Gisteren zat ik maar mooi in de file van de dag, de A1....

En gisteren was een intensieve dag. Met een prachtige herdenking bij Yarden voor onze Rob...ingewikkeld. Ik kwam heel vroeg mijn uitvaartcentrum binnen en ben naar Rob toegegaan en ik heb zomaar tegen hem staan praten...want onze samenwerking was pas net begonnen...en we hadden plannen, mooie plannen. Om je plannen te kunnen realiseren, heb je mensen nodig zoals Rob, mensen die erin geloven en met je mee willen op jouw reis...en gisteren om negen uur, kwamen er veel mensen bij Yarden, mensen die vrij waren, mensen die nachtdienst hadden gehad en met elkaar hebben wij Rob herdacht. En zijn uitvaart voorbesproken...a.s. donderdag om half drie zullen wij op onze wijze, in opdracht van zijn lieve vriendin Ciska, afscheid van hem nemen....
En na een intensieve dag, waar ik een prachtig boeket kreeg van Hannie, omdat ze mij zo'n sterke vrouw vindt, lief he...reed ik weg, op weg naar Almere, ik zou daar bij iemand op bezoek gaan, die ziek is...en ik draaide vrolijk de file in, de file van de dag, hoorde ik op de radio, de A1, ik heb geloof ik anderhalf uur stil gestaan...en na een goed gesprek in Almere, was ik zo rond kwart voor negen weer thuis...
Vandaag is mijn rustige dag, ik ga een dagje college geven in Amsterdam. Heerlijk, Projectmanagement....een dagje met de trein, leuk altijd om interactief bezig te zijn met mensen die bewust kiezen om naast hun werk te willen leren, geweldig vind ik dit...dus ik geniet, en groet jullie vanuit Amsterdam. Heb een mooie dag....hier een mooie vraag, de kernvraag voor vandaag : reageer je op de vraag of raakt de vraag jouw kern? Kun je een project verbinden met datgene wat voor jou belangrijk is...volgens mij wordt het wel weer een 'Anita-dagje'...
Dag, Anita

Leven en dood, het ligt zo dicht bij elkaar....

Dit weekend was een bijzonder weekend, intens, mooi en zo contrasterend. Rob, die ons ontvallen is, een hele zaterdag bij mijn vader, die in- en in verdrietig was. Hij huilde bijna de hele tijd, en terwijl ik naast hem zat, legde hij steeds snikkend zijn hoofd tegen me aan...omdat hij zich realiseerde dat dit het is, niet meer en niet minder. Ook vertelde ik hem over Rob, en dat hij pas 55 jaar jong is...en ook daarom huilde hij. De tranen zaten in mijn keel, en af en toe liepen ze over mijn wangen. Mijn collega's hielden zich kranig in een ongelooflijk druk weekend, hield een ieder zich op de been...en hielp men elkaar waar mogelijk. Prachtig, collegialiteit ten voeten uit...en gisterenavond waren wij bij Lenneke, een vriendin van Annemarie die 50 is geworden...dus je leeft het leven, en je staat stil bij het afscheid van Rob, en al die emoties lopen door elkaar heen...
Vandaag een dag waarin, tussen de mails en telefoontjes door, wij opruimen samen, het huis op orde brengen...dingen uitzoeken, en straks met de meisjes naar Reynaud, om weer een moment te vieren met elkaar, zijn verjaardag...met symbolische kadootjes...
En terwijl ik dit schrijf voel ik de intensiteit van het leven meer dan ooit...
Anita

Eerbetoon aan Rob, onze collega....

En vanmorgen is Rob overleden, een van mijn huidige collega's bij Yarden, slechts 55 jaar, hij begon als drager, maar werd door zijn inzet en onze persoonlijke band, steeds meer ingezet, zo stond hij er om condoleances te begeleiden, zo hielp hij in de huishoudelijke dienst, zo reed hij glimmend en plechtig de rouwauto's...Rob, als hij er was, bracht hij me koffie, omdat hij voor me wilde zorgen...zijn hoop was Yarden aan de Zijlweg, na een lang verdrietig leven..zijn vriendin was bij me, zijn fotoboek over vroeger ligt nog op mijn kamer, hij nam me mee zijn hele leven door...omdat hij gelukkig was en me vertrouwde. Samen hadden wij een plannetje om op 13 november ons totale personeel te verrassen..hij en ik, we hadden een onderonsje en het was goed. Hij had zoveel verdriet wat hij met zich meedroeg...en nu, nu is Rob niet meer hier...en zit ik stil en verdrietig hier en heb ik zo contact met Johan,de collega die de uitvaart van Rob zal verzorgen, zal leiden, om te kijken hoe ik Johan kan ondersteunen bij dit grote verdriet...dag lieve Rob, wij zullen je missen, en ik zeker...
Anita

Duizend wegen naar evenwicht...

En vanmorgen kreeg ik zomaar een cadeautje van een externe uitvaartondernemer, die bij ons Opbaarkamers huurt...zo lief, een boekje 'duizend wegen naar evenwicht' met daarin geschreven 'Lieve Anita jij brengt levensvreugde bij Yarden en heel veel evenwicht en harmonie....' wat mooi he...
Een mooie spreuk 'levenskunst is weten vast te houden en los te laten'....een mooi weekend gewenst. Morgen ga ik samen met Annemarie naar mijn lieve vader...liefs, Anita

Een gekke dag....

En zomaar had ik wat leuks geschreven, over deze dag, een dag die soms wel en soms helemaal niet leuk was. Ik ergerde me aan het verleden, aan fouten die gemaakt zijn en effect hebben op mijn begroting voor 2011. Fouten die door voorgangers, of anderen gemaakt zijn, dus ging het eigenlijk over niet de regie hebben...niet in control zijn...ofzo...en deze dag eindigde met een prachtig coachgesprek in IJsselstein. Zomaar heel mooi...en op weg naar huis een uur lang telefoneren met Els. Over mijn vader, voor wie Annemarie een prachtige set weer heeft gekocht, mooi paars, een trui met overhemd en in gedachten zie ik hem al voor me...mijn lieve vader met zijn grijze haren, weer mooi aangekleed en ondanks zijn handicap nog zo leuk...maar hij eet niet zo goed...als hij niet beter gaat eten, krijg hij een maagsonde...maar ach, wat zeur ik. Iemand in onze nabijheid heeft deze week afscheid genomen van haar vader. Een vrouw hier uit het dorp heeft al na een half jaar weer opnieuw kanker gekregen, mijn ex-collega is vorige week begraven. Dus ik, ik zeur niet, ik geniet, ik ben zo'n mazzelaar. Ik heb mooi werk, mooie collega's, en ik ben gezond. En bovenal, heb ik hier in de kamer, drie prachtige vrouwen, mijn eigen vrouw en zomaar twee 'bonusmeiden' dus ik ga gauw, naar hen toe! Een fijne avond nog, en liefs, Aniet

Zou ik zomaar houden van het woord 'prachtig'???

Mondelinge examens afnemen bij de STOAS Hogeschool in Den Bosch!!!

Wat heb ik toch een prachtig leven! Mag ik zomaar tussendoor bij vier jonge mensen een mondeling examen afnemen, mensen die aan de vooravond staan om aan het werk te gaan als docent voor MBO-studenten! En vandaag ging het over visie, over jouzelf, over normen en waarden en jouw verbinding met de maatschappij. Een prachtige dag, ik mocht samenwerken met zomaar weer een prachtige vrouw. Vanmorgen waren wij nog vreemden voor elkaar en na vier kandidaten was er een prachtig contact! Veel gedeeld, veel geleerd, en geloof me, ook dit zal weer een vervolg krijgen. Ondertussen een aantal prachtige mails in mijn mailbox, mails die gaan over de waarde van vriendschap, over de dingen die mensen met mij en ik met mensen doe! En lieve mensen, wat is het leven dan toch interessant en meer dan dat, intens en mooi!
Nu zit ik op kantoor, bel ik wat, en heb ik ook zomaar eens even tijd om met een vriendin straks van gedachten te wisselen! Geweldig...Aniet geniet! En tussen de bedrijven door, maak ik afspraken voor mijn vader, om voor controle nog een keer een scan te laten maken. En ook voor mijzelf maak ik afspraken, met het LUMC voor mijn jaarlijkse controle. Gek eigenlijk, hoe ver mijn ziek zijn alweer achter me ligt...mijn 'nieuwe' collega's lezen mijn boek...en de reacties zijn warm en waardevol. En vanavond ben ik lekker thuis bij Annemarie, lekker eventjes niks...op tijd naar bed....samen een glas wijn drinken...genieten dus!
'mooi zijn de stromen die komen uit de bron van het hart' dag! Anita