Verwachtingen....en mooie momenten...

Soms verwacht je iets...en dan valt het zomaar mee, of tegen. Vandaag was een dag waarop uiteindelijk alles weer meeviel, en meeviel omdat mijn vader zo blij was dat hij me zag. Zo blij dat hij vond dat ik altijd maar midden in de week ook een hele middag met hem samen moest zijn. En het viel mee, omdat zomaar opeens in het ziekenhuis ik omhelst werd door mijn jeugdvriendinnetje Matthie...geweldig, een gekke samenloop van omstandigheden. Want op Flakkee kom ik steeds weer mensen tegen, Ko, een jeugdvriendje, en eigenlijk merk ik hoe fijn dat toch steeds weer is. En soms vallen dingen ook tegen, dan verwacht je iets van iemand, en wordt dit niet waargemaakt. Zo is er op kantoor, iemand die wisselend gedrag vertoont, die dingen beloofd en niet opvolgt...en dan valt dat weer een beetje tegen. En op zo'n moment heb je als leider nog wat te doen...:)
Mijn vader, met de rolstoelbus naar het ziekenhuis, een ervaring op zich...en zomaar opeens vroeg hij, hoeveel km deze mercedes bus op de teller had staan. Zo'n typische vraag voor mijn vader...en in het ziekenhuis zag ik zomaar zijn ogen oplichten, toen hij Matthie zag en zag hoe Matthie en ik moesten lachen samen. En het leuke is ook hoe hij de hand van Els pakt...eigenlijk heel intens...hoe mooi kan samenzijn soms zijn...
De uitslag komt vrijdag. Ik laat het jullie weten...en ik ben zo blij, dat ik mijn vader heb gezien. Hij viel me eigenlijk mee, na alle berichten, hij was opgewekt en ondeugend...er was een mevrouw en zij liet aan haar zus haar benen met lange laarzen tot boven de knie zien...en toen pa dit zag, vroeg hij 'laat het nog eens zien...' en lachte zo'n beetje schuin erbij...en weet je dit zijn van die mooie meevallers in het leven, waarbij ik zo intens kan genieten van mijn vader...dus, deze dag viel misschien wel mee.....nu een glas wijn met Annemarie, morgen begroten in Almere...
Liefs, Aniet

Zorgen om mijn vader.....

En vandaag kwam ik eigenlijk met een klap terug in de realiteit. Ik was al heel vroeg bij Yarden omdat we nieuwe kostuums gingen passen, van een prachtig merk, wordt vervolgd! Schitterende maatwerkkostuums, om trots op te zijn, net dat stuk wat Yarden zo uniek maakt...let maar op, ik hou jullie op de hoogte. En ergens rond half elf werd ik gebeld door mijn vader, maar toen hij belde, viel hij gelijk weg. Zijn telefoon is leeg. Ik via de centrale hem teruggebeld. En hij was zo verdrietig. Want hij heeft zo'n buikpijnt en de dokter was geweest...hij zei ook 'niet schrikken mijn kind' en toen begon hij te huilen, heel erg hard te huilen. Ondertussen kreeg ik een zuster aan de telefoon en vroeg wat er aan de hand was. Zij gaf aan dat de dokter mij zou terugbellen...en ik kreeg mijn vader weer terug. Ik legde hem uit dat het goed was, en dat ik de dokter zou bellen. En dat ik ervoor zou zorgen dat zijn telefoon opgeladen zou worden...want ook daar had hij zorgen over. Ondertussen moest ik weg, voor een intervisie van Coachboulevard, in Soesterberg. Eenmaal daar aangekomen de telefoon op stil gezet. En om vier uur weer aan. En toen stond daar de dokter op de voicemail...ik weer terugbellen (mijn telefoon leeg, hoe leuk kan het zijn :)). En morgen om vijf voor een ben ik met mijn vader bij de Samaritaan, om samen met hem (en Els want we ontmoeten haar daar) naar het ziekenhuis te gaan voor een scan. Het lijkt erop dat zijn aorta ernstig verwijd (schrijf ik dit zo goed??) is en dit, zo zegt mijn vriendinnetje Jannie, is ernstig, een lopende tijdbom. Maar meer zorgen heb ik nog omdat hij zo mager is, en niet meer wil eten...dus wat er ook uit gaat komen, het zal niet goed zijn. En mijn vader opereren is niet meer te doen, dat overleeft hij sowieso niet zegt de dokter...dus zomaar opeens is zijn situatie een heel stuk verslechterd. En morgen rijd ik naar Flakkee om bij hem te zijn. Want dit zijn de momenten dat ik bij hem wil en moet zijn, ongeacht wat er in mijn agenda staat...en vanavond toen ik thuis kwam, moest ik zomaar huilen...omdat ik zo bang ben hem te verliezen en eigenlijk ook zo goed weet dat dit moment heel nabij is...mijn lieve vadertje....jeetje wat hou ik van die man! Wordt vervolgd, morgen meld ik mij weer....Het enige mooie is, dat hij en Els een geweldig weekend hebben gehad in Zorghotel Veghel. Vanavond heb ik dit hotel gebeld om iedereen te bedanken voor de geweldige zorg. En heb ik de factuur betaald...hij was hier zo gelukkig samen met zijn Els!!!
Liefs, Anita

citaat...

En deze kreeg ik afgelopen zaterdag van Berty 'de mooiste ontdekking die echte vrienden kunnen doen is dat ze elk apart kunnen groeien zonder uit elkaar te groeien'door E.Foley....
en vorige week kreeg ik deze van Manou 'The challenges in life are there not to break you, but to create you' door Norman Vincent Pale....
en zojuist zei iemand tegen me na een coachtraject 'ik heb veel aan je gehad...'en weet je hiermee kan deze week zomaar weer heel mooi beginnen! Halve bomen afgebroken, de wind die dingen kapot maakt, maar mensen maken alles weer heel...en dat is vooral wat me bijblijft, telkens weer!
Een fijne maandag, Anita

Wat een weekend....

Dit weekend stormde het, regende het en was het mooi weer. Alles kwam langs...en spannend was het wel, want hoe zou het gaan tijdens ons feestje. Ons feestje, het feest van Roos en mijzelf...13 jaar en 51 jaar...en op ons feestje kwam de band Zabumba optreden. De band van Mieneke, een vrouw die Arie en ik nog uit onze jeugd kennen...geweldig, zomaar ineens stond zij te swingen hier tijdens Voorschoten Jazz en afgelopen zaterdag stond ze weer te swingen, maar dan hier in onze tuin, of onze woonkamer...net hoe je het wil zien....geweldig! Het was een machtig mooie verjaardag, de foto's spreken voor zich. Hier bij dit stukje plaats ik er nog een paar...voor diegenen die er niet waren of konden zijn.
En zondag was, zo geleidelijk aan ontbijten, de alles opruimen...gesloopt was ik, mijn rug leek wel kapot...en mijn voornemen was om bij mijn tante Tanneke, die in Terneuzen in het ziekenhuis ligt, op bezoek te gaan! Arie en Noor bleven slapen en uiteindelijk was het zaterdagavond half vier ofzo geworden...geweldig! En het mooie is, ik ben bij tante Tanneke geweest, een auto vol met druifjes, tomaatjes en blikjes energy voor onderweg, maar ik was bij haar...en dat was zo mooi!~! En zoals mijn nicht al voorspeld had, geen zieke tante om te zien, maar wel een tante van 85 die kanker heeft, of weer kanker heeft gekregen! 12 jaar geleden had zij borstkanker en nu eenzelfde vorm als ik, en ook mijn tante zat dicht tegen een dwarslaesie aan, dus moet zij nu blijven liggen. En gaat zij de hele week met de ambulance naar Vlissingen om te worden bestraald. En dan komt er weer een scan, om te bezien wat de uitslag is. Dus zo gek kan het zijn...zaterdagavond swingen tot de politie in je tuin staat, en zondag naar mijn lieve tante toe...
En nu, kijk ik terug op een superfeest, met super leuke mensen, met mooie schoenen (zie foto's)en kijk ik terug op een fijn bezoekje aan tante Tanneke..en dank ik iedereen en alles voor dit geweldige feest en ik weet zeker dat Rosanne, mijn bonus-kind er net zo over denkt! Het was geweldig...en voor geinteresseerden www. zabumba.nl een top band...dus ga je trouwen, bereik je een mijlpaal...of zomaar omdat je leuke vrienden hebt en wilt feesten, nodig hen uit te komen spelen en nodig mij dan ook maar uit, ik hou er wel van! Nu weer aan de slag, het gewone serieuze leven ligt voor ons...dag, een fijne werkweek!
Liefs, Anita

Een feestje, of een feest????

En hier alvast wat impressies van een geweldig feest! Tussen de buiten door, swingend met een bruisende after-party in de keuken!!!! Tekst volgt, eerst wat beelden....

Offertes en reacties.....

De afgelopen zomer heb ik samen met mijn vrienden, collega's Daphne, Monique en Henk prachtige oorspronkelijke authentieke offertes uitgebracht. Een hele grote, waarop we nog geen reactie hebben mogen ontvangen...spannend want dit zou vandaag gebeuren....en een kleinere. En die kleinere die hebben we niet binnengehaald, en dat is een beetje zuur...maar de opdrachtgever gaf aan, dat onze offerte oorspronkelijk, bijzonder en wel sprankelend is...maar te gewaagd voor de doelgroep
(15 ambtenaren)maar....het mooie is, dat zij daarbij aangaf, dat zij wel een workshop met ons willen organiseren, op basis van ons aanbod, voor het totale management van dit Ministerie...en dus is eigenlijk de uitkomst verrassend en bijzonder. En het mooie is dat wij gewaardeerd zijn en worden op onze authenticiteit...fantastisch toch!. Dus belde ik snel Daphne, want gisteren had ik gemeld dat wij de opdracht niet gekregen hadden...en zij was het meest teleurgesteld...en nu, nu zat zij te glimlachen en blij te zijn in de auto...en ik, ik ben simpelweg heel trots. Trots omdat ik vast heb gehouden aan wie ik ben en wat ik wil zijn en blijven, en trots omdat dit aansprekend genoeg is om voor een grote groep managers op hoog niveau iets mee te gaan doen...dus glimlach ik en geniet...
Vandaag was een dagje samen met Annemarie, naar de Sligro, boodschapjes doen, wat hippe mooie kleren gekocht, omdat ik morgen er wel leuk uit wil zien op mijn feestje...en lekker lunchen aan de Vliet samen...genieten! Nu het feestje voorbereiden en vanavond vroeg naar bed. Er komt een vriendinnetje slapen...ik ben zo benieuwd...en ook wel een beetje benieuwd of de zon voorzichtig wil schijnen morgen, zomaar voor ons...en voor jullie!
Dag, een fijne vrijdagavond...
Pa en Els genieten al, ze hebben net gebeld. Het zorghotel is fantastisch zo hoorde ik Els op mijn voicemail zeggen. En dat is nu net wat ik hen zo gun...wordt vervolgd!
Liefs, Anita

Mijn 51e verjaardag...en de hemel huilt een beetje....

Tja en dan ben je zomaar 51. En na een prachtig ontbijtje met prachtige en vooral liefdevolle cadeau's van mijn Annemarie, reed ik om half 8 richting Haarlem...de dag was mooi en teder begonnen...en onze 'tenten en zeilen in de tuin stonden vol van het water'...de hemel huilde, of de hemel pieste in zijn broek van het lachen, omdat ik met mijn hippe schoenen aan naar Yarden ging. Omdat ik een drukke dag voor de boeg had, met bezoek, overleg, en nog eens overleg, met een bezoek van de directie uit Almere. Omdat ik trots op mijn uitvaartcentrum trakteerde op gebak en fruit. Omdat ik gezond ben en 51 mag worden...maar onderweg las ik mijn mailtjes, terwijl ik in de file stond...en daar stond een bericht over tante Tanneke, kanker, een tumor in de rug, en opgenomen in het ziekenhuis...mijn lieve tante, de zus van mijn moeder..85 jaar en toen werd ik zo in en in verdrietig....Weet je, soms lijkt het leven zo oneerlijk...waarom moet dit nu, waarom moet iemand die 85 jaar is, dit nog allemaal meemaken...? En op dat moment dacht ik 'de hemel huilt gewoon een beetje met mij mee' omdat ik op mijn 51e verjaardag geconfronteerd wordt, met best wel veel verdriet. En ik dit verdriet in mij meedraag...en een manier probeer te vinden, om in het reine te komen met mijn vader en zijn verdriet. En nu, nu wil ik niets liever, dan heel snel naar mijn tante toe...en dus ga ik, zondagmiddag naar haar toe. In Terneuzen of all places, een verschrikkelijk eind weg, maar ach wat zie ik daar naar uit...en dus is mijn verjaardag een beetje dubbel. Want was mijn dag vol warme en intense indrukken, een mooie ontmoeting met mijn directeur, een prachtige dag met mijn team in Haarlem, en was de avond intensief met de twee meisjes, die kwamen voor mijn verjaardag en kreeg ik van Rosanne een prachtig tweeluik met de tekst - Love is in the air en omdat ik super veel van je hou - en van Florine een mooi boek van Remco Campert. Nu ben ik moe...intens moe, Annemarie is de hele dag in de weer geweest met wateroverlast, de keuken stond blank tot en met de besteklade, de pannenlade toe...continue was zij bezig met het weg laten lopen van ongekende hoeveelheden water, de afvoer raakte verstopt, kortom ellende.....dus mijn 51e verjaardag is nat, en loopt een beetje over...en dus kruipen wij zo in bed, met een glas champagne...om te vieren dat er een nieuw levensjaar voor me ligt. Ik heb er zin in...en dank iedereen voor alle mooie kaarten, smsjes, mails en liefdevolle aandacht. Ik voel me rijker dan een koning, en ben nu gewoon een beetje een verdrietige koning dan...morgen gaan Pa en Els naar het Zorghotel en ik hoop zo, dat het fijn is, dat hebben ze zo verdiend...we spreken elkaar weer. Morgen schijnt de zon...en ik ben moe en ga mijn harde werker hier, mijn lieve Annemarie lekker meenemen naar bed. Slaap lekker...Anita