De PET-scan in het Bronovo Ziekenhuis te Den Haag

En vandaag was weer een dagje zomaar thuis, omdat ik een PET-scan kreeg, op een onmogelijk tijdstip. Vanmorgen ben ik even met Ada naar haar huis gegaan, voor een gesprek met de aannemer. Ada's huis wordt van top tot teen verbouwd en mooi gemaakt, maar ondertussen is de relatie tussen Ada en haar aannemer ernstig verslechterd. En het ging vandaag over de laatste afwerkingen. En omdat deze meneer de hoorn erop gooit, Ada in huilen uitbarst, hadden we afgesproken dat ik mee zou gaan om het gesprek in goede banen te sturen. En uiteindelijk was het goed dat ik er bij was, zodat er afspraken gemaakt zijn en Ada vanaf vrijdag weer in haar eigen huis kan slapen, na maanden rondzwerven. Een ingewikkeld proces, waarbij vriendschap en zakelijkheid niet te verenigen blijken. Moeilijk. En nadat ik Ada bij het Vredespaleis uit de auto heb gezet, ben ik naar het Bronovo Ziekenhuis gereden. En zo stom...ik had geen enkel papier bij me. Alleen het kaartje van mijn zorgverzekeraar. Maar ik mocht toch de behandelkamer in, nadat ik eerst een liter water gedronken had. En toen was het weer zover, prikken...in mijn linkerhand, het mislukte, in mijn linkerarm en weer ging het mis en uiteindelijk de derde keer lukte het in mijn rechterhand. Ik kreeg radio-actieve stof, een soort glucose, FDG genaamd, ingespoten en moest toen een uur heel erg stil blijven liggen in een donkere kamer. Ik viel prompt in slaap. Lekker...weet je wat een PET-scan is. Een Positron Emissie Tomografie is een onderzoeksmethode om foto's te maken van het functioneren van de te onderzoeken organen en weefsels. Door de radio-actieve stof in je lichaam, wat via een infuus inloopt, worden alle organen en weefsels via de scan zichtbaar. En iedere afwijking is zichtbaar. Het is het meest ultieme op het gebied van scanning.
Nadat ik een uurtje heerlijk had liggen slapen, kwam een broeder me halen, en moesten we met de lift naar beneden. Hij liep ongeveer anderhalve meter voor me uit, omdat ik radio-actief was...gek hoor. En toen gingen we via de achteruitgang naar buiten, en daar stond een mobiel PET-scan in een hele grote vrachtwagen en daar moest ik mijn geboortedatum zeggen en moest ik via een trapje op een bed klimmen. Mijn armen werden boven mijn hoofd met een band vastgebonden. Ook om mijn hoofd en benen kreeg ik een band en toen ging ik voor ca. 30 minuten een tunnel in. Het lijkt op een MRI, heel benauwd, heel krap, maar het maakt minder herrie. Op een gegeven moment moet je 20 seconden niet ademen, dan maken ze foto's van je longen, dit vertellen ze je dan. Grappig was dat die meneer zei dat als er iets was, ik heel hard moest roepen, dan zouden ze me wel horen...volgens mij is dit voor iemand die claustrofobie heeft, wel heel heftig denk ik.
Dinsdag de 13e mag ik naar het LUMC bellen voor de uitslag, wel weer even zo'n spannend moment.

Welnu en daarna ben ik even naar Schutter gegaan. Leuk, even kijken naar de kunst van Annemarie. Zo af en toe druppelt er nog iemand binnen zegt hij, die de opening gemist heeft en komt kijken naar de kunst van Annemarie. En na Schutter ben ik bij Annemarie langs gereden in haar appartement, ongelooflijk daar staat me toch weer een prachtig werk...ik zou gewoonweg willen dat mijn huis groter is, dan kunnen al die doeken hier hangen.
Gisterenavond is het laatste werk van Annemarie wat ze verkocht heeft opgehaald. Een van haar borsten....mooi hoor. Het komt terecht bij een mooi stel mensen, die veel van elkaar houden en dan is het goed voor Annemarie....dit doek is een doek wat zij gemaakt heeft, toen wij elkaar net kenden. Dus het werk is verbonden met een intensiteit, die veel voor An betekent. Het heeft nog lange tijd in het huis waar zij vroeger woonde met haar ex gehangen, voordat het hierheen kwam. Ook dat was intensief en nu is dit werk verkocht...volgens mij is dat wel moeilijk, als je heel mooie dingen maakt, en die worden dan verkocht. Dat is nog eens loslaten, maar als je weet waar je werk komt te hangen, dan is het goed. En zeker als je ziet dat twee van haar werken bij vrienden van ons komen te hangen, vrienden met een mooi liefdesverhaal, dan is het goed!

Nu wat oefenen met de presentatie voor morgenavond, de Kamer van Koophandel en lekker vroeg naar bed. Ik ben moe van alles, van deze dag. Van de PET-scan.
Een dikke zoen.
Anita

Een goddelijk weekend!

Hoezo krullen.....

De boerderij, de gevel...

Annemarie en Anita

de boerderij gezien vanaf de weg
de boerderij op afstand

Het weekend was een weekend vol gezelligheid. Zo brachten wij de vrijdagavond met Ada en Marianne door en veel rose...gezellig, lekker praten en mooie dingen delen met elkaar. Vriendschap en plezier! Zaterdag vertrokken we naar Steenbergen, via Heijningen waar we Ina en Peter bezochten, kwamen we rond een uur of vijf aan bij Pauline en Vincent. Na een glas rose champagne (vanwege de kurk die Thomas nodig had...bedankt Thomas!)aten we verse asperges, heerlijk...daarna door naar de boerderij, waar Pa en Els op ons wachten met champagne. Al met al een goed gesprek in de serre...en daarna lekker slapen op mijn oude kamertje van vroeger. Jeugdsentiment, maar dan nu met mijn Annemarie.

Zondag na een rustig en lekker ontbijt, naar Goedereede, een terras in de zon en een mooie autotocht over de kop van het eiland, prachtig...mooie huisjes, mooie vergezichten. Met een tussenstop bij tante Anita en oom De, eindigden we in de zon in de tuin van de boerderij. Heerlijk soezen in de zon. En als klap op de vuurpijl een diner in de Brasserie aan het Vingerling te Middelharnis...heerlijk en eenmaal thuis, moe maar voldaan naar bed.

En op die boerderij waar ik geboren ben, maar waar ook mijn vader geboren is, daar hebben we mooie foto's gemaakt. Van elkaar, van het huis en de omgeving. Hier wat impressies van het land waar ik vandaan kom....Goeree Overflakkee. Het is altijd heerlijk om daar weer terug te komen, zomaar voor een uurtje of zomaar wat langer...



En vandaag weer gewerkt. Alsof er niks gebeurd is. Met de nodige discussies en met de nodige zaken die er spelen. Een mooie dag.

Anita

Presentatie voor de Kamer van Koophandel....

Annemarie gaat volgende week woensdag haar bedrijf presenteren voor de Kamer van Koophandel. En vanmiddag hebben wij samen een mooie powerpoint presentatie gemaakt, aan de hand van de marketing mix, de vijf P's Product, Plaats, Prijs, Promotie en Personeel. Een leuk verhaal met mooie foto's van haar werken en ik mag mee als publiek. Leuk he...
Vanmiddag zijn we met Rosanne naar de film geweest, Morrison, een leuke lieve familiefilm. Vooraf gaand aan deze film hebben we even een glas wijn bij La Galleria gedronken en een pizza gegeten, met Rosanne erbij. Het was leuk en gezellig, en nu is Rosanne als het ware circusje aan het spelen met haar poes Semmie. Ze klimt op trappen en in de boom en Semmie volgt haar overal...ze speelt James Bond...
En het is bijzonder om zomaar op een donderdag lekker thuis te zijn, vanavond komt Mirjam Klaas even langs....ze heeft een heel bijzonder boek voor mij gekocht. Heerlijk vind ik dat als mensen boeken voor me kopen. We drinken een glas wijn met elkaar en praten weer eens eventjes bij...
En morgen ga ik weer naar Arinso. Er zal weinig tot geen file zijn, heerlijk rustig op de weg...
en dan is het alweer weekend.
En wij wensen jullie een mooie avond...
Anita en Annemarie

Koninginnedag....

De kermis, de fanfare door de straat, oranje tompoucen, de vrijmarkt, veel bekenden tegenkomen (wat ken ik al veel mensen in Voorschoten), muziek, een spontane lunch met Anke en Ruud bij Angels, Rosanne die hele grote knuffels wint met 'gokken' (ja ik weet het absoluut niet verantwoord dat een meisje van 10 gokt...), eentje voor haarzelf en eentje voor Florine. Praatjes maken met iedereen, champagne drinken met oliebollen en Emmy en Reynaud en toen zomaar opeens even lekker slapen in de stoel. En nu gewoon lekker koffie drinken en tv kijken...misschien wel een beetje saai, maar o zo lekker...Koninginnedag 2008!!
Vorig jaar zat ik met vreselijk veel pijn in mijn rug in een stoeltje op de vrijmarkt, ik kon niet op of neer en nu...nu loop ik zomaar rond, helemaal gezond! Ongelooflijk, ik ben er een beetje emotioneel van...geloof ik....Berty kwam ik tegen en die zei 'ik moet maar steeds denken aan vorig jaar Anita, hoe je daar zat...'
Dinsdag 6 mei een PET-scan. Ik ben heel benieuwd. Ik moet even aan Nicolien in Amerika denken, die mij aan het begin van mijn ziek zijn attendeerde op de PET-scan, waar men in Amerika al veel meer mee werkt. Voor mij een soort check of alles goed is. Spannend wel vind ik. Maar op Koninginnedag 2008 geloof ik in al het goede...denk ik aan vrolijke dingen en als ik de achterdeur open doe, dan hoor ik in de verte het geluid van de kermis. En als ik aan de kermis denk, dan denk ik aan Annemarie, die met tranen in haar ogen van het lachen in een of ander eng ding zit...wat op en neer gaat, en heen en weer...heerlijk...en als ik nu naast me kijk dan zit hier een hele grote knuffel die me vriendelijk aankijkt. Gewonnen door mijn 'gokkertje Rosanne'...en zomaar heel eventjes vind ik het leven wel een beetje ingewikkeld. Ik kan alleen niet zo goed aangeven waarom ik dat juist nu voel...'t geeft niet, het mag er zijn, zelfs op Koninginnedag 2008!
Terwijl ik vanmorgen nog aan Ada zat te vertellen, dat ik me niet zo druk maak om alles wat voor me ligt, dat ik niet zo emotioneel ben over alles wat achter me ligt, maar soms is er zomaar een momentje, zomaar 'floep' zomaar onverwachts, dat ik me wat verdrietig voel, zomaar....
een dikke kus op deze Koninginnedag 2008! Voor iedereen die dansend door de Voorstraat gaat vanavond, voor iedereen die feest aan het vieren is, ik zie jullie weer op Koninginnedag 2009, goed? En dan zal ik vrolijker zijn....
Anita

Een jaar geleden! Het was op zondag 27 april 2007....

En toen heb ik mij ziekgemeld bij Arinso en nu een jaar later, ben ik gewoon weer aan het werk en sta ik weer in het leven. Krabbel ik op, in een duizelingwekkende snelheid, en gaat het goed met me...en gisterenochtend om elf uur ging de bel. Wij (Milou, Rosanne, Annemarie en ik) zaten nog aan het ontbijt en daar stond Marga, een vriendin van ons, met een prachtig boeket bloemen, vrolijke gele bloemen om ons een gelukkig nieuw jaar toe te wensen! Ongelooflijk he...hoe lief, hoe vol zorg en attentie mensen om ons heen zijn! Iedere keer weer sta ik hier versteld van, maakt dit me zo enorm blij! Dus dank je wel Marga en ons nieuwe jaar is begonnen in een pretpark, in Drievliet, waar ik met mijn ogen dicht in een of ander eng ding zat met Rosanne, de X-factor of zoiets...loopings draaiend, maar wel feestvierend, gewoon omdat ik weer beter ben. Gewoon omdat Annemarie en ik, samen met de meiden, dit jaar achter ons laten. En nu...nu beginnen we aan een nieuw jaar. Vol nieuwe dingen, vol ontwikkelingen, vol vriendschap...
Zaterdagavond zaten we hier tot laat in de tuin met Eveline, Leo en Iva en met Jannie en Lisa. Leuk dat vrienden al grote kinderen hebben. Eveline kwam het schilderij halen wat ze heeft gekocht voor het nieuwe huis van Leo..dus Annemarie's schilderij komt bij Leo in Utrecht te hangen, leuk is dat he...
Leuk dat je weet waar je kunst terecht gaat komen. En volgende week wordt het laatste verkochte werk gehaald...bijzonder he...
En nu op 28 april, ga ik naar een begrafenis. En morgen op 29 april weer. Bijzonder hoe vrolijkheid en verdriet, zo dicht bij elkaar ligt, hoe leven en dood naast elkaar bestaan. Hoe je eerst dacht dat je zelf dood zou gaan, en nu zit je gewoon weer in de achtbaan, de achtbaan van ons leven...met duizelingwekkende snelheden ga je door. Maar wees gerust, ik pas me af en toe aan. Ik stop af en toe even en ga even zitten. Ik neem mijn rust, en mijn achtbaan loopt heel lekker door, alleen wat minder snel, wat minder spectaculair wellicht, maar hij loopt zo geweldig mooi, is zo intens, dat ik heel graag zou willen, dat deze achtbaan, nog minstens 30 jaar blijft lopen...ik ben er zuinig op.
Een mooie dag
Anita

Leven, werken, geluk en verdriet....

Leuk he...deze hangt boven onze bank nu! Gemaakt door...jawel
Annemarie...

Prachtig he...gemaakt door Suzie, van tante Anita en oom De...

tegelligger...nieuw werk van Annemarie

En soms ligt geluk en verdriet zo dicht bij elkaar. Dat realiseer ik me weer iedere dag, ik ben weer gezond en sterk. Ik kan voor mijn gevoel de hele wereld aan, ik geniet weer van mijn werk, van ontmoetingen met mensen. Zo heb ik deze week met twee relaties van vroeger geluncht, en dat was mooi en bijzonder. Soms ging het over mijn boek, soms over werk, of zomaar over wat het leven voor ons in petto heeft. De ene persoon is directeur/eigenaar van een ICT-bedrijf, de andere persoon mijn oude mentor, iemand uit de Raad van Bestuur van een heel groot bedrijf. Mooie contacten, mensen met inhoud, geweldig en wat voel ik me rijk op zo'n moment dat ik dit soort mensen in mijn leven heb mogen ontmoeten. Moet je je voorstellen, dinsdagmiddag zomaar op het terras van het Zalmhuis in Rotterdam, aan de Maas...de schepen varen voorbij. Super..en gisteren een geweldige lunch in een prachtige hippe tent in Utrecht, Divianto of zoiets in Utrecht, hip, design en goddelijk eten...en tenslotte zijn we gisterenavond met de meisjes gaan eten in Lof der Zotheid in Wassenaar, een lekker, leuk en hip eetcafe...om te vieren dat we vakantie hebben. Om stil te staan bij Florine, die vandaag zomaar een weekje mee mag met een vriendinnetje naar Parijs, met een dagje Disney erbij! En Rosanne die dan heel lief een kadootje gaat kopen voor haar zusje en haar vriendinnen.

En tussen al dit moois door, zijn er in onze omgeving deze week twee mensen overleden. De vader van een collega van me en de moeder van Nathalie, een vriendin van ons. Dus maandagochtend heb ik een begrafenis en dinsdagochtend gaan An en ik naar de plechtigheid van Nathalie's moeder. Verdriet, pijn, en dat hele bijzondere gevoel als een van je ouders overleden is...dat doet zo'n zeer. Terwijl ik dit nu schrijf, voel ik weer hoe ik dat zelf heb ervaren, toen mijn moeder voorgoed haar ogen sloot...dat gevoel maakt je op zo'n moment zo eenzaam. Dat doet zoveel zeer.
En vorige week toen mijn vader in Den Haag was voor de expositie van Annemarie, toen realiseerde ik me, hoe geweldig het is, dat hij nog bij me is. Dat ik nog in ieder geval een ouder heb. Met wie ik lief en leed mag delen...ongelooflijk, ik kan me niet voorstellen, hoe het zal voelen zonder ouders. Dus heb ik me voorgenomen nog veel mooie en intense momenten met mijn vader te ervaren....En nu voel ik mee, op afstand, met mijn collega, met Nathalie en haar familie. En weer realiseer ik me hoe gelukkig ik ben, dat ik dit leven mag leven, dat ik dit leven mag genieten, iedere dag maar weer. Stil staan bij de goede dingen, stil staan bij ons geluk. Het geluk van Annemarie en mijzelf. Gisterenavond zeiden wij het weer tegen elkaar, hoe blij we zijn met ons geluk. Hoe intens dit voelt...en hoe bijzonder het is dat je eerst zoveel jaar in het leven moet staan, voordat je dit gevoel mag ervaren. Het is net als leren fietsen ofzo...eerst probeer je het, en gaat het een aantal keren wat minder goed, en opeens...dan fiets je zomaar weg.....Wel een rare vergelijking vind ik nu, fietsen en de liefde...maar voor allebei geldt, dat als het mis gaat, het zeer doet....waarbij je een fiets nog kunt repareren als die kapot is gegaan nadat je gevallen bent, maar hoe doet je dat nu met een ex...tja, daar heb je er twee voor nodig...en dat merk ik steeds maar weer! Is ook wel iets ingewikkelder hoor, scheiden, loslaten en ieder voor zich weer verder gaan.Vandaag is het mooi weer...Milou komt logeren, zodat Rosanne ook wat plezier heeft, vanmiddag eventjes naar Schutter, even wat praten over wat we voor elkaar kunnen betekenen!De papieren voor de Kamer van Koophandel liggen klaar. Annemarie's eigen bedrijf is gestart! De eerste factuur ligt klaar...het eerste schilderij is betaald en weggebracht, vanavond het tweede, volgende week nummer drie. De opdrachten, daar kan Annemarie na de vakantie aan gaan beginnen...spannend.We organiseren ergens in mei/juni nog een kleine proeverij rondom haar expositie voor diegenen die nog niet geweest zijn. An heeft al een lijst met namen opgesteld. Dus wil je er nog bij zijn, laat het me/ons weten, dan nodigen we je uit.Mooie foto's he...ons huis staat vol bloemen, nog van de expositie...weer een boeket van tante Suus, om me te bedanken voor mijn boek! Leuk he...ik wens jullie allemaal een mooi en zonnig weekend toe. Geniet ervan...en voor al die mensen met verdriet...veel sterkte, ik denk aan jullie...

Anita

Kunst en wijn en wijn en kunst....

Dit doek is uiteindelijk heel anders geworden....wil je het werkelijke doek zien? Ga dan naar Schutter Wijnservice in de Balistraat, of kijk op www.annemariesmitshuysen.nl

Lieve allemaal....ons weekend stond in het teken van de kunst. Van gezelligheid, van heel veel mensen die Annemarie's werk kwamen bekijken. Van opdrachten krijgen voor nieuw werk tot verkopen van bestaand werk. Geweldig. Annemarie als stralend middelpunt met bloemen, VVV-bonnen, kadootjes, bonbons...alsof het haar introductie was in de wereld van de kunst! Geweldig en dit alles temidden van goddelijke wijnen, oesters, rillettes en heerlijke olijfolie met witte truffel...wat kan een mens zich nog meer wensen. Het feestelijke weekend werd afgesloten met een mooi en gezellig spontaan etentje met Emmy en Reynaud. Heerlijk!

En vandaag gingen we weer over tot de realiteit van alledag. Het begon met een bezoek aan het LUMC, een vingerprikje werd gevolgd door uitgebreid bloedonderzoek (een prik in mijn hand, vanwege het feit dat ik zo lekker slecht te prikken ben, maar dat geeft niet, ik ben er niet meer bang voor!). Een PET-scan is aangevraagd en zal over ca. 2 weken plaatsvinden. En daarna ben ik doorgereden naar Utrecht, een vergadering bij een klant. Even naar kantoor en toen door naar Amsterdam, weer een vergadering bij een andere klant. En toen naar huis, zomaar op tijd.

Mails gelezen, afspraken gemaakt. Morgenavond een bezichtiging in Schoonhoven. Vanavond hebben we An ingeschreven bij de Kamer van Koophandel voor haar bedrijf. Leuk he...alles gaat lopen nu. Mappen gekocht voor de administratie, btw-bonnen, gisteren hebben we al heel veel doeken besteld. Linnen en katoen, ja want ze moet nu gaan werken aan haar opdrachten. Goed he...

Ook gaan we kontakten leggen met galeries, voor het vervolg van haar carriere in de wereld van de kunst!

En ondertussen genieten we van alle dingen om ons heen. En vooral ook van het mooie weer, het is heerlijk!

Dag, een fijne dag...

Anita