Duimen, duimen...en nog eens duimen...

Na een geweldig weekend, vol goed en gezellige momenten met mijn familie en Annemarie's familie...moeten we nu een ding doen met zijn allen...duimen, duimen en nog eens duimen....
we gaan nu naar bed, dank voor alle lieve smsjes, mailtjes en alles daar omheen...morgen is de eerste dag van een heel nieuw leven...slaap lekker...

Love you all....enne Rosanne heeft de 5 km gelopen bij de Voorschotenloop en is 66e geworden (van de 175 veelal volwassenen) en ze is superblij en trots...en wij ook!
Aniet

Vrijdag 14 maart a.s. komt mijn boek uit!!!

Lieve allemaal, ja het is zover...vanaf vrijdag 14 maart a.s. is mijn boek te bestellen via de erkende boekhandel bij jou in je woonplaats of via www.boekscout.nl!

Hier nog eenmaal alle gegevens die je hiervoor nodig hebt :
Titel : Kanker, ongeloof, oneerlijk, onmacht
Schrijver : Anita van Loon
Schilderij cover : Annemarie Smitshuysen
ISBN nr : 978-90-8834-188-5
Uitgeverij Boekscout.nl Soest
www.boekscout.nl

Voor de mensen uit Voorschoten die mijn boek willen bestellen, stel ik voor dat we massaal Boekhandel De Kler gaan bezoeken. Dit zal ik zelf ook doen en vragen of zij een aantal boeken op voorraad willen nemen. Dat zou helemaal leuk zijn toch...Anita van Loon op de stapel in de winkel zelf!!
Ik heb van diegenen van wie ik een prive-mail adres had, dit doorgegeven aan de uitgeverij. En jullie krijgen een mail op 14 maart a.s. met een introductie aanbieding om mijn boek te bestellen!Een aantal zakelijke adressen worden op 21 maart door Boekscout benaderd met informatie over mijn boek....dus nu gaat het echt gebeuren!

Voor de rest gaan wij dit weekend vieren dat er twee mensen 84 jaar zijn geworden! Mijn tante Anita en Annemarie's vader...leuk he...wat een leeftijd! Proost!

Anita en Annemarie

Mooie rozen en mijn eerste boek....en...weer een expositie voor mijn Annemarie!!!

Lieve mensen allemaal, terwijl ik hier op tafel een prachtig boeket met mooie rozen heb staan, gekregen van mijn liefste Annemarie, omdat ik het eerste exemplaar van mijn boek heb ontvangen. Met een eigen ISBN-nummer. Geweldig....deze week verstuurt de uitgever allerlei informatie nog naar mij toe over publiciteit en hoe dit boek te bestellen, maar alvast op voorhand hier voor jullie wat gegevens :

Titel : Kanker, ongeloof, oneerlijk, onmacht
Schrijver : Anita van Loon
Schilderij cover : Annemarie Smitshuysen
ISBN nr : 978-90-8834-188-5
Uitgeverij Boekscout.nl Soest
www.boekscout.nl

Het boek staat nu nog niet op de site van boekscout maar zal hier binnenkort op verschijnen.
Geweldig toch...

En alvast een klein voorproefje :
Ik heb zo vaak de vraag gesteld
Naar het waarom van dit jaar...
En telkens weer
was er door jullie een antwoord daar....
soms van een vriendin tijdens een glas wijn
soms een kaartje op een onverwacht moment
soms een smsje als ik in het ziekenhuis lag
En steeds weer realiseerde ik me dan
dat je op sommige vragen
nooit het juiste antwoord vinden kan....
en dat dat ook niet geeft..
want het allerbelangrijkste is toch....
dat je gewoon maar verder leeft.....

Anita van Loon
december 2007

Lieve mensen, ik hoop dat jullie allemaal genieten van dit boek!
En jawel, dankzij het feit dat wij een borrel gingen drinken op de verjaardag van Omar, een vriendje van Rosanne, en daar zijn vader ontmoeten. Die eigenaar is van een restaurant hier in de Voorstraat van Voorschoten, Mas O Menos. Dit restaurant wordt momenteel verbouwd en gaat 21 maart a.s. open en dan zullen daar prachtige schilderijen van Annemarie hangen...geweldig he...een opening, een feestelijke bijeenkomst en weer zijn al die prachtige werken van Annemarie te zien.
Dus mensen, kom naar Voorschoten, kom lekker eten bij Mas O Menos en bewonder, kijk en koop haar werken. Annemarie wordt volgens mij wel een beetje zenuwachtig...want ze heeft het ongelooflijk druk, ze is hele dagen in haar atelier bezig, met allerlei doeken, groot en klein, want er moet nogal wat getoond worden aan het publiek! Super he...
Daarnaast is ze druk met haar opleiding bij de Kamer van Koophandel, hoe zij een kunstzinnige ondernemer kan worden. Gisterenavond ging het over de financiele kant van deze onderneming en zij kwam helemaal stil thuis, want dit is niets voor de kunstenaar...dus An blijft schilderen, en ik doe de rest van het verhaal. De PR, de zaak en alles wat daarbij komt. Leuk duo he...
Oh ja en voor ik het vergeet vandaag wordt de papa van Annemarie 84 jaar! Gefeliciteerd en zondag hebben wij ter ere van dit heuglijke feit een intieme brunch voor Pa Smitshuysen hier in huis!
Een dikke zoen.
Van een blije en opgewekte Aniet

Ik ben een beetje nerveus....

Gisterenavond zijn we vroeg naar bed gegaan...moe. Vannacht heb ik heel onrustig geslapen en was ik steeds wakker...en al heel vroeg zit ik hier in de keuken aan de pc, een beetje zenuwachtig voor wat komen gaat. Mijn MRI die zo bepalend kan zijn voor mijn toekomst...watvoor beelden zal men zien en welke uitslag zal ik horen a.s. maandag...het is toch niet zo gek, dat ik nu wat nerveus ben....
Dag, fijne dag,
liefs
Aniet

En net belde mijn vriendinnetje Jannie....

en ze was een beetje geschrokken van mijn bericht op mijn weblog over mijn gesprek van vanmorgen....maar eigenlijk wisten we dit toch allemaal al. Deze meneer is alleen heel duidelijk en eerlijk. En ik wil dit ook, ik kan hier iets mee...en maak je vooral geen zorgen, ik ga er niet naar leven. Ik ga niet zitten wachten totdat....of wat dan ook. Ik ga door, door met leven (wie zingt dat liedje ook alweer...)en volgens mij doen we dit al een beetje...ik ga af en toe lekker te laat naar bed, ik lach volop en geniet. Ik doe te veel dingen, ik sjouw soms te veel, ik maak me soms wat zorgen, maar ik ga vooral door met leven...samen met Annemarie, samen met al mijn vrienden en vriendinnen en reken maar...dat we gaan feesten als die uitslag van de MRI goed is....swingen gaan we dan...
en Jannie, je bent lief, maak je geen zorgen...het komt allemaal goed!
Aniet

Gesprek met dokter Willemze....

Mijn eigen vertrouwde dokter Willemze is weer terug en vanmorgen had ik een gesprek met hem in het ziekenhuis. Hij is vijf maanden lang in Parijs werkzaam geweest en heeft het fantastisch gehad. Maar hij was wel op de hoogte van mijn situatie en samen hebben we alles nog een keer doorgelopen. Alle behandelingen, de MRI-beelden van 29 november jl., de lumbaalpuncties (met een traumatisch dieptepunt op 31 december zoals hij het noemde...), mijn bloedwaarden. Mijn huidige status, rugpijn, stram en het gevoel het lichaam te hebben van een oudere dame dan van een dame met mijn leeftijd. Dit alles is volgens hem gewoon toe te schrijven aan de stevige behandelingen die ik het afgelopen jaar heb doorstaan. Het zal nog drie tot zes maanden duren voordat ik hier een beetje vanaf ben. Als er niets bijkomt of tussendoor komt. Hij verwacht op basis van dit alles dat de MRI morgen een remissie zal laten zien. En als dit niet zo is, als er nog aktieve cellen zijn, dan volgt er weer een serie chemo-kuren. En dan begint het hele circus weer opnieuw, kaal worden, ziek worden, etc...Dat heeft hij me als antwoord gegeven op mijn vraag hiernaar 'wat als er nog aktieve cellen te zien zijn morgen dokter?'.
Ook gaf hij aan dat de kans groot is dat de kanker weer terug komt, en dit hoeft niet in de vorm van een tumor te zijn, het kan een lymfklier zijn of een andere uitzaaiing...en zo gaf hij aan.
Hij gaf aan dat ik een bijzonder geval ben en dat de nacontrole, mocht de MRI goed zijn (dit weten we volgende week pas, ik mag hem maandagmiddag bellen...)zal bestaan uit regelmatig lichamelijk onderzoek door hemzelf, bloedprikken en eens in de drie maanden een MRI of CT-scan.
Ook gaf hij aan dat mijn weerstand door alle behandelingen minder goed is dan deze ooit was. Dat ik sneller ziek zal zijn, sneller moe, doordat mijn lichaam een enorme opdonder heeft gehad. Daarbij geeft hij aan, dat een tumor als deze nooit voor 100% weg kan zijn, en dat ze spreken over een remissie als er 90% van de tumor weg is. En hoe die resterende 10% zich gedraagt, daar hangt alles van af. Het kan zijn dat dit zich pas na jaren weer laat zien, maar het kan ook zijn, dat deze 10% sneller weer aktief gaat zijn en de kanker dus ergens weer de kop op steekt....
Ingewikkeld maar waar. Hij gaf aan dat ik antwoorden wil, die hij mij niet kan geven. Die niemand mij kan geven.
Dus morgenochtend een MRI, en maandag de 10e maart rond 13.00 uur kan ik hem bellen voor de uitslag. En afhankelijk van die uitslag volgt een afspraak...spannend, dus duimen met zijn allen....
En liefs,
Anita

De kinderen zijn er weer....

En gisterenochtend (in verband met de vakantie kwamen de meisjes deze week pas op zaterdag)kwamen Rosanne en Florine weer...met al hun spullen, en met mooie tulpen omdat mama Annemarie een atelier heeft. Leuk he...en toen ze in het atelier gingen kijken vonden ze het eigenlijk maar niks, dat zag je zo...een schuur, waar nog de lucht van auto's, van olie of benzine hangt en een eind fietsen van het huis...dus ik vermoed zomaar, dat dit bezoek niet vaak herhaald zal worden. Florine zegt dan nog heel slim 'leuk mama' maar Rosanne roept rondom 'getsie' of iets anders. De kinderen denken anders over een atelier, of een huis dan wij dat doen. Een huis is voor hen al snel te klein, zij denken in afwijkende maten, als je het hebt over een huis, of een atelier. En dat is hen niet aan te rekenen. Eigenlijk willen ze hier geen Idols kijken, want bij papa hangt zo'n giga tv aan de muur, dus onze tv valt hier al snel bij in het niet...en zo gaat dat op heel veel fronten, maar dat is dan maar zo. Maar soms is het wel heel ingewikkeld...want hoe breng je een kind van 10 of een kind van 13 nu bij, dat het hier niet om gaat. Dat geluk of gezondheid een veel belangrijk iets is dan de grootte van je tv....
En eigenlijk zijn dit dingen waar we de kinderen niet mee willen vermoeien, maar het wordt wel lastig, als hun leven de ene week bestaat uit shoppen, pretparken, Snowworld, bioscoop en uiteten en de andere week uit aardappels, groente en vlees eten. Maar als ik dan zie hoe ze kroelen met Annemarie, hoe ze kletsen tegen haar, en hoe ze genieten van de rust (ze waren bekaf toen ze hier aan kwamen), dan maak ik me misschien zorgen om niets...
En als er dan iets is waar ik me druk om kan maken, dan is het alleen maar dat ik hoop dat ze later begrijpen wat belangrijk is in hun leventje...en dat het niet uitmaakt wat ze doen, welke positie ze hebben, of hoeveel ze verdienen, maar vooral of ze gelukkig zijn...
En dit zijn zo mijn zondagse beslommeringen...Milou logeert hier, en we gaan zo lekker naar buiten, wandelen over het strand en ergens wat drinken ofzo...
Een mooie en fijne zondag...
Anita