Opdracht!!!!

Jawel...vandaag was een dag van oogsten...een mail met een opdracht, deels bij de klant, deels op mijn eigen kantoor...leuk, divers werk, nieuwe kansen! Daarna weer een mail, met nieuwe modules vanaf januari 2009! En ondertussen gesprekken, uitnodigingen, nieuwe contacten...wellicht ook perspectief. Een telefoontje, mogelijk wat coachingswerk in Den Haag...maar mooier nog dan al dat werk...zomaar een mailtje van mijn vriendinnen, van oude vrienden, maar ook van nieuwe mensen, en vooral van mensen om wie ik geef. Een telefoongesprek met iemand die ik al zo lang ken. Maar ook met een oud-collega van NorthgateArinso. Dus oogsten is meer dan geld verdienen, is meer dan facturen sturen, oogsten is weer ervaren hoe rijk ik ben als mens. Dat ik dit soort mensen mag ontmoeten, zomaar in mijn leven...
Vandaag zei iemand tegen me 'Aniet, ongelooflijk dat je dicht allemaal mag ervaren na vorig jaar he...en dat het leven je weer zo toelacht, maar het heeft alles te maken met jouw positieve instelling in dit leven!' en ik kan dit alleen maar onderschrijven!
Dag, liefs
Aniet

Bijna 2 jaar getrouwd.....

Jawel jawel...het is bijna zover, wij zijn a.s. maandag 2 jaar getrouwd. En omdat maandag vol zit, met afspraken en trainingen en weet ik veel wat, gaan wij dit weekend....jawel chillen, niks doen, samen zijn, wandelen op het strand, lang in bed liggen, elkaar beminnen, champagne drinken, de telefoon eruit gooien....gewoon thuis zijn, zomaar samen thuis zijn!!! Vieren dat we 2 jaar getrouwd zijn...we zouden naar Leuven, naar het Kloosterhotel gaan en hebben dit arrangement verschoven naar volgend jaar. Gewoon zomaar niks, zomaar samen, zomaar wind in onze haren, zomaar...hoezo zomaar...Annemarie en Anita, twee jaar!
Twee jaar geleden in stilte getrouwd, dwars tegen alles en iedereen in. Rekening houdend met exen en ouders, en kinderen. En nu, zomaar samen, eens heel diep in elkaars ogen kijken, want godallemachtig...wat een twee jaar waren dat wel niet...intens, intensief, ongelooflijk, confronterend en bloedje spannend soms, maar zo mooi, zo dicht bij jezelf en wat je echt wilt...zo dicht bij de essentie waar het volgens mij omgaat...samen zijn, ja samen zijn, met elkaar knokken en praten....en ergens in dat weekend gaan we heel lekker samen eten, een glaasje hele lekkere wijn drinken en ons zomaar weer realiseren dat we elkaar hebben mogen ontmoeten....ik zie haar nog zitten op dat bankje...hier in Voorschoten en toen al wist ik 'oh....wat is ze leuk, daar zou ik wel mee willen trouwen....' en weet je, het is nog gebeurd ook...zomaar een jaar later of net ietsje langer later...
Dag!!!! Aniet

Haagse Intervisie Groep

En jawel hoor...het is een feit, onze Haagse Intervisie Groep. Gisterenavond hadden we vergadering hier op kantoor. Vijf vrouwen, ik schat in twee generaties, die met elkaar een geweldige netwerkorganisatie gaan neerzetten. Voor mensen die met elkaar willen delen, die kennis en ervaring willen delen. Die willen netwerken, willen leren van elkaar. Mijn rol in dit bestuur is adviseur, een bewuste keuze. Onze eerste bijeenkomst is binnenkort in Zoetermeer, en steeds weer merk ik dat ik mensen ontmoet, die met mij mee willen naar de Haagse Intervisie Groep. We gaan sprekers uitnodigen, lezingen delen, zakelijke vraagstukken met elkaar delen. Elkaar helpen aan nieuwe business, andere banen en ga zo maar door...
geweldig!
Momenteel zit ik op kantoor, te genieten van mooie bloemen van Tonny en Niek, zij waren gisteren aan de deur. Ik was er niet, en Annemarie lag ziek op bed. Dus Florine kwam met bloemen aan, voor ons nieuwe kantoor! Geweldig he! Ook geniet ik van een prachtige bloeiende plant (ik ben de naam even kwijt, tante Anita houdt ervan en ook Annemarie's vader, met van die mooie witte bloemen, je hebt deze ook in het roze...)die ik van de 'intervisie-meiden' kreeg! Rosanne is met Annemarie aan het schilderen hiernaast. En eventjes geleden had ik een soort van 'coach-gesprek' met een dame, aan wie ik training geef. Vanavond weer naar Amsterdam voor een praktijkbijeenkomst. Al met al een intensieve week, volle dagen gehad, echt een leerzame week. Ook voor mijzelf....
Het leven is nog steeds de moeite waard. Ingewikkeld, maar zeker erg boeiend!
Dag, tot een ander moment!
Liefs

Anita

Een dagje met mijn vader...

Zaterdagochtend was ik net na kwart over tien op de boerderij...het blijft bijzonder dat een kind zo blij is en een vader zo blij is, als zij elkaar weer zien! Iedere keer weer als ik bij mijn vader kom, voelt het veilig en vertrouwd. En na een kopje koffie, even kletsen met Jan, vertrokken we naar Terheijden. En het leuke is dat mijn vader enthousiast is en kan genieten van mooie auto's...dus BenzBuzinezz genoot van twee enthousiastelingen, vader en dochter...
Vervolgens hebben we samen een stukje gereden in een prachtige auto...leuk is dat hoe wij samen praten over dat ene merk, mercedes! En voor alle mensen die vroeger wel eens een hapje gingen eten 'langs de snelweg' zijn wij geeindigd bij Kanters, bij Moerdijk. Voor een lekkere lunch.
Fijn om te praten met mijn vader over ouder worden, over relaties, over hemzelf en mijzelf...heerlijk!
En toen ik thuiskwam zijn wij alles gaan voorbereiden, omdat Jan en Mieke kwamen eten. En er allemaal logeetjes kwamen, Milou en Nila. Een huis vol vrouwen, dus een ontbijt met zes vrouwen. Gisteren even gewerkt op kantoor. Annemarie met de meisjes de stad in, wat shoppen voor de meisjes.
En gisteren aan tafel kwam het hoge woord eruit...de computer die wij hebben voor de meisjes, de laptop is kapot...bij het spelen, is er een glas fanta overheen gegaan. En vervolgens hebben ze de computer maar gewoon dichtgedaan en mocht Floor er even mee 'spelen'. Toen zij de computer open deed, plakte deze aan alle kanten. En niks deed het meer. Geen beeld meer niks, volgens mij niks meer mee te beginnen.......tranen met tuiten, en wat erger is, geen computer, los dan die van onszelf. En die mag niet mee naar boven, dus MSN'en enzo...ja het mag wel, maar vanuit de keuken. Ingewikkeld...en zonde, vooral dat laatste.
Vandaag OCW, dus ik ga maar. En wens jullie heel veel moois toe. Geniet vooral.
Anita

Thuiskomen....

En iedere keer weer is thuiskomen zo lekker. Dan kom ik hier aanrijden en zie ons huis op de hoek staan. Dan geniet ik van het grint, het mooie lieve plekje, waar we zo gelukkig mogen zijn met elkaar. Dan geniet ik van alle kansen die we samen hebben en krijgen, om met elkaar ons leven weer verder te leven. En volgens mij heet dat gelukkig zijn...zomaar simpelweg gelukkig zijn....

Welterusten
Anita

Bericht van een verdwaalde bloglezer....

En toen ik gisteren thuiskwam, na een lange en intensieve dag in het Carlton Beach Hotel te Scheveningen, toen stond er een bijzonder mailbericht in mijn mailbox. Een bericht van een verdwaalde bloglezer en een klein stukje tekst wil ik met jullie delen....'Anita, waarom schrijf ik? Om je te laten weten dat een stem zoals de jouwe mensen raakt, zelfs volslagen vreemden. Dat ik jouw levensinstelling prachtig vind, en dat wil ik je laten weten. Dat het me niet verbaast dat je ineens zoveel goeds ‘raapt’ op je weg, omdat je volgens mij minstens zoveel zelfs hebt gezaaid. Dat je me inspireert, een vreemde aan de andere kant van de oceaan (in Londen). Dat ik dingen in je herken en daar blij van word.'
En lieve mensen, als dit is wat ik doe, dan realiseer ik me, dat ik op de goede weg ben. Dus dank je wel onbekende lezer, dank je wel mooi mens in Londen. Ik geloof zo enorm in de verbinding tussen mensen, en daarmee geloof ik in mijzelf en in mijn toekomst als zelfstandige.
En alsof het zo moet zijn, komen er allemaal mensen op mijn pad, die op eenzelfde manier bezig zijn met hun leven, die voor zichzelf beginnen, die met mij willen delen en praten. Ik geniet...nu zit ik op kantoor, Annemarie is in haar atelier, het is rustig en goed. Het leven is zo de moeite waard!
Een warme groet van een tevreden mens.
Anita

Files, Flakkees eten en Bride Flight, en niet naar Walter....

En vrijdagavond zat ik uren in de file (de herfstvakantie, ruim 400 kilometer file op vrijdagavond...) eerst vanaf Wijk bij Duurstede naar Voorschoten en toen uren naar Flakkee, naar Dirksland...waar we heerlijk Flakkees eten hebben gegeten bij Els en Pa en Nicolien. Nicolien de zus van Els is in Nederland, om samen met Els te zorgen voor hun moeder, en iedere keer als Nicolien er is, dan willen wij haar even zien, een glas wijn met haar drinken. Mooi zo'n band met iemand die in Amerika woont...met wie ik af en toe mail. Heerlijk is dat...
Gezellig was het daar in Dirksland, lekker eten, heerlijke potertjes met spek en sla....ongelooflijk lekker. En na al die uren, na al die autoritten waren we om een uur thuis vannacht...moe, maar voldaan! Heerlijk...en vanmorgen kreeg ik om negen uur een kopje nespresso op bed, dat vind ik zo lekker...en dat gebeurt alleen in het weekend. Door de weeks breng ik Annemarie een kopje thee op bed iedere ochtend, en in het weekend dan draaien we de rollen om.
Vanmorgen hadden we een heel bijzondere ochtend, bij The Movies, de oudste bioscoop van Amsterdam..een soort premiere van Bride Flight, de film over drie jonge vrouwen en een man die in 1953 naar Nieuw-Zeeland vertrokken. Indrukwekkend, mooi, intens...echt prachtig. En daarna een proeverij van (hoe kan het ook anders) Nieuw-Zeelandse wijnen, met heerlijke hapjes...een lekkere Sauvignon Blanc en een Pinot Noir, heerlijk. En daarna hebben we nog lekker rondgelopen en geluncht in Amsterdam en toen waren we zo moe...dat we besloten thuis te blijven. Niets meer te doen...mijn lijf moet weer even rusten en gelukkig het lijf van Annemarie ook. Dus nu is de open haard aan, drinken we een kopje koffie en is het volledig rustig in huis. Geen muziek, niets...Lex had ons terras super schoon gemaakt. Nog wat in de grondverf gezet...en ik ben dus niet naar het feest van Walter, die 50 jaar is geworden en ons had uitgenodigd...ik zal Walter bellen en het uitleggen...soms is het allemaal teveel. Teveel aan leuke dingen, teveel aan mooie gesprekken, teveel aan indrukken..en dan moet je gewoon weer even zomaar niets doen. Genieten in alle rust en in de ontspanning schieten...morgenochtend een zonnebankje...het is weekend, de accu laden we langzaam weer op...
Anita