Weer thuis en nu met inhoud....

En vanmiddag waren we thuis, een beetje moe, want het is een heel gedoe zo'n huisje uitruimen, en voordat vier meisjes, die het laat hebben gemaakt, wakker zijn en aktief, ben je zomaar een paar uur verder. En thuis heerlijk even onder de zonnebank en toen ben ik al mijn boeken op alfabet in de kast gaan zetten. Heerlijk klusje, wat al geruime tijd op mij aan het wachten was...waardoor de zolder nu mooi en klaar is, een lekker plekje om zomaar eens eventjes te zijn nu...mooi, licht en fris.
En thuis zijn is eigenlijk wel weer heerlijk. Wat afspraken gemaakt, een beetje rommelen zo hier en daar, wat betalingen verricht, kortom gewoon weer net als anders...de meisjes houden zich heel rustig, zijn lekker lui en moe, van een heerlijke week met elkaar. Iedereen heeft volop genoten, en de sfeer was meer dan goed, er werden vrienden gemaakt en de dagen schoven wat op, we begonnen wat later en eindigden wat later, ik voerde de zwanen, de eenden, en gisterenavond zagen Annemarie en ik een kip midden op het pad zitten, hij leek wel ziek...hij zat daar maar en opeens kwamen er allemaal kuikenkopjes uit zijn verenpracht en toen ik dichterbij kwam, hobbelden er vijf kuikentjes de weg op en de kip erachter aan...gelukkig zochten ze toen een ander onderkomen en niet midden op het pad. Ergens in het bos...ook waren er eekhoorntjes, en dit was zomaar genieten...heerlijk!
Dag, een fijn weekend, morgen weer lekker naar mijn vader toe...
Liefs, Anita

Weer thuis....

Hoe heerlijk simpel kan het leven zijn....

En vandaag was een rustig dagje, na een giga gekke nacht, want met vier puberende meisjes in huis, is het leven soms wel een feest...en de opdracht was, kom maar thuis wanneer je denkt dat het goed is, welnu...dat is een spektakel, want ze kwamen wel redelijk op tijd thuis, maar voordat vier dolle gekke, leuke lieve meiden dan slapen (en wij dus ook) is het zomaar nacht, diep in de nacht. Gelukkig brengt de bakker ons ontbijt en een krantje en dus ontbijten wij op een tijd, waarop de gemiddelde Nederlander luncht, dan gebeurt er hier van alles, van douchen, tot chillen, van lachen, harde muziek, tot gewoon simpelweg wat werken, wat businesscases nakijken...en als ik daar mee klaar ben, gaan Annemarie en ik op pad. Lekker een stuk fietsen, en vanmiddag om half vijf hadden we afgesproken te gaan waterfietsen met de dames...en dat is ook weer een avontuur, Annemarie en ik op onze eigen waterfiets, de meiden op hun fiets, met zijn vieren, ze springen er vanaf, ze eten, ze drinken en ze chillen gewoon weer verder. Heerlijk...het leven is zo simpel, zo eenvoudig. Een potje scrabble, zomaar genieten met elkaar, een flesje Sancerre...en samenzijn...en voor het eerst in ons leven samen heb ik een keertje gewonnen van Annemarie, maar wat is nu winnen, het gaat om het samenzijn toch...dit is een lekker weekje. Ondertussen mail ik wat heen en weer met deze en gene, en werk ik aan mijn offerte...spannend eigenlijk, maar het voelt als ontspannen en dat is het mooiste, een prachtige reactie van een van mijn nieuwe collega's Jolanda, geweldig is dit...ik heb zomaar een heel geweldig leuk team aan collega's gekregen, door het hele land heen, in Friesland, Groningen, Gelderland, Zwolle, Lelystad, Alkmaar, Utrecht, kortom overal zitten mensen met wie ik samen mag werken, wat ben ik eigenlijk een mazzelaar he...
Liefs, Anita het is leuk!

Een korte broek en af en toe een trui....

Zo en dan nu even een berichtje, terwijl ik nog steeds op dat mooie rustige plekje zit, met uitzicht op het meer, hoor ik achter mij ongeveer oorlogsgeluiden, omdat de dames een hele spannende film kijken met elkaar. En zo vergaat het ons hier, gezellig, samenzijn, bowlen, fietsen, eten met elkaar, we koken wat, vanavond staat het zwembad op de agenda, en wat vroeger naar bed. Want vakantie zijn is ook uitrusten en met elkaar een balans zien te vinden. En eigenlijk gaat dat heel goed...we vinden elkaar wel lijkt het zo...Het weer is wisselend en Annemarie en ik we maken dagelijks een mooie tocht op de fiets, de Belgische Kempen zijn mooi, met mooie fietsknooppunten, leuk om door de maisvelden te fietsen. Een eekhoorntje, een haasje, een boze zwaan, het hoort er allemaal bij...heerlijk, we genieten....zo simpel kan het leven zijn! Lieve groet, Anita

Uitzicht op een meertje....

En daar zit ik dan, tussen de bomen, met uitzicht op een meertje, lekker buiten te werken...Roos en Niek zijn het park aan het verkennen, Annemarie haalt Floor en Johanna van de trein, en ik heb de spullen uitgepakt en zit nu lkeer met een flesje water zomaar even te chillen...vrijdagmiddag aan het water, een leuk en vooral gezellig huisje, met sauna, bubbelbad voor de meisjes, twee badkamers, heerlijk...lekker de ruimte voor je eigen stukje en toch gezellig met elkaar....
Een auto die bijna niet voller kan...kortom, tijd voor het gezin. Tussendoor nog een beetje werken, het kan bijna niet anders met al die businesscases, en morgen lekker naar mijn papa...Straks fietsen huren voor het gezin, gezellig...ik heb er zin in!
De afgelopen twee weken heb ik weer enorm hard gewerkt, overal eigenlijk, op kantoor, thuis, bij Yarden, bij MoneYou, afspraken gemaakt. En gisterenmiddag mocht ik na een lange rit richting Geldermalsen, rondrijden met mijn collega's in mooie gerestaureerde lelijke eenden, de 2CV, net zoals ik deze vroeger zelf had. Rijdend door de Betuwe, ik achter het stuur, een wandeling door Tiel, bezoek aan een boerenwinkel, waar we lekker kersen meegenomen hebben, een soort groepsopdracht gedaan, die onze eend, genaamd de HotShot gewonnen heeft...de prijs een schitterend badeendje. Heerlijk was het, zomaar even ontspannen, ja dat is ook Yarden, oog en oor en aandacht voor de mens achter de medewerker! Vanaf 16 augustus gaan we weer volop aan de slag, en gaan we alle mooie plannen realiseren! Vannacht was er eventjes paniek, want heel Haarlem had een stroomstoring, en dat heeft nogal een impact op ons Uitvaartcentrum. Maar mijn mensen hebben hier fantastisch aan meegewerkt en gedaan wat ze konden om de dienstverlening mogelijk te blijven maken...alleen is dit wel heftig. Want stroom is onontbeerlijk in onze business....
Er komt een witte zwaan voorbij, we hebben als het ware een heel klein stukje strand hier voor ons huisje, leuk is dat....ook staat hier een buitenbarbeque, kortom er gaat hier van alles gebeuren denk ik zomaar....ik hou jullie op de hoogte!
Veel liefs, en duimen maar dat de zon blijft schijnen, dat het droog is en blijft, dan wordt het genieten in optima forma!!!
Dag, Anita

Augustus is begonnen.....

En zomaar, hoe snel gaat de tijd, is het zondag 1 augustus. De zon doet niet zo goed zijn best vandaag, maar wij, wij genieten, in korte broek, met wat vervellende benen (gek woord he...vervellen)doen wij onze dingetjes. Een dagje vrij, of bijna vrij, wat businesscases nakijken, wat rommelen in huis. Straks komen Jannie en Joost lekker eten, gezellig...gisteren was onze 'vaderdag', eerst naar Pa Smitshuysen, en genieten van zijn supersonische tv, met alle technische hoogstandjes die je maar bedenken kunt, modern als het gaat om de technologie, om beeld en geluid...en daarna naar (en een groter contrast is er bijna niet) mijn vader. Een tafel opgeschoven in de Samaritaan, wat zegt, dat hij aktiever is, en meer aktiviteiten nodig heeft voor zijn ontwikkeling, een stap voorwaarts. We zijn er bij lange na nog niet, want een tafel opschuiven kost zo'n drie maanden schat ik in, en op deze kamer is nog een tafel, dus hier zit hij nog zeker een half jaar. Ik wil niet oneerbiedig zijn, maar dit is wel onze realiteit. Hij doet zijn best, is opgewekter en als hij zegt ik heb twee stapjes gezet, dan is dat met veel hulp en ondersteuning, maar nuchter als ik ben, realiseer ik me dan, dat Vroonlande zomaar nog ver weg is. Want dan, met een vorm van zelfstandigheid, moet je meer stappen kunnen zetten, een toiletbezoek zelfstandig kunnen doen, en zelf een deur kunnen opendoen. Dus ook al willen we dit graag, en 'smoelt' dit beter, want natuurlijk zie ik hem liever daar dan waar hij nu is, we (en dat is de familie, de mensen om hem heen) moeten wel realistisch zijn en blijven. En ik betrap mezelf er ook op. Ik roep dan, het gaat best wel al goed met mijn vader. Maar best wel al goed, is nog niet zelfstandig of met enige hulp kunnen wonen in Vroonlande. Maar de tijd zal ons helpen en zijn inzet ook. Zodra mijn broertje terug is, gaan hij en ik eens met Pa in gesprek en met instanties om te bezien wat realistisch is. En nu zie ik, dat hij lacht en een vorm van contact krijgt met andere bewoners, met mensen om hem heen. Dat hij aanspraak heeft....en dat hij stapje voor stapje vooruit gaat. Ingewikkeld, en meer nog dan ingewikkeld, vind ik de druk van anderen. Mensen die het allemaal wel beter weten dan ik...maar lieve mensen, dank jullie wel voor al dit medeleven, geloof me, ik, Arie en ik, wij hebben een ding voor ogen. Een rustige realistische benadering naar mijn vader toe. Een benadering, een levensvorm die past bij de realiteit waar wij vandaag mee te maken hebben. Voor alles en iedereen goed. Zodat een ieder het vol kan houden, zijn vriendin Els, zijn vrienden, zijn kinderen, al die lieverds om hem heen, die allemaal zielsveel van hem houden. En het gaat er nu niet om, of wij dit willen, het gaat om mijn vader en om wat hij nodig heeft. En dat is therapie en veel zorg, hij kan nog niet zoveel...wel kan hij steeds meer, en dus zal tijd onze redder zijn...zo het is eruit. Ik ga morgen de dokter bellen voor een gesprek. Het komt goed. Gisteren was het gezellig, Annemarie en ik waren er. We hebben gewandeld, gegeten, journaal gekeken, gepraat met hem en andere bewoners in de woonkamer. Hij had het naar zijn zin gehad. En lastig vind ik altijd hem alleen achterlaten, maar ook weet je gelukkig dat hij niet alleen is. Toen ik wegging, was mevrouw Groen er nog en zij stelt mij dan gerust. En hij was moe, van alles weer, van onze grapjes, van ons samenzijn, hand en hand zit ik dan met mijn vader, en ik, ik ben als een kind zo blij, met hem, met wat er nu nog is en zijn mag....daarna nog even langs bij mijn tante. Want weet je, als je een tante hebt, die ook zo intens betrokken is bij mijn vader, haar broer, maar die ondertussen een bloeddruk heeft die echt veel en veel te hoog is, dan moet je die ook een beetje in de gaten houden. Wij als 'van Lonen' kunnen redelijk eigenwijs zijn, en eigenzinnig bijna...en we weten niet van ophouden en in dat opzicht lijk ik wel op mijn tante. Volgens mij gaat zij door, tot ze er zo ongeveer bij neervalt...en ik hoop dat dat nog even weg is...een familie wordt door de tijd zomaar kleiner en kleiner, mensen vallen weg...en vandaag de dag, realiseer ik me dat..meer dan anders. En dus denk ik aan tante Tanneke en oom Wim, die ik mis, de familie van mijn moeders kant. Nicht Anne, mijn fietsmaatje, met wie ik de grenzen heb overschreden, al trappend door de prachtige polders in Zeeuws Vlaanderen...en dus wil ik ook daar naar toe...maar tijd is een factor die schaars is geworden in mijn leven...dus ga ik nu even genieten, van mijn tijd met mijn liefste, met Annemarie...
Dikke kus, mooie zondag....Aniet

En de foto's hieronder zijn natuurlijk nog van Griekenland....

Zo zie je allereerst Annemarie op de scooter, een prachtig strandje, een hele mooie foto van Annemarie (zo zag ik haar beeltenis voor het eerst..dus u begrijpt wat er daarna gebeurde...haha)en nog wat indrukken, en wat ik altijd zo bijzonder vind, is hoe blauw de kleur blauw kan zijn, als je naar de zee kijkt...geweldig...en daarom ben ik zo'n liefhebber van dit soort vakanties...simpelweg genieten en buitenzijn, het water induiken en werkelijk zout op je huid voelen....Anita