Regen en crisis en spannende ontwikkelingen....

Lieve mensen, dinsdagochtend. Druk, net een reintegratie-plan gemaakt voor het UWV. Spannend, als dit geaccordeerd wordt, dan heb ik een nieuwe opdracht binnen. Vanmiddag gesprek hierover. Ondertussen regent het dat het giet en zie ik tot mijn grote ..... dat er een voorspelling is dat het zaterdag regent! Welnu, dit kan toch niet de bedoeling zijn, mijn verjaardag hoort een beetje zich buiten af te spelen, dus tenten en zeilen en stokken paraat...en het komt allemaal goed! We vieren het gewoon, weer of geen weer....dus trui aan en gaan! Mijn opdracht op Schiphol is on hold gezet vanwege de crisis. Tja, zo gaat dat nu...was leuke opdracht geweest! Maar ja...gisterenavond weer kans op nieuw perspectief....maar wel op de Antillen...maar eens even zien wat dit betekenen zou! Tot nu toe, ben ik iedere keer heel dichtbij een grote opdracht, en dan komt de crisis om de hoek kijken. Kwestie van lange adem hebben en op enig moment dan gebeurt het wel.
Morgen gebeurt het...de start bij Defensie, geweldig, samen met Marijke Lingsma. Hier ben ik trots op en blij mee! Gisteren een superleuk overleg gehad met leuke, aparte, creatieve mensen.
En dan donderdag, ook zo'n spannende dag, en vrijdag nog een keer...kortom een intensieve week. Duim voor me, en neem dan gelijk een extra duimpje mee voor die regen of ertegen liever gezegd. Dag, fijne dag weer, de kapper wacht op me...
Anita

Een goed begin....

Terwijl ik mij aan het voorbereiden ben op kantoor voor alles wat er deze week komen gaat, o.a. de Leergang Defensie Coach, maar ook mooie nieuwe ontmoetingen, een aantal coach-trajecten, iemand helpen bij zijn eindopdracht van een opleiding, kortom veel, lees ik een prachtige spreuk, eigenlijk een aantal, waar ik deze week mee wil beginnen. En graag deel ik dit met jullie, mijn lieve trouwe lezers....

'Niet het aantal momenten dat je adem haalt, bepaalt je levenskwaliteit; wel het aantal adembenemende momenten'.
'Je kunt de oceaan niet oversteken door naar het water te staren'. En tenslotte nog deze twee :
'Probeer iemand te worden met wie je de rest van je leven zou willen doorbrengen' en neem deze gewoon maar mee voor onderweg 'als je je ongemakkelijk voelt, ben je bezig iets te leren'.
Dag, het wordt een mooie week. Qua weer, qua inhoud, qua ontmoetingen...de wereld is open voor jou, voor mij. Geniet!
Anita

Onvervulde wensen.....

Tja en nu ik bijna 50 ben, eigenlijk de dagen af aan het tellen ben, omdat Annemarie geheimzinnig doet en ik vreselijk nieuwsgierig ben, realiseer ik mij dat ik iets niet heb gedaan in mijn leven, wat ik heel erg graag gewild heb. En daar word ik regelmatig aan herinnerd door tv te kijken. Welnu, ik zal het uitleggen. Op dit moment is er zo'n fantastische reclame van Calve pindakaas, waar zo'n klein blond mannetje aan het voetballen is. Ik noem hem altijd Basje, eigenlijk noem ik hem Basje van Loon. Tja en hier gaat het over...toen ik 28 was had ik een enorme kinderwens. Ik wilde zo graag een kindje, ik hou enorm van kinderen, toen al, nu nog en vind (gelukkig heeft Annemarie er twee) die gesprekken met kinderen, groot en klein, zo fantastisch. Mijn leven destijds was wel een beetje ingewikkeld, eerst was ik alleen, en ik hield van vrouwen, heb nog wel met wat mannen in mijn nabijheid over dit 'probleem' gesproken. En een donor bood zich spontaan aan, maar ja, hoe doe je dat dan weer...een kind moet wel een vader hebben, weten wie zijn papa is. En om dit soort complicaties te voorkomen (de desbetreffende donor was een vriend van me, getrouwd, hij en zijn vrouw hadden geen kinderen...ingewikkeld leek me dat, naar hem toe, naar zijn vrouw vooral toe..pijnlijk misschien ook wel. Ooit was ik even zijn vriendinnetje geweest...)zag ik van dit aanbod af. Me nog even verdiept in sperma-banken. Leek me wel wat, dat je kunt kiezen uit blond, donker, blauwe ogen etc. dus als het ware een soort mooie mix van genen kunt organiseren. Maar nee, dan kwam ik weer terecht bij mijn rede dat een kind zijn vader moet kunnen zien, bezoeken, minimaal. Welnu, toen kreeg ik contact met een dame met drie grote kinderen en met haar ging ik samenleven. Deze kinderen hebben mijn kinderwens doen vervagen, vooral de jongste dochter, voor haar was ik toch een soort tweede moeder. Maar ergens diep in mij, bleef het verlangen naar Basje wel aanwezig. Want ik dacht regelmatig aan Basje. Weet je, en terwijl ik zo worstelde met dit alles, besloot mijn broer gewoon dat hij een kind wilde. Vond een draagmoeder en daar was Noor. Maar of dit nu de oplossing zou zijn geweest, als ik er nu naar kijk, betwijfel ik. Maar de grote winst is wel dat Noor is geboren en ons leven enorm heeft verrijkt. En Basje, ach, hij is iedere avond op tv, in de reclame van Calve...hij voetbalt en trekt gekke bekken, dus ergens is hij er gewoon. En de kinderen van Annemarie, dat zijn haar kinderen. Ik ben haar vrouw, maar niet een tweede moeder ofzo. Ik geniet van hen, van het puberen, van het samenzijn, maar het is zo anders. Ik heb mijn gedachten over opvoeding, over leven, over je instelling naar de ander toe. Over luxe, over beleefdheid, over normen en waarden. En dit alles is al bepaald en wordt bepaald voor deze meisjes en terecht, niet door mij. Ingewikkeld maakt dit het wel. En nu ik bijna 50 ben, denk ik meer na over dit soort dingen dan anders. Als ik denk aan de Basjes om mij heen, dan denk ik aan dat mooie mannetje van Kirsten, die komt verdacht dicht in de buurt van mijn Basje...beetje robuust, beetje woest, blonde krullen en ogen waar je voor smelt. Heerlijk toch...wie weet ga ik later wel met hem een beetje voetballen. Onze buren hiernaast hebben een vrouwelijke Basje van bijna drie....een lekker eigenwijs gevalletje, heerlijk, maar ja die onvervulde wens die is er gewoon. Geen moederschap voor Anita van Loon. Ik droom dus verder en heb soms in gedachten een Basje die rondloopt, die er is in dit leven en waar ik eventjes van geniet.
En maken jullie je geen zorgen hoor, mijn grootste wens gaat in vervulling en dat is ouder worden en gezond zijn. Dus mij hoor je niet klagen!
Anita

En nog wat beelden....

Tja, als dat geen genieten is....

Rosanne en Milou...

Nila, Rosanne en Florine

Reynaud, Anita, schipper Rosanne en Emmy in de Groeve-sluis voor Appingedam

Annemarie met de meisjes aan het varen in de sloep...

Tja, en de foto's spreken voor zich. Een heerlijke week, geweldig weer, mooie mensen bij elkaar en om ons heen. En vooral genieten van het water, de boot, elkaar!

En nu de foto's van Groningen....

Mooi he, Annemarie tijdens een van onze eerste tochten in de sloep....

Nila, Florine en Rosanne, op onze eerste tocht over het Schildmeer

Prachtige luchten links zie je boten in het haventje van het Schildmeer

Florine en Annemarie en achter het boompje het dak van ons huis

Twee hartsvriendinnen, Nila en Floor

Een vroege zaterdagochtend....

Lieve mensen, het is zaterdagochtend half negen....het hele huis slaapt nog, Annemari, Florine en Rosanne liggen nog in een diepe slaap. Ik ben klaar wakker en geniet van de ochtendstilte...ik realiseer mij terwijl ik dit schrijf, dat ik toen ik in Groot-Ammers woonde, altijd vroeg in de ochtend aan de eettafel ging zitten kijken naar de vogels en de zwanen die dan te zien waren op en rond de rivier de Boezem...heerlijk, als je spreekt over rust. Als ik in Groningen naar buiten keek, zag je water en mooie vergezichten. Op het water zag je prachtige luchten, dat zullen jullie ook op de foto's kunnen zien, geweldig! En dan die rust, daar heb je geen vergezichten voor nodig...gewoon genieten van de stilte. Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar de prachtige bloemen die hier op tafel staan, zacht roze, zo'n vrolijk boeket wat ons huis zo vriendelijk maakt. En ook staan er twee prachtige witte rozen, van Irene en Fer (moeder en stiefvader van Nila) om ons te bedanken dat Nila dit weekje met ons meemocht. Nila mag van mij altijd mee, wat heerlijk om haar en Floor zo samen bezig te zien. Die twee die hadden het zo leuk samen, samen zingen, samen in het bubbelbad, samen bezig zijn. Mooi om te zien...twee jonge vrouwen die vol vertrouwen in de wereld staan en deze tegemoet treden....
Ondertussen heb ik een kopje nespresso gemaakt en ligt de zaterdagkrant op mij te wachten...ook dat is een mooi rustmoment. Een moment van bezinning. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan onze boerderij, waar je dit ook hebt. Het ruisen van de bomen is het enige geluid...geweldig, wat een genot! Gisterenavond belden Pa en Els nog op. Eigenlijk belt Els altijd en dan krijg ik daarna mijn vader. En het was zo leuk dat zij op bezoek waren geweest bij een tante van me, een nicht geloof ik van mijn moeder, 86 jaar alweer. Onvoorstelbaar al die leeftijden van de mensen om mijn ouders heen. Maar ja, leeftijd, ongekend ik zelf word deze week alweer 50 jaar! 50 jaar vroeger vond ik iemand die 50 was ongelooflijk oud en nu ben ik het zelf bijna...
Ik ga nog even genieten van mijn rust. Liefs, heb een mooie zaterdag!
Anita

Vrijdagavond in Voorschoten....

En na een heerlijk weekje in het hoge Noorden, waar we zomaar prachtig warm zomerweer kregen aangeboden, zijn we nu weer thuis. En thuis is gelijk weer volop in de running, even naar kantoor geweest. Beweging genereren in mijn bedrijfje...waar toch ergens een beetje de druk van de crisis voelbaar is. Nieuwe contacten leggen, proberen nieuwe opdrachten te krijgen, nieuwe samenwerkingen aan te gaan en uiteindelijk toch weer full speed vooruit. De komende week is een drukke week, vol nieuwe en intensieve contacten. Met coachgesprekken, een intervisie voor Coachboulevard, dus gewoon weer werk. Langzaam aan begint alles weer zijn gangetje te gaan. En deze week is wel een heel speciale week, want deze week zal ik 50 jaar worden, een prachtige leeftijd. Een soort mijlpaal in mijn leven, wat we zaterdag hier thuis gaan vieren....met muziek van Dennis en Joost. Heerlijk...met leuke mensen en een borrel. Niks meer en niks minder...maar 50 worden is wel heel apart vind ik. De lessen gaan weer beginnen, nakijkwerk zal geleidelijk aan weer binnenkomen, een opdracht bij een bouwmarkt, kortom langzaam aan druppelt er van alles binnen. Ik heb er zin in...zie er naar uit!
Voor nu een laatste avond met de meisjes, die hebben genoten van ons weekje, van een weekje met Nila samen (voor Floor dus) en voor Roos was het een minder gelukkig weekje. Begon ze met een zeer been en krukken, viel ze nog een keer van de trap en is ze vandaag opnieuw naar de EHBO geweest. Een gekneusde voet ofzo...ingekapseld. Milou is gelukkig ook nog gekomen maar had de pech dat Roos niet mobiel was. Voor Annemarie en mij vooral intensief, door dit alles...maar daarnaast ook wel lekker, zomaar in je sloepje stappen en genieten van het water, de rust ook, de sfeer, de sluis in naar Appingedam, echt bijzonder...
En vanavond, wat ook altijd zo lekker is, gewoon weer slapen in je eigen bed. Genieten onder de douche van het heerlijke kado wat Nila ons gaf, douchegeld van Rituals en daarnaast een scrub. Lief he...we genieten nog even na. We laten jullie later nog wat foto's zien...
Geniet van dit mooie weer! Dag,
Anita