Samen werken.....

Vandaag was een dag van samen werken, met allerlei bijzondere mensen in Wijk bij Duurstede, op het kantoor van OPB...een manier van met elkaar een gezamenlijk doel nastreven. Samen ergens voor willen en durven gaan. Maar ook stil staan bij elkaar en bij begrippen als gelijkheid, tijdelijkheid en weet ik wat nog meer. Bijzonder...een werkoverleg bijwonen en bloemen ontvangen, omdat je er bent...mooi he...
Vanmiddag even naar Ikea en toen ik daar zat (we moesten iets terugbrengen) toen bewonderde ik de mensen aan de balie. Ze krijgen rotopmerkingen, mensen die niet luisteren en ze blijven beleefd. Klantenservice, dienstverlenen is zo simpel nog niet. Daarna heb ik examens nagekeken, en kreeg ik leuke en lieve reacties op mijn feedback.
En vanavond mocht ik samen met Lineke en Lian zomaar nadenken over marketing in de zorg. En over dementie. Mooi dat ik er bij mag zijn. En dat is nu ondernemen denk ik dan...investeren, stukjes van jezelf geven en wat je er voor terugkrijgt, is waardering, en het gevoel dat jij er toe doet. En dat is nog maar het begin. En toen ik thuiskwam in een huis vol slingers, en met Annemarie een glas rose dronk, voelde ik me rijker dan een koning. En nu, het is half een, is Rosanne jarig en ga ik gauw naar bed. Iedereen slaapt al. En morgen om 7 uur gaan we zingen en kadootjes brengen, en kijken hoe ze reageert. Roosje gaat trakteren in haar nieuwe groep 7, maar ook in groep 8 en Milou mag met haar meelopen. Vandaag moest ze trainen en ook daar trakteren. Een slaapfeestje met haar vriendinnen bij papa zaterdag. En daarna een stoer feestje met haar vrienden bij mama. Ja soms heeft het zelfs voordelen, als je ouders gescheiden zijn. Floor zei het een tijdje geleden ook tegen een vriendin 'ja je hebt twee huizen, twee kamers, het heeft ook wel leuke kanten'.
Dus morgen hebben we taart en feest, en bezoek...want Rosanne wordt 11 jaar! Dus ben je in de buurt, stop maar even, bel even aan, er is al heel veel post gekomen...leuk he...
welterusten allemaal!
Anita

Werken en goed nieuws!

Nadenkend zit ik te genieten van een glas water in de tuin...


Tja en na zo'n leuke, warme mooie verjaardag, was het vandaag gewoon weer maandag. Een afspraak in Maarssen, leuk, zomaar met een mevrouw, die ook een eigen bedrijfje heeft. Maar nog meer bijzonder is, dat ook deze mevrouw kanker heeft gehad, nu bijna vijf jaar geleden. Zij heeft vier chemo's gehad. Het gekke is dat je samen praat over de behandelingen, over het ziekenhuis, maar vooral over wat dit alles met je doet als mens. Waarom je keuzes maakt...
en daarna vanmiddag ben ik naar meneer van Riel geweest. Meneer van Riel is de arts die mij op afstand zo gevolgd heeft vorig jaar en nu nog. En hij gaf aan dat het heel goed met me gaat. Dat mijn lichaam alles weer zelf doet. Dat ik heel veel heb losgelaten en dat het heel goed met me gaat. Hij zei ook dat de dingen die ik aan het doen ben, goed zullen gaan. Juist doordat ik zo dicht bij mezelf blijf. Mijn plannen voor de toekomst, mijn bedrijfje, het gaat lopen! En we hebben afgesproken elkaar over een half jaar weer te zien...goed he...En dit was weer zo'n bevestiging van alles wat ik al weet, al voel. Langzaam aan, loopt de agend wat voller, ontmoet ik mensen, krijg ik opdrachtjes en opdrachten.
Op mijn visitekaartje staat 'zonder voorstellingsvermogen kun je niet vrij zijn' en Sarah heeft dit voor mijn 'biography' vertaald in het engels (voor Shell) 'without imagination you can't be free' mooi he...mijn grote vriend Mohammed Ali heeft dit ooit gezegd!

Een mooie avond...
Anita

Een zonnige verjaardag....

Annemarie en Reynaud in de keuken....
Tonnie, Eveline en Aniet.....
Vera en Evy hadden een prachtig huisje gevonden en op het dak lagen allemaal snoepjes....
Heerlijk buiten in de zon, wijntje erbij, hapje....
Emmy en Annemarie snijden altijd de taart, en dan mag je ook samen het laatste stukje eten toch?

Tja en gisteren was ik jarig...de zon scheen, de sfeer was bijzonder, gezellig, vrolijk, gek en het gezelschap was zo aangenaam! Allemaal ongelooflijk bedankt voor de lieve wensen, de mooie kadootjes, en zodra de fiets is besteld, zal ik een foto plaatsen, want reken maar dat dat gaat lukken...

Aniet

Leven is meervoud van lef

Tja ik kreeg een heel lief kaartje van Ruud, Anke en Sophie en hierop zat een button van Loesje met de spreuk 'leven is meervoud van lef' en dat vind ik ook weer zo'n mooie uitspraak! Ik beloof je dat deze uitspraak een mooi plekje krijgt op mijn kantoor. We kunnen bijna niet wachten...ongelooflijk! En ik voel me werkelijk zo gelukkig, gisteren reed ik over de dijk bij Wijk bij Duurstede en ging ik met een pontje over naar Buren ofzo, of een nog kleiner plaatsje...de rivier naast me, een prachtige natuur en toen heb ik nog een workshop over trainen mogen volgen...ik was pas om kwart voor elf thuis...maar het was een dag vol kadootjes. Een eerste mooie opdracht voor langere tijd, twee dagen per week vanaf oktober. Een schitterend boek met allerlei spelvormen wat ik in mag gaan zetten bij mijn eigen trainingen, maar ook bij de dingen die ik ga doen voor het ISBW. Afspraken met mensen van vroeger, zomaar, om eens even bij te praten, om te kijken hoe we nu in het leven staan, los van elkaar! En ja, dan kan ik niet anders constateren dat leven het meervoud is van lef. Gisteren moest ik mijzelf voorstellen aan een groep mede trainers en dit moest je doen door drie gele briefjes met een kreet/thema/iets specifieks over jouw zelf achter je naam te plakken. Mijn drie briefjes : people manager, nieuw leven en ruimte. En toen ik mijzelf met een verhaaltje aan de hand van deze drie briefjes moest voorstellen, werd het stil en daarna kreeg ik applaus....

En toen ik thuis kwam, had An kei- en keihard gewerkt, meubels gekocht voor het kantoor/atelier, stoelen in elkaar gezet, kadootjes voor Rosanne gekocht (zij is 3 september jarig...stuur haar aub zoveel mogelijk kaartjes, dat vindt ze helemaal geweldig...)en toen we hebben zomaar weer een glaasje wijn gedronken, en eventjes bijgepraat samen.

In de auto bel ik weer met de hele wereld, en het voelt echt alsof ik nooit eerder zo intens heb mogen leven en voelen en ervaren...en daar ben ik ongelooflijk dankbaar voor. Ik heb een nieuw leven gekregen!

Mooi weer, de tuindeuren open, de zon naar binnen, en morgen een borrel voor mijn verjaardag, gezellig, koffie met taart, een wijntje, een hapje, het komt wel weer goed. Nu snel alle voorbereidingen treffen, de wijn ligt koud, 49 jaar oud....(niet die wijn hoor!).

Een geweldig weekend gewenst allemaal...

Anita

Sorry....boudon, nee het moet zijn bidon! Tja mijn corrector corrigeerde me even...!

Olympisch goud! 'Met een verse blik en een beetje lef kom je een heel eind'.

Geweldig die Maarten van der Weijden! Die man heeft leukemie overwonnen en goud behaald op de Olympische Spelen en zo zie je maar weer...het kan dus gewoon. Kanker overwinnen en je leven op een prachtige manier op de rails zetten en een zinnetje in de krant raakte me 'Maarten is als mens veranderd, was hij vroeger een man die liever niet met mensen omging, zo is Maarten nu een man die de mensen om hem heen liefheeft' en echt zo is het, je wordt een ander mens. Zomaar, gewoon het gebeurt met je en je hebt er niets over te zeggen. Meneer van Riel zegt 'u verloochent uzelf niet'. En volgens mij ben ik op een punt gekomen waarop ik zeg wat ik te zeggen heb, weliswaar met respect, want dat is een van mijn belangrijkste waarden in dit leven. En nu komt het, dat ik doe wat ik te doen heb. Zo heb ik contacten met het KWF gelegd. En op 17 september a.s. ga ik weer met hen in gesprek. Om af en toe voor het KWF te spreken over mijn ervaringen, en ook om met nabestaanden in gesprek te gaan over nalatenschappen. En weet je wat het mooie is, dat ik daarnaast volgend jaar mee mag doen met een MD-programma voor het KWF. Om daar te praten over leiderschap...langzaam aan krijg ik iets met leiderschap. Omdat ik geloof dat leiderschap iets is wat uitgaat van het belang van het individu. Dat je door goed leiderschap kunt helpen dromen van mensen uit te laten komen. En dat is ook een beetje de essentie van Servant Leadership van Daan Fousert. Ik heb zijn boek binnen en mag met de studie gaan starten in januari 2009. Dat is wel goed. Al in oktober krijg ik een eerste workshop van Daan zelf. Geweldig we mailen nu af en toe met elkaar, omdat ik hem mijn boek heb toegestuurd. En zo heb ik voor mijzelf langzaam aan op orde wat ik wil en waar ik mijn accenten wil leggen. En dat is niet zo zeer op interim opdrachten en daarmee makkelijk geld verdienen, want eigenlijk doe ik dan gewoon op een andere manier, wat ik altijd al deed. Nee ik zal hier af en toe naar uitwijken om geld in de la van de kassa te krijgen, maar niet meer dan dat. Ik wil sparren met John, mensen in beweging krijgen. Ik wil trainen en praten over leiderschap, over verandermanagement. Over wat je moet doen, als je vast komt te zitten in je werk, in je leven. Soms noemt men dat coachen, ik loop gewoon samen met je op...nou ja lopen, dat is wel mijn zwakste plek geworden nu. Lopen, ik loop slecht. Ik kan niet meer geknield zitten, mijn rug speelt snel op...maar ja, ik heb ook een soort gouden medaille verdiend en gekregen toch...ik mag gewoon doorleven met mijn Annemarie, met mijn vader, mijn familie, An's familie en al mijn vrienden en vriendinnen om me heen. Ik kan nog gewoon tegen Jannie mijn vriendinnetje zeggen 'he lieve tut ik mis je wel hoor'. Want vorig jaar kwam ze zomaar hup even langs...en nu gaat alles weer op afspraak. En daarom was het zo leuk dinsdag op mijn verjaardag, toen stond zomaar spontaan Jolanda op de stoep. Jolanda is een oud-collega, vriendinnetje van me van Connexxion. Jaren zagen we elkaar niet en nu wonen we samen in Voorschoten...mooi he, Jolanda is ook een boerendochter en wij boeren wij zijn gewend gewoon eventjes langs te gaan. Hoezo geen tijd? Dan gaan we toch weer weg! Niks aan de hand. Maar dat maakt je leven ook zoveel rijker...eventjes een kop koffie, soms een glaasje wijn (ja de lijn, je begrijpt het goed..)even stil staan bij wat de dag ons brengt. En daarna kwamen Emmy en Reynaud zomaar even langs. En het grappige is dat hun agenda altijd volgeboekt is met afspraken, theater, musea, tuinen....ja tuinen. Die Reynaud die heeft me hier toch een geweldig stuk werk verricht tijdens onze vakantie...ongelooflijk, weet je, we geven hem ook een gouden medaille en dat meen ik! Soms kom je zomaar mensen tegen, waar je in het begin een beetje mee moet worstelen en dat moest ik wel, met Emmy en Reynaud en nu, ik zou niet meer zonder hen willen en kunnen. Schoonfamilie heet dat toch? En ik glimlach als ik denk aan mijn schoonfamilie, aan An's vader die me een lief kaartje stuurde met een plaatje van een fiets erin en de tekst 'geen champagne in de boudon' erop...heerlijk...zie je, en vroeger had ik dit gelezen en was ik gewoon weer door gegaan. En nu, nu sta ik er bij stil...en geniet ik, zomaar van een mooi woord....
'Met een verse blik en een beetje lef kom je een heel eind' dit is een uitspraak van Aysel Erbudak, Aysel is een vrouw van 40 jaar. Directeur van het Slotervaart Ziekenhuis. En zonder enige ziekenhuiservaring heeft zij het Slotervaart Ziekenhuis van een verlies van 4 miljoen in 2006 omgeswitchd naar een winst van 6 miljoen in 2007! Geweldig, ze heeft geschrapt in de top, daar waar de toegevoegde waarde voor het ziekenhuis het minst was. Ze heeft gezocht naar mensen die denk en doen. Er werken nu meer specialisten en verpleegkundigen. Ze zegt 'het personeel keek niet verder dan de eigen klapdeur. Dat moest veranderen. In het begin gaf het alleen tranen, maar het is gelukt'.
En dit soort vrouwen fungeren voor mij als rolmodel. Ik voel hun kracht, ik geniet ervan!
En ik wens jullie een mooie dag, een bezoekje aan het LUMC, mijn laatste gesprek met maatschappelijk werk. Daarna een lunch met een collega van me, althans nu oud-collega, om eventjes bij te praten in Kijkduin. Dan nog wat examens nakijken en eventjes naar Schoonhoven. Een rommeldagje, zomaar dankzij mijn oude werkgever kan dit nu nog. Nog eventjes rustig aan, totdat het echt serieus gaat worden en dat wordt het! Maar weet je, het wordt alleen maar leuker....het leven dan, want als 4 september die MRI weer ok is, dan drinken we gewoon weer een glaasje wijn, doen we sowieso, zondag al! In de tuin, kadootje van onze lieve heer, het wordt mooi weer! Dank u wel lieve heertje. Doet me denken, nog even dan, aan vroeger. Als ik bij opa en oma logeerde moest ik voor het slapen gaan altijd een dankgebedje opzeggen in bed. Dan begon ik altijd met 'onze lieve heer dank u wel voor deze dag, en voor mijn vader, en mijn moeder, en dan noemde ik een rits met namen op van wie me lief waren en eindigde ik met 'welterusten lieve heertje'.
Anita

En nu weer gewoon aan de slag...

Goedemorgen allemaal, na de rust en schoonheid van Chios, het mooie leven zonder stress, zijn we nu weer thuis. 114 mailberichten, van alles en nog wat, een heleboel ongelooflijk lieve verjaardagswensen per mail, per sms en per post...rekeningen, examens die op mij wachten om te worden nagekeken en vandaag weer in mijn pak.
Het gewone leven, hard werken, niet meer lui zijn en in de zon liggen. Aan de slag, aan de bak. Ons voorbereiden op alles wat komen gaat. Ons kantoor, opdrachten scoren en wat al niet meer.
Chios heeft mij/ons veel gebracht :
- rust, liefde, eenvoud ook...en dat wil ik een beetje gaan doorvoeren in mijn leven hier. Eenvoud en vanuit deze eenvoud genieten. Af en toe een glaasje wijn (ook beter voor de lijn), nadenken en met beleid ons leven invullen. Nadenken over wat je wel of niet doet en waarom...op Chios las ik een boekje'Who moved my cheese' van dr. Spencer Johnson. Een boekje met een boodschap -
alles in het leven is aan verandering onderhevig en jij zult daarop moeten anticiperen. Sta hiervoor open. Geniet hiervan. En haal uit al die veranderingen weer dingen die je aanspreken! En daarnaast had ik al het principe te geloven in mijzelf, in mijn kunnen en dat van Annemarie...zo wil ik straks in ons kantoor een try-out gaan doen met een groepje van 4 mensen. Mensen die een vraagstuk hebben in dit leven waar zij aan willen werken, wat zij willen gaan veranderen. En dan gaan we eerst aan de hand van bepaalde modellen hier een ochtend aan besteden, dus de theorie. En vervolgens gaan de deelnemers in de middag samen met Annemarie een schilderij maken over dit vraagstuk en de mogelijke oplossing.
Lijkt me erg leuk, en boeiend....ik ga mijn intervisie-groep vragen om deelnemers voor deze try-out! Een combinatie van samenwerken tussen Annemarie en Anita...ik ben benieuwd....
Oh ja, nog eventjes...op Chios, in het plaatsje Olympi kwamen Annemarie en ik een oud mevrouwtje tegen, en zij glimlachte naar ons (drie tanden ofzo in haar mond) en vervolgens liet zij ons zien, dat zij tegenwoordig in het dorp overal waterpompen hadden, zodat men zelf met een jerrycan vers water kon halen op verschillende plaatsen! Moet je nagaan he...vers water! En zij bracht ons door allerlei straatjes naar een pleintje waar we een kop koffie konden drinken, en ondertussen babbelde zij volop en lachte zij naar ons...het maakte zoveel indruk op me, zomaar een vreemde mevrouw, die ons hielp, die blij is met vers water...en op dat moment realiseerde ik me maar weer, dat we nog of weer veel te leren hebben...blij zijn met die hele kleine dingen. Een avond genieten, met een mooi boek, of zomaar van het samenzijn.
Of genieten van de stilte....dank je wel Chios!
Anita