Een vrijdag zomaar op kantoor....

Goedemorgen, oh nee, het is al middag...terwijl ik toch al vroeg weer hier was. Eigenlijk zou ik de hele dag op pad zijn, maar alsof het weer het geregeld heeft, ben ik nu zomaar op kantoor. Na een bezoekje aan de dokter vanmorgen, die eventjes naar mijn longen wilde luisteren (en dat was allemaal best weer goed, nog wat reutelend maar toch...), zit ik nu rustig op kantoor te werken. Radio 2 zachtjes aan....de eerste werkweek in januari zit erop. Een intensieve mooie week. Met prachtige indrukken, een heerlijk eerste blok van 'mijn Leergang' geweldig...ik heb genoten met 15 prachtige mensen vanuit de Defensie-organisatie. We hadden lol, hard gewerkt, geslapen in een gebouw op de kazerne in Huis ter Heijde...bijzonder, koud, basic, over de gang naar douche en toilet. Maar wat was het leuk!! En gisterenavond kwam ik zomaar redelijk op tijd thuis bij Annemarie en de meisjes. Heerlijk is dat zeg, om weer thuis te komen. Om weer te mogen slapen dicht tegen je lief aan...wat kan een mens dit missen. Ik denk dan altijd aan al die mensen die geen lief hebben...wat een gemis kan dat zijn! Gisteren was de sterfdag van mijn moeder, nu alweer zeven jaar geleden! En Annemarie had een prachtige roos gekocht en die staat nu bij haar foto...mooi he...zeven jaar geleden alweer! En nog steeds is zij dicht bij me, althans zo lijkt het iedere keer maar weer! Soms praat ik zomaar een beetje tegen haar aan....of vraag ik haar in stilte soms om raad. Het bijzonder vind ik nu wel, dat ik er ook familie bij heb gekregen door met Annemarie samen te zijn. Haar ouders, haar 'vader' Reynaud, haar broer Ruud. Met Ruud had ik deze week een mooi moment van samenzijn, bij zijn Rotary hier bij Van der Valk in Voorschoten. Ik heb daar een lezing gegeven over mijn boek, over kanker, mijn leven, intensief en mooi. Ik kreeg mooie reacties, een verzoek om een lezing te geven voor de vrijwilligers van het Hospice in Wassenaar door iemand vanuit het bestuur. En ik kreeg een mooi kunstwerk 'to be or not to be' van Els, een mevrouw die mij mooi toesprak en aangaf dat ik nu 'alleen maar hoef te zijn'. Mooi he...ik was geraakt en gisterenavond hadden Ruud en ik het hier samen aan de telefoon nog even over. Vlak voordat ik dinsdagavond die lezing verzorgde, was ik even bij Fer en Irene...ongekend, hoe ziek kan iemand zomaar zijn. Ik zat op zijn bed in de woonkamer en dan praat je met iemand die ongeneeslijk ziek is, pas 45 jaar jong, een kerel die bezig is met 'hoe lang nog' en 'hoe dan verder in mijn leven' en het bijzondere is, dat ik Fer bij me draag, hem steeds weer voor me zie...en wat kun je dan doen, dan denken aan hem, aan Irene, aan de meisjes. Er zijn als het nodig is...en weer, steeds maar weer, ben ik zo ongekend dankbaar voor het feit dat ik hier nu gewoon zit. Net wat brood heb gehaald, een stukje worst erbij en lekker zit te werken op mijn kantoor....en eindig ik met de spreuk van gisteren 'het meervoud van lef is leven' en weet je wat de spreuk van vandaag is 'als je altijd slaagt, neem je niet genoeg risico...' leuk he...
Nog wat dingen doen, wat bc's nakijken, een reflectie schrijven over gisteren, wat zaken voor een UWV-traject regelen en dan is het weekend, dan ga ik naar mijn lief Annemarie, om heerlijk rustig samen te zijn. Een filmpje te kijken, samen te zijn, dicht tegen elkaar op de bank te zitten, open haardje aan...heerlijk! Ik wens jullie een mooie dag...liefs, Anita

Een dinsdagmiddag....

Dag allemaal, vandaag was een dag, waarop ik zowaar mijn eerste twee facturen voor 2010 (een nog voor werk uit 2009) heb gemaakt voor dit nieuwe boekjaar! Een leuk begin op de 5e dag van het nieuwe jaar. Nu nog wachten op de betaling, dat blijft een ingewikkeld ding....Vandaag ook meegedaan met een soort marktonderzoek om een website voor ondernemers te beoordelen. Interessant en boeiend! En ondertussen wel al ruim 53 beoordelingen achter de rug, hele goede en hele dramatische...van alles zit er tussen! Ook alweer een aardig begin van 2010. Zo dadelijk even naar Nila toe, zij is jarig en ondertussen ook even bij Irene en Fer kijken. Ingewikkeld en heftig lijkt me dat. Daarna een lezing bij de Rotary over kanker, over mijn boek. Een mooi, simpel verhaal, wat meestal wel binnenkomt bij mensen....
Morgen op tijd op, en dan richting Soesterberg, de kazerne, alwaar ik mijn eerste Leergang Defensie Coach helemaal zelfstandig ga draaien. Ondertussen belde men van Filippo en wordt mijn agenda gestaag volgebouwd met leuke gesprekken. Ik heb er zin in, meer dan dat zelfs...maar ook maak ik ruimte, en laat ik dingen los. Zo werd ik nu verwacht op een receptie, met een borrel enzo...en die heb ik gelaten, ook vanwege de drukte. Ik mail de betrokkene uitgebreid en zal op mijn eigen wijze afscheid nemen van deze ex-collega van me...ik hoop dat hij geniet van dit moment.
Deze dinsdag was een vruchtbare dinsdag. Ik heb er van genoten....ik hoop dat jullie ook een mooie dag hebben. Op mijn coachkalender staat 'Veranderen is leren' en daar eindig ik dan maar weer mee! Lieve groet, Anita

Afscheid is de deur naar de toekomst

Een mooi begin van 2010! Zoals ik al eerder heb aangegeven moet je soms dingen achter je laten en van hier uit kun je weer deuren openen naar de toekomst. Sta je weer op een kruispunt om een nieuwe weg in te slaan. En voor mij betekent dit dat ik steeds weer zal zoeken naar een weg, die mij wat rust geeft. Dus op dit moment betekent dit dat ik die dingen die ik niet goed doe, of niet goed kan doen, doordat ik die rust niet heb, los laat. En zo heb ik mijn Boksbond alweer losgelaten. Mijn bijdrage aan deze sportbond is minimaal geweest tot nu toe, los van leuke wedstrijden bekijken en een paar vergaderingen bijwonen, stukken lezen enzo..En daarbij staan er vergaderingen ingepland die samenvallen met opdrachten van mij, waardoor ik zelfs een aantal vergaderingen niet kan bijwonen helaas....
En ik vermoed van mijzelf, dat ik nog meer van dit soort keuzes ga maken. Enerzijds om meer kwaliteit te kunnen bieden aan de dingen die ik wel doe. En anderzijds om rust te organiseren en meer tijd voor onszelf, voor Annemarie en de kinderen, voor mijzelf te krijgen. Dus dit afscheid is een deur naar de toekomst....ik wens jullie een fijne werkweek, rijd voorzichtig, het is glad, ik ben al heerlijk op kantoor. En ga lekker aan de slag. Liefs, Anita

zaterdag 2 januari 2010

Goedemorgen, terwijl de tuin bedekt is met een heel dun laagje bijna poederachtige sneeuw, althans om te zien, was ik al lekker vroeg wakker. Een hoestje zat me dwars en ik wilde Annemarie nog even laten slapen. Heerlijk op zaterdagochtend vroeg de krant lezen, even bijkomen...even genieten van de stilte nog! Nu ontwaakt geleidelijk aan het huis, de douche draait even overuren, de kachel wat hoger gezet, een rustig muziekje op de achtergrond, een hoofd wat nog een beetje slaapt, ondanks de douche, maar door de weldaad van de rust! Zo dadelijk ontbijten met zijn viertjes, heerlijk....en dan zien we het wel weer. In onze keuken hangt een soort schoolbordje waar iedereen op schrijft wat er gekocht moet worden en Rosanne begint altijd met haar lijstje : chips, koekjes, 7-Up, drop, kauwgum, Fanta. Dit weekend de kerstboom en al die versieringen eruit...weer een gewoon huis van je huis maken. Heerlijk toch...even met zijn viertjes, dan is het zo gebeurd. Dit zijn altijd van die klussen die Annemarie alleen doet hier, en nu hebben we besloten dit met elkaar te doen. Zodat zij ook maandag haar eigen dingen kan gaan doen, als de meisjes weer naar school gaan. Dit is een van de nieuwe dingen voor 2010. Dat Annemarie meer tijd krijgt voor haar werk. En niet altijd klaar hoeft te staan voor anderen, niet altijd alleen alle zorgtaken hoeft op te pakken. Annemarie heeft het vermogen om zichzelf altijd op de laatste plaats te stellen. Eerst de kinderen, haar partner, de strijk, etc. en dan pas mag ze schilderen. En nu is schilderen haar vak, haar werk, het is uit de hobby-sfeer verdwenen en dus betekent dit dat je hier een duidelijker aandacht voor mag vragen/nemen. En boodschappen doen kunnen we ook met elkaar.
En wat nemen jullie je voor voor het nieuwe jaar? Ik wil wat meer rust inbouwen in mijn agenda, mezelf wat minder uitputten, wat meer vanuit de balans zien te werken. Waardoor ik weer wat kleur op mijn wangen krijg, maar ook zomaar eens een wandeling kan maken met Annemarie samen. Heerlijk....of met de kinderen en Annemarie natuurlijk! In mijn horoscoop stond dat we een weekje vakantie moeten boeken samen, zou goed zijn....welnu, eens kijken of we dit ergens voor elkaar kunnen krijgen....lijkt me heerlijk een weekje voorjaarszon pakken!
Voor nu, een mooie witte dag, ik hoop dat de chaos niet weer ontstaat op het spoor en op de weg...Anita

2010 is begonnen.....

Onze 2010 is begonnen, rustig, allebei een beetje ziek. Een tv die het niet meer doet, ongelooflijk harde knallen, veel rookontwikkeling door vuurwerk (en hierdoor het heel benauwd krijgen met een bronchitis), angstige poezen. Minder spectaculair dan ik mij had voorgesteld, maar wel gewoon de realiteit. Dat je niet alles aan kunt, dat je ook grenzen hebt, dat je ook als 50-jarige soms situaties krijgt voorgeschoteld, waar je mee te dealen hebt. Feiten die je niet kunt veranderen.....en misschien is dat maar goed ook. Vandaag hebben Annemarie en ik heerlijk samen met een glaasje champagne een prachtige film gekeken 'Holidays' een mooie lieve vrolijke sprookjesachtige film! En toen kwamen de meisjes, Roos, uit haar doen. Van een week vol spektakel naar een huis, waar de tv is verdwenen en vervangen door een kleintje voor de komende dagen, van feesten, Londen, shoppen, vliegen, naar 'wat eten we vandaag' tja...ook voor kinderen is de overgang soms groot. En toch, we hebben het ermee te doen. Het is zoals het is. We pakken onszelf op en maken er op onze eigen wijze een mooi 2010 van. Minder spectaculair, of toch wel...juist door die basic instelling, juist doordat we er soms zo hard voor moeten knokken. En geloof me...2010 wordt mooi! Want als we het voor elkaar krijgen dat we liefde voelen, vriendschap mogen ervaren, gezelligheid en warmte kunnen realiseren met elkaar, gezond mogen blijven, wat doet dan de grootte van je tv ertoe......volgens mij is de essentie dat je er bent voor en met elkaar! Ik ga naar Annemarie toe....ik wens jullie een 2010 toe, zoals een ieder dat wenst!
Op dit moment ontbreken wij op de nieuwjaarsborrel op de boerderij, een groot feest meestal, omdat ik ziek ben....en in gedachten hef ik het glas op al die mensen daar! Op mijn familie, op An's familie, op iedereen....op 2010!
Anita

Mijn allerlaatste berichtje in 2009.....

Lieve allemaal, luisterend naar de laatste uurtjes van de top 2000 in dit jaar 2009! Annemarie ligt lekker even op de bank, er staat een overschoteltje in de oven. De tv die al een paar dagen gek deed, is er mee gestopt op deze oudejaarsavond, betekent dus dat we een nieuwe gaan kopen begin 2010. Er is een leuke in de aanbieding bij BCC heb ik al gezien, dus dat komt wel goed. 2009...nog 5 uur en 15 minuten te gaan en dan zit dit jaar erop. Een jaar, ons vierde jaar samen realiseerden wij ons vanavond...al de vierde keer dat we echt samen oud en nieuw vieren. Al ruim 3 jaar getrouwd, al 4 keer Annemarie's verjaardag samen gevierd, al vier keer mijn verjaardag gevierd, al vier jaar samen met mijn grote liefde. Wat bijzonder, en daarom hier nog zomaar wat mijmeringen die we vandaag samen deelden. Terwijl wij luisteren naar de top 2000, en dan komen er van die mooie liedjes langs, van vroeger. Toen kwam het nummer - Voor haar - van Frans Halsema. En toen zeiden we tegen elkaar, 'dit liedje draaien we op elkaars begrafenis' de ultieme liefdessong voor je vrouw. Nu prachtig ook vertolkt door Claudia de Breij, maar dat heb ik al eerder gemeld. En dat mooie nummer van Eric Clapton 'tears in heaven' dat moet ook gedraaid worden. Nee niks ingewikkelds, bij het leven hoort de dood. En ik ga niet dood, voorlopig nog niet, dus mag hierover gepraat worden. En als we dan nog een liedje draaien, dan iets vrolijks van Abba ofzo...iets waarop we gaan zingen met elkaar. Ooit had ik een baas, meneer Schipper, en toen hij overleed, werd er hele gekke vrolijke muziek gedraaid, waardoor je ging glimlachen en die meneer voor je zag. Bijzonder, mooi en intens. En zo moet het zijn toch, een stukje muziek waarbij je met een glimlach terugdenkt aan goede tijden met elkaar. 2009 was ons jaartje, het jaartje waarin wij allebei zelfstandig waren, ingewikkeld proces. Een jaar wat we redelijk goed zijn doorgekomen, met wat ondersteuning hier en daar, met veel liefde en support, met trouwe klanten, met mooie opdrachten. 2010 moet staan in het teken van balans, van gezondheid, van eenvoud en soberheid, samengaand met een heerlijk glas wijn, een mooie intiem feestje, goed samenzijn met mooie mensen...een paar vuurpijlen de lucht in, voor liefde, voor geluk, voor gezondheid, voor Fer, voor Jan Roos, voor de schoondochter van Anneke hier in Voorschoten, voor al diegenen die ziek zijn en van wie wij het niet weten. Voor al die partners, die als mantelzorger keihard knokken om hun geliefde bij zich te mogen houden. Ik schiet een vuurpijl de lucht in voor mijn allerliefste Annemarie, want zij is zo'n geweldige vrouw, echt ongekend. Ik ben zo trots als ik haar zie staan, zie lopen, met die lange benen, ik kreeg een mailtje van iemand van vroeger, die had foto's van An gezien en zei 'Aniet wat heb je een mooie vrouw' tja...en dan zit ik stiekem te glimlachen, want dat is toch echt wel een feit he...Ik schiet ook een vuurpijl de lucht in voor mijn lieve vriendinnetje Jannie die ik vaker wil gaan zien, voor onze ouders, onze stiefouders, onze broers, voor Roos en Floor en Noor, en voor al die mensen die ik nu vergeet! En natuurlijk een voor Jan Roos, want hij is jarig vandaag. Proficiat lieverd! Geniet van deze avond...liefs, Anita en tot volgende jaar! Morgen ofzo....:)

Bronchitis

Zo, een heel aardige arts heeft even naar me geluisterd en het was direct duidelijk, bronchitis. Er komt een antibiotica-kuurtje voor een week en ik krijg zo'n puf-apparaat om wat meer lucht te krijgen, voor zolang als ik dit nodig heb. Om vier uur kan Annemarie (die arme ziel doet niks anders dan heen en weer rijden, boodschapjes halen, zorgen voor me etc.) de spullen halen bij de apotheek. Ik ga me gedeisd houden en rustig het nieuwe jaar...dag, lieve groet! Anita