Zomaar een maandagochtend....

Lieve mensen, lekker door het donker op de fiets naar kantoor! Heerlijk, lekker vroeg beginnen. Ik doe hier op de tweede etage altijd het licht aan, alle andere ondernemers slapen dan nog...en dat is net als vroeger. Vroeg op staan, dan ben ik op mijn best. Rustig mijn ding doen, een kopje koffie. Wat administratieve dingen, vanmorgen al twee businesscases nagekeken. Nu zo dadelijk een vervolggesprek in een van mijn coachtrajecten. Wat gemaild, nieuwe afspraken, iemand van het AMC, iemand uit Belgie die ik ooit op een beurs heb ontmoet vorig jaar...kortom weer nieuwe bewegingen. Zomaar uit het niets. Vandaag komt er hier een meneer, die iets wil gaan organiseren voor kinderen/families die met kanker in aanraking zijn gekomen. En daar iets van trainingen aan wil verbinden...spannend. Daarna iemand van de Rotary uit Voorschoten, zomaar ontmoetingen....vanavond lesgeven in Voorburg. En dan weer twee dagen de kazerne in, boekje mee, leven als een nonnetje...ik weet dat ik Annemarie nu alweer ga missen. En eigenlijk de meiden ook wel....het is zo stil, zo ongezellig dan...
Vandaag is Arie jarig, mijn broer en Karin, uit Dalem, en vast nog heel veel meer mensen...dus allemaal gefeliciteerd. Ik drink in gedachten met jullie een kopje koffie en wens jullie een mooi nieuw levensjaar toe. Met alles wat daarbij hoort...en de spreuk van vandaag is 'Als het leven geen zin heeft, dan maakt het maar zin...' beetje een bijzondere toch. Ik vond deze leuker :'Iets niet weten is erg, iets niet willen weten is erger....' een Nigeriaans gezegde. Dag, Anita

Familie-diner, broer Arie is 53 jaar, althans bijna...

En nu is het zondagavond 17 januari 2010, vanavond zijn wij met zijn vieren op uitnodiging van mijn broer uiteten geweest bij Villa Augustus in Dordrecht. Pa en Els, tante Anita en oom De, en natuurlijk broer Arie zelf met mijn nicht Noor. Gezellig, ongedwongen, lekker eten! En toen wij daar zaten realiseerde ik me hoe leuk het is om een familie te hebben. En om dingen met elkaar te delen. Om samen te zijn. Met mijn vader en zijn Els, met tante Anita (bijna 86) en oom De, heerlijk gewoon. Praten, lachen en ook simpelweg genieten. Wat kan het leven toch mooi zijn...
nu nog eventjes samen op de bank en dan naar bed. Een drukke week wacht, veel afspraken, veel avonden weg, een nachtje slapen in een kazerne, kortom genoeg te doen! Ik wens jullie veel liefs, slaap lekker voor straks, Anita

Hier word je even stil van......

Dit verhaaltje kreeg ik toegestuurd door Jolanda en dit verhaal is zo mooi en ik wil het jullie dus niet onthouden. Ga er maar even voor zitten...ik stuur het per mail niet aan mensen door, maar ik deel het op deze manier met jullie. Simpelweg omdat het zo waar is....ik wens jullie een mooie dag toe op deze vrijdagochtend!

Hier word je even stil van,,,,,
REGEN
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder.Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt.We wachtten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in het beeld, dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind', zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.'Mama, laten we door de regen gaan rennen', zei ze. 'Wat?', vroeg mama.'Laten we door de regen gaan rennen!', herhaalde ze.'Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt' antwoordde mama.Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: 'Mama, laten we door de regen gaan rennen.' 'We worden doornat als we dat doen,' zei mama.'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen', zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.'Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?'Het meisje zei kalmpjes: 'Weet je dat niet meer? Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: 'Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!'Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen.We stonden allemaal doodstil.De volgende minuut kwam er niemand en ging er niemand weg.Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden. Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een groot moment in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.'Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig,' zei mama. Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruitsprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen. Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat... Ze werden doornat.Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's.En ja, ik ook. Ik rende en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig. Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...Vergeet daarom niet om 'tijd' te maken en de gelegenheden te pakken om elke dag herinneringen te maken.Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd. Bewaar de herinnering aan zonnige dagen voor de donkere momenten.Een vriend zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en de waarden in het leven...Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ met buren en vrienden, een terrasje, genietend van de dagelijkse dingen, eneen beetje humor...Ik hoop dat je het ook waardeert.IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.Ze zeggen dat het een minuut duurt om een speciaal persoon te vinden,een uur om hen te waarderen, een dag om van hen te houden, maar een heel leven om hen te vergeten.Stuur dit naar mensen die je nooit zal vergeten en vergeet niet om het ook naar de persoon te sturen die het naar jou gestuurd heeft.Het is een korte boodschap om hen te laten weten dat je hen nooit zal vergeten.Als je het naar niemand doorstuurt, dan betekent dit dat je gehaast bent.Neem de tijd om te leven! Houd contact met je vrienden, je weet maar nooit .........
Mooi he...ik ben er iedere keer weer stil van. Puur door de eenvoud. En ben blij dat Jolande me dit stuurde. Dag lieve mensen, Anita

Mooie week!

Tja en deze week is eigenlijk wel een heel mooie week! Ongekend druk, veel interviews met medewerkers en managers uit een Bouwcentrum in Amersfoort en Hoevelaken. Coachingsgesprekken, intervisie-coaching bij Defensie, morgen dagje trainen, vrijdag weer coachingsgesprekken en nog scripties beoordelen, kortom volle volle drukke dagen. Maar zo leuk, zo intensief, zo bijzonder....en ondertussen ben ik zomaar tussendoor voorgedragen voor een interimklus! 2 dagen per week, soms een paar uur meer. Prachtige opdracht, die met wat kunst en vliegwerk zou passen in de agenda. Voor een nieuw jong dynamisch bedrijf HRM opzetten, een ongekend leuke klus volgens mij en vanmiddag hoorde ik dat mijn papieren goed aansluiten bij de behoefte....spannend, op papier pas ik. Wie weet hoe dit verder zal gaan...duim maar, zou rust geven en los van rust, het zou prachtig zijn om zo'n soort opdracht te mogen uitvoeren! Maar ook al lukt het niet, of gaat het onverhoopt niet door, dan nog merk ik, neemt het werk gestaag toe. Komen er mooie en vooral bijzondere dingen op mijn/ons pad! Annemarie haar portretten komen in de eindfase...en jawel, zomaar spontaan kreeg zij een opdracht deze week. Meer kan ik er niet over zeggen. Alleen dat een week als deze, een pluim op onze hoed is. Een stukje genieten, blij zijn, omdat hard werken uiteindelijk beloond lijkt te gaan worden. Met vooral mooie en leuke dingen...we gaan slapen, welterusten...wie weet morgen vanuit Utrecht nog een berichtje van mijn kant. Ik heb er weer zin in...koud he? Oh ja, mijn Leergang Authentiek Leiderschap is afgerond, maar we stoppen niet. De hele club komt lekker hier dineren op een maandagavond in maart. Ik ga voor hen koken...en ondertussen lijkt het alsof die hele club andere banen krijgt. Nieuwe kansen krijgt...dus twijfel niet, en teken in op die Leergang, bij De Roos en Vermeulen of bij Voorwaarde, kijk maar www.voorwaarde.nl en het komt goed! Ik heb genoten...en wil wel weer een Leergang of iets gaan volgen...maar ook met deze groep mensen hou ik wel contact....het is super!
Liefs, fijne nacht, Aniet

Een 'verwenavond'...in spaanse sferen!

En gisterenavond zijn wij te voet door Voorschoten gegaan, glijdend en glibberend soms, op weg naar Brigitte en Frenk. En toen wij daar eenmaal binnen waren werden we verwend, met mooie spaanse muziek, met spaanse wijnen en tapas. Een prachtig gedekte tafel, en alleen maar lekkers, gezellig praten over van alles en nog wat, en bijzonder voor mij was, dat dit diner met elkaar ons eerste diner samen was, zo lang ik in Voorschoten woon. We zien elkaar, op feestjes, op allerlei momenten, maar samen dineren, dat hadden we nog niet gedaan...en het was gezellig! Het voelde als een verwenavond, zeker toen ik een kadootje kreeg van Brigitte! Een geweldig kado, de voorpret is al voelbaar, een kado om samen van te gaan genieten.... En wij zijn erg blij met dit kadootje...weet je, soms doe je dingen in het leven, recht vanuit je hart. Zonder er bij na te denken en als je dan zomaar een kadootje krijgt, dan is dat zo intens en zo bijzonder. En vanmorgen onder de douche, of eigenlijk vanmiddag, want we zijn ongelooflijk lekker aan het chillen samen, niks doen, laat opstaan, naar de sneeuw kijken, nespresso drinken...zei ik tegen Annemarie 'dit soort dingen zijn zo leuk he....want als ik geld verdien, dan gaat dat op aan rekeningen, hypotheek, huur van het kantoor, een beamer, alimentatie of wat voor gekkigheid dan ook en dit, dit is zomaar onverwachts voor mijzelf, voor onszelf'. Heerlijk...en terugdenkend aan deze week, heb ik nog een kadootje gekregen! Ik heb een lezing gegeven over kanker, over mijn boek, bij de Rotary hier in Voorschoten en als dank kreeg ik naast een prachtig kunstwerk 'To be or not to be' een boekenbon. En gisteren heb ik voor die boekenbon lekker twee boeken gekocht...ach, hier geniet ik echt van merk ik...
Nu zit ik hier aan tafel, met mijn oude kloffie aan, ook daar kan ik zo intens van genieten...en schrijf ik wat kaartjes. En eerst ga ik mijn vader bellen, kijken hoe het met hem is, daar op die boerderij. Want zijn uitslag van zijn slagaderonderzoek, naar aanleiding van zijn korte opname in het ziekenhuis tijdens de kerst, is niet helemaal goed. Uitslag is 50-70 en bij 60-80 zou hij geopereerd moeten worden, de boel slipt geleidelijk aan een beetje dicht geloof ik bij hem. Hij krijgt de 19e nog een uitslag van een scan, die weer gemaakt is. Tja...ingewikkeld is dat toch wel he...een vader van 80, die altijd gezond is geweest, los van slijtage aan die knietjes van hem. Stress en zorgen, die verdomde inbraak erbij, kortom ik zou hem wel wat rust gunnen in alle opzichten, rust om nog lekker met Els te kunnen genieten van zijn oude dag....gelukkig houden ze hem onder controle! En straks, komen Emmy en Reynaud lekker langs, we hebben elkaar nog niet gezien sinds de kerst...en sommige dingen, moet je niet uitstellen, moet je gewoon doen, en een daarvan is samenzijn en genieten! Ik hoop dat jullie allemaal een beetje door de sneeuw heen komen, dat jullie genieten van het schaatsen, als je daar van houdt, van het buiten zijn. Ik wens jullie een mooie zondag...dag, liefs, Anita

Een

Een