Iemand die blind is....

Gisteren sprak ik iemand, wij (Gemma, Artje, Annemarie en ik) bezochten de kunstroute in de Zaltbommel, een mooie plaats, met mooie en bijzondere kunst. En een van die kunstenaars was een jonge fotografe, zij had een afstudeerproject over blinden en fotografie gemaakt. Ingewikkeld want een blinde kan niet zien. Zo vertelde zij 'zij stond voor een bloemenkraam en toen vroeg een blinde mevrouw haar of zij haar wilde helpen met het uitzoeken van een mooi boeket bloemen. En zij koos mooie bloemen uit en beschreef deze aan deze blinde mevrouw. En toen het boeket klaar was, zei de blinde dame 'oh de bloemen zijn prachtig' '. En ook dit verhaal maakte indruk op mij 'mensen vragen mij wel eens: vind je het niet jammer dat je je vrouw nooit hebt kunnen zien? Dan zeg ik 'nee, want ik kan haar toch zien. Alleen op mijn manier : ik weet hoe ze voelt, hoe ze ruikt, hoe groot ze is. Ze heeft lang blond haard, maar hoe blond er dan uitziet, tja dat weet ik niet....'

Mooi...
kusje
Aniet

Varen en genieten.....

Lineke in de kajuit...

Ilse, onze schipper...

Joyce en Annemarie en de nootjes...

Lineke en Ilse in gesprek...

Joyce nam het roer over....en genoot

Annemarie in de wind....

Gisterenavond zijn Lineke, Joyce, Annemarie en ik op de fiets naar Ilse gegaan. Ilse woont in een hele mooie, met het behoud van originele details, verbouwde boerderij aan de Vliet. Een prachtige ruimte, open en ruimtelijk, met aandacht voor natuurlijke elementen. Geweldig! En Ilse en Diederik hebben een prachtige sloep van ruim 10 meter, en met de nodige wijn en nootjes aan boord, vertrokken we richting Warmond, restaurant De Moerbei, waar we om 8 uur een tafeltje gereserveerd hadden. Vrienden van Ilse hebben daar een huis en we konden daar in het haventje de boot aanmeren...geweldig, onderweg werden we tegengehouden door een zwemwedstrijd, waardoor we pas om kwart over negen bij De Moerbei arriveerden. Heerlijk eten, een boeiende discussie over je eigen ruimte, en om kwart over twaalf gingen alle schipperstruien, jacks weer aan en wij weer naar de boot. Accu leeg....echt lachen, beetje vrolijk door de wijn. Diederik gebeld en hij haalde ons op met de G-klasse van mercedes, ach ook een geweldige ervaring. Een fantastische avond, prachtige mensen, en een ongelooflijk gevoel van vrijheid op zo'n boot...heerlijk!

Kijk maar naar de foto's, het leven is toch wel heel mooi he...ik wist het wel, maar ik ervaar het steeds maar weer! Geweldig...

Een mooi weekend....

Liefs, Aniet

Toeval bestaat niet....

Gisteren zat ik met een vriendin te praten op een prachtig plekje, bij de jachthaven van IJsselstein. Mooi aan het water, met wind, ik kreeg een boek van haar over kanker. Dit boek had zij mij al lang geleden beloofd, mooi, interessant en hoe je hiermee verder kunt. Of hoe je je leven, je levenswijze kunt aanpassen, zodanig dat de kans op....kleiner is. En volgens mij kun je het altijd proberen toch...
en op datzelfde terras zaten twee heren, volgens mij kwamen zij mij vaag bekend voor...maar ondertussen ken ik ook heel veel mensen, ontmoet ik ook heel veel mensen en dit doe ik al jaren, dus je weet het nooit...en er voegde zich een derde meneer bij dit gezelschap...mijn directeur...toeval bestaat niet toch?
Volgens mij weer een overeenkomst, ook hij houdt van mooie plekjes, van lekker eten, een goed glas wijn. Leuk....
En er kwam een boot voorbij, zo'n mooi jacht, en toen dacht ik 'later als ik groot ben dan wil ik hier nog wel een keer met de boot voorbij komen...' volgens mij is de omgeving daar ook weer schitterend!
Vanavond gaan we varen, met een aantal vrouwen naar Warmond. Met de sloep van Ilse naar Warmond. Gaan we eten bij de Moerbei...lijkt me wel wat.

Fijn weekend
Anita

dank jullie wel....

Ik zeg heel simpel dank jullie wel tegen al diegenen die mij lieve en mooie mailtjes schrijven, sms-jes sturen, of bellen...het doet zoveel goed, iedere keer weer te weten dat er mensen zijn die mij een warm hart toedragen! Die er voor mij zijn. Super.
Dikke kus

Anita

Praten....

Als je aan mij vraagt 'wat doe je?' dan is mijn antwoord 'ik praat'....ik praat met heel veel mensen, over allerlei dingen. Over kanker krijgen, over kanker hebben gehad, over werk hebben, over naar werk kijken, over macht, over onmacht, over relaties, over ontwikkeling en groei. Over van alles...ik ontmoet daardoor ook zoveel mensen. Die met mij praten of willen praten over veel van dit soort dingen. En door al die ontmoetingen, gebeurt er zoveel met me...en daardoor denk ik weer na, over...en die cirkel die beweegt maar, steeds weer opnieuw. Verrijken heet dat volgens mij.
En waar dat alles me brengen zal, dat weet ik nog niet. Dat geeft ook niet, het komt wel goed....
zo ga ik straks ook weer met iemand praten, die ik slechts twee keer ontmoet heb. Maar het contact was indrukwekkend en goed, intens bijna, we deelden meer dan werk leek het wel...en nu zien we elkaar weer, zomaar ergens in een cafe in Utrecht, om bij te praten. Daarna een lunch met Chea en Kirsten, omdat Chea wel of niet naar Granada gaat. Het zou een afscheidslunch worden voor Chea, maar nu is nog steeds niet zeker of Chea gaat of niet gaat. Duidelijk is het niet, maar de lunch gaat door. De kadootjes worden overhandigd. En daarna zien we wel weer...we praten er nog over. En over meer.
Een mooie dag...
Anita

Kleuren, en mensen en Oranje....

Nog een keer die hele mooie bijzondere bloem die Reynaud me gaf....hij ging als het ware steeds een beetje open en af en toe een beetje dicht, hij veranderde langzaam van kleur, van hard roze naar wat lichter, met een geel hart...

Een nieuw werk van Annemarie, ik zie er zeilbootjes in, blauw, wit, wat groen, grijs...maar het kan ook een lucht zijn, met allerlei nuanceringen, kleuren, vormen, hangt op dit moment in 'Mas O Menos' hier in het dorp...

Gisterenavond zaten we hier in huis, met een oranje shawl om, An met een oranje vestje aan, Florine en Nila samen op de bank (terwijl de spelers van Rusland en Oranje op hun mannelijkheid door hen werden goedgekeurd of afgekeurd)en constateerden wij eigenlijk direct al dat Rusland beter speelde dan Oranje. En ondanks dat prachtige doelpunt van Ruud van Nistelrooy hield ik mijn hart vast! En jawel, de Russen wonnen terecht! En vanmorgen buiten aan het ontbijt met Rosanne, Nila en Florine constateerden wij dat er nu wel heel veel 'verdrietige' Nederlanders rond zullen lopen. Voor mij is zo'n moment er eigenlijk niet. Ik constateer dat iets voorbij is en probeer dan weer verder te gaan, er wel bij stil te staan, het een plekje te geven, zodat ik door kan in het leven. En ik vind eigenlijk dat een EK dan een geweldig evenement is, maar voor mij niet meer dan een wedstrijdje....En realiseer me daarbij ook, dat ik na de vorige wedstrijd van Rusland er al rekening mee hield, dat zij Oranje zouden uitschakelen. En de beste mag winnen vind ik eigenlijk wel! Maar als ik er dan over na blijf denken, dan realiseer ik me dat voor Ruud van Nistelrooy een EK winnen, net zoiets is als voor een werkend mens een goede beoordeling krijgen, of een bonus halen. En volgens mij kom ik nu weer bij mijn werk uit....verdomme zeg! Ik denk dat we nog een laagje dieper moeten gaan. Want als ik mijzelf tegen 18 dames hoor zeggen dat ze zelf de regie moeten houden over hun eigen leven, dan moet ik dit ook zelf doen! En jawel dat doe ik wel, en zeker nu! Maar het maakt me eigenlijk geen donder meer uit of iemand me goed of niet goed vindt! Ik moet zelf waarde hechten aan de dingen die ik doe en hier zelf een oordeel over hebben, kritisch naar mezelf kijken en dingen veranderen die volgens mijzelf niet goed zijn. En natuurlijk (maar dat is voor mij echt zo natuurlijk) vanuit respect met anderen omgaan! En volgens mij moet ik geen dingen meer doen waar ik mezelf niet meer in kan vinden. En al realiseer ik me dat dit verhaal een zooitje is (ik begon met oranje en eindig in het groen) zal ik jullie dit eventjes uitleggen. Meneer De Bono is een psycholoog en hij heeft ooit een boek geschreven over de '7 denkhoeden van De Bono'. En in dit boek gaat hij er van uit dat mensen op verschillende momenten, in verschillende situaties steeds een ander 'hoedje' opzetten en dan anders kunnen reageren. Zo spreekt hij over een witte, een gele, een groene, een rode, een blauwe, een paarse en een zwarte hoed. En jawel begon ik vanmorgen in dit verhaal met een oranje/rode hoed (emotie, je reageert vanuit je hart, vol emoties en dit kan zowel positief als negatief zijn) nu heb ik weer een groen hoedje op (groei, ontwikkeling, kracht, geloven in je kunnen, in datgene wat je kunt creeeren). En weet je, het kan geen toeval zijn, ik heb een groene polo aan...echt waar! En in de loop van mijn verhaal zie je deze kleur veranderen. Ik word even boos en laat dit dan weer achter me, en denk vooral in mogelijkheden!

En terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan de verjaardag van Evy, bij Kirsten en Frodo! Daar naar toe gaan is al heerlijk, omdat de meisjes dit ook leuk vinden. En volgens mij is dit het begin van iets leuks, als je het met zijn allen leuk vindt! Dus wij naar Nieuwegein, mooi weer en we lopen de tuin in, en daar zit de familie van Kirsten. Leuk, een soort herkenning, haar ouders, haar zus, en vrienden. Ik kende veel mensen van de verhalen en zij kenden mij van mijn weblog, mijn boek. Herkenning, warmte en mooie gesprekken, een lekker glas rose erbij, een roze tompouce met aardbeiensmaak en allemaal bijzondere kinderen. Die spelen met elkaar, die delen met elkaar. Evy boven op de tafel tussen de glazen in toen we 'lang zal ze leven' gingen zingen, geweldig! Dit soort momenten kleuren je leven zo geweldig, als ik weer even terug ga naar De Bono, geel en groen en veel rood! Zon, energie, liefde, kracht, warmte, energie en aandacht voor elkaar. Als ik ooit een bedrijf ga beginnen worden dit mijn kleuren, en zoek ik een palet van mensen om me heen (Kirsten doe je mee??? Je hoort zo bij me...)om dit samen te realiseren...En eigenlijk wil ik jullie nog iets vertellen, allemaal in het kader van kleuren...ik heb van Annemarie een kado gekregen. Zo geweldig mooi. Ik wilde dit al een hele tijd kopen, maar vond het te duur om zomaar te kopen. Een lamp, die allerlei kleuren licht geeft. Zo kun de lamp op de gele stand zetten, of op de rode, of de blauwe, de groene...geweldig mooi. Zelfs even kun je alle kleuren laten overlopen in elkaar...en deze lamp kreeg ik zomaar van Annemarie. Juist op die avond dat we met die groep van 18 dames aan het praten waren geweest over De Bono....kan toch geen toeval zijn! Gisteren stond de lamp op de oranje stand, later hebben we de kleur maar weer aangepast naar wat roze...en die lamp hebben we gericht op dat mooie schilderij van Annemarie, die zwarte mevrouw (nog zonder lieveheersbeestje op haar bil...).
Kleuren....een mooie gekleurde zondag gewenst!

Dikke zoen...
Anita

Mannen in mijn leven....

Zomaar heel vroeg op zaterdagochtend, omdat ik met hoofdpijn wakker werd, niet meer kan slapen en aan het denken was in bed, zit ik weer een keer aan die keukentafel. Een soort deja-vu gevoel overvalt me...denkend aan nachten vol met prednison, vorig jaar zomer...en nu weer een heel andere zomer. Er is zoveel gebeurd en er gebeurt nog steeds zoveel. En dan heb ik het over werk en werken in mijn leven. Ik moest opeens denken aan een directeur die begin dit jaar tegen mij zei dat ik niet met autoriteit kon om gaan....en eigenlijk was dit het begin van mijn denkproces, waar ik nu midden in zit. Soms heb je het gevoel dat alles wat je opgebouwd hebt onder je voeten vandaan glijdt, zomaar, als zand tussen je vingers wegloopt of al weggelopen is...
en vorig jaar, toen ik ziek was, had ik dat gevoel heel sterk. Dat alles waar je voor staat, of hebt gestaan door je vingers glijdt, je hebt geen grip meer. En als ik nu met mijn klant spreek, en gelukkig doe ik dit heel veel en redelijk frequent, als ik nu met mijn collega's spreek, dan voelt het zo...en ik kan er niets meer aan doen. Ingewikkeld is dit. Ook een vorm van loslaten, maar het voelt sterker dan dat...het doet ook zeer. En steeds weer zeg ik dat loslaten een proces is en zeer doet, hier moet je door heen. En eigenlijk vind ik soms, en dat vond ik dus net in bed ook, dat ik al veel te veel 'zeer' heb moeten voelen en veel te veel heb moeten loslaten. En eigenlijk vind ik dat ik al genoeg op mijn bordje heb gehad, voor eventjes dan...dat het wel welletjes is voor nu! En dan komt er boosheid in mij op, die ik moet en wil gaan uiten. En dat heb ik mij vannacht in bed gewoon maar voorgenomen. Om uiting te gaan geven aan wat ik voel, aan mijn pijn en dan met respect voor elkaar, verder te gaan. En terwijl ik dit zo schrijf, voel ik dat mijn weg gekozen is. Dat ik eruit ben en dat was de bedoeling volgens mijn maatschappelijk werker. Dat ik zelf zou nadenken en een beslissing ging nemen. Ik die altijd de regie had, over mijn leven, mijn werk, mijn weg. Ik moest door na te denken en te praten met mensen dichtbij mij, die regie eerst even kwijt zijn en dan weer terug pakken, zodat ik weer verder kan, op de door mij ingeslagen weg.
En potverdorie...Carla heeft het zo vaak gezegd, maar kanker krijgen, stopt niet na een remissie. Kanker krijgen heeft zo verdomd veel impact op alles. En ik voel jullie denken, hoe verhoudt zich nu die titel van dit stukje tot dit alles wat ik nu opschrijf. Welnu, zoals iedereen weet, hebben mannen in mijn leven een iets andere rol dan in een gemiddeld leven van een vrouw. Gewoon omdat ik het leuker vind om mijn leven, mijn bed te delen met een vrouw dan met een man. Laat duidelijk zijn, met Annemarie dus, niet zomaar met iedere willekeurige vrouw. Want soms wil ik vrouwen, of sommige vrouwen (grapje) het liefst achter het behang plakken. Maar dat heb ik ook met sommige mannen ....ik moet er zelf om lachen, nu ik dit lees! Maar op dit moment heb ik het ongelooflijke genoegen een aantal mannen dicht om mij heen te hebben, die mijn leven aangenaam verrijken. Met een woord, een lach, een blik. De meesten kennen jullie al, mijn vader (= mijn grootste vriend), Roel (=mijn getuige, mijn maatje, mijn vriend), sinds een paar jaar Reynaud en vader Smitshuysen (ieder op zijn eigen wijze...), wat verder weg hoe gek het ook klinkt mijn broer, maar ook Jan Knipmeijer (=collega/vriendje) met wie ik op kantoor uren koffie kon drinken heel vroeg in de ochtend en praten over alles wat ons bezighoudt. Mijn jeugdliefde Jan en zijn vader Koos....en dan vergeet ik er vast nog een of twee. Niet boos zijn, ieder heeft een uniek plekje in mijn hart! Maar sinds een paar dagen is er een soort duo bijgekomen...Goos en Marco. En dit is een verhaal wat heel bijzonder is. Ik bezocht 'de dag van de Vrouwelijke Manager' (ja ik vind ook dat dit achterhaald is...maar later hierover) en stond naast een meneer in pak te kijken naar een schilderij van Marijke Helwegen en twee mooie getekende portretten. Achter ons was de hele wereld aan het netwerken en hij en ik stonden los van elkaar naar kunst te kijken. En we keken naar elkaar (zo begint meestal een love story...). En wat mij opviel en ik er dus uit floepte was 'goh wat leuk wij hebben allebei grijze krullen'. Waarop de man in kwestie zei 'grijs? Ik ben helemaal nog niet grijs...' en ik scheurde van de lach! En iedereen maar zeggen dat wij vrouwen ijdel zijn...en ondertussen was de pauze voorbij en het programma begon en wij wisselden visitekaartjes uit (= netwerken). Dit was Goos.
Aan de hand van die visitekaartjes informeerden wij elkaar in een paar woorden over datgene wat ons bezighoudt in het leven. En voor mij is dat op dit moment 'leiderschap' en een goed of slecht leider zijn (afhankelijk aan wie ik denk....goh ik heb humor zo vroeg in de morgen...). En hij zei 'Marco gaat je bellen'. Ok en het leven gaat verder...en de avond was aangenaam!
De volgende dag werd ik gebeld, jawel zomaar spontaan door Marco. En vervolgens maakte ik een afspraakje met Marco. Wij zouden elkaar ontmoeten in een hotel. En als je nog nooit een blind date hebt gehad, dan weet je dat niet, maar ik zei 'je herkent mij natuurlijk aan mijn grijze krullen, maar hoe herken ik jou?'. En Marco gaf als antwoord 'ik ben groot en kaal en heb een grote grijns op mijn gezicht'. En gisteren zat ik met grijs krullend haar te wachten op Marco. Het was druk en vol in het restaurant van een weghotel en jawel daar stapte een grote kale kerel met een lichtblauw overhemd en een grote grijns op zijn gezicht het hotel binnen en hij zwaaide naar me....en dat was Marco.
En Marco kwam naar me toe, we bestelden koffie en raakten in gesprek over onze levens. Veel herkenning, onder andere kunst, op een kruispunt staan in je leven, ziek zijn, rugklachten, ellende, maar vooral veel humor. Dus wij zaten daar twee uur te praten en te lachen, alsof hij al jaren in het rijtje met namen voorkomt, waar ik een stukje hierboven mee ben begonnen...nee ik heb Marco nog nooit gezien, nog nooit gesproken, maar het riekt naar meer. En later zal ik over dit meer vertellen, hij moest op een gegeven moment naar huis. Had een etentje met wat ex-collega's bij hem thuis (Marco is gelukkig getrouwd)en toen hij had afgerekend (Marco is ook galant)zoende hij me en zei 'Anita ik bel je volgende week, want dan gaan we samen vliegen'. En nu denken jullie dat ik gek ben geworden zeker, maar nee, Marco houdt van vliegen, heeft zijn brevet en de beschikking over een klein vliegtuig en volgende week bij goed weer gaan we samen lekker vliegen.
En weet je dat maakt mijn leven zo mooi, dit soort ontmoetingen met mannen, met mensen eigenlijk, want ik maak zulke mooie dingen mee. Ik heb deze week ook een ontmoeting gehad met ik geloof 18 vrouwen, en daar zal ik een volgende keer over vertellen. Want nu ging het over mannen. Maar de grootste rijkdom in dit leven is al die mooie ontmoetingen met mensen, ik kan hier zo enorm van genieten. En ik zal een foto maken als ik in die kist zit en boven jullie uitstijg, even afstand neem van alles hier, en als ik dan weer terug ben, weer geland ben, dan zal ik die foto plaatsen op deze weblog, afgesproken?
En dan nu wens ik jullie een mooi weekend! Vandaag gaan wij met de meisjes naar Kirsten en Frodo, want kleine Evy is al vier geworden! En morgen gaan wij naar Roel en Karin, want grote Sanne is al tien geworden....dus een weekend in het kader van kinderverjaardagen. Met de kinderen van Annemarie, leuk is dat. Dag, veel liefs...

een opgeluchte Anita