Ik ben een beetje nerveus....

Gisterenavond zijn we vroeg naar bed gegaan...moe. Vannacht heb ik heel onrustig geslapen en was ik steeds wakker...en al heel vroeg zit ik hier in de keuken aan de pc, een beetje zenuwachtig voor wat komen gaat. Mijn MRI die zo bepalend kan zijn voor mijn toekomst...watvoor beelden zal men zien en welke uitslag zal ik horen a.s. maandag...het is toch niet zo gek, dat ik nu wat nerveus ben....
Dag, fijne dag,
liefs
Aniet

En net belde mijn vriendinnetje Jannie....

en ze was een beetje geschrokken van mijn bericht op mijn weblog over mijn gesprek van vanmorgen....maar eigenlijk wisten we dit toch allemaal al. Deze meneer is alleen heel duidelijk en eerlijk. En ik wil dit ook, ik kan hier iets mee...en maak je vooral geen zorgen, ik ga er niet naar leven. Ik ga niet zitten wachten totdat....of wat dan ook. Ik ga door, door met leven (wie zingt dat liedje ook alweer...)en volgens mij doen we dit al een beetje...ik ga af en toe lekker te laat naar bed, ik lach volop en geniet. Ik doe te veel dingen, ik sjouw soms te veel, ik maak me soms wat zorgen, maar ik ga vooral door met leven...samen met Annemarie, samen met al mijn vrienden en vriendinnen en reken maar...dat we gaan feesten als die uitslag van de MRI goed is....swingen gaan we dan...
en Jannie, je bent lief, maak je geen zorgen...het komt allemaal goed!
Aniet

Gesprek met dokter Willemze....

Mijn eigen vertrouwde dokter Willemze is weer terug en vanmorgen had ik een gesprek met hem in het ziekenhuis. Hij is vijf maanden lang in Parijs werkzaam geweest en heeft het fantastisch gehad. Maar hij was wel op de hoogte van mijn situatie en samen hebben we alles nog een keer doorgelopen. Alle behandelingen, de MRI-beelden van 29 november jl., de lumbaalpuncties (met een traumatisch dieptepunt op 31 december zoals hij het noemde...), mijn bloedwaarden. Mijn huidige status, rugpijn, stram en het gevoel het lichaam te hebben van een oudere dame dan van een dame met mijn leeftijd. Dit alles is volgens hem gewoon toe te schrijven aan de stevige behandelingen die ik het afgelopen jaar heb doorstaan. Het zal nog drie tot zes maanden duren voordat ik hier een beetje vanaf ben. Als er niets bijkomt of tussendoor komt. Hij verwacht op basis van dit alles dat de MRI morgen een remissie zal laten zien. En als dit niet zo is, als er nog aktieve cellen zijn, dan volgt er weer een serie chemo-kuren. En dan begint het hele circus weer opnieuw, kaal worden, ziek worden, etc...Dat heeft hij me als antwoord gegeven op mijn vraag hiernaar 'wat als er nog aktieve cellen te zien zijn morgen dokter?'.
Ook gaf hij aan dat de kans groot is dat de kanker weer terug komt, en dit hoeft niet in de vorm van een tumor te zijn, het kan een lymfklier zijn of een andere uitzaaiing...en zo gaf hij aan.
Hij gaf aan dat ik een bijzonder geval ben en dat de nacontrole, mocht de MRI goed zijn (dit weten we volgende week pas, ik mag hem maandagmiddag bellen...)zal bestaan uit regelmatig lichamelijk onderzoek door hemzelf, bloedprikken en eens in de drie maanden een MRI of CT-scan.
Ook gaf hij aan dat mijn weerstand door alle behandelingen minder goed is dan deze ooit was. Dat ik sneller ziek zal zijn, sneller moe, doordat mijn lichaam een enorme opdonder heeft gehad. Daarbij geeft hij aan, dat een tumor als deze nooit voor 100% weg kan zijn, en dat ze spreken over een remissie als er 90% van de tumor weg is. En hoe die resterende 10% zich gedraagt, daar hangt alles van af. Het kan zijn dat dit zich pas na jaren weer laat zien, maar het kan ook zijn, dat deze 10% sneller weer aktief gaat zijn en de kanker dus ergens weer de kop op steekt....
Ingewikkeld maar waar. Hij gaf aan dat ik antwoorden wil, die hij mij niet kan geven. Die niemand mij kan geven.
Dus morgenochtend een MRI, en maandag de 10e maart rond 13.00 uur kan ik hem bellen voor de uitslag. En afhankelijk van die uitslag volgt een afspraak...spannend, dus duimen met zijn allen....
En liefs,
Anita

De kinderen zijn er weer....

En gisterenochtend (in verband met de vakantie kwamen de meisjes deze week pas op zaterdag)kwamen Rosanne en Florine weer...met al hun spullen, en met mooie tulpen omdat mama Annemarie een atelier heeft. Leuk he...en toen ze in het atelier gingen kijken vonden ze het eigenlijk maar niks, dat zag je zo...een schuur, waar nog de lucht van auto's, van olie of benzine hangt en een eind fietsen van het huis...dus ik vermoed zomaar, dat dit bezoek niet vaak herhaald zal worden. Florine zegt dan nog heel slim 'leuk mama' maar Rosanne roept rondom 'getsie' of iets anders. De kinderen denken anders over een atelier, of een huis dan wij dat doen. Een huis is voor hen al snel te klein, zij denken in afwijkende maten, als je het hebt over een huis, of een atelier. En dat is hen niet aan te rekenen. Eigenlijk willen ze hier geen Idols kijken, want bij papa hangt zo'n giga tv aan de muur, dus onze tv valt hier al snel bij in het niet...en zo gaat dat op heel veel fronten, maar dat is dan maar zo. Maar soms is het wel heel ingewikkeld...want hoe breng je een kind van 10 of een kind van 13 nu bij, dat het hier niet om gaat. Dat geluk of gezondheid een veel belangrijk iets is dan de grootte van je tv....
En eigenlijk zijn dit dingen waar we de kinderen niet mee willen vermoeien, maar het wordt wel lastig, als hun leven de ene week bestaat uit shoppen, pretparken, Snowworld, bioscoop en uiteten en de andere week uit aardappels, groente en vlees eten. Maar als ik dan zie hoe ze kroelen met Annemarie, hoe ze kletsen tegen haar, en hoe ze genieten van de rust (ze waren bekaf toen ze hier aan kwamen), dan maak ik me misschien zorgen om niets...
En als er dan iets is waar ik me druk om kan maken, dan is het alleen maar dat ik hoop dat ze later begrijpen wat belangrijk is in hun leventje...en dat het niet uitmaakt wat ze doen, welke positie ze hebben, of hoeveel ze verdienen, maar vooral of ze gelukkig zijn...
En dit zijn zo mijn zondagse beslommeringen...Milou logeert hier, en we gaan zo lekker naar buiten, wandelen over het strand en ergens wat drinken ofzo...
Een mooie en fijne zondag...
Anita

Reintegratie gaat langzaam aan beginnen.....

En jawel bijna is het zover...vanmorgen de arboarts gesproken. En maandag 10 maart ga ik beginnen met mijn reintegratie. Die week twee keer naar Arinso en op donderdag 13 maart een vervolgafspraak met de arboarts. En dan als het goed gaat, en ondertussen is dan de uitslag van de MRI bekend, geleidelijk aan meer dagen naar Arinso en de reintegratie uitbreiden...volgende week, zo geeft zij aan, heb ik al genoeg aan alle bezoeken aan het LUMC en moet ik vooral in beweging blijven. Dus veel lopen, fietsen en de stramme botten aktiveren. Komt helemaal goed...
Annemarie gaat volgende week, vanmiddag al, naar haar atelier om te schilderen en ik kan haar dan hier nog wat ondersteunen...goed he...en langzaam aan (ik wilde alweer sneller en werd teruggefloten door Ariane, de arboarts)zelf weer gaan werken.

Tot zover, een fijne dag...
Anita

Nieuw atelier!! En MRI-datum.....

Hierboven een foto van het atelier...lekker veel ruimte voor alle doeken en spullen!

Annemarie maakt meer dan schilderijen, ook kussens, footstools, sieraden, dus wil je iets laten maken in jouw stof bel haar maar...

Het kamerscherm wordt nog even verfraaid door Reynaud en Emmy...en op de achtergrond de jeep van de eigenaar...

Jawel, het is zover...Annemarie heeft een atelier, aan de Veurse Straatweg...en vandaag hebben wij alle spullen verhuisd hier naar toe. En samen met Emmy en Reynaud, die heel blij zijn met deze ontwikkelingen voor Annemarie, hebben wij de ruimte (een schuur, die verbonden is met 2 ha kassen) ingeruimd. Een bus gehuurd, doeken verhuisd, schildersezel, verf, kwasten. Tafelbladen gekocht via Marktplaats en een klein kacheltje...want het is er koud...als er geen zon is...dus vol verwachting kijken wij nu naar het weerbericht...

En An kan nu naar haar werk, het is makkelijk aan te fietsen en net tussen Voorschoten en Leidschendam in...leuk, een eigen werkplek en dan nog vlakbij huis ook...iets waar we allemaal van dromen toch?

Gisterenavond hebben we nog een overheerlijk diner genoten bij onze vrienden Arie en Fransje in Rotterdam...geweldig, beginnen met een glas rose champagne (van hen heb ik geleerd champagne te drinken), het was een heerlijke avond, zoals alle avonden met hen heerlijk zijn!
Morgen de bedrijfsarts, volgende week wat mij betreft alles afronden in het LUMC en starten bij Arinso, dinsdag de MRI, en een week later de uitslag. Lieve mensen, het wordt voorjaar en daarna weer zomer, de zon gaat schijnen...Annemarie gaat schilderen, exposeren en ik ga weer andere dingen doen, werken, en weer allemaal leuke mensen ontmoeten, ik heb er zoveel zin in...
Nu op tijd naar bed, we zijn moe van deze dag. Emmy en Reynaud, het was fijn, bedankt voor vandaag!

Anita

Leegstaande panden....

Ongelooflijk, gisteren had Annemarie sleutels gehaald bij Ad Hoc en zijn wij een verlaten kantoorgebouw ingegaan met deze sleutels. En hier wonen gewoon mensen, hier staan bedden, een wasmachine, een fiets, oude banken, veel vieze troep...en ergens waar ooit het bedrijfsrestaurant was, was nu een grote vieze lege ruimte, met uitzicht op het spoor en voor 165 euro all-in kun je deze ruimte huren. Toen we het licht aandeden, sprongen er een paar stoppen door en er was waterschade...en ondertussen liepen wij door allerlei gangen, openden deuren en realiseerden ons dat hier gewoon mensen wonen. En slapen en eten. Op zo'n moment realiseer je je opeens hoe sommigen mensen in ons land leven en hoe geweldig goed jij het dan zelf weer hebt...dus dat atelier wordt het niet. Ondertussen is Cas druk bezig voor Annemarie en haar mooie schuur aan de Veurse Straatweg...dat zou toch wel fantastisch zijn als dat gaat lukken. Een lekkere lichte ruimte, met gewoon huizen en mensen in de buurt, maar wel ruimte om je eigen ding te doen, te schilderen, misschien ook wel footstools te maken of andere dingen. Een ruimte om bezig te zijn, met een keukentje en een toilet erbij. Een nespresso apparaat erin, wat grote tafels en een paar schildersezels....oh ik hoop toch zo dat het door zal gaan, zodat Annemarie in de gelegenheid zal zijn om haar eigen werk te gaan doen.
Rosanne reageerde niet zo heel enthousiast, want mama moet gewoon altijd bereikbaar zijn en thuis, of zij nu wel of niet komt, zo ongeveer...grappig, zo normaal als zij het vindt, dat papa er de hele dag niet is, zo abnormaal vindt zij het als mama haar een keertje laat overblijven...kinderlogica en gewend zijn aan een bepaalde situatie. Maar enthousiaster is zij als haar mama gaat exposeren, want zij wil wel meedoen en is druk bezig met grote doeken hier...en Annemarie moet eigenlijk meedoen, want de hele tijd roept ze 'mama kom eens kijken...' of 'mama hoe moet dit nou...'
Vandaag worden er nog wat opties voor een atelier uitgezocht en ik hoop dat de beslissing deze week nog zal vallen. Annemarie slaapt er onrustig van, en droomt over ateliers en alles wat daarbij komt...en ik, ik zou het alleen maar heel erg fijn vinden als dit werkelijkheid zou kunnen worden...
Gisterenavond kwamen Anke en Patrick. Heerlijk is dat altijd, aan de keukentafel praten. Een brochure van hun nieuwe huis, ergens tussen Wateringen en Rijswijk in, en ik weet nu al dat dit geweldig mooi gaat worden. We hebben getoast op hun nieuwe huis met champagne en we hebben vooral gepraat, en dat was goed. En nu vanmorgen met hun prachtige bloemen in de kamer, en mijn grote witte paashaas (mmmmm witte chocolade)op het aanrecht, realiseer ik me weer hoe leuk vriendschappen toch zijn.
Gisteren heb ik ook een leuk gesprek gehad met Anita, mijn naamgenoot en mijn nieuwe directeur. Voelt goed en volgens mij is dat belangrijk...en daarbij merk ik aan mijzelf, dat ik ook zoiets heb van 'ik zie wel' en dat bedoel ik niet onverschillig, maar meer dat ik niet te ver vooruit wil denken. En terwijl ik dit opschreef, ben ik heel direct gaan bellen met de afdeling Hematologie van het LUMC en jawel...ik ben zelf gaan bellen met de afdeling waar de MRI wordt ingepland en let op....dinsdag 4 maart om 08.15 heb ik een MRI. En aansluitend een gesprek bij de radioloog. Ook heb ik nog een gesprek met dokter Willemze volgende week, dus het wordt een weekje waarin het LUMC nog vaak door mij bezocht gaat worden, maar...eindelijk zal nu blijken (dus in de tweede week van maart als de uitslag komt) wordt duidelijk waar we staan met elkaar. Geweldig...ik ben er gewoon blij mee!
Dus volgende week staat nog even in het teken van de reintegratie en van het afsluiten wat mij betreft van veel dingen in het LUMC....
En afhankelijk van de uitslag kunnen we weer proberen het leven en zijn/haar normale ritme te hervatten en door te gaan. En het enige wat ik nu weet, is dat we het anders gaan doen dan voor 27 april 2007...en hoe of wat, dat laat ik jullie wel weten.
Het is 27 februari 2008 en we zijn exact tien maanden verder. Tien maanden thuis zijn, tien maanden niet werken, tien maanden bezig zijn met een gevecht tegen kanker....en uiteindelijk doen we het tot nu toe niet slecht met elkaar! Dag, een mooie dag...
Anita