Ziekenhuis en derde kerstdag!!!

Op eerste kerstdag is mijn vader opgenomen in het ziekenhuis! Hij had tot twee keer toe, althans zo lijkt het nu, een tia gehad. Dit betekent dat de bloedtoevoer naar je hersenen eventjes stagneert, waardoor je uitval van functies krijgt. Eerst kon hij met zijn linkerhand niet meer op zijn hoofd krabbelen, deed zijn hand het niet meer. Een dag later deden zijn twee benen het niet meer en kon hij niet meer opstaan. Gelukkig is Els vroeger verpleegster geweest en goed alert en heeft zij hem naar het ziekenhuis gebracht. Hij wilde niet, was terug gegaan naar de boerderij, had gezellig kaarsjes aan gedaan in de hoop dat hij dan niet zou hoeven. En in het ziekenhuis werd hij 24 uur aan de monitor gelegd. Dus zat ik op tweede kerstdag om 9 uur in de ochtend in het Van Weel Bethesda Ziekenhuis in Dirksland. Een ziekenhuis wat ik nog wel ken van mijn moeder, die daar ook wel gelegen heeft...en jawel hoor, daar lag hij op de spoedeisende hulp aan de monitor. En iets voor de klok van drie uur die dag, kwam de neuroloog, die het wel bijzonder vond dat hij uitval had gehad aan twee benen tegelijk. Maar de scan van zijn hoofd was goed, zijn bloed was goed. Bloeddruk iets te hoog, cholesterol iets te hoog, levensstijl iets te ongezond, maar verder gaf deze arts aan dat hij mijn vader wel ingeschat had als een man 'die het leven weet te leven' en hiermee slaat hij de spijker op de kop. Hij lag daar in zijn moderne pyama, met allemaal elektroden aan zijn buik, zo gek...mijn vader en ziekenhuizen, dat klopt helemaal niet. Gelukkig is hij nu weer thuis, diezelfde dag nog heb ik hem thuisgebracht bij Els. En gisteren hebben Arie, Noor, Annemarie, Lydia en ik een overheerlijk kerstdiner bereid op de boerderij. Gezellig, fijn en bijzonder. Wij waren half twaalf ofzo thuis, en het was genoeg geweest. Vanmorgen geslapen tot negen uur, toen naar kantoor, waar ik nu zit. Eerst mijn vieze auto wassen, en midden in de wasstraat, stopt alles ermee, dus de auto staat er nog zielig te staan, met allemaal borstels op hem gericht en als het hele spul gerepareerd is, dan kan ik de auto er weer uithalen. Schoon en wel hoop ik...nu mails gelezen, en business cases beoordelen. Heerlijk werkje, in alle rust met een kop koffie en radio 2, de top 2000 lekker aan! Ondertussen heb ik een lelijke hoest opgelopen, voel ik me wat zwak, dus deze week vroeg naar bed, uitrusten voor een nieuw en spannend jaar wat voor me/voor ons ligt...
Vuurpijlen kopen voor 2010, om die samen met Emmy en Reynaud, de lucht in te schieten! En zoals de coachkalender zegt 'Afscheid is de deur naar de toekomst' mooi...ik probeer te bedenken wat 2009 geweest is, en hoe ik afscheid neem van dit jaar, en hiermee de deur openzet naar 2010...2009 was spannend, uitdagend, vermoeiend ook soms, maar vol verrassingen, vol contacten met prachtige mensen. En voor 2010 wens ik iedereen om mij heen gezondheid, en rust, en veel liefde (ik denk altijd als je een liefde mag ervaren, zoals ik dit nu met Annemarie doe, dat gun ik iedereen...gewoon op je 50e de liefde van je leven in je armen mogen sluiten, iedere dag maar weer...)en mooie nieuwe uitdagingen! En kracht en vriendschap, want wat heb ik mooie vriendschappen mogen ontvangen/ontmoeten/krijgen....dank jullie wel!
Anita, een fijne dag gewenst, want we zitten nog volop in 2009!!!

Kerst in Voorschoten....

Lieve allemaal...de kerstdagen zijn begonnen. Momenten om terug te blikken en momenten om vooruit te zien, 2010 ligt voor ons. Maar achter ons ligt een prachtig jaar, vol onzekere momenten, maar ook een jaar vol goede gezondheid, althans voor mij! En als ik denk aan mijn wensen voor 2010, dan hoop ik dat voor mensen als Jan en Jantje, als Irene en Fer, en al die anderen die een ernstig zieke in hun midden hebben, het nieuwe jaar net zoveel voorspoed mag brengen als 2009 voor mij heeft gebracht. Want ondanks al die luxe, al die kadootjes, al die champagne, of wat dan ook, onze gezondheid is ons allerhoogste goed!
Verder wens ik dat mensen elkaar weer vinden, in een goed gesprek, ik heb een paar staaltjes meegemaakt de laatste dagen, dat mensen elkaar over en weer via de mail van alles toeschrijven. Niet handig, dus praat met elkaar en praat over dingen die je dwars zitten. Kijk elkaar aan, geef elkaar de hand, en ga door met elkaar...
Voor al mijn vrienden en vriendinnen, voor alle zakelijke relaties, ik wens jullie liefde, gezondheid, geluk en vooral ook veel plezier toe voor 2010. En deze dagen, geniet van elkaar, van de kerst, de kou buiten, van een goed glas wijn, van...bedenk het maar...veel liefs, Anita en voor al diegenen die het nodig hebben, veel sterkte!!!!

Het verhaal van het potlood....

Gisteren kreeg ik een prachtige kaart van een relatie en hierop stond het onderstaande verhaal van Paulo Coelho :

Het verhaal van het potlood
Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was.
Op een gegeven moment vroeg hij:
”Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt"?
Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?
Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte,
en zei: ‘ik schrijf inderdaad over jou.
Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf
is het potlood waarmee ik schrijf.
Ik zou willen dat je later als je groot bent, net zo als dit potlood wordt.”
Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood,
maar kon er niets bijzonders aan ontdekken.
”Maar het is gewoon maar een potlood”
“Het is maar hoe je er naar kijkt.
Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou tot iemand zullen maken die altijd in vrede met de wereld zal leven."
- maar dan moet je ze wel onthouden-
Ten eerste:
Je zult misschien grootse daden verrichten,
maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die je leidt.
Deze hand noemen we God, en hij zal je altijd leiden volgens zijn wil.
Ten tweede:
Af en toe moet je stoppen met schrijven, om de punt te slijpen.
Daardoor heeft het potlood een beetje pijn,
maar het wordt er wel scherper van.
Dus, je moet wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.
Ten derde:
Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef.
De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijk,
om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.
Ten vierde:
Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant,
maar het grafiet dat er in zit.
Dus, wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.
Ten slotte:
Het vijfde wat een potlood bijzonder maakt:
het laat altijd een spoor achter.
Besef goed dat alles wat je in je leven doet,
sporen zal achter laten en probeer je daar voortdurend van bewust te zijn”

En met dit verhaal wil ik een ieder een prachtige kerst toewensen, vooral een kerst waarin we ons realiseren, dat we blij mogen zijn met elkaar, met onze liefde, onze familie, ons geluk, onze gezondheid en dat tevredenheid een zo belangrijk goed is. Ik wil jullie allemaal bedanken voor alle mooie momenten in 2009. Het waren er zoveel...ik kom nog bij jullie terug, volgende week werk ik weer. In alle rust weliswaar. Ik doe wat business cases. Ik ben wat op kantoor en bereid mij rustig voor op 2010, een nieuw jaar met nieuwe kansen....Veel liefs, Anita

47 jaar worden en champagne drinken!!!!

Ja lieve mensen, vandaag is Annemarie 47 jaar geworden. Een groot compleet, samen met Florine en Rosanne, en eigenlijk ook de ouders van An en Reynaud, want zij werd 'weggevoerd voor een lunch met beide ouders en Reynaud' en ondertussen konden wij hier thuis de boel organiseren. En om klokslag drie uur kwam Berty, Floor, Roos en broer Ruud en ondergetekende natuurlijk, stonden klaar. Toen kwam An, met Emmy en Reynaud en geleidelijk drupte de keuken vol leuke, bijzondere, mooie vrouwen, allemaal vriendinnen van An, alhoewel Lenneke, Pauline en mijn vriendin Jannie ontbraken, het werd en was een prachtig moment, veel of weinig thee en veel champagne, taart, cake, bonbons, zalmsandwiches, balletjes gehakt, maar vooral veel champagne...heerlijk. Mijn liefste is 47 jaar geworden en ik, nee wij, de meisjes en ik hebben er een super mooi moment van gemaakt! Foto's volgen binnenkort...het was vooral mooi en bijzonder, een apart momentje zo aan het einde van dit bijzondere jaar 2009!
Liefs, tot morgen Anita.... ik ga zo lekker slapen!

Sneeuwpoppen, glad, haperende ruitewissers en inbraken......

Goedemorgen allemaal! Wat een mooie wereld, althans om te zien! De sneeuw maakt de wereld zo mooi en zo moeilijk begaanbaar. Afspraken worden afgezegd, want iedereen is bang, treinen rijden slecht, auto's staan stil of rijden/glijden van de weg af...(heb je gisteren het journaal gezien, die man die boven op het dak van zijn auto, die langzaam aan onder water verdween, zat?). Sneeuwpoppen met ijsmutsen op, ook Annemarie en Floor hebben bij ons een prachtige sneeuwpop gemaakt. Open haard aan, kerstboom met mooie lichtjes...en koppen warme thee die gedronken worden. Heerlijk wat een mooie wereld...maar aan de andere kant, zijn er een stel onverlaten die zomaar die prachtige boerderij van mijn vader zijn binnengedrongen, en de hele boel overhoop gehaald hebben, deuren geforceerd...wat oneerlijk toch he. Dat mensen zich maar van alles toeeigenen, zomaar in je spullen zitten! Oh wat ben ik blij, dat die lieve vader van mij niet thuis was. Want je weet maar nooit waar dit soort lui toe in staat zijn...ongekend he...
Ik zit nu op kantoor, ben lekker gaan wandelen vanmorgen. Fietsen is niet echt mogelijk, autorijden is niet lekker in het dorp, de straten zijn spekglad, dus in alle stilte ben ik lekker gaan wandelen vanmorgen. En ik genoot van de stilte, en de schoonheid van de sneeuw! Nu luister ik radio 2 en ben ik aan het plannen voor januari 2010 alweer. Een volle maand, met prachtige opdrachten zoals het er nu uitziet. Heerlijk! Vrijdag kreeg ik op de valreep zomaar een aantal opdrachten erbij. Ik geniet enorm van dit soort opdrachten, maar ook de waardering voor alles wat ik tot nu toe heb gedaan, is erg positief! Straks nog eventjes naar Den Haag voor een coachgesprek...eens even kijken of ik er redelijkerwijs kan komen. Moet wel lukken denk ik...
Ik vraag me wel eens af, als het hier echt winter gaat worden, hoe dan ons leven er uit ziet. Nu al is alles ontregeld, de wegen, de rails, trams en bussen rijden soms niet...ik vind het wel iets spannends hebben. Ergens heel vaag in mijn geheugen denk ik aan 1963, toen waren we ingesneeuwd op de boerderij. Ik was klein, de Noordzee was bevroren, we hebben nog een filmpje dat Arie en ik over de ijsschotsen liepen met onze ouders. En nu...het is niks in vergelijking met toen, en toch is alles ontregeld...
En terwijl ik dit schrijf geeft de scheurkalender van Marijke Lingsma aan 'Ergernis? Verwonder je liever!' de spreuk die mij altijd doet denken aan mijn moeder en aan Remco, een collega van ADP, een jongeman, die deze spreuk altijd uitsprak. Mooi he...en wat een wijsheid!
Lieve mensen, ik ben wat onregelmatig met het schrijven. Ik blijf het doen, steeds maar weer. Ik wens jullie allen een prachtige witte kerst toe, maar wel zodanig dat we elkaar kunnen blijven bezoeken. Ik schrijf tussendoor nog wel...luister nu naar de top 2000, heerlijk op radio 2! Dag, liefs, Aniet...
Ik kijk terug op een goed 2009, met veel zorgjes, als beginnend ondernemertje, maar ook met veel plezier! En de vooruitzichten voor 2010 zijn echt goed!!!

Vorst en een lampje in mijn auto...

Goedemorgen allen! Nog even op kantoor voordat ik richting Utrecht vertrek, alwaar ik een vergadering heb bij een van mijn opdrachtgevers. Een hele dag vergaderen. Helemaal niks voor mij...ik ben er niet zo van. Maar ik geloof zomaar dat ik hier heel veel van kan leren, van al die slimme dames en heren. Daarna lekker even eten met en bij Frodo en Kirsten en de kids, en dan naar Schoonhoven. Vergadering van Eigenaren. Dus je merkt het, vandaag wordt mijn dag, de hele dag vergaderen...brrrrr. Ja en brrrrr staat ook voor kou toch, mijn oude mercedes snort vrolijk door de kou heen, houdt zich kranig en zowaar heb ik opeens een lampje wat het doet. Dus nu als je de deur opent, dan gaat er een mooi lampje aan (iets wat iedereen heel normaal vindt, maar ik inmiddels niet meer) en als je de auto afsluit, dan gaat geleidelijk aan dit mooie lampje weer uit. Luxe he...ik glimlach terwijl ik dit schrijf, omdat ik gisteren toen ik dit aan Annemarie liet zien, zij om me moest lachen! Annemarie....ja volgende week is zij jarig, 23 december, wat een dag zeg...en veel mensen hebben dan geen zin in haar verjaardag, maar ik wel hoor...en we vieren die dag, al die kerstdagen door met families erbij...komt wel goed!
Ik ga nog even genieten van een nespresso, een boterham en wens jullie een mooie dag..lees ik net de spreuk 'was ik maar een punt, dan was ik het einde'. Leuk he...niet van mezelf hoor!
Anita

Gezond, gezond, gezond!!!

Jawel...vanavond waren An en ik bij meneer van Riel. Onze (zo noem ik hem altijd) homeopatische arts. Hij ziet en zag altijd hoe het met me is. En toen ik hem zei 'meneer van Riel ik ben zo vreselijk moe...' toen gaf hij als antwoord 'niet zo gek, je bent keihard bezig voor jezelf en daarnaast ben je nog heel hard aan het werk tegen je ziekte, je leeft twee levens, maar je doet het heel erg goed hoor, er zijn geen actieve cellen'. En toen kreeg ik een verhandeling over de mexicaanse griep waar ik een tik van heb gehad, het begon met mijn koortsaanval, pijn op mijn zwakke plekken, mijn rug, mijn darmen, het klopt allemaal. Een hele rits met druppels kreeg ik mee, als aanvulling op mijn gestel, zodat ik verder kan gaan met mijn leven, en mijn lijf weer gezond kan en mag blijven!! Dus wij glimlachten naar elkaar, rekenden 150 euro af voor al die potten en nu zit ik gewoon zomaar te genieten met een glas wijn in de hand! Heerlijk he...Dus geen zorgen allemaal. Ondertussen heb ik in januari voor de zekerheid een afspraak in het LUMC, een keer de scan in, maar Anita van Loon is een echte, een hele echte van Loon en je weet het...die fietst door de kou naar Voorschoten, die van Loon die geeft niet op. We gaan door...vandaag was een mooie dag, naast Ede en Barneveld, mag ik nu ook een klus gaan doen bij de volgende bouwmarkt...ik ben apetrots, de directeur/eigenaar himself belt gewoon even op. OCW gaat door, de Leergang Defensie Coach gaat door. Nieuwe coachtrajecten, mooie opdrachten, mijn cursisten halen prachtige cijfers en zijn trots en blij! En ik...ik ben gelukkig. Heel erg gelukkig...en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat heel erg dichtbij, mensen veel verdriet en ellende meemaken nu, onze vrienden Fer en Irene, zij zitten echt dik in de shit, om het maar eens even grof te zeggen....en ondanks mijn geluk, realiseer ik me, hoe snel je leven zomaar op zijn kop kan staan! Ik leef en voel mee...liefs, slaap lekker allemaal! Anita.....met een big smile!!