Files, Flakkees eten en Bride Flight, en niet naar Walter....

En vrijdagavond zat ik uren in de file (de herfstvakantie, ruim 400 kilometer file op vrijdagavond...) eerst vanaf Wijk bij Duurstede naar Voorschoten en toen uren naar Flakkee, naar Dirksland...waar we heerlijk Flakkees eten hebben gegeten bij Els en Pa en Nicolien. Nicolien de zus van Els is in Nederland, om samen met Els te zorgen voor hun moeder, en iedere keer als Nicolien er is, dan willen wij haar even zien, een glas wijn met haar drinken. Mooi zo'n band met iemand die in Amerika woont...met wie ik af en toe mail. Heerlijk is dat...
Gezellig was het daar in Dirksland, lekker eten, heerlijke potertjes met spek en sla....ongelooflijk lekker. En na al die uren, na al die autoritten waren we om een uur thuis vannacht...moe, maar voldaan! Heerlijk...en vanmorgen kreeg ik om negen uur een kopje nespresso op bed, dat vind ik zo lekker...en dat gebeurt alleen in het weekend. Door de weeks breng ik Annemarie een kopje thee op bed iedere ochtend, en in het weekend dan draaien we de rollen om.
Vanmorgen hadden we een heel bijzondere ochtend, bij The Movies, de oudste bioscoop van Amsterdam..een soort premiere van Bride Flight, de film over drie jonge vrouwen en een man die in 1953 naar Nieuw-Zeeland vertrokken. Indrukwekkend, mooi, intens...echt prachtig. En daarna een proeverij van (hoe kan het ook anders) Nieuw-Zeelandse wijnen, met heerlijke hapjes...een lekkere Sauvignon Blanc en een Pinot Noir, heerlijk. En daarna hebben we nog lekker rondgelopen en geluncht in Amsterdam en toen waren we zo moe...dat we besloten thuis te blijven. Niets meer te doen...mijn lijf moet weer even rusten en gelukkig het lijf van Annemarie ook. Dus nu is de open haard aan, drinken we een kopje koffie en is het volledig rustig in huis. Geen muziek, niets...Lex had ons terras super schoon gemaakt. Nog wat in de grondverf gezet...en ik ben dus niet naar het feest van Walter, die 50 jaar is geworden en ons had uitgenodigd...ik zal Walter bellen en het uitleggen...soms is het allemaal teveel. Teveel aan leuke dingen, teveel aan mooie gesprekken, teveel aan indrukken..en dan moet je gewoon weer even zomaar niets doen. Genieten in alle rust en in de ontspanning schieten...morgenochtend een zonnebankje...het is weekend, de accu laden we langzaam weer op...
Anita

Een mooie rustige vrijdag...

Vanmorgen was het stil op de weg...ik ben al heel vroeg vertrokken, naar Wijk bij Duurstede. Voor een dag samen met John en Amanda. Heerlijk, in mijn dikke trui, lekker in de auto, met radio 2 aan. Luisteren naar mooie muziek, wat zingen en genieten van de dag die begint. Maar ook genieten van het feit dat het vakantie is, en rustiger op de weg en zo kwam het dat ik al om vijf voor acht, hier binnenstapte in de Oeverstraat. Een plekje waar ik mij ondertussen al wat thuis ben gaan voelen. Door mee te denken, door mee te praten, door het te zien als iets waar ik mij aan verbonden heb.
En ondertussen dacht ik in de auto aan mijn voordracht bij Shell en realiseerde ik me, dat het maken van verbindingen met mensen, bij ons thuis op de boerderij al is begonnen. Door de openheid, de gastvrijheid, het willen en kunnen delen van datgene wat je hebt, met de wereld om je heen...connecting the world, connected to the people...want daar gaat mijn verhaal over, over netwerken, over elkaar de hand reiken...en samen verder gaan!
En gisterenavond, toen ik tante Anita aan de telefoon had. Zij maakt zich zorgen over de economie, toen realiseerde ik me dat de basis is, verbindingen en vanuit deze verbindingen kun je de hele wereld volgens mij aan. Hoef je niet bang te zijn...
zo, een goede dag gewenst...
Anita

Een dag vol kadootjes....

Even een foto van mijn krullen, mijn woeste haardos...zo serieus begon ik deze dag...

En toen deze dag begon met wat gepieker, zorgden mijn vrienden en vriendinnen er weer voor, dat het een dag met een glimlach is geworden! Vanmorgen kwam Ada langs op kantoor, met twee vrolijke potjes met planten, daarna stapte Jannie binnen, en met zijn viertjes, Annemarie was er ook, dronken we gezellig koffie! Heerlijk, lachen en blij zijn dat we elkaar kennen en elkaars vrienden zijn! Daarna heb ik in Utrecht geluncht met Nathalie, mijn vriendinnetje uit Renkum/Zwitserland en ook dat was fijn...mooi om haar weer te zien, om lekker bij te praten! En toen ik in de auto stapte, stond Ria op de voicemail en later in de middag kwamen Hans en Ria op kantoor langs met twee prachtige boeketten, een voor mij en een voor Annemarie...en zo eindigde onze dag gewoon heel mooi!

En toen ik thuis kwam, had Floor gekookt, heerlijk...en nu las ik deze spreuk : 'Geluk is het enige wat zich verdubbelt als men het deelt' mooi he...en hoe vinden jullie deze

'Charme wordt beetje bij beetje ontdekt. Schoonheid valt met de deur in huis'.

En met deze mooie woorden eindig ik deze dag. Het komt weer helemaal goed. Een paar mooie telefoontjes, met perspectief voor de toekomst, soms moet je wat langer wachten, maar leren verlangen naar is ook wel fijn! Als ik vroeger iets heel graag wilde hebben, zei mijn moeder altijd 'leren verlangen naar is ook fijn' en vanmorgen dacht ik aan mijn moeder. Vroeg ik haar in stilte misschien wel om raad en dit is haar antwoord realiseer ik me nu! 'Bedankt mam je bent er steeds als ik je nodig heb!'

Liefs, Anita

Recessie....of niet?

En de kranten staan er vol van en bol van...en soms word ik er een beetje bang van...contacten zijn goed, concrete uitbreiding van opdrachten laat even op zich wachten. Men wil wel, maar...en ook worden mensen met wie ik mooi contact heb zomaar ontslagen. Dus best even spannend. En voor iemand die altijd de regie wil hebben en houden ingewikkeld. Dus vanmorgen ben ik een beetje zorgelijk, vind ik het allemaal een beetje eng. Maar gisterenavond vertelde ik het nog, dat zekerheid in dit leven niet is te beinvloeden. Onze gezondheid, en als ik dit schrijf, moet ik denken aan mijn collega. Een jonge vrouw, die zomaar een ernstige hersentumor, kwaadaardig, heeft. Een tumor die nog niet zo bekend is, en die nu allerlei behandelingen moet ondergaan. Ongelooflijk. En dan zeuren wij over...inkomsten, opdrachten en zekerheden. En terwijl ik dit schrijf, recht ik mijn rug en ga ik er op af. Probeer ik weer nieuwe kansen.
Zo was ik gisteren in Sliedrecht. Bij de Merwebolder, een instituut waar geestelijk en lichamelijk gehandicapte mensen wonen en werken. Om te kijken of ik daar een team wat kan helpen. Ik ga daar nu een voorstel voor schrijven. Leuk vind ik dat. Het mooie is als je daar rondloopt, dat je steeds zwaait naar bewoners, die naar je lachen of 'hallo' roepen. Een omgeving waar je blij van wordt. Heerlijk.
Dag een mooie dag, ik ga Nathalie weer zien, dat is zo lang geleden!
Liefs
Anita

En nog wat meer foto's....

Een hoekje uit An's atelier....
Mijn heerlijke werkplekje...
Een mooi hoekje uit mijn kamer, met boeken en van die mooie speciale dingen...
De giraffe is nu helemaal klaar en ingelijst, de giraffe van Anke of voor Anke....
Dit schilderij is nieuw en hangt even op mijn kamer...

Ons kantoor is een plaats waar schilderijen die klaar zijn, of af zijn, tijdelijk mogen hangen. Tot er weer een expositie komt, of totdat Annemarie het schilderij aflevert bij de toekomstige eigenaar...een wisselende expositie dus op de Van Beethovenlaan 69b te Voorschoten, wil je eens komen kijken? Bel even...je bent welkom!!
Anita en Annemarie

Foto's kantoor/atelier

Annemarie in haar atelier.... Een hoekje uit het atelier van Annemarie
Onze hal, waar we een kopje koffie kunnen drinken, of even afstand kunnen nemen...
De hal, de entree, met een prachtig schilderij van Annemarie
Mijn kamer, met uitzicht op de hal...

Zakelijke gesprekken....

Donderdagochtend ging ik weer, strak in het pak, op naar een nieuw contact. Eigenlijk had ik dit gesprek op maandagochtend moeten plannen, want het was bij de HR-directeur van Maandag. Een groot bedrijf, 16 kantoren, 2000 man in dienst. En ik kwam hier terecht dankzij Yildiz, zij had deze meneer gewezen op mijn site. Yildiz is een dame die bij mij een opleiding volgt - een korte/intensieve HBO-opleiding van het ISBW. En ik mag voor deze opleiding een aantal modules (in Den Haag het totale programma) verzorgen. Zo zijn we nu bezig met de module Management en Organisatie. Boeken van Keuning, Ben Tiggelaar, en nog veel meer liggen hieraan ten grondslag. En het leuke is, dat ik zelf al deze literatuur weer tot me neem. Ik lees wat boeken en leg de hierin behandelde theorie in een ongelooflijk hoog tempo uit, en ik vind dit echt geweldig om te doen. Leren met volwassenen. Welnu...terug naar Yildiz, want door dit lesgeven krijgt mijn netwerk weer een enorme boost...en terug naar deze meneer. Een leuk, bijna hip kantoor. Mooie mensen, snel, dynamisch, sterk groeiend, veel verloop...en als het een beetje meezit, mag ik hier bij dit bedrijf ook af en toe wat leuks gaan doen. Zo zaai ik maar en zaai ik maar, en steeds meer contacten beginnen wat te worden, er begint iets te ontstaan, vanuit zomaar...een gesprek. En ik realiseerde me toen ik terug naar huis reed, dat ik het zelfstandige bestaan erg leuk vind. Onzeker, juist omdat ik ervoor kies, korte trajecten te doen, coaching, begeleiding, advies, training, sparren met iemand over zijn bedrijfsvoering. En niet voor interim, of grote langdurige interimtrajecten. Want volgens mij ga ik dan weer hetzelfde doen, als wat ik altijd deed, werken voor een vaste organisatie, alleen in een andere context. Alhoewel ik me er terdege van bewust ben, dat ik het grote geld kan verdienen met interimopdrachten. Ik realiseerde me ook, dat ik mooie mensen ontmoet. Mensen die mijn website hebben gelezen, en daarop reageren, zoals die meneer van Maandag. Mensen die via via mijn naam te horen krijgen en mij dan wel willen ontmoeten. Mensen die gericht zijn op andere mensen. Mensen met wie ik een mooi gesprek heb, en dat wordt dan vervolgd. En dan komt er een opdracht uit. Soms niet direct, maar later. En dan realiseer ik me, dat Daan Fousert met zijn dienstbaar leiderschap het echt wel goed begrepen heeft. Het gaat erom dat mensen weer kijken naar mensen, naar wie je bent en wat je doet. Naar je kernkwaliteiten. En volgens mij ben ik een volger van dit principe. Was ik al een volger van dit principe, lang voordat ik Daan Fousert tegenkwam. Ik weet nog dat we vroeger bij ADP en volgens mij nog steeds, spraken over menselijk kapitaal en dat dit principe mij zo aansprak. Mooi is ook dat ik zie dat mensen zich verbinden aan bedrijven, die dit uitdragen. En dat is ook wat Daan zegt...in zijn boek over dienstbaar leiderschap. Zo heb ik ook Henk weer ontmoet. Henk is directeur/eigenaar van een bedrijf in Den Haag. Ca. 8 mensen werken voor hem. Een bijzonder mens, en na een jaar of zeven hadden wij weer een gesprek. Over een mogelijke samenwerking, en ik merk dat ik dit leuk vind. En een dag later mocht ik zijn echtgenote ontmoeten, weer zo'n contact, waarbij ik denk, goh...wat bijzonder. En ook dit contact zal mij uiteindelijk ergens weer iets brengen...het lastige voor mij is, dat ik hou van zekerheid, van duidelijkheid en bij deze vorm van zelfstandigheid hoort onzekerheid, hoor het 'soms even niet weten' en dat is ingewikkeld. Nog een leerpuntje dus...maar dat geeft niet, ik weet in ieder geval zeker, dat ik het fijn vind, het leuk vind om dit alles mee te mogen maken.
Morgen het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen begeleiden in een hotel in Scheveningen...ik heb er zin in. Zal me vanavond nog eventjes inlezen hierop. Een lange dag, ik ben er al om half acht met John en zal niet eerder dan 10 uur in de avond klaar zijn. En dat drie maandagen achter elkaar, mooi denk ik...ik vertel jullie er over.
Een mooie rustige zondag ligt voor ons. Ik ga zo even op de fiets naar kantoor. Wat spullen halen, dinsdag moet ik een hele dag lesgeven in Amsterdam....een nieuwe groep, een nieuwe opleiding, spannend!
Dag, Anita