18 april 2010 - open dag bij Yarden

En na een rampzalige nacht, vol gedachten, over mijn vader, over alles...een nacht waar ik zomaar weer eens wakker in de keuken zat en een liefdesbrief/kaart schreef aan Annemarie, was ik zo rond tien over acht vanmorgen in Haarlem. Gisterenavond had men al veel voorbereid, en zo rond half negen druppelde het team binnen. En met elkaar hebben wij een geweldige open dag gehad, met ongeveer 100 bezoekers, mensen uit de krant, familieleden, een mevrouw met een klacht, mensen met vragen over hun verzekeringspolis, van alles! Een dag waar onze dragers lieten zien wat het is om een kist te dragen, soms met elkaar, soms met bezoekers. Een dag waar mensen vragen stelden over een kist, een auto, een dag om zomaar met een klein jongetje in gesprek te gaan over doodgaan. Een dag vol gezelligheid en binnen ons team veel verbinding. Een dag met een mooi gouden randje, wat we hebben afgesloten met een glas wijn met elkaar...een dag waarin we keihard hebben gewerkt, veel hebben laten zien en een dag waarop Annemarie 'mijn uitvaartcentrum' gestofzuigd heeft aan het einde, omdat er vanavond weer gewoon gewerkt werd. En er bezoekers kwamen voor de condoleance...een dag waar ik stiekem trots op ben....
Met hierbij wat foto's om uit te beelden, waar ik zoal mee bezig ben in mijn werkzame leven. En morgenvroeg naar Flakkee, ziekenhuis en dan de intake in de Samaritaan. Aandacht voor mijn lieve vader....
Dag, we gaan op de bank eten, een film kijken en dan naar bed...alles wat voor ons ligt, is veel en druk en vol. Dank iedereen voor deze prachtige dag, en dank voor het prachtige weer, het was bijzonder!!!
Anita

Pa, de Samaritaan, en de open dag van Yarden...

Dag allemaal. Vanmorgen om kwart voor negen ofzo reden wij weg uit Voorschoten, op weg naar de boerderij. Want daar had ik een afspraak met de verhuizer. En daarna ben ik gaan bellen met de afdeling van Verpleeghuis De Samaritaan, afdeling Straalenburg, waar mijn vader vanaf maandag zal gaan wonen. Ingewikkeld hoor, Annemarie en ik allerlei spullen bijeen geraapt, kleding, schoenen en wij met de koffer er naar toe. Maar ook wat persoonlijke dingetjes, wat foto's, een foto van de boerderij, maar ook foto's van Els, Noor, Arie en Annemarie en mijzelf. Hij verblijft op een kamer met nog drie andere mensen. En daar zal hij allerlei therapie etc. gaan krijgen. Maandagochtend is de intake. En ik zal er bij zijn, net zoals Els. Weer een nieuwe stap, een stap waarbij privacy, of je eigen stukje, volledig weg is...ingewikkeld. Vandaag was hij emotioneel, en dan weer afstandelijk...het is zo in en in verdrietig om hem zo te zien. Zo vlak, zo gelaten bijna over alles wat hem aangaat. Wel was het fijn om weer bij hem te zijn. Hij had me gemist, zei hij...en ik, ik was blij als een klein meisje, hoe kwetsbaar kun je zijn....
We hebben toiletspullen gekocht, ondergoed en dit alles alvast daargebracht. In zijn kleding wordt zijn naam genaaid, want anders krijgt iemand anders jouw broek...kun je je voorstellen...
Daarna koffie gedronken bij Jantje. Toen naar het ziekenhuis waar Els ook was, tussendoor naar tante Anita en oom De (tante Aniet is nog steeds ziek) en aansluitend weer naar het ziekenhuis. Hij was zo moe, hij viel in slaap en is niet meer wakker geworden....
Weet je en vanmiddag toen ik hem en Els zo zag. Hij schuinhangend in een rolstoel, Els zo gezond, toen voelde het zo oneerlijk. Voor hen beiden, voor hem vooral omdat hij opeens zo'n afhankelijk mens is, die niets meer kan zonder de ander. Maar ook een man, en dat merk je, die de menselijke warmte mist. En Els, die zomaar opeens haar partner kwijt is en in ruil hiervoor, een afhankelijke emotioneel vlakke man in een rolstoel ervoor heeft teruggekregen. Zomaar een keiharde streep door een gelukkige relatie. K.... voor allebei! Je leven kan morgen zomaar anders zijn, dus haal er vandaag uit wat eruit te halen valt. Geniet en proef het, in optima forma!
En nu, nu zijn we thuis, bekaf werkelijk. We gaan zo naar bed, want morgen is een werkdag, open dag bij Yarden en ik zal al zo rond een uur of acht in Haarlem zijn. En pas zo rond een uur of zes/zeven weer thuis...dus het weekend is kort en intensief. En voor mij ligt een stevige week, beginnend met de intake in de Samaritaan. Een nieuwe zorgfase in het leven van mijn vader. En wat er dan allemaal op het programma staat, dat horen jullie volgende week wel!
Voor nu, liefs, een fijne zaterdagavond...geniet van het mooie weer morgen! Oh ja en wil je mijn vader een kaartje sturen :
De Samaritaan, Koningin Julianaweg 59, 3245 KA Sommelsdijk. Afdeling Straalenburg!
Dag, liefs, Anita

Vermoeid zijn...en rust nemen!

En gisterenochtend voelde ik me zo intens moe, dat ik in overleg met mijn opdrachtgever, besloten heb vandaag eventjes een dagje niets te doen. Het begon met uitslapen, de krant lezen en zomaar tijd hebben voor mijzelf. Annemarie is naar kantoor...de meisjes naar school. Ik geniet van kopjes koffie en ga zo lekker naar buiten toe...situatie rondom mijn vader is ongewijzigd. Ik ga straks weer eens wat bellen met het ziekenhuis. Morgenmiddag om kwart over vijf krijg ik een telefoontje van de arts en dan weet ik meer. Ik ben er door mijn drukke werk ook niet meer geweest. Ik zat muurvast in de file dinsdagavond en stond om kwart over zeven nog bij Oegstgeest...ongekend, wat een vreselijk traject Haarlem-Flakkee...zaterdag ben ik er weer. Ik vind het ingewikkeld, maar het is niet anders nu...het is de bedoeling dat we hier allemaal goed doorheen komen. En Annemarie maakt zich zorgen om mijn gestel, mijn fysiek...en echt geloof me, ik red me wel, alleen de situatie lijkt soms zo uitzichtloos...een indicatie die er niet om liegt. Ik ga zo eens eventjes bellen, ook met tante Anita, die lieve schat, zij maakt zich zoveel zorgen om haar broertje...
Dag, tot morgenavond, of zaterdag...Anita

Mijn vader, mijn werk, mijn leven, mijn liefste....

Wat een titel! Gisterenavond kwam ik na het bezoekuur aan bij het ziekenhuis, een enorme file was hieraan voorafgegaan. En ik, wennend aan het rijden in een schakel auto in plaats van mijn mooie oude automaat, kwam hortend en stotend om vijf over half acht binnen in het Van Weel Bethesda Ziekenhuis. Pa lag, met een afzakkend, wegzakkend kunstgebit in zijn mond te slapen. Een bijna luguber beeld, ingevallen wangen, een man, die nog slechts in de verte lijkt op mijn vader drie weken geleden hier aan de keukentafel. Zijn buik een stuk minder, zijn vrolijke ogen dof, maar nadat ik wat aan het wrijven was geslagen over zijn arm....werd hij wakker. En toen ik vroeg of hij wist wie ik was (tja watvoor vragen stel je....)en hij flauwtjes knikte. Hij toont namelijk geen emotie meer. Hij kijkt niet meer blij, hij lacht niet meer zoals hij vroeger lachte, hij kust je niet meer zoals hij je vroeger zou kussen...en ik, ik mis het nu al. Dat contact met mijn vader. Dat samen lachen om de dingen om ons heen. Dat samen genieten van een mooie of minder mooie vrouw. Dat samen zijn met mijn vader, een glas wijn in de hand, het leven tegemoet ziend als iets wat mooi en aantrekkelijk is. En nu, nu praat ik met hem, en soms, heel soms zie ik hem terug...en gisterenavond, hij en ik, buiten het bezoekuur om, wij waren er weer samen. Zonder onze intimiteit, zonder ons bijzondere contact, maar toch ergens hij en ik...hij huilt niet meer, hij lacht niet meer hartelijk, hij is flauwtjes en vlak...maar hij sprak weer, op een bepaalde manier. En samen hadden wij het weer over zijn toekomst, over wat ik moet regelen en doen voor hem. Over de boerderij en de spullen die daar staan. Over wat er hier na gaat komen. En alsof de duivel ermee speelt, vandaag had ik een brief van het CIZ. Over zijn zorgindicatie. Een hele stevige, op weg naar de Samaritaan. Een verpleeghuis in Middelharnis, waar hij van alles gaat krijgen en voorlopig voor zes maanden (6!!!)naar toe moet om te wonen, zorg, verpleging en alles wat daarbij hoort te krijgen. En dan zien we wel weer...zes maanden, dan is het oktober 2010. Mijn vader in een verpleeghuis, ongekend he...ik ga hem leren een glas wijn te drinken en te klinken met mij, met Els, met al diegenen die hem lief zijn op het leven. Potverdomme...wat een leven zeg...
Ondertussen kwam ik vanavond ik een giga file terecht en eindigde ik om kwart over zeven bij Oegstgeest en ben ik van de snelweg af gegaan, zonder hem te zien. En door mijn werk kan ik pas zaterdag weer bij hem zijn. Maar hoe doe je dit nu allemaal goed. Werken, tevreden opdrachtgevers scoren en bij hem zijn...ook weer zo ingewikkeld. Mijn opdrachtgevers zijn tevreden, mijn toekomst is gewaarborgd tot en met de zomer...en dan, dan zien we wel weer. Het leven is mooi en bijzonder. Een vrouw met wie ik de Leergang Vrouwelijk Leiderschap mocht volgen, Pauline, heeft een prachtige baan gekregen. Dus nogmaals een oproep aan al die leuke mensen, ga naar www.voorwaarde.nl en kijk naar dit progamma. Ga iets doen, waar je blij van wordt. Ik ga op 19 mei weer eten met mijn vrouwen uit dit programma. Ik, wij zouden naar Frankrijk gaan een weekje in mei, maar door mijn papa doen we dit maar niet. Frankrijk wordt Yarden en een paar dagen vrij, om uit te slapen, bij te komen....niets te hoeven..en nu, naar bed, morgen OCW, Defensie, dan nog ergens lesgeven en dan...dan is mijn liefste vriendinnetje Jannie jarig...volgens mij alweer 52...een lieve oude tut. En ik ga een glas wijn drinken met haar, samen met Annemarie, op het leven! Slaap lekker. En lieve mensen dank jullie wel voor alle liefs...voor alle mooie steun, mooie mails, smsjes, en berichtjes op LinkedIn, of waar dan ook. Ik ben er blij mee...en nu, mijn liefste wacht op mij...zoals zo vaak tegenwoordig, omdat ik zo weinig thuis ben, zoveel werk, zoveel rondrij, op weg naar mijn Papa...en mijn liefste, zij is echt geweldig. Wat kan een mens blij zijn, met een vrouw zoals mijn Annemarie...
Slaap zacht, dikke zoen, Aniet

Kwaliteit van leven....

Tja wat is nu kwaliteit van leven en waarom wil ik het daar nu over hebben! Steeds weer als ik bij mijn vader ben, of kom, dan denk ik 'gaat het nu goed,of beter, of minder goed of....' en als je hier met mensen over praat, die dichtbij of wat verder van hem af staan, dan krijg je van alles te horen van 'ja het gaat goed hoor met je vader'of 'hij is een stuk beter dan gisteren' of 'ja hij zit in de stoel en heeft gegeten'. En als ik dan in het ziekenhuis kom en een vader in een rolstoel zie zitten wat overhellend naar rechts, die daarin getakeld is (wat hij zit nog op die 'takelzak' zoals ik het altijd noem)en die een bakje appelmoes gevoerd krijgt van een zuster, met appelmoes op zijn kin, een doekje op zijn borst voor het morsen, een man die moeizaam kan praten, stembanden heeft die het niet goed meer doen...dan denk ik 'ja het gaat beter dan vorige week zaterdag' maar terwijl ik dit denk, realiseer ik me dat ik mijn eisen over zijn kwaliteit van leven steeds aan het bijstellen ben. Want mijn vader is een man die dit niet wil. Hij wil niet kwijlend zitten te eten, hij wil niet niet kunnen praten, hij wil niet niet kunnen lopen, hij wil niet dat ik zijn mercedes rond ga rijden, want dat wil hij het liefst zelf! En eigenlijk ben ik boos en verdrietig op dat moment. Want dan denk ik...en eigenlijk geeft hij zelf het antwoord als ik aan hem vraag 'hoe gaat het met je' want dan zegt hij 'slecht' of hij schudt met zijn hoofd van 'nee'. Want is dit een kwaliteit van leven die bij hem past, waar hij blij of gelukkig van is of wordt, nee toch...het lijkt alsof ik mezelf soms wil overtuigen van dit feit...en vanmiddag bij tante Anita en oom De hadden we het hier nog over. Voor niemand is het fijn om verlamd te zijn, niet te kunnen eten, praten, lopen, zitten zoals jij wilt, maar wij vonden dat dit zeker voor mijn vader, die vrijbuiter, die levensgenieter, niet is wat hij wil....
Dus een lang verhaal om te vertellen dat hij vandaag een paar uur in een stoel heeft gezeten, vanavond bijna het hele bezoekuur met zijn ogen dicht in bed lag, weinig contactmomenten. Dat hij vandaag gegeten heeft, wat vla, wat appelmoes, dat hij bij mij een beetje gehuild heeft, dat zijn ontlasting weer normaal is, dus dat het iets beter met hem gaat dan vorige week zaterdag. En een lang verhaal om te vertellen, dat ik het heel erg vind hoe het nu met hem is, dat ik me zorgen maak over zijn toekomst, zijn kwaliteit van leven, maar dat ik ook heb gezien dat hij nog een knipoog kan geven en dat ik heel veel van hem hou! Mijn vadertje...maandagavond ga ik weer! Liefs, Anita

Nora bacterie???

En vanmorgen bleek dat mijn vader hoogstwaarschijnlijk een besmettelijke bacterie (morgen blijkt of het een Nora bacterie is)heeft opgelopen. Een bacterie die ervoor zorgt dat hij een soort van diarree heeft. Hierdoor is hij apart op een kamer alleen geplaatst en op zich is dit laatste wel positief. Omdat met name de drukte op de zaal wel erg veel energie vergt van hem en wel heel druk voor hem was. Maar een bacterie is net wat we niet kunnen gebruiken. Zelf was ik vandaag helaas niet in de gelegenheid bij hem te zijn...en ook morgen, ben ik tot laat aan het werk, dus pas zaterdag ben ik weer bij hem...Wij mogen wel op bezoek, maar heb je weinig weerstand, dan is mijn advies, blijf maar even thuis! Ik heb nog niks gehoord verder, los van een telefoontje wat ik gepleegd heb met het ziekenhuis. Ik hou jullie op de hoogte. Vandaag was een volle mooie dag, ik begon om kwart voor zeven al in Almere en eindigde om acht uur, maar ondertussen is mijn haar wel mooi geknipt en heb ik eindelijk weer een keer heerlijk gegeten met Annemarie. Een gezonde maaltijd en het smaakt me heerlijk. Morgen wat gesprekken op kantoor en aansluitend naar Wageningen voor mijn vervolgopdracht bij de Gamma aldaar...ik heb er zin in! Even iets anders...en volgende week weer Yarden, en Coachboulevard...een mooie week ligt voor me. Mijn leven is vol en druk, en tussendoor denk ik aan mijn vader...en hoe zijn leven en ons leven er nu uitziet! Hoe de boerderij een leeg omhulsel is geworden zonder die mooie man er in...en hoe rijk ik ben, dat ik dat hele mooie weekend samen met hem nog heb mogen delen! Ons weekend...en het is goed geweest! Vanavond vroeg naar bed, lekker slapen...ik ben zo moe...liefs, Anita

Een gesprek met mijn vader....

Hoe bijzonder was deze avond toch weer, veel te laat weer kwam ik in het ziekenhuis aan, ik schrijf ik en ik bedoel wij, want ik werd gereden door Annemarie...omdat ik zo moe ben of was eigenlijk....en toen wij aankwamen was het bezoekuur voorbij. Alleen tante Anita zat nog stil naast haar slapende broer, een mooi beeld, een dame van 86 die als het ware waakt over haar broer van 80...en toen ik naast zijn bed ging zitten, werd hij langzaam wakker. En toen ik zei 'dag lieve Pap' toen opende hij zijn ogen. Je merkt aan zijn manier van kijken dat hij heel slecht ziet, en als je dichtbij hem bent, ziet hij je niet...hij knippert met zijn ogen, als hij een geluid hoort...en alhoewel ik veel niet verstond, had hij het over Hongarije, en dat het allemaal voorbij is, dat het zo snel voorbij is, dat al het mooie voorbij is en dat hij angstig is, ook vroeg hij of het mooi weer was, en noemde hij de naam van de arts. En als hij spreekt over zijn angst, klopt hij op zijn hart, op zijn linkerkant, zijn verlamde kant...en toen ik vroeg of ik nog iets voor hem kon doen, zei hij 'niks' en weer dat het zo mooi is geweest, zo fijn...en tussendoor zei hij ook veel wat ik niet begreep...hij vertelde dat hij niet zo goed meer ziet, en het mooie was, toen Annemarie achter mij kwam staan en haar handen op mijn schouders legde, probeerde hij te glimlachen, op die mooie bijzondere manier, zoals alleen hij dat kan, en stak hij zijn duim omhoog. Verder is hij emotieloos bijna...alleen met zijn goede hand zoekt hij contact met je...
En terug in de auto, moest ik een beetje huilen...omdat het zo gek voelt, dit gesprekje..wat eigenlijk niet echt een gesprekje was, maar wat voor mij nu zo dierbaar voelt...en met een nat washandje op zijn ogen, wat hij heerlijk vindt, hebben wij afscheid van hem genomen...
Slaap lekker lieve Pap! Aniet