Herfstachtig weer...

En als het weer is zoals vandaag, staat heel Nederland gelijk weer stil...files, aanrijdingen en dus zit je in de auto, langer dan je lief is...de eerste werkdag van de maand! Nu lekker thuis, een trui aan en zomaar even samen zijn. Lekker eten met elkaar, heerlijk! Er loopt een hele leuke kerel hier door het huis, die de keukenkraan heeft vastgezet en die de kraan in de badkamer aan het maken is. En ondertussen hou ik jullie eventjes op de hoogte van alles wat er gaande is. Vandaag heeft mijn vader met Els en de rolstoelbus een rondje gereden, langs zijn boerderij. Zijn reactie was mat en eenmaal terug in de Samaritaan, moest hij huilen...wat een tranen, wat een verdriet. Heftig he...verder, geen nieuws, een dagje lekker gewerkt. Morgenochtend controle in het LUMC, lang geleden alweer, dat ik daar was...gek gevoel. Terwijl om mij heen, zoveel mensen zijn, die kanker hebben of krijgen, of bezig zijn met chemo's...en ik, ik mazzelaar, moet alleen maar voor controle...
Ik hou jullie op de hoogte. Liefs, Anita

Weekend....

Lieve mensen, de afgelopen week, met het afscheid van onze Rob, was intensief, mooi en vooral ook ingewikkeld. Want met elkaar liepen we af en toe op eieren en dat kwam er ook wel een beetje uit...emoties en vooral vermoeidheid. Dit weekend was dan ook voor velen hard nodig, om weer een beetje bij te komen. En zeker voor mijzelf, want ik merk, dat het 'veel en zwaar'is. Mijn maatje Rob, die ik gewoon in mijn hart draag..en wiens foto we een prachtige plek gaan geven in ons uitvaartcentrum. Daarbij mijn vader, en alle zorg voor hem...gisteren was ik weer bij hem. Een mooie, emotievolle dag, veel tranen van zijn kant, maar ook van geluk denk ik wel...Arie en Noor die even bij hem kwamen, fijn om eventjes met zijn viertjes te zijn. Tante Anita en oom De, die ik ook eventjes heb bezocht, kortom...dat bijzondere familiegevoel was er zomaar eventjes...mijn vader wil weg, maar hij weet ook en dit werd gisteren weer bevestigd door de arts, dat hij niet 'goed' genoeg is om weg te kunnen, om elders te kunnen gaan wonen...en goede alternatieven voor de Samaritaan zijn er niet op Flakkee...dus, zoek je naar mogelijkheden om zijn leven te veraangenamen. Een weekendje weg, extra bezoekjes, leuke dingetjes...samen met hem doen. En wat lastig is, dat de hele wereld er zich tegen aan bemoeit...en dat doet me eigenlijk meer dan verdriet. Want geloof me, dat Arie en ik, en met ons de hele familie niets liever wil dan dat mijn vader gelukkig is. We zorgen ervoor dat hij er prachtig uitziet, dat hij mooie truien en overhemden heeft, Annemarie kun je natuurlijk met een gerust hart hierop zetten, hij heeft er nog nooit zo leuk en fris uitgezien wat kleding betreft dan nu het geval is. En voor het overige hebben we te accepteren dat hij is, wie hij nu is, een man die twee CVA's heeft gehad, die wisselend goed en minder goed is. Die nog steeds ondeugend is en kijkt naar vrouwelijk schoon...maar ook een man, die aan zijn laatste ingewikkelde levensfase is begonnen. En als wij met elkaar hem liefde, en aandacht geven. Vriendschappen als die van oom Koos, van zijn Els, van al die lieve mensen om hem heen, maken dat wij het met elkaar volhouden...ondanks het feit, dat de Samaritaan niet de meest optimale woonvorm is. Maar op Flakkee is momenteel geen alternatief voor hem...hoe graag ik hem ook naar Vroonlande zou willen hebben...dat is een brug te ver. En hij realiseert zich dit ook...en mijn verzoek is, of wij allemaal het hierbij willen laten...dan wordt hij hier ook rustiger onder zelf...dank jullie wel! Want hij begint over Vroonlande, als wij erover beginnen en als wij zeggen, net als gisteren de arts dit deed, dat dit een brug te ver is, dat hij nog 'beter' moet worden, dan realiseert hij zich dit...
Mijn lieve vader...gisteren was eigenlijk wel een bijzondere dag, we ontmoeten allerlei mensen die op bezoek waren, mensen van Rumpstad, mensen van Flakkee, die ik vaag kende, hij voelde aan een dikke buik van een meneer en moest lachen...hij zag leuke dames voorbij komen en lachte weer, en hij was zo blij met ons samenzijn...en ik dus ook. Liefs, de zondag is mooi en rustig begonnen...de koffie is heerlijk! We gaan ontbijten...
Anita

Hoe trots kun je zijn als mens.....

Gisteren was de crematieplechtigheid voor Rob. En vanaf de Zijlweg, waar ons Uitvaartcentrum is, tot aan het einde van deze plechtigheid was het prachtig...een erehaag van collega's in het Yarden uniform, met allen een witte roos in de hand, de bloemenauto en de auto waarin Rob lag, met naast hem de vijf dragers, de missing man constructie,en deze stoel liep als het ware tussen een haag van collega's ...prachtig. Daarna liepen wij als collega's voor Rob uit, daarachter Rob en zijn familie...bij de aula, stonden wij als collega's met de bloemstukken in onze handen gereed..en weer werd Rob door deze haag gedragen door zijn zes collega's nu.
In de kerk mooie muziek en mooie verhalen over wie Rob was, een veelzijdig en kleurrijk mens is ons ontvallen. Emoties mochten er zijn en ik was trots meer dan trots op Yarden...op mijn team. Prachtig werkelijk waar...
Gisterenavond was ik enorm moe, toen ik rond half zeven naar huis ging. Het was druk op de zaak, we hadden woensdag 10 meldingen op 1 dag...ongekend. En dus veel condoleance begeleiding, veel mensen die op bezoek kwamen bij Yarden...prachtig.
Eenmaal thuis, had Annemarie heerlijk gekookt...en zijn we lekker vroeg gaan slapen, een heerlijk glas wijn gedronken...genieten!
Vanmorgen naar Amsterdam en vanmiddag lekker in Voorschoten, lunchen met Iwan, een oude klant van me van vroeger, van Rijkswaterstaat. Deze meneer is ondertussen al gepensioneerd...lijkt me leuk. Hij kwam via LinkedIn weer op mijn pad...leuk, dan wat rommelen en ik ga nieuwe schoenen kopen. Heerlijk...in Wassenaar.
Liefs, Anita

Gisteren zat ik maar mooi in de file van de dag, de A1....

En gisteren was een intensieve dag. Met een prachtige herdenking bij Yarden voor onze Rob...ingewikkeld. Ik kwam heel vroeg mijn uitvaartcentrum binnen en ben naar Rob toegegaan en ik heb zomaar tegen hem staan praten...want onze samenwerking was pas net begonnen...en we hadden plannen, mooie plannen. Om je plannen te kunnen realiseren, heb je mensen nodig zoals Rob, mensen die erin geloven en met je mee willen op jouw reis...en gisteren om negen uur, kwamen er veel mensen bij Yarden, mensen die vrij waren, mensen die nachtdienst hadden gehad en met elkaar hebben wij Rob herdacht. En zijn uitvaart voorbesproken...a.s. donderdag om half drie zullen wij op onze wijze, in opdracht van zijn lieve vriendin Ciska, afscheid van hem nemen....
En na een intensieve dag, waar ik een prachtig boeket kreeg van Hannie, omdat ze mij zo'n sterke vrouw vindt, lief he...reed ik weg, op weg naar Almere, ik zou daar bij iemand op bezoek gaan, die ziek is...en ik draaide vrolijk de file in, de file van de dag, hoorde ik op de radio, de A1, ik heb geloof ik anderhalf uur stil gestaan...en na een goed gesprek in Almere, was ik zo rond kwart voor negen weer thuis...
Vandaag is mijn rustige dag, ik ga een dagje college geven in Amsterdam. Heerlijk, Projectmanagement....een dagje met de trein, leuk altijd om interactief bezig te zijn met mensen die bewust kiezen om naast hun werk te willen leren, geweldig vind ik dit...dus ik geniet, en groet jullie vanuit Amsterdam. Heb een mooie dag....hier een mooie vraag, de kernvraag voor vandaag : reageer je op de vraag of raakt de vraag jouw kern? Kun je een project verbinden met datgene wat voor jou belangrijk is...volgens mij wordt het wel weer een 'Anita-dagje'...
Dag, Anita

Leven en dood, het ligt zo dicht bij elkaar....

Dit weekend was een bijzonder weekend, intens, mooi en zo contrasterend. Rob, die ons ontvallen is, een hele zaterdag bij mijn vader, die in- en in verdrietig was. Hij huilde bijna de hele tijd, en terwijl ik naast hem zat, legde hij steeds snikkend zijn hoofd tegen me aan...omdat hij zich realiseerde dat dit het is, niet meer en niet minder. Ook vertelde ik hem over Rob, en dat hij pas 55 jaar jong is...en ook daarom huilde hij. De tranen zaten in mijn keel, en af en toe liepen ze over mijn wangen. Mijn collega's hielden zich kranig in een ongelooflijk druk weekend, hield een ieder zich op de been...en hielp men elkaar waar mogelijk. Prachtig, collegialiteit ten voeten uit...en gisterenavond waren wij bij Lenneke, een vriendin van Annemarie die 50 is geworden...dus je leeft het leven, en je staat stil bij het afscheid van Rob, en al die emoties lopen door elkaar heen...
Vandaag een dag waarin, tussen de mails en telefoontjes door, wij opruimen samen, het huis op orde brengen...dingen uitzoeken, en straks met de meisjes naar Reynaud, om weer een moment te vieren met elkaar, zijn verjaardag...met symbolische kadootjes...
En terwijl ik dit schrijf voel ik de intensiteit van het leven meer dan ooit...
Anita

Eerbetoon aan Rob, onze collega....

En vanmorgen is Rob overleden, een van mijn huidige collega's bij Yarden, slechts 55 jaar, hij begon als drager, maar werd door zijn inzet en onze persoonlijke band, steeds meer ingezet, zo stond hij er om condoleances te begeleiden, zo hielp hij in de huishoudelijke dienst, zo reed hij glimmend en plechtig de rouwauto's...Rob, als hij er was, bracht hij me koffie, omdat hij voor me wilde zorgen...zijn hoop was Yarden aan de Zijlweg, na een lang verdrietig leven..zijn vriendin was bij me, zijn fotoboek over vroeger ligt nog op mijn kamer, hij nam me mee zijn hele leven door...omdat hij gelukkig was en me vertrouwde. Samen hadden wij een plannetje om op 13 november ons totale personeel te verrassen..hij en ik, we hadden een onderonsje en het was goed. Hij had zoveel verdriet wat hij met zich meedroeg...en nu, nu is Rob niet meer hier...en zit ik stil en verdrietig hier en heb ik zo contact met Johan,de collega die de uitvaart van Rob zal verzorgen, zal leiden, om te kijken hoe ik Johan kan ondersteunen bij dit grote verdriet...dag lieve Rob, wij zullen je missen, en ik zeker...
Anita

Duizend wegen naar evenwicht...

En vanmorgen kreeg ik zomaar een cadeautje van een externe uitvaartondernemer, die bij ons Opbaarkamers huurt...zo lief, een boekje 'duizend wegen naar evenwicht' met daarin geschreven 'Lieve Anita jij brengt levensvreugde bij Yarden en heel veel evenwicht en harmonie....' wat mooi he...
Een mooie spreuk 'levenskunst is weten vast te houden en los te laten'....een mooi weekend gewenst. Morgen ga ik samen met Annemarie naar mijn lieve vader...liefs, Anita