Zomaar wat leuke plaatjes....

Pannekoeken bakken met Rosanne...

En deze is voor jullie....

En dit is Schoonhoven in de nieuwe stijl...mooi he....

En nu echt een heel mooi en lekker weekend!

Anita

Dokter Halkes....en nu even afwachten....

Gisteren had ik even een gesprek met dokter Halkes. Aanleiding was mijn rugpijn. De dokter heeft al mijn reflexen gecheckt en deze zijn goed. Nu moet ik even twee weken afwachten tot er een MRI komt. In die tussentijd zou, als alles goed is, de pijn in mijn rug moeten afnemen. Hoogstwaarschijnlijk komt de rugpijn van de bestralingen. Door de bestralingen is er oedeemvorming ontstaan en dit zou de pijn kunnen veroorzaken. Een andere optie blijft altijd dat de tumor actief is. En de MRI kan hier uitsluitsel over geven.
De dokter heeft er een handje van om mij erop te attenderen wat die laatste optie in zou houden...stamceltransplantaties en zware chemo-kuren. En daar ben ik me van bewust, maar ik ga voor optie een en dat is dus oedeemvorming door de bestralingen! En zodra ik wat weet, weten jullie het ook, ok?

Vanmorgen ben ik op de fiets naar het hockeyveld gegaan. Lekker koud buiten, en Rosanne en haar team stonden na de eerste helft met 2-1 voor. Leuk om te zien en lekker in de zon staan, terwijl het koud is. Als je je ogen dicht doet, is het net de wintersport, qua gevoel dan...heerlijk!
Op de terugweg wat boodschapjes gedaan en nu even mijn weblog bijwerken. Langzaam aan bekruipt mij het gevoel dat deze periode op zijn einde loopt. Een periode van ziek zijn, langzaam aan kom ik weer terug in mijn energie en wat mij betreft, als de uitslag goed is, gaan we weer aan de slag. Geleidelijk aan opbouwen, tot ik weer volledig inzetbaar ben. Dan kan Hans, de meneer die interim mijn baan invult (en laat duidelijk zijn dat hij het hartstikke goed doet) datgene gaan doen waarvoor hij bij Arinso is gekomen. En ergens in mijn hoofd komen dan weer allerlei data op, maar de arboarts is leading in deze. Zij mag wat mij betreft, mijn reintegratieplan vormgeven en ik zal volgen. Klinkt netjes he...zo volgzaam. Ondertussen geniet ik nog even van het niet hoeven, zomaar in slaap vallen, midden op de dag in het zonnetje...en soms om half negen naar bed gaan. Het voelt als een oude tut, maar het is soms gewoon nog heel erg nodig merk ik...

Maar het betekent ook, dat ik maandagmiddag even naar mijn vader ga. Even langs het graf van ma ga. Even vrolijke bolletjes neerzetten bij haar, blauwe druifjes, omdat ze daar zo van houdt...
En dan even binnenwip bij tante Anita, zomaar even hallo zeggen, en eigenlijk wil ik ook even langs Jantje, die met haar been omhoog zit. Ook maak ik afspraken met mensen die ik ken vanuit mijn netwerk, om te praten over van alles en nog wat. Gewoon zoals Anita dat altijd al deed...en ook ga ik weer een keertje koffiedrinken bij Arinso, vrijdag heb ik weer afgesproken. Maar dat laatste is ingewikkeld, koffiedrinken en luisteren. Niets mogen doen. Terwijl ik merk als ik aan het netwerken ben, ik lekker praat, en geniet van alles om me heen. Ik ga ook nog een keertje op de koffie bij ADP, mijn oude werkgever. Daar zijn zoveel mensen die met me bezig zijn geweest de afgelopen maanden. Lijkt me wel een goed plan.

En dit weekend wil ik wel een keertje lekker naar buiten met de meiden en Annemarie, lekker erop uit, ergens wat drinken, zomaar even genieten, een strandwandeling maken. Heerlijk.
Voetballen met Rosanne op het strand.
Voor jullie, veel buiten zijn, genieten, lekker koud...heerlijk!
En een heel mooi weekend.
Dag, Anita

Happy Valentine for everybody.....

Lieve mensen....valentijnsdag, de laatste dag van mijn bestraling, vanmorgen allemaal lieve kleine kadootjes voor elkaar, vanavond neemt Annemarie me mee uiteten....om alles te vieren, maar vooral dat de bestraling erop zit. Dat in principe nu even alle behandelingen klaar zijn. Vrijdag om 11.30 uur een gesprek bij de afdeling Hematologie...en dan hoor ik wanneer er een MRI komt. Spannend...en dan hoop ik gewoon, heel optimistisch, voorlopig die hele ellende een keer af te kunnen sluiten.

Weer aan het werk te gaan bij Arinso, weer gewoon te kunnen leven.

Ondertussen zijn wij druk bezig met voor Annemarie een werkruimte te vinden, via anti-kraak, via boeren en tuinders....wie weet een pand, een ruimte in Leiden, Voorschoten, of omgeving waar zij lekker kan schilderen, giga grote doeken en waar zij gewoon een paar dagen per week zich heerlijk terug kan gaan trekken.

Ondertussen kan zij een vijf- of zestal werken exposeren bij haar nagelstudio. Het zijn allemaal kleine stapjes op weg naar meer. En zondag kwamen we toevallig Mila en Jacqueline tegen in Scheveningen en zodra er meer werk klaar is, kan Annemarie ook daar weer exposeren.

Voor jullie een mooie, romantische, of gewoon zomaar een lekkere dag...

ik/wij hebben wat te vieren, na 10 maanden behandeld te zijn in het LUMC, is het vandaag een beetje feest of niet dan....en als jullie vanavond een glas wijn drinken laten we dan met elkaar toasten op een goede afloop, en met al die wensen zal die uitslag van de MRI toch zeker positief zijn of niet dan!!!

Dag,

Aniet

Bestralingsperikelen en in de zon zitten.....

Deze foto is gemaakt tijdens de kerst en dit mooie beeld van moeder en dochter wil ik jullie niet onthouden. Hoort helemaal niet bij mijn stukje, maar ik vond het tijd voor weer een keer een plaatje en dit is toch wel een super mooi plaatje of niet dan? Mama Emmy en dochter Annemarie....(kun je nagaan dat Annemarie nog mooier wordt, nu haar oogleden gecorrigeerd zijn!!!)

12 februari 2008!

En zomaar ben ik aangekomen in mijn laatste bestralingsweek. Annemarie is een keertje met me meegeweest, en toen had ik ook een gesprekje met de arts. A.s. vrijdag ga ik weer naar de afdeling hematologie, voor een gesprek met dokter Halkes, bloedprikken en even wat druk zetten op de aanvraag voor de MRI! Want die gekke rugpijn, die houdt me wel wat bezig....lopen gaat niet goed, fietsen gaat fantastisch! Dus even snel een MRI en zien of die pijn komt van het bestralen, of van....tja waarvan zou het nog meer kunnen komen?
Ondertussen ben ik vandaag voor het eerst op de fiets naar het LUMC gegaan, voor mijn 16e bestraling (16 x 2 zegt de arts, dat gaat dus over de twee bundels per bestraling). Heerlijk een half uurtje fietsen en toen ik daar om kwart voor drie aankwam, mocht ik voor een keertje op bestralingsapparaat 7. En daar lag ik en jawel hoor, storing. Apparaat stuk. Ik mocht me weer aankleden, kreeg in de wachtkamer, samen met andere wachtenden een kop koffie en na een half uurtje kwam ik terecht op apparaat 4. Een hele moderne deze keer, mooi hoor, en als je naar het plafond keek, zag je allemaal mooie groene foto's...voor de afleiding. En lekker dwars door Leiden op de fiets terug naar huis...wat een geweldig weer! Mag ik toch allemaal weer meemaken, zomaar voor niks!
Morgen ga ik naar Arinso en bestralen om kwart over drie. Donderdag op Valentijnsdag voor de laatste keer!! Bonbons mee voor het personeel, die zijn zo vreselijk sympathiek! En dan vrijdag weer naar hematologie...en dan even rust hoop ik!
Ik heb pillen gekregen tegen de misselijkheid, maar die neem ik niet in. Hoeft niet. En ik mag pijnstillers tegen de rugpijn, die neem ik ook nog niet in. Ik ben bijna anti-pil geworden!
Vandaag 12 februari 2008 wordt mijn tante Anita 84 jaar! Afgelopen vrijdag 8 februari is mijn oom Wim 85 jaar geworden. Geweldig he...dat ik nog van die fantastische oude familie-leden heb...afgelopen zondag zou mijn moeder 76 jaar zijn geworden, zij is alweer 5 jaar niet meer bij ons....ongelooflijk hoe snel de tijd gaat! Ik heb maar een lekker wijntje gedronken en in stilte op haar getoast!
Annemarie zit achter de schildersezel...vanmiddag hebben we lekker een kop koffie gedronken op het bankje buiten...goddelijk lekker. An is vanmorgen even terug geweest naar haar arts voor haar rechteroog, en hij heeft nog een kleine nabehandeling verzorgd, een sneetje erin, hechting erin en klaar is ze weer...er zat een soort bobbeltje...nu een pleistertje...tja een mens moet er wat voor over hebben om mooi te zijn/nog mooier te worden!
De zon doet wonderen, de natuur ontluikt, krokusjes, hyacinten, in huis veel tulpen, vrolijk gezicht, heerlijk! Vanmorgen moest ik weer even naar Schoonhoven, de vaatwasser was kapot, ja de erfenis van mijn vorige huurder laat zich nog even voelen, maar het lijkt er nu allemaal op te zitten en alles werkt weer! Ik heb daar nog even door de binnenstad gewandeld, heerlijk...en het leuke is nu, dat het huis er weer zo fantastisch mooi en netjes uitziet. Schoon, fris en gezellig, net als het weer. Maar als ik zo eens even stil sta, dan lijkt het alsof we in een nieuwe fase aangekomen zijn : nieuwe huurder, behandelingen bijna afgerond, rust op werkgebied, straks weer reintegreren, voorjaar wat ontluikt...veel nieuw leven lijkt het wel...dus volgens mij komt het helemaal goed! En bij dit alles gaat mijn boek binnenkort uitkomen, dat is toch ook wel een hoogtepunt, tijd voor champagne of niet dan???

Dag,
Aniet

Jix eruit...en de nieuwe huurder erin...wat een genot!

Na een ongelooflijk intensieve, drukke, vieze, gore vrijdag was het eindelijk zover, dat om kwart voor zes in de middag, Jix in een volgepakte auto wegreed naar weet ik waar? En Henny, mijn nieuwe huurder in een leuk, schoon, fris en gezellig ingericht appartement zit. Mijn huis in Schoonhoven. Eindelijk is het zover, en de bende die ik aantrof, is met geen pen te beschrijven. Ongelooflijk hoe iemand een huis kan vervuilen, uitwonen in bijna twee jaar tijd. En hoe iemand dit ook gewoon kan doen, zonder zich daar op enige manier druk om te maken. Brandplekken in een bank die net een jaar oud was toen hij erin kwam, krassen op de houten vloer. Vloerbedekking vies, brandplekken op wandplanken. Ellen en ik hebben ongelooflijk hard gewerkt gisteren, alles uit het huis gesjouwd en beneden gebracht (want alles was nog precies hetzelfde als toen wij zaterdag vorige week vertrokken, hij had niets gedaan!!). Maar we hadden ook lol, plezier en vooral een goed gevoel als je zag hoe fris het appartement weer werd, het ging overal lekker ruiken, het werd lekker gelucht, nieuwe matrassen, dekbed en kussens op het bed. Heerlijk...we hebben het opgemaakt voor Henny, die met een doos bonbons voor de deur stond.
Prima. Weer een stukje rust. Toen we thuis kwamen hier, zijn we om de beurt gaan douchen en Annemarie had heerlijk gekookt voor ons. En ik, ik kon niet meer lopen van de pijn in mijn rug. Helemaal kapot, helemaal op. Maar zo voldaan. Toen ik op bed lag, werd ik misselijk, maar nu ben ik uitgerust en heb ik zin in een weekend samen, lekker naar buiten. Lekker genieten. Heerlijk gewoon. Annemarie slaapt lekker uit en ik ga de krant lezen. Mijn laatste week bestralen staat voor de deur, en dan zit dit er ook weer op. Langzaam aan weer terugkomen wat mij betreft in onze maatschappij. Ik heb er zin in, en wil het graag!

Rust op huizengebied. Nu ook nog rust op werkgebied en hiermee bedoel ik, langzaam aan reintegreren en dan weer gewoon verder met ons leventje...dat zou uiteindelijk toch een mooie uitslag zijn voor 2008!

Nu een rustig weekend, met mooi weer, genieten van elkaar en veel naar buiten. Wandelen over het strand ofzo...heerlijk!
Voor jullie allemaal een heel fijn en gezellig weekend. Liefs, Aniet

Zelf ziek worden.....?

Ja maar dan gewoon ziek, net als iedereen, een tik van de griep. Gisteren hebben Annemarie en ik elkaar afgewisseld. Zij uit bed en ik erin....en zij is naar de cursus van de Kamer van Koophandel gegaan. Volgens mij veel beter. Annemarie de kunstenaar, en er waren daar alleen maar kunstenaars. Leuk om mee te maken 'hoe wordt Annemarie een kunstzinnige ondernemer' ze kwam om kwart over tien thuis met de cursusmap. Echt leuk.
Ik heb gisteren de hele avond in bed gelegen, samen met Rosanne, wat tv gekeken. Het gekke is hier in huis gaan alle tv's kapot, eerst de tv in onze slaapkamer, pas een paar maanden oud, kapot. Garantie en vervangen door een nieuwe. Nu de tv in de woonkamer, anderhalf jaar oud, volgens mij ook nog garantie...ben benieuwd.
Lieve mensen...ik hoop dat mijn maag zich rustig houdt, dat ik niet weer misselijk ga worden en koorts krijg. Gisterenavond had ik weer even hoge koorts, maar dan raak je alles wel weer snel kwijt. Nu is volgens mij de koorts weg.
Een fijne dag.
Anita

Wat doe ik nu zo'n hele dag....terwijl Annemarie nog steeds ziek is....

Tja dat vraag ik me soms af...en hoe het dan kan, dat ik 's avonds ook gewoon moe ben en als een blok in slaap val. Vanmorgen vroeg op, thee gezet voor Annemarie, Florine en Rosanne. Even de rol van Annemarie overgenomen, die nog hartstikke ziek op bed lag/ligt. Eruit, onder de douche, boterhammetjes maken voor Rosanne, kindjes uitzwaaien bij de poort (ik leek wel een 'echte mama')en toen Annemarie uit bed zien te krijgen. Want we moesten om tien voor tien in het Holy ziekenhuis zijn. Met een emmertje tussen haar benen, en de stoel op de ligstand, heb ik haar slapend naar het ziekenhuis gereden. Daar de hechtingen eruit, gesprekje met de arts en in dezelfde houding, wederom slapend weer naar Voorschoten terug. En hup...het bed weer in. En Annemarie slaapt maar en slaapt maar. Een kopje slappe thee met droge biscuitjes. Daarna naar de supermarkt en op de weg terug, zwaaide de buurvrouw (hoe zij heet weet ik nog steeds niet, haar man heet Wim) en vroeg me binnen voor een kop koffie. Leuk, even bijpraten. Deze mevrouw heeft me het afgelopen jaar gevolgd, mijn hele ziek zijn. Stond zomaar voor de deur en zwaait en spreekt met Annemarie, een lief betrokken mens hier uit de straat. Zo zijn er meer, die me toeroepen dat ik zo'n lekkere kop met haar krijg. Of zoals Harry, onze oude buurman, die vrijdagmiddag een biertje kwam drinken. Gezellig, spontaan en leuk. Contacten uit de Papelaan. Vriendinnen van Annemarie, die zomaar eens langs komen, gezellig, een kop koffie, een glas wijn..contacten uit Voorschoten, waar ik ondertussen al weer twee jaar woon. Het voelt goed.
Lunch met Rosanne, broodje knakworst, en ondertussen mailen met de hele wereld. Mensen die me vragen stellen over communicatie, oud collega's met wie ik mail over mijn ambities en over mijn werk. Vrienden van Flakkee, oude vrienden van vroeger, oom Koos (een vriend van mijn vader, en nu ook een beetje de mijne, de vader van een jeugdvriend van mij), kortom ik heb het druk, en ik heb tijd voor hele andere contacten, dan wanneer je werkt.
En dat is ook wel weer het mooie van ziek zijn. Dat de dames aan de kassa van de supermarkt me kennen. Dat ik mensen uit de buurt heb leren kennen. Dat ik me realiseer dat mijn vluchtige bestaan van vroeger niet zo snel meer terug zal komen. Dat ik dat niet meer wil...
Oh ja, en zojuist weer even naar Leiden, bestralen. En weer die aardige verpleegkundige, die meneer die een jaar op Curacao gewerkt heeft en me altijd heel aardig tegen mijn rug tikt als ik binnenkom 'dag mevrouw van Loon'. Dat gesjor aan mijn lijf voordat ik goed lig (ik ben krom dat is wel duidelijk)en dan weer naar huis, nu is Floortje thuis. Natgeregend, dus help ik haar met haar Uggs die kletsnat zijn geworden, kranten erin en onder de verwarming, net als vroeger. Een kopje thee met koekjes voor An. Een broodje knakworst voor Floor. Zo komt Rosanne, die gaat trainen bij de hockey, daarna gaat Floor naar turnen. Dus ik scheur kris kras door Voorschoten heen. Tussendoor eten koken...hoezo, wat doe ik nu zo'n hele dag...ik heb het stikdruk en ik zou echt niet een 'echte moeder' willen zijn, laat staan een die wil werken, of creatief wil zijn of iets voor zichzelf wil doen...ingewikkeld.
En nu moet ik er nog uit zien te komen, wat ik dan echt wil in dit leven na het leven van ziek zijn. Nou een ding is duidelijk. Ik wil niet thuis zijn en alles moeten regelen hier, dat is niet mijn ding hoor. Ik vind dus eigenlijk, door dit nu te ervaren, dat An een superdruk bestaan heeft. En zeker doordat zij het echt optimaal wil doen, vol aandacht en warmte voor die meiden. Liefdevol, dienstbaar, zorgzaam en hierdoor zichzelf helemaal vergeet. Zou ze daarom nu zo lekker slapen, gewoon omdat ze eventjes niet hoeft....ik hoop het maar. Ze verdient het zo...ik ga nog even bij haar kijken....

Anita