Netwerken, boeken en landelijke pers....

Lieve mensen...een beetje in afwachten van veel sneeuw, zit ik zomaar thuis, samen met Annemarie, een glas sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland en dan komt er een telefoontje...er volgt landelijke publiciteit...wordt vervolgd, 't komt via mijn netwerk. En trots en blij ben ik op voorhand al...en mijn Annemarie heeft een publicatie, een presentatie in een prachtig boek 'Amateurkunst in beeld - kunstenaars met gouden randje'met ISBN-nummer 978-90-70655-730. Dus op de een of andere manier lijkt er een flow te onstaan, die waarachtig en mooi is. En ik, ik zou zomaar willen dat mijn surprise net zo in de flow zat, als de rest van mijn bestaan...maar helaas, dat lukt dus niet. Het is simpelweg knippen, plakken en daar blijft het bij...het hele kado lag onder mijn bed, en of het nu kwam door de kou...alles had losgelaten, wat een gedoe...ik hoop maar dat de ontvanger a.s. zaterdag mij wil vergeven, of eigenlijk zich realiseert, dat de intentie erachter echt gemeend is. En nu, vanavond, een beetje glimmend van trots...ga ik zo naar bed. De wekker heel vroeg, een overleg bij Yarden, wat gesprekken...een ontmoeting met iemand uit een ver verleden en een bezichtiging voor mijn huis...wow wat kan er veel gebeuren..en nu maar hopen dat de sneeuw niet al te gekke dingen met zich mee kan brengen. Morgen heel vroeg de weg op..richting Yarden. Een prachtig filmpje bekijken over uitvaarten met fakkels in de avonduren, publiciteit voor de website...ik laat het jullie nog zien. Voor nu, slaap zacht, Anita

Een lange dag...en een hele lange file....

Gisteren begon met een prachtige ochtend bij Yarden. Een gesprek met Sabrina, de directeur..en dit is zo inspirerend. Leuk! Daarna eventjes lang mijn eigen kantoor, en toen een ontmoeting bij OCW, met Marike...bijzonder, want onze levens raken elkaar steeds....zo was bij een weekend, als vrijwilligster voor Kinderen achter de regenboog. En daar was ook Bart, een van mijn medewerkers van Yarden....en daarna schoof ik in een hele lange file richting Rotterdam, ruim twee uur, over ca. 20 km...stapvoets rijdend, soms wat glibberig...maar ik was op tijd...en pas om 23.00 uur weer thuis...de straat is wit, prachtig die sfeer. Maar vanmorgen worden alle afspraken die ik had staan gecanceld. En dus zit ik nog eventjes thuis...aan de koffie en de krant, voordat ik de reis ga beginnen richting Yarden...een reis die weer spectaculair zal zijn. En dat is het enige minpuntje aan de winter, die gladheid, het feit dat je dagelijks de weg op moet...een eind moet rijden...maar verder, prachtig...ik hoop dat iedereeen geniet van de sneeuw...van de mooie vergezichten. Doe een dikke jas aan, en geniet...
Anita

Weekend vieren....en mijn nieuwe bril

Na een intensieve week, met een afsluiting die klonk als een klok, de dames van Authentiek Vrouwelijk Leiderschap hebben Yarden Kennemerland bezocht vrijdagmiddag. En na een prachtige uitleg door onze benjamin, Florian, en aansluitend door Erika...werd het een geweldige ervaring. Indrukwekkend om te zien, met welk een bezieling de mensen van Yarden vertellen over hun werk. Eindigend bij Sanz in Heemstede, absoluut de moeite waard, voor een lekker 'snoeperij diner' met daarbij natuurlijk een glas Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland...en op weg terug naar huis, nog heerlijk nagenieten en napraten met mijn vriendinnetje en dorspgenoot Carine...zomaar een feestje, een feestje wat we over twee maanden weer gaan herhalen...
En zaterdagochtend bleven Annemarie en ik wat langer in bed, heerlijk...en na wat boodschapjes, vertrok ik naar mijn papa...en Annemarie bleef hier, voor Rosanne, omdat het soms zomaar belangrijk is dat een moeder in de buurt is...en wij ontmoeten elkaar gisterenavond in Amsterdam, waar wij met onze vrienden Arie en Fransje lekker gingen eten. Heerlijk gewoon, deze mensen ken ik al zo lang...en wij hebben al zoveel met elkaar gedeeld, en nog steeds is het heerlijk samenzijn. Wandelend door de stad Rotterdam, waar zij werkelijk in het hartje wonen, en genieten van elkaar en alle geneugten die daarbij horen. Vanmorgen gewoon in bed gebleven, want als je je voet buiten het dekbed steekt, voel je dat het buiten vriest...dat het koud is, dat de winter is begonnen. De maand december staat voor de deur...een maand die bol staat van de feesten en het samenzijn.
Gisterenmiddag was ik weer bij mijn vader...en ons samenzijn, is altijd weer bijzonder. Het heeft een intensiteit, die prachtig is...laatst zei hij'er zijn niet veel vaders die zo met hun dochter omgaan' vaak zitten we hand in hand. Of legt hij zijn hoofd tegen mijn schouder...want dat voelt hij zich veilig, zo geeft hij aan...ach, wat voor woorden wil ik hier nog aan toevoegen...het beeld zegt genoeg toch?
En nu tijd voor de surprise...brrrr...ik ben daar niet zo van. Het gedicht gaat meestal wel beter en weet je wat zo frustrerend is, in mijn hoofd wordt mijn surprise altijd prachtig en in de werkelijkheid is het vaak een slap aftreksel van mijn idee...knippen, plakken, frutselen...het is geloof ik niet zo mijn ding...maar wie weet...
En terwijl ik dit alles schrijf, luister ik naar de cd Hold on tight van Solomon Burke en de Dijk..prachtig...My Rose saved from te street....heerlijk, beetje jazzy, beetje swingen...een fijne zondag!
Liefs, Anita

Zomaar....een rustige avond voor de boeg....

En vandaag kregen Annemarie en ik een boekje, wat ik al twee keer heb mogen ontvangen...de eerste keer kreeg ik dit boekje van Neelie Kroes, de tweede keer van Nicolien uit Amerika (de zus van Els) toen ik ziek was, en nu vandaag kregen wij dit boekje van onze lieve buurvrouw Jeannette...en iedere keer krijg ik dit boekje, wat echt een prachtig boekje is, met een speciale boodschap...en weet je, dit boekje wil ik wel honderd keer krijgen...want het is zo prachtig 'mijn dinsdagen met Morrie' van Mitch Albom. Dus wil je ooit iemand iets heel bijzonders geven...koop dan dit boekje, het is zo prachtig...zo intens, zo vol wijsheid, zo'n mooi bijna spiritueel boekje...en alleen al door het ontvangen van zo'n boekje, voel je de rijkdom die het leven je te bieden heeft....
Deze buurvrouw heeft het afgelopen jaar haar geliefde, haar man, haar grote liefde verloren...en af en toe ontmoeten wij elkaar, een gesprek in de straat, een kaartje over en weer, af en toe breng ik haar een roos...en deze mevrouw was het ook, die zomaar stopte toen ik in 2007, of 2008 met mijn kale koppie op het bankje voor het huis zat en een praatje met me maakte...ik kende haar als die mevrouw met dat hondje...meer niet. En zo kan een simpel woord, een gebaar, je zoveel brengen...gewoonweg door er voor elkaar te zijn!
Vandaag moest ik ook nog even denken aan mijn moeder - oordeelloos aanschouwen - of nog mooier, 'oordeel niet verwonder je...' en ik dacht aan haar, omdat wij mensen zo ontzettend in staat zijn om de andere neer te sabelen met oordelen, met onze mening, met...terwijl ik mijzelf alleen maar afvraag 'als een mens van een mens houdt...is dat toch gewoon goed'....tja, maar het wordt wel ingewikkeld als het twee vrouwen zijn...want daar vinden we nogal vaak iets van. En dat is eigenlijk een beetje jammer toch...en ja, ik begrijp dat het wennen is, ik begrijp dat het ingewikkeld is, zeker als er kinderen bij zijn, maar liefde mag er toch gewoonweg zijn....
Wat een mooie dag...ik was bij mijn meneer in Tholen en daarna bij mijn liefste meneer op Flakkee, mijn vader....fijne avond...
Iedereen is weg, voetballen, turnen, kijken en ik geniet van muziek en de Libelle...wat een rijkdom!
Anita

Herdenken...en mooie teksten...

En gisterenavond was het zover, onder het genot van muziek, gespeeld op een echte Steinway door Alder Fuldner, waren wij gezamenlijk met een aantal nabestaanden bijeen om dierbaren te herdenken...een tekst die ik jullie niet wil onthouden, die door Erika werd voorgedragen. De tekst is geschreven door Hanna Lam :
De mensen van voorbij

De mensen van voorbij
wij noemen ze hier samen
De mensen van voorbij
wij noemen ze bij namen
Zo vlinderen zij binnen
in woorden en in zinnen
en zij wij even bij elkaar
aan het einde van het jaar.

De mensen van voorbij
zij blijven met ons leven.
De mensen van voorbij
zij zijn met ons verweven
In liefde, in verhalen
die wij zo graag herhalen
in bloemengeuren, in een lied
dat opklinkt uit verdriet.

De mensen van voorbij
zij worden niet vergeten.
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten.
Bij God mogen zij wonen
daar, waar geen pijn kan komen.
De mensen van voorbij,
zijn in het licht, zijn vrij.

Prachtig he...fijne dag, Anita

Bijzondere uitvaarten en een herdenkingsconcert....

Afgelopen week was een drukke week met mooie, bijzondere uitvaarten. En de meest bijzondere, misschien wel dit jaar, was een uitvaart met 100 fakkels, een avonduitvaart...bijzonder, plechtig, statig en nog meer woorden, om uit te drukken hoe dit was. Alles is gefilmd en wij zullen deze film voor pr-doeleinden mogen gebruiken....vandaag is er een intiem en klein herdenkingsconcert in mijn uitvaartcentrum in Haarlem. Vanaf 19.00 uur tot 21.00 uur...met prachtige klassieke pianomuziek, met veel kaarslicht en een gesproken woord...intens, klein en vol aandacht voor de nabestaanden die aanwezig zijn. Dus mocht er iemand zijn, die dit leest en die heel graag er bij wil zijn. Er zijn nog een paar stoelen vrij, en anders plaats ik er een paar stoelen bij. Binnenkomst vanaf 18.30 uur...Zijlweg 183 te Haarlem. Ik zal u persoonlijk van harte welkom heten....
En nu een zondag, met allerlei dingen te doen...een soort eindspurt naar het einde van het jaar toe. Gisteren een mooie en vooral rustige dag met mijn vader gehad...het lijkt alsof hij berust in de situatie. Alleen lastig is wel, dat hij nog steeds in de veronderstelling is, dat hij wel weer gaat lopen....en echt geloof me, hoe rustig hij ook is...hoe goed hij zich ook houdt...dat zie ik niet gebeuren en met mij niemand....ondertussen wordt het huis waar hij verblijft steeds meer gesloopt. Hij blijft volgens mij daar, totdat de eerste nieuwe vleugel gereed zal zijn en dan verhuist hij als eerste bewoner weer naar het nieuwe huis. Maar dit duurt zomaar nog 1,5 jaar...ondertussen geniet hij wel van de graafmachines, van het gedoe erom heen. Freek een van zijn oude 'buren' heeft de opdracht tot sloop gekregen, en mijn vader, als rechtgeaarde boer en buitenman, geniet van die grote machines, die zo stukken muur 'weghappen' zoals hij het noemt. Ik heb een keer samen met hem gekeken hiernaar. De saamhorigheid in zijn woonkamer, is groot. Gisterenavond hebben we met een aantal mensen bij elkaar gezeten...voor het naar bed gaan. Hij gaat vaak vroeg slapen, zeker als hij de hele dag bezoek heeft gehad. Dan is hij wel moe...veel mensen om hem (zeker als ze geen bezoek krijgen) slapen veel uren overdag. Hij niet, want hij krijgt wel bezoek...en dat is fijn en leuk!
Lieve mensen, ik ga aan de slag, de nespresso staat al klaar, Roosje is ook al wakker...de rest van het huis is nog heerlijk rustig! Een fijne zondag...Anita

de zon in mijn kantoor...

En dit weer, die lekkere kou...even op mijn eigen kantoor. De zon die naar binnen schijnt, en ondertussen telefoneren met Yarden en afspraken maken....heerlijk. Dit zijn van die dagen, die het leven zo lekker maken. De spreuk van de coachkalender is : 'de zin van het leven is zin in het leven' en volgens mij dragen we dit wel uit met elkaar! Zondagavond hebben wij zo'n prachtige surpriseavond mogen genieten...met champagne, sushi, goddelijke lekker eten en een overheerlijk gezelschap...tja, en weet je, dan glimlach ik en straal van oor tot oor! Want terugdenkend aan dit weekend, dat was een groot feest, geweldig bedankt! Hoe mooi kan het leven zijn...ik heb er nu alweer zin in! Deze week gaan we naar Night of the Proms en daar staat Grace Jones, van La Vie en rose....de hit, waar ik in vroeger tijden in prachtige haagse kroegen op heb gedanst en waar ik nu, anno 2010 met mijn Annemarie weer op dans.....
Heb een fijne dag! Anita