Mannen in mijn leven....

Zomaar heel vroeg op zaterdagochtend, omdat ik met hoofdpijn wakker werd, niet meer kan slapen en aan het denken was in bed, zit ik weer een keer aan die keukentafel. Een soort deja-vu gevoel overvalt me...denkend aan nachten vol met prednison, vorig jaar zomer...en nu weer een heel andere zomer. Er is zoveel gebeurd en er gebeurt nog steeds zoveel. En dan heb ik het over werk en werken in mijn leven. Ik moest opeens denken aan een directeur die begin dit jaar tegen mij zei dat ik niet met autoriteit kon om gaan....en eigenlijk was dit het begin van mijn denkproces, waar ik nu midden in zit. Soms heb je het gevoel dat alles wat je opgebouwd hebt onder je voeten vandaan glijdt, zomaar, als zand tussen je vingers wegloopt of al weggelopen is...
en vorig jaar, toen ik ziek was, had ik dat gevoel heel sterk. Dat alles waar je voor staat, of hebt gestaan door je vingers glijdt, je hebt geen grip meer. En als ik nu met mijn klant spreek, en gelukkig doe ik dit heel veel en redelijk frequent, als ik nu met mijn collega's spreek, dan voelt het zo...en ik kan er niets meer aan doen. Ingewikkeld is dit. Ook een vorm van loslaten, maar het voelt sterker dan dat...het doet ook zeer. En steeds weer zeg ik dat loslaten een proces is en zeer doet, hier moet je door heen. En eigenlijk vind ik soms, en dat vond ik dus net in bed ook, dat ik al veel te veel 'zeer' heb moeten voelen en veel te veel heb moeten loslaten. En eigenlijk vind ik dat ik al genoeg op mijn bordje heb gehad, voor eventjes dan...dat het wel welletjes is voor nu! En dan komt er boosheid in mij op, die ik moet en wil gaan uiten. En dat heb ik mij vannacht in bed gewoon maar voorgenomen. Om uiting te gaan geven aan wat ik voel, aan mijn pijn en dan met respect voor elkaar, verder te gaan. En terwijl ik dit zo schrijf, voel ik dat mijn weg gekozen is. Dat ik eruit ben en dat was de bedoeling volgens mijn maatschappelijk werker. Dat ik zelf zou nadenken en een beslissing ging nemen. Ik die altijd de regie had, over mijn leven, mijn werk, mijn weg. Ik moest door na te denken en te praten met mensen dichtbij mij, die regie eerst even kwijt zijn en dan weer terug pakken, zodat ik weer verder kan, op de door mij ingeslagen weg.
En potverdorie...Carla heeft het zo vaak gezegd, maar kanker krijgen, stopt niet na een remissie. Kanker krijgen heeft zo verdomd veel impact op alles. En ik voel jullie denken, hoe verhoudt zich nu die titel van dit stukje tot dit alles wat ik nu opschrijf. Welnu, zoals iedereen weet, hebben mannen in mijn leven een iets andere rol dan in een gemiddeld leven van een vrouw. Gewoon omdat ik het leuker vind om mijn leven, mijn bed te delen met een vrouw dan met een man. Laat duidelijk zijn, met Annemarie dus, niet zomaar met iedere willekeurige vrouw. Want soms wil ik vrouwen, of sommige vrouwen (grapje) het liefst achter het behang plakken. Maar dat heb ik ook met sommige mannen ....ik moet er zelf om lachen, nu ik dit lees! Maar op dit moment heb ik het ongelooflijke genoegen een aantal mannen dicht om mij heen te hebben, die mijn leven aangenaam verrijken. Met een woord, een lach, een blik. De meesten kennen jullie al, mijn vader (= mijn grootste vriend), Roel (=mijn getuige, mijn maatje, mijn vriend), sinds een paar jaar Reynaud en vader Smitshuysen (ieder op zijn eigen wijze...), wat verder weg hoe gek het ook klinkt mijn broer, maar ook Jan Knipmeijer (=collega/vriendje) met wie ik op kantoor uren koffie kon drinken heel vroeg in de ochtend en praten over alles wat ons bezighoudt. Mijn jeugdliefde Jan en zijn vader Koos....en dan vergeet ik er vast nog een of twee. Niet boos zijn, ieder heeft een uniek plekje in mijn hart! Maar sinds een paar dagen is er een soort duo bijgekomen...Goos en Marco. En dit is een verhaal wat heel bijzonder is. Ik bezocht 'de dag van de Vrouwelijke Manager' (ja ik vind ook dat dit achterhaald is...maar later hierover) en stond naast een meneer in pak te kijken naar een schilderij van Marijke Helwegen en twee mooie getekende portretten. Achter ons was de hele wereld aan het netwerken en hij en ik stonden los van elkaar naar kunst te kijken. En we keken naar elkaar (zo begint meestal een love story...). En wat mij opviel en ik er dus uit floepte was 'goh wat leuk wij hebben allebei grijze krullen'. Waarop de man in kwestie zei 'grijs? Ik ben helemaal nog niet grijs...' en ik scheurde van de lach! En iedereen maar zeggen dat wij vrouwen ijdel zijn...en ondertussen was de pauze voorbij en het programma begon en wij wisselden visitekaartjes uit (= netwerken). Dit was Goos.
Aan de hand van die visitekaartjes informeerden wij elkaar in een paar woorden over datgene wat ons bezighoudt in het leven. En voor mij is dat op dit moment 'leiderschap' en een goed of slecht leider zijn (afhankelijk aan wie ik denk....goh ik heb humor zo vroeg in de morgen...). En hij zei 'Marco gaat je bellen'. Ok en het leven gaat verder...en de avond was aangenaam!
De volgende dag werd ik gebeld, jawel zomaar spontaan door Marco. En vervolgens maakte ik een afspraakje met Marco. Wij zouden elkaar ontmoeten in een hotel. En als je nog nooit een blind date hebt gehad, dan weet je dat niet, maar ik zei 'je herkent mij natuurlijk aan mijn grijze krullen, maar hoe herken ik jou?'. En Marco gaf als antwoord 'ik ben groot en kaal en heb een grote grijns op mijn gezicht'. En gisteren zat ik met grijs krullend haar te wachten op Marco. Het was druk en vol in het restaurant van een weghotel en jawel daar stapte een grote kale kerel met een lichtblauw overhemd en een grote grijns op zijn gezicht het hotel binnen en hij zwaaide naar me....en dat was Marco.
En Marco kwam naar me toe, we bestelden koffie en raakten in gesprek over onze levens. Veel herkenning, onder andere kunst, op een kruispunt staan in je leven, ziek zijn, rugklachten, ellende, maar vooral veel humor. Dus wij zaten daar twee uur te praten en te lachen, alsof hij al jaren in het rijtje met namen voorkomt, waar ik een stukje hierboven mee ben begonnen...nee ik heb Marco nog nooit gezien, nog nooit gesproken, maar het riekt naar meer. En later zal ik over dit meer vertellen, hij moest op een gegeven moment naar huis. Had een etentje met wat ex-collega's bij hem thuis (Marco is gelukkig getrouwd)en toen hij had afgerekend (Marco is ook galant)zoende hij me en zei 'Anita ik bel je volgende week, want dan gaan we samen vliegen'. En nu denken jullie dat ik gek ben geworden zeker, maar nee, Marco houdt van vliegen, heeft zijn brevet en de beschikking over een klein vliegtuig en volgende week bij goed weer gaan we samen lekker vliegen.
En weet je dat maakt mijn leven zo mooi, dit soort ontmoetingen met mannen, met mensen eigenlijk, want ik maak zulke mooie dingen mee. Ik heb deze week ook een ontmoeting gehad met ik geloof 18 vrouwen, en daar zal ik een volgende keer over vertellen. Want nu ging het over mannen. Maar de grootste rijkdom in dit leven is al die mooie ontmoetingen met mensen, ik kan hier zo enorm van genieten. En ik zal een foto maken als ik in die kist zit en boven jullie uitstijg, even afstand neem van alles hier, en als ik dan weer terug ben, weer geland ben, dan zal ik die foto plaatsen op deze weblog, afgesproken?
En dan nu wens ik jullie een mooi weekend! Vandaag gaan wij met de meisjes naar Kirsten en Frodo, want kleine Evy is al vier geworden! En morgen gaan wij naar Roel en Karin, want grote Sanne is al tien geworden....dus een weekend in het kader van kinderverjaardagen. Met de kinderen van Annemarie, leuk is dat. Dag, veel liefs...

een opgeluchte Anita

Een prachtig mooie dag....en Oranje gaat vast weer winnen....

Vandaag was een prachtig mooie dag...zo is 'Tegelligger' afgeleverd en opgehangen bij een van mijn liefste vriendinnetjes...geweldig. Het is zo'n fraai gezicht, zo heb ik mooie contacten in een ingewikkelde tijd...maar de zon schijnt en Oranje moet vanavond weer spelen! Oranje tompoucen in huis en Emmy en Reynaud komen, gezellig...mooie rose sancerre van mijn vrienden bij Schutter Wijnservice...heerlijk!

Een mooie avond gewenst,
Anita

Wish it, dream it, do it....

Gisteren was ik zeker in een ernstige bui met mijn 'think it....' op ons bord staat (nog mooier..) 'wish it, dream it, do it' en ik wil alleen maar zeggen, dat dit nog beter past bij mij, bij deze fase in ons leven!

Dag, heb een mooie dag!
Anita

Think it, dream it, do it.....

Mooi he...deze woorden, vonden An en ik op een houten bord in Maastricht...en dit bord wordt onze huisspreuk...'t hangt straks in de gang! Vandaag is het vaderdag, een dag die door de middenstand met veel warmte is ontvangen, en die wij op onze eigen wijze met onze twee vaders en Els, hebben 'gevierd', in Mijnsherenland, aan de Binnenmaas...leuk, aangenaam en lekker...
Een dag die weer zo mooi is meegenomen. Een dag waarin we surrogaat vader Reynaud en Emmy ook nog even hebben bezocht, want soms is iemand dan wel niet je vader of je moeder, maar krijg je er zoveel liefde en warmte van, dat het goed is dit je ook te realiseren! En laten we nu met elkaar afspreken, dat we al die dingen die we voelen, ook gewoon maar benoemen naar elkaar toe. Maakt het leven nog leuker en ook een stuk gemakkelijker!

Ik wil nog wat met jullie delen, wat spreuken over vrijheid. Ik krijg op de een of andere manier allerlei autobladen thuisgestuurd, zo ook het magazine van Audi, niet verkeerd, want Audi is een prachtig merk. Dit magazine staat deze keer in het teken van Vrijheid. En aangezien ruimte en vrijheid een van mijn hoofdthema's in het leven is, wil ik jullie een aantal uitspraken niet onthouden.
Nelson Mandela :
'een man die de vrijheid van een ander afneemt is de gevangene van zijn eigen haat'.
Madonna :
'Ik sta voor de vrijheid van expressie, voor dat doen waar je echt in gelooft, voor het najagen van je dromen'.
Thucydides, filosoof :
'Het geheim van geluk is vrijheid. Het geheim van vrijheid is moed.'
Paul Gauguin, schilder :
'Ik heb niets meer over, geen cent, geen huis. Ik ben vrij'.
Muhammed Ali, bokser "
'Zonder voorstellingsvermogen kun je niet vrij zijn'.
Vrijheid, vrij zijn, bevrijd zijn....wat een ongelooflijk gevoel. Doen waar je echt in gelooft, doen wat dicht bij jezelf ligt...geeft zoveel ruimte. In je hoofd, in je hart en brengt je daar waar jij wilt komen. Paskal Jakobsen, zanger van Blof zegt 'Ik kan verder dan ik denk. Ik geef me over. Ik leg me neer. Ik ben vrij'......
En als je dan naar ons bordje kijkt 'think it, dream it en do it...' dan biedt het leven ons zoveel perspectief.
Ik wens jullie een mooie week. Dinsdag gaat Nederland weer voetballen, volgens mij hebben zij ook zo'n soort bordje, of lijkt het nu alsof ik alleen maar gelijkgestemden mag ontmoeten...ik kijk uit naar deze week! Geniet ervan.
Anita

Kunstenaarschap...en andere zaken...

Hoe bijzonder is het kunstenaarschap...zo staat er nu een afspraak in An's agenda om iemand, een vrouw, helemaal te gaan schilderen, jawel van boven naar beneden...spannend wel...
En zo denkt iemand na over de aankoop van een bestaand werk....en als ik later een eigen kantoorruimte heb, dan hangt daar dat mooie grote werk, van die zwarte mevrouw (2 meter bij 1 meter 20 is dit doek). Dit doek heet...ik weet het even niet. Het leuke is dat Annemarie's vader graag zou zien dat deze mevrouw een lieveheersbeestje op haar bil zou krijgen...en zo stuurde hij haar een kaartje gericht aan 'Schildersbedrijf A.Smitshuysen b.v.' en vanuit dit kunstenaarschap denk ik na over marketing 'how to get the market' voor Annemarie. Want hoe gaan we nu weer verder, nu er zoveel beweging in gang gezet is. De volgende stap is de bus, onze bedrijfsauto en dan onze eigen werkplek...een atelier met werkplaats erbij, waar we kunnen exposeren, maar waar we ook andere dingen kunnen doen. Bijeenkomsten met Schutter wijnen ofzo organiseren, kortom mooie bijzondere presentaties houden, een workshop verzorgen, een training geven...
Het leven zo te leven dat er tijd is voor elkaar, voor rust en mooie momenten, voor creaties, voor ontmoetingen, dat is waar uiteindelijk onze weg heen gaat...
Zo heb ik een afspraak met iemand, met Theo, die ik wel anderhalf jaar niet meer heb gezien...en met deze meneer had ik een zakelijke afspraak destijds nog op kantoor in Maarssen, waar wij samen in de keuken zaten te praten, omdat er geen andere werkruimte was. En tijdens ons gesprek kwamen er steeds mensen koffie, thee, of water halen. We werden steeds gestoord, maar dat maakte niet uit, er was werkelijk contact. En nu is dat er weer...en het gekke is, als ik met iemand afspreek, dan weet ik nooit waar dit toe zal leiden. Waar dit contact me zal brengen, ik weet alleen dat het past op de weg die we zijn ingeslagen...de weg, nadat ik ziek ben geworden, is echt een andere weg...
En om goed op deze weg te blijven lopen, heeft het LUMC me aangeboden, gesprekken te gaan voeren met hun maatschappelijk werker , en ook vanuit de arbo-dienst is mij hulp aangeboden, want ik merk wel, dat het goed is om te praten, want 'u bent van heel ver gekomen' zo gaf de arbo-arts mij vandaag aan...en hoe trots ik ook ben, op waar ik nu sta, het doet ook zoveel pijn en daar moet ik eventjes wat mee doen, daar mag ik ook wat mee doen.
Het hoort er allemaal bij nu...en veel mensen hadden met dit al aangeraden, maar ik die altijd alles zelf wil doen, die misschien wel niet zwak mag zijn van mezelf, ik moest dit blijkbaar eerst zo zelf ervaren, voordat ik nu de volgende stap wil en zal gaan zetten!
En ondertussen geniet ik van de zon, van de bloemetjes die bloeien, de druif en de blauwe regen, die ons terras weer zo gezellig maken...
En hebben we met oranje tompoezen natuurlijk met de meisjes genoten van de overwinning van Oranje op Italie...geweldig!
Een lieve groet...
Anita

lekker buiten in de zon en veel slapen....

Terwijl ons huis vol bloemen staat, bloemen die Annemarie heeft gekregen bij haar 'after party' bij Schutter, haar expositie is bijna afgelopen, tot en met woensdag ofzo hangen haar doeken hier....en ondertussen komen er gewoon zomaar weer twee opdrachten aan, naar aanleiding van deze expositie. En wie weet toch nog een werk verkocht...het zou zo mooi zijn. Al met al was ons avontuur bij Schutter een succesvol avontuur. En langzaam aan komt het moment, dat we onze privé auto een busje moet gaan worden, gezien alle grote doeken die Annemarie maakt en koopt en weer verkoopt....Ik zie het al voor me een busje met een mooie belettering 'Annemarie schildert' zie www.annemariesmitshuysen.nl en ik maar rondrijden om doeken te halen en te brengen, om galeriehouders te helpen...mijn droom...heerlijk idee!
Rosanne wil eigenlijk ook wel bekend worden geloof ik, want ik heb gisteren een mail met een foto van haar kunstwerk opgestuurd naar een glossy magazine, Ville Del Arte, waar kinderen hun kunstwerk mogen laten zien...zou toch geweldig zijn of niet...
En ik, ik geniet van de zon op het terras, ik slaap heel lekker, en heel lang...en mijn hoofd staat niet stil. Het gaat op zich wel goed met me...en mensen die me lang niet hebben gezien, staan versteld van wat ze nu zien. Mijn hoofd staat niet stil, mijn gedachten gaan op de loop, en ik moet van mezelf vooral nadenken. Een groep dames aan wie ik les heb gegeven in Den Haag, willen een intervisie groepje oprichten. Ik mag hier een wijnproeverij verzorgen, maar ook een inleiding houden over leiderschap. Leuk. Voor Schutter ga ik allerlei leuke dingen doen rondom evenementen en op zaterdag. Mijn netwerk inzetten om hier meer business uit te krijgen. Zo gebeuren er mooie dingen en langzaam aan wordt de weg in mijn leven weer een weg, die niet alleen maar meer uit keien en hobbels bestaat, maar een mooi rustig weggetje, waarover ik mag lopen, op weg naar....vooral naar dicht bij mezelf zijn en blijven, niet te veel stress. Mijn arts zegt altijd - u moet zorgen voor kwaliteit in uw leven, voor rust en vooral geen stress. En daar heb ik nog wat te doen, dus, als ik denk aan mijn werk in loondienst. De druk is hoog, misschien wel te hoog voor mij. De stress die ik ervaar nu, en dat is echt anders dan een jaar geleden, vind ik niet fijn. Daarbij komt, dat de organisatie veranderd is en ik dus ook. En waar dat heen gaat, dat weet ik niet. Terwijl ik dit schrijf, weet ik dat mijn collega's dit lezen. Dat mag ook, dat geeft niet. Ik heb twee weken geleden een ex-collega van mij gezegd dat mijn bedrijf een leuk bedrijf is om te werken. En zo voelt dat nog steeds. Alleen sta ik zo anders in het leven, en is mijn energie-niveau zo anders geworden...ach, uiteindelijk loopt de weg in je leven, zoals deze moet lopen...en ik kom vanzelf wel ergens uit...
Voor nu, een heel mooi weekend gewenst. Met lekker rust, en een beetje zon, vanmorgen zie ik deze nog niet....maar dat ie komt dat weet ik bijna zeker.
Veel lieve groeten,

Anita

Na regen komt zonneschijn....

En soms lijkt alles ingewikkeld...maar na regen komt zonneschijn toch...na ziek zijn, is reintegreren ingewikkeld, is naar het leven kijken stevig. Is een nieuwe balans vinden moeilijk. En lijkt het alsof alles er anders uit ziet...maar als ik dan kinderen zie worstelen met vriendschappen in het leven, zich alleen zie voelen, omdat hun vriendinnen andere dingen doen dan zij, of andersom...dan denk ik dat er in iedere fase van je leven hoogtepunten en dieptepunten zijn. En tot nu toe ben ik al zover gekomen...dus vandaag, alhoewel het nu regent, gaan we er een mooie dag van maken. Met elkaar. En dat wens ik een ieder toe, ongeacht wat je doet, of niet doet, maak er iets moois van. Het leven moet geleefd worden. En als je praat met elkaar, als je er niet voor wegloopt, dan kom je er wel uit. Maar stop met ruzie maken, of mensen tegen elkaar uitspelen, of kinderen, en stop met jezelf meer of beter vinden dan een ander. Maar ga recht tegenover elkaar staan en je komt eruit...echt waar. Dus dat is wat ik ga doen. Er voor opstaan en dan kun je verder, met alles.
En na vandaag komt de warme lucht weer terug, het begint al in het noorden en noord-oosten en dan komt 'ie vanzelf hierheen, onze kant op...de zon...
Anita