen je lichaam, je pijn, je ellende, maar ziek zijn is psychisch veel ingrijpender. Je gaat nadenken over wat je wilt, over je terugkeer en hoe dat dan zal gaan. Mensen kijken anders naar je. Het zal me allemaal benieuwen. Volgens mij is het met werk net zoals ze vroeger zeiden over vriendjes - geen handvol maar een land vol -. Maar dat ik het allemaal spannend vind en eng dat gevoel dat blijft. Geeft niet, twijfel mag er zijn. Ziek zijn doet ook iets met samen zijn met je grote liefde, met Annemarie. We zijn heel erg op elkaar ingesteld, hele dagen trekken we samen op. En weet je, dat verveelt nooit. Ik mis haar denk ik straks meer dan goed voor me is. En andersom ook. Het is heerlijk met deze vrouw te mogen zijn. Gisteren zei ik dat nog maar eens een keer tegen haar. Nadat ik een redelijk zwijgzame middag had gehad. Soms trek ik me helemaal terug, dan doe ik mijn eigen ding, en zeg ik niet zoveel. Dan denk ik na over alles wat er met me aan de hand is. Mijn hoofd stopt niet met denken.

Vandaag regent het...ik ga pannenkoeken bakken voor de meiden vanavond!
Een dikke zoen.
Anita

Zes maanden zitten er al op....

Op 27 april heb ik mij ziek moeten melden dit jaar, en dus zitten er al bijna zes maanden op...zes maanden ziek thuis. Ongelooflijk...ik die eigenlijk altijd gezond was..en het is gek om te zeggen, maar alles lijkt te wennen. Ik wen aan het feit dat ik af en toe ziek ben, dat het leven weer een beetje zijn gewone gangetje aan het nemen is...dat er geen mercedes voor de deur staat (gisteren vroeg de huisarts er nog naar, grappig hoe zo'n auto bij je lijkt te gaan horen...), dat ik nog steeds veel kaartjes en smsjes krijg, van mensen ver weg en dichtbij. Leuk en lief, maar ik begin nu ook te wennen aan ontstoken tenen, aan zere armen, aan prikken en puncties, aan ziekenhuisbezoek en nog veel meer gekke dingen. Mijn lichaam went aan de chemo, aan het feit dat er allerlei pillen ingenomen moeten worden, kortom het went.
Maar langzaam aan begint er nu gelukkig weer een nieuw proces in mijn leven, waar ik ook weer aan ga wennen, mijn terugkeer naar de maatschappij, naar Arinso, naar een normaal leven, waar je moet werken en uitrusten, omdat je moe bent van je werk (en niet van een chemo). Ik heb nu allerlei 'zakelijke' afspraken in de agenda weer staan. Met collega's, met ISS, met Hylke, met de arbodienst, met hoofd HR. Reintegratie staat weer op de agenda. Terugkeer naar de maatschappij staat op mijn persoonlijke agenda...
En nu ik het heb over de agenda, rolt onze nieuwe huisagenda door de brievenbus. We gaan weer plannen, we gaan weer nadenken over vakanties met de kinderen, over leuke dingen die we willen gaan doen samen, en met de kinderen. Afstemming met de vader van de kinderen over data...het leven neemt weer zijn normale ritme in, althans zo lijkt het. Tussendoor nog wat chemo's, lumbaalpuncties en bestralingen...maar de tweede zes maanden klimmen we weer omhoog uit het dal, waarin we hebben gezeten. Heerlijk...
Anita

Het gaat allemaal goed...

Tja op een gegeven moment val je in herhalingen...want het gaat wel goed met me...een fikse aderontsteking in mijn linkerarm, het lijkt net alsof mijn spieren te kort zijn, zo voelt het...mijn tenen, kortom het oude riedeltje, maar voor de rest gaat het goed met me.
Het weekend was fijn en gezellig. De meisjes hadden een disco zaterdagavond bij de hockey, te kinderachtig voor Florine, maar heel leuk voor Rosanne...grappig je ziet zo goed het verschil nu. Rosanne met gelakte nagels en mascara, mooi gewassen haartjes, maar wel haar eigen kledingstijl, een leuke mix dus van Rosanne en een roze meisje...
Zondag uitgebreid ontbeten, daarna kwamen Arie en Noor langs. Het leuke is dat Noor en Floor nu allebei op de middelbare school zitten en dus samen heel wat af kletsen. En ondertussen heeft Rosanne op haar kamer een dansje ingestudeerd wat we zondagavond mochten komen bekijken. Tussendoor zijn we even bij de pizzeria een pizza gaan eten. Kortom een weekend zoals gezinnen wel vaker hebben, met zaterdag de hockey wedstrijd van Rosanne. Dit soort weekends zijn wel leuk vind ik, maar de kinderen (vooral Rosanne) willen graag meer spektakel.
Met Annemarie en mijzelf gaat het goed. De rust rondom mijn ziek zijn lijkt wat terug. Gisterenavond lagen we in bed en toen wreef An over mijn rug en zei ze 'hoe zou het nu hier zijn Aniet, met die tumor....' en hopenlijk kunnen we dit aan jullie vertellen na de MRI-scan die medio november gemaakt gaat worden. Ik ben zo benieuwd, ik wil zo graag die beelden zien. Maar eigenlijk ben ik niet bang meer voor de uitslag, want volgens mij is die gewoon goed.
Ik zal zo blij zijn als al dat geprik voorbij is...ik vind het allemaal zo eng!

Een hele mooie dag!
Anita

Mijn vader....

Weet je, ik heb een vader, die al zijn hele leven mijn grootste vriend is. Al vanaf kinds af aan, was hij mijn vriend. Ik was trots op hem, op wat hij deed, op de boerderij en later op zijn mercedes. Hij heeft me de passie voor dit merk bijgebracht...maar los van al deze dingen, was hij vooral mijn vader en gelukkig is hij dat nog steeds. Soms doet of deed hij dingen, die ik niet zo leuk vond, of waar ik wat minder trots op was. Maar altijd blijft hij mijn vader, en altijd weer zie ik vooral waarom ik zoveel van hem hou...zijn hart is groot, te groot soms...hierdoor raakt hij soms teleurgesteld, of maken mensen soms gebruik van zijn goedheid. Hij is gul, te gul soms...maar hij is zo ongelooflijk lief. Hij laat je voelen hoeveel hij om je geeft, hij staat altijd achter je, of je nu domme of juist geen domme dingen doen. Hij heeft mij altijd het gevoel gegeven dat het goed is...een onvoorwaardelijke liefde. Mijn keuze voor Annemarie, zijn hart en armen gingen open en het is goed. Hij leeft en voelt met ons mee. Met ons en de meisjes. En nu ik ziek ben, voel ik het nog meer, nog veel meer...eigenlijk wil hij geen stap bij me vandaan zetten. Eigenlijk wil hij altijd bereikbaar zijn (leve de mobiele telefoon, want dat kan tegenwoordig!) en eigenlijk had hij wel ziek willen worden in plaats van ik...hij noemt mij zijn 'schat' en dat voel ik ook zo...en dat is wederzijds. En ik hoop dat als hij dit verhaaltje onder ogen krijgt, dat hij zich realiseert dat het goed gaat komen met zijn 'schat' en dat hij er rustig op uit kan gaan, met Els, of zijn vrienden. We zien elkaar toch wel en we spreken elkaar toch wel, het is goed pa. Je dochter gaat weer beter worden. En dinsdag komt hij weer, met Els en dat zijn mooie momenten....dag Pap, geniet bij alles wat jullie gaan doen dit weekend!

Tja...zo kom je in zo'n ziekproces heel dicht bij je emoties, iedere keer weer. Tranen vloeien hier regelmatiger dan gebruikelijk. Onze lijntjes zijn heel dun, maar dat mag en dat geeft niet, het is goed. Zo voel je ook de intensiteit van vriendschappen, van je familieleden (nicht Annemarie uit Amstelveen die gisteren hier was, ook dat was weer zo'n mooi moment!), van mijn nieuwe familie, de familie van Annemarie. Het is mooi om dit te mogen ervaren.....

Met mij gaat het goed. Twee zere armen, beetje last van mijn keel en verder gaat het best.
Ik ga mijn medicijnen innemen en dan lekker onder de douche...en ik denk aan jullie. Aan Ellen die weer terug is uit China, aan Arie en Fransje die in Zuid-Afrika zijn, aan Ron en Vera in Australie...maar ook aan al die mensen heel dichtbij, die huizen kopen, of gewoon net zoals wij, straks naar het hockey-veld gaan!
Een dikke zoen,
Anita

Kleine niet belangrijke ongemakken...

Weet je hoe langer je bezig bent met chemo-kuren hoe rotter het eigenlijk zou moeten worden, volgens de kenners. In mijn geval zijn er wat kleine ongemakken, ontstekingen en andere voor jullie reeds bekende verschijnselen, maar mijn lichaam lijkt te wennen aan al die troep. Ik voel me sterk, wel moe, maar sterk. Gisteren ben ik vroeg, heel vroeg naar bed gegaan, dan is het batterijtje leeg, dan doet mijn arm zeer, of werken bepaalde spieren niet optimaal. Maar de terugval waar over gesproken wordt, is alleen zichtbaar geweest in mijn bloedwaarden en die moeten natuurlijk wel goed blijven, om de planning, die lekker strak is te blijven halen.
Vandaag is het alweer vrijdag en neem ik mijn laatste 60 mg tablet prednison. En dan weer afbouwen...weer vooruit kijken naar de volgende en laatste CHOP-kuur. Die rugchemo's doen wel zeer, maar ook niet meer dan dat...het opbouwen van energie daar gaat het nu om. Ga toch maar naar een sportschool heb ik bedacht, om conditie-training te gaan doen. Zodat ik die bestralingen gewoon kan pareren. Lijkt me wel wat. Al dit soort dingen bedenk ik in de nacht, ga het er zo eens met Annemarie over hebben. Nu snel onder de douche, want mijn nicht Annemarie uit Amsterdam (die ik voor het laatst heb gezien op de begrafenis van haar vader, mijn oom Piet) komt op bezoek vanmiddag. Fijn he...
Ondertussen is door de kinderen Hyves in mijn leven gekomen en daar kom ik werkelijk heel Nederland tegen...grappig, leuk, ik ben benieuwd welke mensen ik nog meer ga ontmoeten. Dus naast deze weblog zijn er nu nog meer kanalen waardoor ik contacten leg met mensen uit mijn netwerk. Het leven is een geweldig netwerk en daar hou ik wel van....

Een mooie dag voor jullie allen! Dank voor de lieve kaartjes, het is weer druk als de post komt, leuk! En lief....
Anita