Een mooie zaterdag....

Vandaag was ik met Jannie samen bij mijn vader...en eigenlijk is dat heel erg leuk, om samen met je beste vriendinnetje, bij je vader te zijn. Mijn vader kent Jannie al sinds 1976....toen ik op kamers ging wonen in Den Haag. En met elkaar hebben we veel gedeeld in ons leven, lief en leed...en ook vandaag weer was hij blij, om haar te zien. En Jannie als verpleegster, maar ook als mens, schrok van mijn vader. Het beeld om hem te zien in een rolstoel, mager, met ingevallen wangen en diep liggende ogen...maar ook genoot ze van mijn vader, met af en toe zijn ondeugende blik, zijn lieve emotievolle ogen. En hoe hij zijn hand op haar been legde en met haar aan het praten was over de 'duw' zoals hij zijn infarct noemt. En dan nog uitgesproken op zijn mooie flakkeese manier! Daarna nog even ontspannen bij tante Anita en oom De, met een mooi glas wijn, en allerlei lekkers...wat heerlijk toch, om even te ontladen, zo om de hoek van de Samaritaan...en nu weer thuis. Een glas wijn met Annemarie gedronken in de Voorstraat, bij het Wapen van Voorschoten...en ondertussen lees ik deze spreuk voor jullie : Stilte daar gaat het om. De stilte die nodig is om alle bijzaken te vergeten en je te kunnen richten op een ander.....mooi he...
En weet je, vanavond kwam ik thuis en stonden er prachtige bloemen, bezorgd door Jeannette, een buurvrouw met wie ik sinds mijn ziekzijn een mooie vriendschap heb, gebaseerd op medeleven en stilte, gebaseerd op elkaar steunen in moeilijke tijden...zij was er zomaar, uit het niets, toen ik ziek was. En toen haar man overleed, was ik er zomaar, met mijn kaartjes, mijn bloemen, en weet je dit is waar het om gaat in het leven, aandacht voor de ander, aandacht voor elkaar....en vandaag was weer zo'n dag, met aandacht voor mijn vader, een dag met een gouden randje. Met mooie gesprekjes met medebewoners in de Samaritaan...ik kreeg bloemen van Bep, een bewoonster van het tehuis van mijn vader...gewoon, zo zei ze...omdat ze zich verbonden voelt met mij. Lief he...het leven is zo de moeite waard...morgen mooie oldtimers bekijken in de Voorstraat, ik heb er nu al zin in....
Dag, Anita

Mooi en puur...

En soms is het leven simpelweg mooi en puur! Dan ontmoet ik mensen die mijn coachee willen en kunnen zijn, en dat is eenvoudigweg genieten. Juist door het gesprek...en vandaag was weer zo'n dag. Een goede drukke volle dag bij Yarden, racen voor de foto samen met mijn Annemarie in Voorschoten. Een leuke en gekke foto voor Haagse Zaken Vrouwen, echt top volgens mij...het klopt helemaal! En toen dat mooie gesprek bij mij op kantoor...morgen alweer vrijdag. Beginnend bij OCW, en dan nog mijn begroting afmaken bij Yarden. Ik voel me zo rijk en trots en gelukkig....'liefde kun je alleen ervaren door haar te krijgen of te geven....' en dit is echt zoals ik het nu mag voelen!!! En eigenlijk realiseer ik me nu, dat liefde de rode draad door mijn leven is. Steeds weer heb ik het genoegen gehad om liefde tegen te komen, in welke vorm dan ook...en dat, alleen dat maakt me zo in- en in gelukkig!
Dag, geniet van je avond...Anita

Soms zijn het van die dagen....

Herken je dat...van die dagen dat je het gevoel hebt achter jezelf aan te lopen, na een nacht vol kramp, een mooie avond met Eveline aan de Vecht, een dag vol cijfertjes bij Yarden. Maar ook gesprekken over verzorging, slechte adem, wel of geen dropjes, kortom...een hoop gedoe...en de hele dag door, rende ik maar af en aan..toch wel weer wat meters gemaakt voor mijn gevoel. Samen met Ans een goede stap voorwaarts gezet...
en toen ik thuiskwam was het snel eten, want Annemarie is naar ouderavond en toen ik mijn mailbox opende, stonden er 54 mailtjes op mij te wachten, beetje veel, en met wat opschonen, blijven er zo'n stuk of 30 over die echt belangrijk zijn. En eentje daarvan was van een hele grote offerte, een aanbesteding eigenlijk, waar ik voor het eerst van mijn leven aan heb meegedaan....enne nee die aanbesteding hebben we niet gekregen, maar wel een aanbod om op basis van ons mooie programma met deze grote club te gaan samenwerken! En ik ben meer dan trots, ik glim gewoon, want dit gaat het verschil maken. Wij maken het verschil en dat was ook al zo bij mijn offerte voor dat Ministerie, ook daar mogen we meedoen...ongekend...en nadat ik mijn kameraden in dit traject heb gebeld en we een beetje gek hebben gedaan aan de telefoon, zit ik nu zomaar eventjes te genieten...en ga ik even afwassen. Want ja, het leven heeft ook zo zijn huiselijke kanten...en dan met een nespresso achter de krant, met een lekker stukje muziek...
Trots, en blij en trots en nog meer blij, eventjes zomaar de zon zien...tussen alle zorgelijke donkere wolken als het over mijn papa gaat! En wat zo fijn is, zaterdag gaat Jannie de hele dag met me mee...lief he...Kus, fijne avond Aniet

Hoezo Polen? Het is Tholen....

Welnu...en dan praat je over Polen en dan is het Tholen. Wel een beetje ver weg, maar voor iemand van Flakkee toch ook weer heel dichtbij. Wel een leuke opdracht, niet zo ingewikkeld, maar wel goed! Heb er zomaar zin in...coachend leidinggeven, situationeel leidinggeven, coachen, kunnen en durven delegeren...daar kan Anita wel wat mee!
Lekker even op kantoor en in de ruimte hier naast me wordt weer een prachtig schilderij gemaakt. Steeds weer ben ik apetrots op mijn Annemarie en op alles wat ze doet...geweldig!
Een dag bij Yarden doorgebracht, en dat was gewoon weer heel erg fijn! En nu bezig met van alles, morgen het grote interview voor Haagse Zaken Vrouwen, samen met Annemarie...spannend. Een prachtig blad, er wordt een foto gemaakt van ons beiden...leuk zeg!Ik hou jullie op de hoogte...morgenmiddag naar Amsterdam, het leven is druk en veelzijdig...
Liefs, Anita

Snelle update....

Gisteren was mijn vader enorm verdrietig, huilen, huilen en nog meer huilen. Hij had gedroomd dat hij alleen op de keukenvloer lag, hij kon mij niet bereiken, hij kon Els niet bereiken en hij ging dood....ach zo verdrietig. Hij wist niet zo goed meer waar hij was en wat er gebeurd was. En terwijl Annemarie en ik bij hem zaten en ik hem alles uitlegde kwam de zuster. En fysiek gaat het redelijk met hem. Dus mag hij naar huis. Vandaag of morgen,naar huis ik bedoel naar de Samaritaan. Hij mist nu zelfs de Samaritaan, kun je nagaan hoe hij zich voelt...
Dus heb ik de rolstoelbus geregeld. Eerst halen zij zijn rolstoel op en zij zijn vanmorgen om 10 uur in het Ziekenhuis en wij vertrekken er zo naar toe, om Pa te begeleiden. Ik ga mee in de rolstoelbus en Annemarie rijdt achter ons aan, of andersom dat zien we wel..
Wij zijn moe, maar slapen doen we later wel...nu richting Rotterdam.
Zo is iedereen weer bij.
Liefs, Anita en een fijne zondag!!!

Een momentje voor jezelf....met nespresso natuurlijk...

En dan is het zomaar zaterdagochtend...wakker worden zo rond half tien, het bed uit...een krantje, een kopje nespresso..en zomaar eens even niets. Ach wat een droom...wat een waardevol moment. Mijn leven de afgelopen week leek een soort race tegen de klok, een strijd die ging over het leven, het leven van mijn vader. Redt hij het wel...of niet. En een aantal mensen om mij heen, hebben aan hetzelfde euvel hun vader verloren, dus weer voel ik mij die mazzelaar...en terwijl ik dat voel, vraag ik mij ook wel af, of dit eerlijk is. Dit gevoel...want ook weet ik nu, dat ik besloten heb over te gaan tot deze operatie en dat mijn vader heel ongelukkig is als verlamde man...en ook zijn verpleeghuisarts vertelde mij gisteren aan de telefoon, dat dit door zijn hoofd speelt en dat hij hier graag nog eens met me over van gedachten wil wisselen....Tja...wat een dilemma...
Zaterdagochtend, terwijl ik mooie rustige muziek draai, van een cd die 'afscheid' heet, vol met prachtige liedjes die horen bij loslaten...vanmorgen hebben Annemarie en ik, ter voorbereiding op ons interview volgende week voor het blad "Haagse Zakenvrouwen" een vragenlijst ingevuld. Leuk was dat...een van de vragen ging over ambitie en dromen. En als ik mijn ambitie en droom probeer te combineren, dan denk ik dat ik het liefst een huisje zou hebben op Lefkas, of daar een eilandje in de buurt, met een terrasje aan het water, een bootje erin en daar mijn werk zou doen, met een schilderende Annemarie op de veranda of in de tuin...en deze droom zal ik pas realiseren als mijn vader er niet meer is...of misschien wel nooit. Een andere ambitie die ik nog heb is om ooit ambtenaar van de burgerlijke stand te worden...lijkt me geweldig. In de voetsporen van mijn moeder...mooie taak lijkt me dat! Wellicht is deze droom dichterbij...dus wie helpt mij ooit op het juiste spoor. Ooit heb ik gesolliciteerd bij de Gemeente Wassenaar en Voorschoten. Van Wassenaar keurig bericht gehad, het kon niet, omdat ik niet woonachtig ben in Wassenaar. Van de gemeente Voorschoten nooit enige vorm van reactie mogen ontvangen...toch nog eens achteraan gaan...
Nu rust, eventjes niks, straks naar het ziekenhuis in Rotterdam, samen met Annemarie, en morgen weer...als het goed gaat mag Pa maandag alweer terug naar de Samaritaan...wat een bijzondere man!! Hoe sterk kun je aan het leven hangen, wat dat betreft lijkt het wel een herhaling, als ik kijk hoe mijn moeder gevochten heeft om bij ons te blijven, nu zie ik hetzelfde bij mijn vader...
Verder ga ik koken vanavond, en drinken we misschien zomaar een glaasje champagne...omdat...ja omdat we samen zijn, van elkaar houden, en dagelijks weer ervaren hoeveel warmte ons omringt, hoe mooi ons leven in elkaar steekt..en dank ik jullie allemaal weer voor jullie steun en liefdevolle aandacht de afgelopen week. Het was zo waardevol...
Oh ja...nog even iets leuks...maandag heb ik een gesprek over een module Coachend Leidinggeven voor een bedrijf in Polen of een Pools bedrijf in Nederland...ik snap er niks van, maar ik vind het superleuk...wordt vervolgd!
Anita, en ik wens jullie een prachtig weekend toe...

Anorisma's van 7 cm en nachtelijke operaties!!!

Tsjonge jonge...wat een nacht! En dan niet een nacht die je alleen in films ziet, maar een bloedspannende nacht in het Zuider Ziekenhuis in Rotterdam! Maar de uitkomst is goed, vannacht om 1 uur is mijn vader de OK op gereden, na uitgebreid en intensief onderzoek daaraan voorafgaand, en om kwart over vier vannacht kwam hij, nog in een slapende situatie weer terug de IC op...en haalden Arie en ik opgelucht adem. Hij was geopereerd, in een eigenlijk heel spannende situatie, want zijn anorisma (verwijding van de aorta) was groter dan 7 cm en daarop zat al een soort puist als het ware, wat erop leek dat er scheurtjes gingen ontstaan. Dus werkelijk een spannende race, want als deze zou zijn gescheurd, dan zou hij binnen 3 minuten zijn overleden...en wat doet de heer van Loon, die overleeft, ondanks eerdere negatieve berichten deze operatie...dus ik, die ongeveer liep te tollen door de gangen van het ziekenhuis van vermoeidheid, haalde opgelucht adem. En naast mij, Arie. Want gebroederlijk, gezusterlijk zijn wij vanaf het moment dat ik in Haarlem, gisteren om kwart voor zes een telefoontje kreeg met de vraag of ik direct de beslissing wilde nemen of hij wel/niet geopereerd ging worden, tot vanmorgen half vijf waren wij samen. En dat was meer dan goed!! Pa onderging allerlei onderzoeken, schreeuwde af en toe het hele ziekenhuis bij elkaar omdat hij pijn had, zodanig dat de anesthesist tegen ons zei 'wat een vent zeg, ik ben benieuwd hoe hij zijn nagels knipt' en wij met elkaar moesten lachen. En zo rond half een op de IC, ter voorbereiding op de operatie, toen Pa een lichtgevend iets aan zijn vinger had voor het zuurstof, toen stak hij opeens zijn vinger boven de dekens uit en zei 'dit is de vuurtoren van Ouddorp' welnu, dus tussen alles door, hebben we ook gelachen. En vanmorgen om vijf uur kwam ik thuis. Bekaf...en om zes uur hebben we 'lang zal die leven'gezongen want Roos is vandaag echt 13 jaar geworden. En toen ben ik weer in mijn bed gerold tot net...nu snel onder de douche en naar Amsterdam.
Net gebeld met het ziekenhuis, Pa gaat straks van de IC af, richting Vaatchirurgie.
Hij ligt in het Zuider Ziekenhuis/Maasstad Ziekenhuis, Groene Hilledijk 315, 3075 EA Rotterdam. Een paar dagen en dan gaat hij weer terug naar Flakkee...
wordt vervolgd. Liefs, Anita