Fietsen....

Vandaag moest ik even naar een tandtechnisch laboratorium in Alphen aan den Rijn. En de zon schijnt zo lekker, het is zo heerlijk buiten, dus de fiets lonkte vanmorgen vroeg al naar mij...en nu ben ik weer terug op kantoor, na 36,73 km te hebben gefietst. Heerlijk...langs het water, door de polder, wat is Nederland toch mooi...
Vandaag een rustige dag verder. Proberen orde te krijgen op zaken, een aantal afspraken te concretiseren en een eerste aanzet maken voor de afronding van Servant Leadership. En verder af en toe even rust, pas op de plaats. De komende twee dagen ben ik in Breda bij de NLDA. Vrijdag weer een lange behandeling bij de tandarts en naar meneer van Riel...dus dokters, tandartsen, maar ja dan wordt het ook nog wat voor die bijna 50-jarige!!!

'Tijd is een goede vriend'
Deze wijsheid komt van Elly Brinkman, zij woonde in Indonesie. En daar hebben de mensen altijd alle tijd. Voor westerlingen bijna onbegrijpelijk. Totdat je een omslagpunt tegen komt en je de voordelen van 'alle tijd' inziet en ermee gaat leven. Het brengt rust in je hoofd en je krijgt beter oog voor de dingen die gebeuren. En de tijd lost ieder probleem op zijn eigen tijd op. Zoals een goede vriend dat doet....
Heb een mooie dag en neem de tijd om te genieten. Van de zon, van elkaar, van dat mooie gesprek...Anita

Overpeinzingen op maandag....

En terwijl ik dit schrijf, is het alweer maandagmiddag. Gisteren was het vaderdag, en met een aantal vaders, in alle vormen en maten hadden wij een buffet bij ons thuis. En dankzij de zon, konden wij buiten eten. Annemarie's vader, mijn vader, Reynaud onze tweede vader, of hoe noem je zoiets (Rosanne zou zeggen 'ex-vader' zo vertelde zij een keer toen iemand mij vroeg, hoe de relatie tussen Rosanne en mij nu zat, 'Anita is mijn ex-mama'. En de vrager was hierdoor volkomen in verwarring. Later zei Rosanne 'stief-mama' klinkt zo streng), Arie mijn broer die ook vader is, en gelukkig mochten wij, Emmy, Els, Annemarie, Noor, Florine, Rosanne en ik er ook bij zijn...Mooi om vaderdag met alle soorten vaders om je heen te vieren. Jammer dat Ruud er niet bij was, met Anke, met Sophie, want hij hoort in ons rijtje ook bij deze vaders thuis. Maar ja, dat is ingewikkeld, want meestal zijn er twee vaders, dus waren zij naar de vader van Anke toe. Nodigen we die vader volgend jaar ook uit, is de hele bubs weer compleet. Nog leuker!
Vanmorgen nadat ik Florine en Nila naar school heb gebracht met hun werkstuk, ben ik naar kantoor gereden. En had ik een mooi coachgesprek. Coachgesprekken zijn mooi, juist door de verbinding! En terwijl ik dit schrijf wil ik weer iets met jullie delen, juist vanuit verbinding!
'Bewondering voor andermans werk is een uiting van gedeeld geluk' en deze spreuk, die ooit is bedacht door Geert van Diepen zegt zoveel als :
Wie een ander bewondering, dus tijd gunt, ontstijgt eigen beperkingen en geeft blijk van een open blik, en gevoel voor het moment. Bewondering is een gevolg van ruimte geven, van overgave, van kwestbaar zijn en openstellen. Troebele blikken veroorzaakt door gewoonte, tijdsdruk, jaloezie en miskenning verdwijnen als sneeuw voor de zon met bewondering als inspiratiebron.
En terwijl ik dit aan jullie meegeef, denk ik dat hier een voorbeeld staat van Servant Leadership. Zomaar....
Fijne maandag....
Anita

Een uitspraak...

Afgelopen week mocht ik de top van de NLDA (Nederlandse Defensie Academie) trainen, samen met John. En als een van de inleiders was daar Matthieu Weggeman. Hoogleraar aan de Universiteit van Eindhoven en hij deed een zo voor hem typerende uitspraak 'niets is zo ongelijk als het gelijk behandelen van ongelijken'. Bijzonder....en hij heeft zo gelijk! Vandaag mocht ik kennismaken met een nieuwe coachklant, een sprankelende dame van 27 jaar jong, dynamisch, actief, flitsend...en zij heeft er een broertje dood aan, steeds te worden vergeleken met andere PA's (persoonlijke assistente van een directeur/bestuurder). En voor haar geldt deze spreuk!
Dag, nu stop ik echt...
Aniet

Vrijdagmiddag/avond....

Dag lieve allemaal...

Vandaag was een dag vol intense momenten. Ongelooflijk verdrietig, en zakelijk bijzonder. Zo belde ik vanmorgen naar mijn vader. Hij was er even niet en Jantje, onze steun en toeverlaat, zijn hulp nam de telefoon aan. En toen ik haar vrolijk vroeg hoe het was...begon zij te huilen. Haar man, Jan, die ik altijd een beetje uit gekkigheid mijn broer noem, is ziek...jawel kanker...godverdomme alweer...en niet zomaar kanker, maar heel ernstig! Ongekend....ik stond ondertussen voor Huize Clingendael, moest omschakelen en zakelijk in gesprek. Bizar....van deze meneer, die ik twee dagen getraind heb, kreeg ik een mooie fles wijn, uit het jaar 2000. Als dank voor mijn inzet. Toen ik weer wegreed stond mijn opdrachtgever van gisteren op de voicemail, met een woord van dank. En of ik in september weer een dag wil begeleiden...zo loopt het een zomaar over in het andere. En ondertussen belde ik Annemarie, om te vertellen over Jan. Het voelt zo onmachtig...en op dat moment kreeg ik een smsje, van Jolanda. Zij feliciteerde mij met de uitslag van mijn MRI...niet eerlijk he...en vertelde me dat haar vriendin aan kanker overleden is. En dat daartussendoor haar zoon geslaagd is voor zijn eindexamen...hoe ingewikkeld kan ons leven zijn. En haar slotzin was..'fijn dat jij nog bij ons blijft...'en lieve mensen...toen heb ik de auto even aan de kant gezet. En realiseerde ik me wat een mazzelaar ik ben. Ik mag gewoon zomaar weer meedoen....en vanavond belde ik Jan, mijn onechte, echte broer en zei tegen hem 'ik hou van je Jan, knokken alsjeblieft...doe je best...ik denk aan je, ben bij je...' wat zeg je nu tegen iemand die kanker heeft...maar ondertussen denk ik dat het zo belangrijk is dat wij met zijn allen Jan gaan steunen!
Afgelopen week heb ik afspraken gemaakt om volgend jaar echt mee te gaan fietsen voor het KWF. De Alpe d'Huez op...minimaal 2 keer, misschien 3.
Dus sponsor mij. Help mij, ik wil minimaal 10 duizend euro bij elkaar fietsen. Ik krijg training van een ervaren man, die dit keer 8 keer omhoog is gegaan. Hij adviseert mij voor de aanschaf van een fiets. Ik fiets voor Jan, voor Mieke, voor Roel's moeder, voor mijzelf, voor al die mensen, voor Ron van Andrea,.....voor iedereen. Ik fiets...en heb jullie inbreng, jullie hulp nodig.
Dus....roept u maar.
Liefs...Aniet

Voorwaarde...Coachboulevard en wat al niet meer....

Vandaag mocht ik een team begeleiden, geweldig...allemaal stevige mannen, 1 vrouw die in een team onder druk aan het werk zijn met elkaar. Een mooie ochtend vol reflectie, vol feedback, constructief en lekker aan de slag. Vanmiddag in korte broek een ontmoeting bij Dudok in Den Haag. Ondertussen is Lisa geslaagd voor haar gymnasium, Lisa de dochter van mijn vriendinnetje Jannie en haar man Joost! Super he...daarna een bezoek aan Voorwaarde bij Leonie. Waar het vooral ging om Annemarie en haar kunst. Een opdrachtje voor een kraamkadootje, en nadenken over de aankleding van een super mooi pand aan de Nieuwe Uitleg in Den Haag. Eten op een hoekje bij de Denneweg...het leven is zo mooi toch...of niet..
En nu, naar bed, lekker samen...
Kus
Aniet

Dank voor al het medeleven!!!

Lieve allemaal...even voor de goede orde! Als je een MRI-scan ingaat, doorgaat of hoe je het ook noemen wilt, dan duurt het minimaal 5 werkdagen voor de uitslag bekend is. En vervolgens wordt deze uitslag je door de arts verteld, dus officieel krijg ik pas a.s. maandag een telefoontje van de heer Willemze...en zijn assistente heb ik telefonisch in de verleiding gebracht mij de uitslag vast te vertellen...dus lieve vrienden en familie die met mij, met ons ongerust waren...sorry....ik kon jullie niet eerder iets vertellen. En dan nog hebben we dit te danken aan de lieve assistente, die mij de zin 'geen redicive...' vertelde...
ik wil en zal jullie nooit langer in ongerustheid laten zitten dan nodig is, geloof me...slaap lekker, oh ja, wij waren vanavond in de Koninklijke Schouwburg bij Hermand Finkers en ook deze man heeft kanker (gehad) en zijn voorstelling ging hierover...indrukwekkend...en bijzonder, hoe mensen die kanker krijgen, het toch steeds willen delen. Of misschien is de boodschap wel, hoe mensen die kanker hebben gekregen aan iedereen willen vertellen, dat het leven, ons leven zo ongelooflijk de moeite waard is, en dus dat je het leven moet leven iedere dag weer. Want niemand weet wat voor ons ligt....
Bedankt voor alle lieve smsjes, mailtjes en berichten. Ik hou echt zielsveel van jullie...
Liefs
Aniet oh ja, en wij eindigden met een mooi glas droge witte wijn bij Taste...met uitzicht op de Hofvijver, in mijn nieuwe lila trui, helemaal hip...

Alles is goed!!!!

Zojuist contact gehad met het LUMC en daar komt ie dan....alles is goed! Er is geen sprake van een recidive...ik ben helemaal schoon!!! Super toch, dus gewoon doorgaan met leven. Om ons heen gonst het van de vervelende berichten, over mensen die ziek zijn, mensen die kanker krijgen, dus ik voel mij een gezegend mens. Alles is goed. Wel realiseer ik me, dat af en toe wat rust nemen, de goede dingen doen. Bezig zijn met mooie mensen, mooie opdrachten, en er simpelweg van genieten!
Gisteren en eergisteren heb ik de top van de Nederlandse Defensie Academie mogen trainen, samen met John, een mooie ervaring. Bijzondere mensen, met eigen culturen. Genieten, simpelweg genieten. En dan ook nog in de ambiance van Mansion Bos en Ven in Oisterwijk, ach..het kan slechter toch in ons leven???
Geniet van deze dag, het weer is prachtig. Het afgelopen weekend waren wij op bezoek bij Hans en Ria op Oerol, Terschelling. Wederom zo'n ervaring waar je blij van wordt, heerlijk gewoon! Allemaal op de fiets het eiland over, en het leuke was, ik wist van een persoon dat hij er naar toe zou gaan, en jawel op zondag stond hij voor me, tussen al die 55.000 bezoekers door, die daar rondliepen op het eiland troffen wij elkaar. Kan toch geen toeval zijn...
Liefs,
Anita