Voor mama....

Gisterenavond waren wij bij een salonorkest bij Wibi Soerjadi in Zeist, op zijn landgoed Wulpenhorst. Een bijna intiem concert, waarbij wij op de eerste rij zaten en Wibi in een gewone broek met wit overhemd en mooie zwarte lakschoenen zijn stukken speelde. Een meester werkelijk waar...en een stuk had hij speciaal voor zijn moeder gecomponeerd 'voor mama' ontroerde me...maar ook door het verhaal wat hij erbij vertelde. Hoe oud, of hoe jong je ook bent, je blijft altijd kind van je moeder. En toen ik dat hoorde, dacht ik aan Annemarie en haar kinderen, aan hoe ingewikkeld moederschap is, als je ervoor kiest je leven anders te laten lopen. Een kind blijft altijd je kind...en toen dacht ik vooral ook aan mijn eigen moeder. Die alweer zo lang niet meer hier dichtbij ons is. Maar wel met regelmaat nog dichtbij mij is. Die zo vaak volgens mij naar beneden kijkt en mij stuurt...in momenten van onzekerheid, of onrust, mijn moeder die zo mijn voorbeeld was. Mijn rolmodel. Ik lees nu in het blad NRC Focus over vrouwen die veel betekenis hebben in onze wereld, en volgens mij, in het klein, hoorde mijn moeder hierbij. Mijn moeder...ach ik mis haar zo. Dus gisterenavond toen Wibi helemaal opging in zijn muziekstuk, toen rolden de tranen over mijn wangen...omdat ik mijn moeder zo mis. Als ik zie hoe lief Emmy, de moeder van Annemarie is, en hoe betrokken zij is bij haar kinderen. Als ik zie hoe Emmy en Annemarie samen kunnen zijn, dan ben ik zo blij voor Annemarie dat Emmy er nog is, dat haar moeder nog bij haar is en dan hoop ik uit het diepst van mijn hart, dat wij Emmy nog heel lang bij ons mogen houden. Want zij is nu toch ook zomaar mijn schoonmoeder geworden en dat voelt zo goed! Dus moeders en dus ook kinderen, geniet alsjeblieft van je moeder. Zeg de dingen die je nog wilt zeggen, doe uit jezelf een keertje zomaar iets waaruit blijkt dat je echt maar een moeder hebt, jouw moeder!

En nu iets heel anders...want hier heb ik lang over nagedacht. Mijn 50e verjaardag die wilde ik zo groots gaan vieren. En ik heb besloten, uit economisch oogpunt, beredeneerd vanuit mijn positie als zelfstandige, kijkend naar het jaar 2009 en alles wat al achter ons ligt, dat wij dit feestje op een mooie manier hier thuis gaan vieren. Niet groots met veel bombarie, maar gewoon gezellig, intiem, zodanig dat het betaalbaar blijft...en waarom, gewoon omdat we in tijden van crisis, ook hier een beetje op willen letten. Sommige bedrijven waar ik mee samen werk, hebben last van de crisis en geen geld meer. Hier komen wel weer nieuwe andere opdrachten voor terug, maar ook deze dame hier merkt dat er meer aan de hand is in Nederland, dan zomaar even een kleinigheid. Dus zal mijn 50e verjaardag niet groots worden qua ambiance, maar wel groots wat betreft intensiteit en daar gaat het volgens mij om. Dus worden jullie allen verwacht op zaterdag 29 augustus in huize van Loon/Smitshuysen aan de Papelaan 58 te Voorschoten. Tijden en uitnodiging volgt, dus hou de avond voor mij vrij. Ik ga ermee verder, en voel met hier goed bij. Dus geen zorgen...
Voor nu, liefs, een mooie zondag...net belde Els, en weet je Els is Els, Els is niet mijn moeder, maar ik ben blij met haar in mijn leven! Dag, Anita

De waarheid is hoe we het ervaren....

De waarheid is voor jou en mij iets heel anders. De waarheid is hoe we het ervaren..deze spreuk kreeg ik een keer van Frieda. En bijzonder is om te zien, hoe je soms met mensen op eenzelfde manier iets ervaart, iets meemaakt, zodanig, dat dit bijna eng gelijk is....ik noem dit altijd gelijkgestemden. Een half woord is genoeg...een blik soms al. En daarnaast heb ik heel af en toe met iemand het tegenovergestelde. Dan lijkt het werkelijk alsof we een andere taal spreken, elkaar niet begrijpen. Langs elkaar heen praten...en eigenlijk weet je dan genoeg. Stoppen met energie erin te steken en ieder zijns weegs gaan.
Ook met liefde en vriendschap kan dat soms zo gaan. Ooit ging het goed, en had je elkaar veel te vertellen. En soms dan loopt je weggetje nu eenmaal anders. En houdt het samenzijn hier op. Nee maken jullie je geen zorgen. Dit is NIET het geval bij Annemarie en mij hoor. Dit gaat goed en fijn, ik hou zoveel van die vrouw...vanmiddag kwam ik eventjes thuis om me om te kleden...en toen zat Annemarie in de zon...en weet je, dat is dan gewoon een kadootje, zomaar een mooi kadootje op een vrolijke woensdagmiddag.
En dat van gelijkgestemden mocht ik vanmorgen in een aantal zakelijke gesprekken, ook zomaar zo ervaren...feest! Dank je wel...ik ga naar Kirsten....leuk, alweer zo lang geleden....heb er zin in haar weer te zien!
Liefs,
Anita

Fietsen....

Vandaag moest ik even naar een tandtechnisch laboratorium in Alphen aan den Rijn. En de zon schijnt zo lekker, het is zo heerlijk buiten, dus de fiets lonkte vanmorgen vroeg al naar mij...en nu ben ik weer terug op kantoor, na 36,73 km te hebben gefietst. Heerlijk...langs het water, door de polder, wat is Nederland toch mooi...
Vandaag een rustige dag verder. Proberen orde te krijgen op zaken, een aantal afspraken te concretiseren en een eerste aanzet maken voor de afronding van Servant Leadership. En verder af en toe even rust, pas op de plaats. De komende twee dagen ben ik in Breda bij de NLDA. Vrijdag weer een lange behandeling bij de tandarts en naar meneer van Riel...dus dokters, tandartsen, maar ja dan wordt het ook nog wat voor die bijna 50-jarige!!!

'Tijd is een goede vriend'
Deze wijsheid komt van Elly Brinkman, zij woonde in Indonesie. En daar hebben de mensen altijd alle tijd. Voor westerlingen bijna onbegrijpelijk. Totdat je een omslagpunt tegen komt en je de voordelen van 'alle tijd' inziet en ermee gaat leven. Het brengt rust in je hoofd en je krijgt beter oog voor de dingen die gebeuren. En de tijd lost ieder probleem op zijn eigen tijd op. Zoals een goede vriend dat doet....
Heb een mooie dag en neem de tijd om te genieten. Van de zon, van elkaar, van dat mooie gesprek...Anita

Overpeinzingen op maandag....

En terwijl ik dit schrijf, is het alweer maandagmiddag. Gisteren was het vaderdag, en met een aantal vaders, in alle vormen en maten hadden wij een buffet bij ons thuis. En dankzij de zon, konden wij buiten eten. Annemarie's vader, mijn vader, Reynaud onze tweede vader, of hoe noem je zoiets (Rosanne zou zeggen 'ex-vader' zo vertelde zij een keer toen iemand mij vroeg, hoe de relatie tussen Rosanne en mij nu zat, 'Anita is mijn ex-mama'. En de vrager was hierdoor volkomen in verwarring. Later zei Rosanne 'stief-mama' klinkt zo streng), Arie mijn broer die ook vader is, en gelukkig mochten wij, Emmy, Els, Annemarie, Noor, Florine, Rosanne en ik er ook bij zijn...Mooi om vaderdag met alle soorten vaders om je heen te vieren. Jammer dat Ruud er niet bij was, met Anke, met Sophie, want hij hoort in ons rijtje ook bij deze vaders thuis. Maar ja, dat is ingewikkeld, want meestal zijn er twee vaders, dus waren zij naar de vader van Anke toe. Nodigen we die vader volgend jaar ook uit, is de hele bubs weer compleet. Nog leuker!
Vanmorgen nadat ik Florine en Nila naar school heb gebracht met hun werkstuk, ben ik naar kantoor gereden. En had ik een mooi coachgesprek. Coachgesprekken zijn mooi, juist door de verbinding! En terwijl ik dit schrijf wil ik weer iets met jullie delen, juist vanuit verbinding!
'Bewondering voor andermans werk is een uiting van gedeeld geluk' en deze spreuk, die ooit is bedacht door Geert van Diepen zegt zoveel als :
Wie een ander bewondering, dus tijd gunt, ontstijgt eigen beperkingen en geeft blijk van een open blik, en gevoel voor het moment. Bewondering is een gevolg van ruimte geven, van overgave, van kwestbaar zijn en openstellen. Troebele blikken veroorzaakt door gewoonte, tijdsdruk, jaloezie en miskenning verdwijnen als sneeuw voor de zon met bewondering als inspiratiebron.
En terwijl ik dit aan jullie meegeef, denk ik dat hier een voorbeeld staat van Servant Leadership. Zomaar....
Fijne maandag....
Anita

Een uitspraak...

Afgelopen week mocht ik de top van de NLDA (Nederlandse Defensie Academie) trainen, samen met John. En als een van de inleiders was daar Matthieu Weggeman. Hoogleraar aan de Universiteit van Eindhoven en hij deed een zo voor hem typerende uitspraak 'niets is zo ongelijk als het gelijk behandelen van ongelijken'. Bijzonder....en hij heeft zo gelijk! Vandaag mocht ik kennismaken met een nieuwe coachklant, een sprankelende dame van 27 jaar jong, dynamisch, actief, flitsend...en zij heeft er een broertje dood aan, steeds te worden vergeleken met andere PA's (persoonlijke assistente van een directeur/bestuurder). En voor haar geldt deze spreuk!
Dag, nu stop ik echt...
Aniet

Vrijdagmiddag/avond....

Dag lieve allemaal...

Vandaag was een dag vol intense momenten. Ongelooflijk verdrietig, en zakelijk bijzonder. Zo belde ik vanmorgen naar mijn vader. Hij was er even niet en Jantje, onze steun en toeverlaat, zijn hulp nam de telefoon aan. En toen ik haar vrolijk vroeg hoe het was...begon zij te huilen. Haar man, Jan, die ik altijd een beetje uit gekkigheid mijn broer noem, is ziek...jawel kanker...godverdomme alweer...en niet zomaar kanker, maar heel ernstig! Ongekend....ik stond ondertussen voor Huize Clingendael, moest omschakelen en zakelijk in gesprek. Bizar....van deze meneer, die ik twee dagen getraind heb, kreeg ik een mooie fles wijn, uit het jaar 2000. Als dank voor mijn inzet. Toen ik weer wegreed stond mijn opdrachtgever van gisteren op de voicemail, met een woord van dank. En of ik in september weer een dag wil begeleiden...zo loopt het een zomaar over in het andere. En ondertussen belde ik Annemarie, om te vertellen over Jan. Het voelt zo onmachtig...en op dat moment kreeg ik een smsje, van Jolanda. Zij feliciteerde mij met de uitslag van mijn MRI...niet eerlijk he...en vertelde me dat haar vriendin aan kanker overleden is. En dat daartussendoor haar zoon geslaagd is voor zijn eindexamen...hoe ingewikkeld kan ons leven zijn. En haar slotzin was..'fijn dat jij nog bij ons blijft...'en lieve mensen...toen heb ik de auto even aan de kant gezet. En realiseerde ik me wat een mazzelaar ik ben. Ik mag gewoon zomaar weer meedoen....en vanavond belde ik Jan, mijn onechte, echte broer en zei tegen hem 'ik hou van je Jan, knokken alsjeblieft...doe je best...ik denk aan je, ben bij je...' wat zeg je nu tegen iemand die kanker heeft...maar ondertussen denk ik dat het zo belangrijk is dat wij met zijn allen Jan gaan steunen!
Afgelopen week heb ik afspraken gemaakt om volgend jaar echt mee te gaan fietsen voor het KWF. De Alpe d'Huez op...minimaal 2 keer, misschien 3.
Dus sponsor mij. Help mij, ik wil minimaal 10 duizend euro bij elkaar fietsen. Ik krijg training van een ervaren man, die dit keer 8 keer omhoog is gegaan. Hij adviseert mij voor de aanschaf van een fiets. Ik fiets voor Jan, voor Mieke, voor Roel's moeder, voor mijzelf, voor al die mensen, voor Ron van Andrea,.....voor iedereen. Ik fiets...en heb jullie inbreng, jullie hulp nodig.
Dus....roept u maar.
Liefs...Aniet

Voorwaarde...Coachboulevard en wat al niet meer....

Vandaag mocht ik een team begeleiden, geweldig...allemaal stevige mannen, 1 vrouw die in een team onder druk aan het werk zijn met elkaar. Een mooie ochtend vol reflectie, vol feedback, constructief en lekker aan de slag. Vanmiddag in korte broek een ontmoeting bij Dudok in Den Haag. Ondertussen is Lisa geslaagd voor haar gymnasium, Lisa de dochter van mijn vriendinnetje Jannie en haar man Joost! Super he...daarna een bezoek aan Voorwaarde bij Leonie. Waar het vooral ging om Annemarie en haar kunst. Een opdrachtje voor een kraamkadootje, en nadenken over de aankleding van een super mooi pand aan de Nieuwe Uitleg in Den Haag. Eten op een hoekje bij de Denneweg...het leven is zo mooi toch...of niet..
En nu, naar bed, lekker samen...
Kus
Aniet