Mooie woorden....

"Wat voor ons ligt en wat achter ons ligt, is onbeduidend in vergelijking met wat IN ons ligt. En wanneer we dat wat IN ons ligt naar buiten brengen gebeuren er wonderen" door H.D. Thoreau.

Dit is nu weer zo'n uitspraak, die zo klopt bij waar ik mee bezig ben! Anita

Maandagmorgen

Terwijl de nespresso lekker ruikt, mijn agenda geleidelijk aan gevuld raakt, zit ik vol spanning hier op kantoor. Vandaag ga ik praten bij een opdrachtgever over twee trainingsdagen, vanavond verzorg ik een training over Leiderschap en nog veel spannender, vanmiddag komt mijn KAWAI, mijn piano. Het weekend heb ik (geweldig dat internet) een aantal muziekstukken gedownload en uitgeprint, en zo maak ik dus een bij mij passend muziekboek, zodat ik lekker kan gaan spelen. Mooie en bijzondere muziek...nog lekker simpel om te starten. En als ik dan weer in het ritme zit, dan ga ik les nemen, nog heel even wachten!
Het weekend was heerlijk...de rust, het uitslapen, boodschappen doen en lekker koken voor twee hele mooie mensen...ik was de kok...het hele huis vol met kaarsjes, bijzonder sfeervol. Het werd laat, gezellig laat, wat kun je als mens veel delen met elkaar. Mooi...altijd kijk ik terug op dit soort dagen....zondagochtend was de ochtend van het 'plaatsmaken' een kastje uit de keuken staat nu in Schoonhoven. Want hier komt de piano. En het lekkere van schoonmaken en plaatsmaken is dat je opruimt. Ik bewaar altijd zoveel...(en dan ben ik nog niks in vergelijking met mijn broertje...).
Ondertussen staat deze week in het teken van werk, nieuw werk, perspectief, maar tussendoor ook nog Servant Leadership, en vliegen met Marco. Heerlijk is dat altijd. Dit zijn de mooie momenten die maken dat mijn leven nooit saai is. Yarden staat in de agenda, en het afstuderen van Ada. Maar ook een hernieuwd contact met het Antillenhuis, een training, kortom veel en vooral veel leuks. Maar steeds weer tussendoor piano spelen...oh ik zit te glimmen!
Hier nog een mooie spreuk : 'rijkdom is een kwestie van een blije geest, niet van veel geld'.
Fijne dag, Anita

De piano...

Jawel jawel...de piano komt eraan. Maandagmiddag wordt ze gebracht, ja ze heet KAWAI en ze is prachtig zwart, hoogglans...schitterend. Na lang wikken en wegen, komt ze in onze keuken te staan. Genieten echt...snel wat simpele boekjes kopen en veel avonden studeren en spelen...les nemen ga ik aan het eind van het jaar pas doen, omdat ik nu een erg onregelmatige agenda heb, met soms wel drie avonden werk. Dus nog even wachten, maar wel al genieten, op voorhand...met de Beethoven kruk erbij. Wauw...
De week is druk, de agenda vol. Bijzondere ontmoetingen, veel trainingen. Veel te doen. Gelukkig. Gisteren had ik drie modules achter elkaar...Management en Organisatie, Utrecht en Den Haag. En allemaal leuk. Echt heel erg leuk...genieten dus gewoon! Vandaag een kantoordag, eerst een conference call met Harry, daarna een coachtraject, een boekrecensie en vervolgens Fred de sporttekenaar. Het leven is toch echt geweldig he...het weekend ligt voor ons. Lekker wat eten met vrienden, en voor de rest vooral rust. Samen zijn en heel lang uitslapen. Een drukke week ook weer voor de boeg volgende week! Met mooie en bijzondere ontmoetingen weer. Ik heb er zin in, doe mijn best! Dag, liefs, Anita

Beslissingen nemen is ingewikkeld....

En soms zijn er van die momenten, dan wordt er als het ware door een andere macht, een andere kracht, voor jou beslist. Dan voel je dat je een stap wilt gaan zetten, die gebaseerd is op zekerheden, op vastigheid, maar ergens in jou is een heel klein stemmetje dat dit het hier niet mee eens is. En zo was het vandaag, ik zou gebeld worden voor een vastere verbinding met een club in Rotterdam. En dat stemmetje dat bleef maar de kop op steken, want wil ik wel die vastigheid aangaan of niet...of niet met deze club, ik twijfelde en twijfelde...want ergens aan de horizon gloort nog iets anders, iets meer aansprekends voor mij en dat komt pas volgende week. En mijn gesprekspartner heeft dit gevoeld, simpelweg gevoeld. Dus hebben wij dit naar elkaar uitgesproken. De afstand tussen de core business van dit bedrijf en de persoon Anita van Loon is misschien wel te groot, waardoor een vaste verbinding niet de wens is. Niet van het bureau en niet van mijzelf. Wel kiezen wij ervoor om samen opdrachten te gaan doen. Ieder vanuit de eigen identiteit...dus blijf ik dicht bij mijzelf en vrij, in mijn eigen ruimte...en pffffttt alsof er iets van me af is gevallen. Dus binnenkort praten wij verder, maar dan vanuit de relatie die er ondertussen wel is! Over een mogelijke opdracht, als interimmer....
Weer een knoop doorgehakt...spannend! Opgelucht, ik ga verder...straks naar de kapper, ik zie eruit als een 'woesteling'. Fijne dag, Anita

Authentiek vrouwelijk leiderschap....

Uitzicht op de Maas, gezien vanuit Hotel New York.....en hoe,

Vanuit deze twee ligstoelen hebben Annemarie en ik hier zaterdag begin van de avond gezeten....

Leuk gezicht he...overal stoelen, met mensen en drankjes erop en de Maas aan je voeten...

Zo'n klein relatiegeschenkje van Annemarie....gemengde technieken met acryl op doek...

Gisterenavond is het begonnen, zomaar weer een mooi treffen met een aantal dames, met wie ik Authentiek Vrouwelijk Leiderschap ben gaan volgen, of Authentiek Leiderschap, een mooie bijeenkomst bij Leonie en Wim in Den Haag. Een kantoor, waar de volgende keer prachtige kunst van Annemarie zal hangen, sfeervol, aantrekkelijk en zodanig dat dit als het ware een kadootje is voor de ambiance, een kadootje om te zien...geweldig! Het werd een leuke en vooral bijzondere avond. En vandaag mocht ik zelf weer voor de groep staan, in Amsterdam, Plannen en Organiseren, een theoretisch taaie stevige dag, 15 mensen in totaal, mannen en vrouwen uit allerlei organisaties, uit Zorg en Welzijn, maar ook iemand van Accenture....leuke en interessante mensen. Mooi, lekker met de trein, op zich al een avontuur. De trein is altijd druk en vol in de ochtend, en aan het einde van de dag wat minder druk...leuk mensen kijken, en nu, lekker thuis, lekker even geslapen, gewoon zomaar, want ik was er hartstikke moe van...

Morgen is een spannende dag, wordt vervolgd...ik hou jullie op de hoogte...een telefonische meeting...over werk....spannend, duim maar voor me...Liefs, fijne avond nog, Annemarie komt zo thuis, ik verheug me er weer op haar te zien!

Anita

Vader en dochter dagje....

En vandaag was het dagje van mijn vader en mijzelf...wij samen op de boerderij, al vanaf negen uur vanmorgen. Lekker koffie drinken, wat rondkijken, wat praten over vroeger, over nu...samen de landkaart van Hongarije bekeken en de tocht van ruim 4500 kilometer die Pa en Els door dit mooie land hebben gemaakt, nog een keer doorlopen. En toen gezellig samen een lekker broodje gegeten in Middelharnis en aansluitend mocht ik even 'bijzitten' bij het 'herenbezoek' in de serre. Oom Koos en oom Dirk waren op bezoek. Gezellig, bijzonder ook om te zien, hoe deze drie mannen, met drie heel verschillende levens en ervaringen, hun maandagmiddag met elkaar doorbrengen, daar op die ouwe stee, op Flakkee...altijd als ik daar ben is het een soort herinneringen ophalen aan vroeger. Aan mensen die ik ken, maar ook hoor ik steeds vaker dat er weer iemand is overleden, uit de vrienden- of kennissenkring van mijn ouders. Eng hoor oud worden, maar gelukkig heb ik nog steeds dit soort momenten met mijn papa...heerlijk!
Nu authenthiek vrouwelijk leiderschap in Den Haag...dag, fijne avond, Anita xxxx

Een piano gekocht!!! En nog meer muziek....

Stond ik vrijdagavond met Jannie te swingen op 'dansen, dansen, dansen...' van de Dijk, met een hele leuke Huub van der Lubbe, de zanger van de band, de band die ook zingt 'Een man weet niet wat 'ie mist...als ze d'r niet is..' en nog veel meer prachtige liedjes, emotioneel, mooi, maar vooral lekker. Een kleine zaal, dus veel contact met de band, we stonden vooraan. Geweldig! En nadat we lekker uitgeslapen hadden, rustig aan onze dingen deden, vertrokken we naar Rotterdam. Daar zit Van Urk, de pianohandel aan de Westersingel. Zo'n zaak die ik nog kende van vroeger, hoe en waarom ik die zaak ken, weet ik niet meer. Zo'n zaak met een geblokt parket en overal piano's en vleugels. Een hele leuke meneer met krulletjes heeft ons geholpen. En hij speelde een deuntje dan weer op de ene piano, en dan weer op de andere, nemen we een Yamaha, of een Bechstein (Annemarie wees steeds piano's aan die heel erg duur waren, meer dan 10 duizend euro ofzo...ik beperkte me steeds tot de wat 'gewonere' merken, was wel leuk)een Petrov of een Kawai. Welnu, en na eventjes nadenken, goed luisteren naar klanken, heb ik gekozen voor een prachtige piano, met een wat zachtere, warmere klank, een mooie zwarte Kawai.....pffftttt met een verstelbare zwarte Beethoven kruk ervoor. Dus al het geld van deze verjaardag, de vorige verjaardag (weet je wel van die fietsen) en nog een boel erbij, maakt dat er over ongeveer twee weken een prachtige piano hier wordt gebracht. Dan ga ik op zoek naar boeken, weer een beetje tokkelen, een beetje oefenen en zodra de agenda het toelaat, ga ik bij meneer Wolthuis pianoles nemen. We meten nog wat op, we denken nog wat na, en waarschijnlijk komt de piano in de keuken te staan. De keuken is het hart van ons huis, waar bijna alles gebeurt....maar misschien, terwijl ik dit schrijf, komt de piano toch wel in de kamer te staan. Omdat ik daar rustig kan oefenen....welnu, over twee weken moeten we deze beslissing hebben genomen...het komt goed.
Een Kawai...volgens die vriendelijke meneer met die krullen, een prachtige piano om een leven lang van te genieten....dus daar gaan we dan maar weer voor!
Anita

Oh ja, en het is de week van de borstkanker, of de week voor de borstkanker. Koop allemaal het blad PINK Ribbon bij de bladen man. Overal zie je nu advertenties van twee borsten, waarbij over de borsten heen als het ware met viltstift een gedichtje is geschreven, zoals deze :

Kiki en Marlies
twee bijzondere meiden
tegenlijk geboren, wijken nooit van elkaars zijde
delen hun leven, en al hun spullen
van liefdes, tot truitjes waarin ze zich hullen
vrij op het strand, verstopt in de stad
de meiden zijn altijd als duo op pad
want donker, licht, groot of klein
borsten zijn geboren om
altijd SAMEN te zijn....

En zo zijn er nog veel gedichtjes, die ene van die twee wat oudere borsten spreekt mij wel aan, zal wel door mijn vijftigste levensjaar komen! :)
Dag, Anita