Moe, moe en nog eens moe.....

De afgelopen dagen ben ik zo onvoorstelbaar moe, ik lag gisteren alweer om half acht in bed...volgens mij komt alle vermoeidheid er nu uit. Ik wil slapen en niets anders dan slapen, gisterenochtend heb ik tot bijna een uur geslapen, en na mijn gesprek met Hans van Arinso, was ik weer kapot. Gek dat je lichaam hier zo mee om gaat, dat langzaam alle vervelende stoffen eruit gewerkt worden, volgens mij is dat proces nu aan de gang. Alle chemische troep in mij komt eruit, ontstekingen piepen nog een keer op, kortom de finisch is in zicht, maar de finish halen kost veel energie en dat mag ook...want dan heb ik het toch maar geflikt. Kanker overwonnen, althans daar ga ik van uit. De MRI laat nog steeds op zich wachten, het duurt maar en duurt maar...en juist die beelden zijn erg belangrijk voor mij. Want die beelden zullen laten zien of ik daadwerkelijk de remissie heb bereikt...wat een feest zal dat zijn zeg...

Buiten, een en al blad, nat en glad, koud ook, de winterjas moet weer aan. Voelt wel gezellig vind ik, ik heb er ook wel zin in...je oren gaan gloeien, binnen is het knus en gezellig...
wij gaan straks naar Pa en Els, eindelijk weer een keer naar de boerderij, fijn vind ik dat...

Dikke zoen, mooie dag,
Anita

ontstoken arm en heel erg moe....

Tja, het moest toch nog een keer gebeuren, mijn linkerarm is ontstoken, er zit een bobbel op, eens kijken of ik nu op de valreep toch nog ontstekingsremmers erbij moet gaan innemen. Gisteren zijn we bij Kirsten en haar gezin op kraamvisite geweest, Victor op mijn arm, hij heeft nu al meer haar dan ik...wat een lekker kereltje zeg! Daarna even naar Den Haag, een wijnproeverij van Sauter en De Vogel delicatessen in het Promenade Hotel, leuk, lekker, maar ik was zo vreselijk moe...die terugval nadat ik zoveel prednison heb gehad is altijd goed voelbaar en zo ook gisteren. Ik denk dat ik al om half negen op bed lag, heerlijk tv kijken, fruit eten, was gezellig...een onrustige nacht gehad, en nu weer op, want de KPN-monteur kan vanaf 8 uur komen om een nieuw modem te installeren....ben benieuwd!
Voor de rest een rustige week, wat bezoek vanuit het werk, naar Pa en Els toe, heerlijk eindelijk weer een keer. De vorige keer moesten we dit afzeggen, omdat ik ziek was, weer even naar Flakkee, naar de boerderij.
Nu mijn pillen, en op weg naar herstel, de chemo moet uit mijn lijf, en ik wil weer haar. Gewoon haar...Kirsten gaf het gisteren ook al aan, dat zij gehoord had dat iemand krullen had teruggekregen...ik ben benieuwd, hoe het eruit zal zien...nog even geduld, ik plaats wel een foto als het zover is...
En iedereen ongelooflijk bedankt voor de bloemen, de kaartjes, de smsjes, de fles wijn die op de stoep stond, zo werd 3 november door al die lieve aandacht, een prachtige feestdag, heel intiem samen! Dank jullie wel.
Anita

3 november 2007 - 1 jaar getrouwd....

Vandaag zijn we een jaar getrouwd....met kadootjes en een lief kaartje voor elkaar, hebben we elkaar wakker gemaakt...en zijn we heerlijk samen thuis vandaag. Annemarie gaat schilderen, ik ga de lunch en het diner voor haar verzorgen, nog wat boodschapjes halen....samen mijmeren over ons eerste jaar in deze status, want ondertussen kennen we elkaar al ruim 26 maanden...en wat is er veel gebeurd. Het is goed daar eens bij stil te staan, daar eens samen de tijd voor te nemen. Wie weet drinken we die prachtige rose champagne die Roel en Karin ons brachten toen ze gehoord hadden dat ik ziek was, of die mooie fles Saint Emillion die Jannie ons gaf, of...bedenk het maar...
Ons jaar, wat ik er nog over wil zeggen is dit - het is prachtig, wij samen, wij hadden het allebei niet willen missen, ondanks alle zorgen, alle pijn en verdriet van dit afgelopen jaar, onze band is zo stevig, die kan niet meer kapot, onze liefde is intenser dan wat we ooit hebben mogen voelen, ik schrijf in de 'we-vorm' omdat ik ervan overtuigd ben, dat Annemarie dit ook zo voelt...wat een rijkdom....
Ik wens jullie allemaal een prachtige 3 november toe!

Anita

De huisarts...

Vanmorgen kwam Rob, mijn huisarts. Eigenlijk is dat altijd een moment om even stil te staan bij alles wat er is gebeurd dit jaar. Rob was er vanaf dag een bij betrokken, vanaf de dubbele hernia tot het moment van nu. Hij volgt me, weet watvoor medicijnen ik allemaal gebruik, en hij adviseert me altijd op zijn rustige manier. Geen overhaaste stappen, gewoon gaan reintegreren, maar zonder dwang, of verplichtingen, proberen vanuit je goede intentie de dingen te doen.
Zo min mogelijk stress, en geen 60 uur werken. Leuk om met hem te praten, voelt wel goed.
Wat vertel ik nog meer vandaag. Dat deze laatste kuur me zwaar valt, dat ik me misselijk voel soms, dat mijn maag van slag is. Dat ik emotioneel ben. Dat mijn tenen beter worden, de zalf werkt goed. Dat ik ongelooflijk veel pillen slik iedere dag 10 stuks, een potje vol. Dat ik er genoeg van heb. Dat ik in alle rust probeer mijn dingen te doen. Dat Annemarie een schilderij verkocht heeft en dat we trots zijn, ik vooral op haar. Dat mijn huurder voor problemen zorgt, en ik dat vervelend vind. Dat hij weer zijn afspraken niet nakomt. Kortom, de dagelijkse beslommeringen, waar iedereen last van heeft. Dat ik zo moe ben steeds. Dat het vrijdag is en dat de kinderen vanavond weer naar papa gaan. Ingewikkelde dagen zijn dit altijd, vooral voor de kinderen en Annemarie. Dat het rustig is hier in huis. Dat ik vandaag weer een ongelooflijk lief kaartje kreeg van Centa. En een mooie mail van Chea. Dat Annemarie de laatste hand legt aan een schilderij...wat we hopenlijk zondag kunnen overhandigen aan de opdrachtgeefster....mooi, spannend moment maar weer....
En dat het voor jullie bijna weekend is....geniet ervan. Ik hou me nog even gedeisd.
En dat de laatste loodjes van dit ziek zijn zwaar zijn, zwaarder dan ik me had voorgesteld....
Anita

En toch weer de hele dag in bed.....

Dus niet naar de film! An is met opa, oma en de meisjes naar de film. Ik heb de hele dag in bed gelegen, koud, beetje misselijk, geen trek, slapen, gewoon last van de chemo denk ik....
Hier in huis was het druk...Floor met twee vriendinnen en Rosanne die gezellig spelletjes deden. Arie mijn vriend die de heg aan het knippen was en Annemarie die er weer eens alleen voor stond, boodschappen, taart, lunch met zijn allen, koken....ze is echt doodop! Ik hoop dat de film haar goed zal doen en dat ze even kan ontspannen....ze maakt zich ook zorgen als ik niet eet en me terugtrek. Terwijl ik me het beste voel in bed met de gordijnen dicht...gewoon in mijn eentje mijn strijd even voeren....dit zijn van die moeilijke momenten.....
Morgen hoop ik een betere dag...iedere kuur is zo anders!!
Anita

Mijn hele kleine nieuwe haartjes vallen uit....

Tja en dan heb je wat haartjes op je hoofd en dan vallen ze er nu weer uit....zouden ze dan toch nu echt plaats gaan maken voor gewoon stevig, gezond nieuw haar, of zou ik weer een hele kale gladde schedel gaan krijgen....nog een toegift, maar volgens mij een goede!
Vanmorgen vroeg ontbijt op bed voor Florine, die vandaag 13 jaar is geworden! Leuk hoor en vandaag komt er een vriendinnetje lunchen, vanmiddag komt er nog iemand langs en vanavond gaan we naar 'Alles is liefde' of hoe heet die nederlandse film ook alweer, met Paul de Leeuw enzo erin...

Ik heb een hele nacht geslapen, voel me wat gammel nog, beetje duizelig lijkt het wel, koud en warm wisselt zich af, maar ik ben alweer op. Dus het komt goed.
Een dikke zoen, een mooie dag!
Anita

Chemo 8 laat me voelen hoe ziek je kunt zijn....

Het lijkt wel een soort toegift van de CHOP, kots- en kotsmisselijk loop ik rond met mijn emmertje in mijn hand. Ik wil geen eten, eigenlijk ook geen drinken, alles staat je tegen, je wilt constant je mond spoelen, oh zo smerig....
Als ik lig, draait alles in mijn maag, dus er maar weer uit. Ondertussen hyper van de prednison, niet meer naar het toilet kunnen, en me ziek voelen. Koud zweet wisselt zich af met koude rillingen en nu zit ik weer in de kamer, want in bed kan ik niet meer stil liggen. Nog eventjes ervaren, wat ik straks niet meer hoef mee te maken...god zij gedankt dat dit voorbij is...daar ga ik wel van uit. Even afwachten want we krijgen als de MRI gemaakt is de beelden te zien, dat hebben we met de arts afgesproken....maar wanneer de MRI komt, dat is nog niet ingepland....ergens in november.

Nog eventjes dan is al deze ellende voorbij....ik ga verder met mijn boek.
Slaap lekker allemaal.....
Anita