Pa van Loon.....

En vandaag, na een bizarre en drukke week, was ik alweer op tijd bij mijn vader. Hij zat in zijn roze trui, wat voor zich uit te staren toen ik kwam. Hij herkent dan mijn stem en gaat eerst altijd even verder met zijn eigen 'ding' en vanmorgen was dat een restje eten...welnu, toen dit op was, de servet rondom zijn hals verwijderd, kreeg ik een kusje van hem...En dan komt het moment, dat ik de tas ga uitpakken, zo'n ritueel wat bij ons hoort ondertussen, eierkoeken, bonbons van Odilia voor de andere bewoners, en de verzorgenden, een flesje wijn in een koeltasje, en een lekkere salade voor op zijn boterham. Alles opgeruimd, in de koelkast, en dan gaan we er vandoor samen. Dan rijden we door de lange gang naar de sombere, bijna verdrietige recreatiezaal. Dan wil hij bij de verwarming zitten en dan is het pas tien over een ofzo...en de klok tikt heel langzaam en dan duurt het erg lang, voordat het vijf uur is...En vandaag begon hij steeds maar weer over zijn begrafenis te praten. Over hoe het moest, zonder dominee, en over het graf van mijn moeder..en dat hij bij haar zou worden bijgezet. Ook moest ik iets zeggen en het mooie was, dat hij zei, je moet iedereen bedanken, maar ook jezelf...vertederend bijna. En daarna vroeg hij me huilend of hij een goede vader voor me is...want hij vindt, dat ik een goede dochter voor hem ben...een emotioneel gesprek. Mooi, intens en soms met een vrolijke toon. En de tijd die kroop voorbij...en op een gegeven moment zei ik 'pap zullen we heel eventjes lekker naar buiten gaan' dan kleed ik je helemaal dik aan, dan zet ik je muts op, je shawl om, je dikke winterjas en dan ga je even in de zon zitten met mij. Welnu, en van Els heeft hij een soort russische muts gekregen, dus de muts op en samen zitten in de zon. Heerlijk werkelijk...en toen we daar zaten, was dit voor hem de herinnering aan de zon van de wintersport...hij genoot...de foto's volgen. Ik ben niet zo handig met computers, telefoon etc. dus die staan op mijn telefoon en komen hier nog een keer op te staan...geweldig...mijn vader...een emotionele dag, genieten, maar ook voelen dat hij nadenkt over zijn leven. Bijzonder is ook, dat wij glimlachend constateerden dat hij en ik wel van vrouwen houden. En als hij dan lacht met dat schuine lachje van hem, dan vind ik hem zo vertederend...
Het lekkere is, dat ik tussendoor kan mailen, sms-en en soms zelfs wat werken, hij geniet van ons samenzijn. Houdt mijn hand vast, geeft me af en toe een kushand...en hoe simpel kan samenzijn met je vader dan zijn.
Nu, net zo simpel in mijn pyjama lekker thuis zijn, en straks op tijd naar bed...
Jullie allemaal, welterusten...Anita

Zomaar eventjes...

Van buitenaf komt de zon voorzichtig binnen, ik zit hier met vier dames en we hebben het over organisaties en informatieverschaffing in zo'n organisatie. Over communicatie en wat dit betekent...ik drink koffie, water en geniet zomaar.Van de rust, de stilte, het zijn...ondertussen komt er af en toe een mailtje binnen en glimlach ik. Want weet je, een mens kan zomaar intens gelukkig zijn. En zo voel ik me...door alles wat er is, wat er mag zijn. Gegeven door het leven...en dit wilde ik jullie even zeggen! Liefs, Anita

Vroege donderdag.....

En temidden van alle hectiek zijn er soms van die prachtige rustmomenten, een gesprek, een moment van samenzijn en dit zijn de 'pareltjes' die het leven zo mooi maken. En ik kan je niet vertellen, hoe hard ik dit nodig heb. Soms heb ik een gesprek in de auto en dan voel ik de rust over mij komen, dan ontspan ik...dan voel ik weer eventjes. Want mijn gevoel kan ik uitschakelen lijkt het wel, als het heel druk is. Ik zie in gedachten alweer wat mensen hun hoofd schudden...en ja, ik weet wel, dat dit niet goed is....
Ondertussen is het druk in Haarlem, bij mijn uitvaartonderneming. En ondertussen ben ik druk bezig met een soort van reorganisatie. Noodzakelijk, maar goed, intensief en veel werk. In gedachten wordt het plaatje steeds beter en duidelijker...de gesprekken hierover met directie en anderen krijgen steeds meer vorm. Afgelopen week had ik een 'herdenkingslunch'met nog drie dames, voor een gezamenlijke vriendin die 10 jaar geleden is overleden. En deze vriendin stond garant voor 'het leven leven, het leven genieten, een goed glas wijn en een heerlijke maaltijd' en als lokatie hadden wij Slangevegt in Breukelen uitgezocht. Een chique lokatie waar onder het genot van een glas wijn, ik een goddelijk lekkere twee gangen lunch mocht genieten. Bijzonder hoe ik de ene dag alleen maar bruine boterhammen met ham of worst eet, of soms nog minder en de volgende dag lunch in Slangevegt. Ach goed voor het lijf, want ik probeer dat lijf, ondanks mijn 51 jaar, ondanks de niet meer zo rechte en strakke vorm, wel ok te houden. Natuurlijk ook door de zonnebank, door de echte zon erop te laten schijnen, maar ook door er een beetje voor te zorgen. Ondertussen eten we veel fruit in Haarlem, want ik heb daar lekker wat kisten met fruit laten plaatsen, in plaats van drop, koek en rotzooi, eten we nu tomaatjes, mandarijnen en iedereen vindt het heerlijk. Genieten werkelijk!!
En zomaar op deze vroege donderdag heb ik eventjes rust, een dagje trainen in Rotterdam. Mijn laatste training overdag voorlopig, want ik heb dit een beetje on hold gezet, gezien alle ontwikkelingen rondom de uitvaartwereld. Een heel klein groepje...en op tijd naar huis. Morgen een kick off van een belangrijk project en voorafgaand heel vroeg nog eventjes naar Yarden toe...en dan is het weer zaterdag, en jawel...de dag van mijn vader. Het is zo gek, voor mij vliegt een week voorbij...voor hem kruipt een week voorbij. Zijn dagen zijn gevuld met zitten, gelukkig komt Els en krijgt hij veel aanloop. Gelukkig heeft hij contact met anderen in de woonkamer, maar toch...hoe vreselijk kan die laatste fase van je leven dan niet zijn. Gelukkig ga ik hem volgende week vrijdag halen. Dan komt hij met de rolstoelbus, samen met mij....voor een heel weekend naar Voorschoten. Dankzij Lineke en haar U Staat Centraal, wordt hij van vrijdag tot maandagmiddag hier vertroeteld en verzorgd. Komen mijn vriendinnen en ik hoop An's ouders, eventjes langs. Komt mijn broertje met dochterlief hier even een gezellige familielunch, of dunch of brunch genieten. Alles in het teken en ter ere van mijn Pa. Ik verheug me er net zo op als hij denk ik....en als hij niet kan slapen, ga ik bij hem op de bank slapen, zodat hij zich veilig voelt...net als ik ooit deed toen mijn moeders'laatste dagen aangebroken waren, dan sliep ik soms bij haar op de bank, om haar niet alleen te laten...en steeds weer moet ik denken aan die ene nacht. Die ene nacht dat zij mij nadat zij mij vier keer had wakker gemaakt, juist omdat ze niet kon slapen, weer wakker maakte en toen ik wakker was zei ze 'gezellig he Aniet, wij samen'...en met een glimlach, een herinnering aan mijn moeder, sluit ik het weer af. We zijn er weer, ik ben weer geraakt en bij mijn emotie. En iedere keer weer, ben ik dankbaar voor dit gevoel.
Lieve allemaal, of je me ziet, of niet, een fijne dag, succes als het druk is, volhouden en doorgaan, of we bellen, of we spreken elkaar. Voor nu, veel liefs Anita
PS...die Annemarie die heeft toch een prachtig schilderij gemaakt van...jawel van mijn kop! En als ik zeg kop dan denk ik aan de laatste woorden die mijn moeder tegen me zei, voordat zij haar ogen definitief sloot 'die kop van jou, die vergeet ik nooit' welnu, wat zou ze trots zijn op dit prachtige schilderij van mijn kop!!!!

Sleur met jou....

Terwijl deze avond bijzonder is geweest, bijzonder omdat ex-partners met kinderen, gewoon met elkaar in gesprek moeten blijven. En dit was zomaar het geval hier aan die keukentafel...en met een glas wijn, een luisterend oor voor elkaar, was het zomaar goed. En ik, als nieuwe derde 'ouder' mocht erbij zijn en het was gewoon goed. En nu draai ik Claudia de Breij, geweldig...'sleur met jou' sinds kort een van mijn lievelingsliedjes, en eigenlijk is dit zo'n leuk liedje...'sleur met jou...samen wakker worden, ergens eten, lekker eten en weer slapen, sleur met jou' en eigenlijk staat de eenvoud van deze tekst voor intensiteit...mooi he...
Vanavond kreeg ik een smsje van mijn broertje...voor zijn verjaardag had ik drie pannen gekocht bij Ikea. Gewoon zomaar drie pannen...en mijn broertje is een soort mallepietje (van Swiebertje) en hij houdt van alles, hij heeft de halve boerderij ingepakt en meegenomen, omdat een oude oom, of een oude tante ooit iets daar achter gelaten heeft. En je dit soort spullen toch niet weg kunt gooien, dus Arie, heeft werkelijk mijn jeugd in zijn huisje in Dordrecht ingepakt. Mijn boekjes van de lagere school, mijn witte weekendtas met een rood biesje, spulletjes van mijn moeder, welnu, mijn jeugd is nu verpakt in Dordrecht en als ik behoefte heb, kan ik daar nog een keer in terugkijken. En toen hij jarig was, vroeg hij drie nieuwe pannen van Ikea. Welnu en vanavond smste hij me dat hij zowaar vijf pannen had opgeruimd, en hier de drie nieuwe voor in de plaats had gezet. Dus op mijn simpele manier heb ik een bijdrage geleverd aan zijn ruimte, in een keukenkastje. En terwijl ik dit schrijf, hoor ik de laatste zin van 'sleur met jou'.....'ik weet niet wat liefde is, maar als ik hier zo naast je zit, dan denk ik....dit'. Dank je wel lief mens, dat je mij geattendeerd hebt op dit prachtige liedje. Ik ga lekker slapen...tot morgen weer. Liefs, slaap zacht allen!
Anita

Een zondag in januari 2011....

Lieve allemaal. Want steeds weer ben ik blij en verrast als ik me realiseer hoeveel mensen mij volgen. Mijn blog wordt veelgelezen en soms ook door 'onbekenden' en soms krijg ik een reactie op mijn blog die me blij maakt. En waar ik gelukkig van mag worden...dus dank je wel daarvoor, ook de reactie op mijn laatste stukje is voor mij van grote waarde en maakt me blij. Geluk lijkt soms oneindig...door liefde die ik mag ontvangen, door mooie gesprekken, door zomaar het besef dat ik nog volop mag leven en genieten. En in mijn leven laat ik mensen toe, zomaar omdat ik zielsveel van mensen hou. En soms voel ik mij intens geraakt door deze contacten. En ook daar ben ik zo dankbaar voor. Mijn lieve collega die me een medicijn aanreikt tegen mijn kramp. De medebewoners die leven met mijn vader...en hoe gelukkig ze zijn, als ze elkaar zien (en ze zien elkaar de hele dag). Ze zwaaien alsof ze elkaar vorige week voor het laatst gezien hebben. Een intensiteit, die me raakt. Een aantal dames daar, zoen ik iedere week. En met hen voer ik gesprekken over hele kleine dingen. En terwijl je daar zit in zo'n recreatieruimte realiseer je je, dat het drinken van een glas appelsap van 70 cent eigenlijk heel mooi kan zijn. Het is een soort 'landen' en terugkomen op aarde. Want waar het hier om gaat, is liefde en aandacht. Niet meer en niet minder. Aandacht voor elkaar. Ik neem altijd eierkoeken mee naar mijn vader, voor hem en zijn medebewoners. En iedereen geniet altijd van die eierkoeken, zo zacht als cake. Of bonbons van Odilia hier uit het dorp...goddelijk lekker en de mensen genieten. Soms moet je daarna hun kin schoonmaken, maar het is zo mooi om dit te mogen doen...
Gisterenmiddag kwamen Els en Jannie nog bij Pa langs. En zij hadden een gezellige lunch gehad samen, met een glas wijn erbij. En Pa wilde hen wat te drinken aanbieden en een appelsap, als je net aan de wijn hebt gezeten, is een soort 'klap in je gezicht'. En drank, verkoopt men daar niet. Maar daar hebben wij wat opgevonden. Altijd ligt er een fles sauvignon blanc koud, deze keer uit Chili en daar schrijf ik met viltstift op - meneer van Loon -. Hoeft eigenlijk niet, want niemand heeft daar wijn in de koelkast liggen, alleen deze meneer, mijn vader (glimlach). Dus ik die fles gehaald, vier glazen erbij en toen werd het heel bijzonder. Want Jannie(zus van Els) en ik genoten van wat wij mochten zien, twee mensen, die zielsveel van elkaar houden. Die eigenlijk niet van elkaar af konden blijven en samen emotioneel werden, juist omdat zij dit beiden voelden. Mijn vader wiens ogen oplichten en wiens arm slechts een beweging maakt, hij trekt Els naar zich toe, met een kracht waar nog zoveel liefde in zit. En hij zoent maar en hij zoent maar...en ondertussen kijkt hij naar mij en knipoogt. Ook Jannie en ik waren duidelijk geraakt door dit plaatje. En lieve mensen, met al dit soort mooie ervaringen, met zijn blijdschap over het weekend naar Voorschoten wat in het verschiet ligt, hoeft niemand zich zorgen te maken over mij. Want ook al ga ik iedere zaterdag naar hem toe...wie heeft dit soort intense momenten met zijn of haar vader van 81. Ook dit is weer zo'n proces waarin ik gelouterd word, net als tijdens mijn periode van ziek zijn. Het is landen, met twee benen terug op aarde komen. Het is liefde in optima forma. En volgens mij staat mijn leven bol van dit soort pracht ervaringen. Ik heb het leven zo lief, en het leven mij, lijkt het wel...
Gisterenavond naar mijn broer, Arie. Hij is de afgelopen week 54 jaar geworden. En aan de telefoon zei hij, dat hij dit nu echt wel als 'ouder worden' ervaard. Hij ziet er qua fysiek wel goed uit, geen buikje, een wat doorleefde kop, ja natuurlijk kan er nog van alles verbeteren, maar ja wie niet toch? Hij is eigenlijk wel heel leuk vind ik. Totaal anders dan ik ben. Een verzamelaar, een kerel die ongekend rookt (alle mensen in Haarlem glimlachen nu en weten hoeveel moeite ik hiermee heb), een jongen die niet altijd even optimistisch is, maar het is wel mijn broer. Meer heb ik niet. Een broer. Geen moeder meer hier op aarde. Een vader in de Samaritaan. En gelukkig nog twee lieve tantes, eentje dichtbij, tante Anita en eentje verder weg, maar mij zeker niet minder dierbaar, tante Tanneke. Daar horen ook nog mannen bij, Oom De en Oom Wim. Maar ja, ik heb en vraag me niet hoe dat komt, mijn hele leven al iets meer connectie met dames...tja, of het een afwijking is, mag jezelf bepalen. Voor mij voelt het als iets heel normaals en weet je het is wel fijn, want ik kan in ieder geval daarover met mijn vader goede gesprekken voeren. Zo zaten wij gisteren samen te praten, Pa en ik en hij was wat afwezig en opeens zie ik een glimlach op zijn gezicht en zijn ogen lichten op....jawel hoor, ik draai me om een zie een charmante jonge vrouw (schat in een jaar of 25) leuk gekleed..en jawel hij, en ik ook, zien het verschil! Heerlijk is dit.
Oh ja broerlief, het was gezellig bij hem. In zijn nieuwe huis, met lekkere door Noor gemaakte taarten, met hapjes en een glas wijn. En het allermooiste was om hem zo vrolijk en vrij te zien. Het is goed, dat hij, samen met zijn dochter, zijn eigen plek weer heeft. Het was goed...alleen die rook he. Toen ik thuiskwam ben ik gaan docuhen en mijn haar gaan wassen, wat smerig zeg. En nu zit ik met een soort diadeempje in mijn haar, omdat mijn haar alle kanten op staat, wel schoon is, dus duik ik zo de douche in, want Rosanne zou heel hard lachen en roepen 'Anita slaaphaar'.
Ik wens iedereen een prachtige zondag. Ik ga rustig wat werken en vanmiddag champagne drinken bij vrienden. Daarna 'boer zoekt vrouw' en dan naar bed. Een spannende mooie week ligt voor me, voor ons.
Ik wens zoveel...en eigenlijk zo weinig. Ik wens dat ik nog veel liefde met jullie mag delen, veel mooie gesprekken mag voeren. En ik wens eigenlijk ook dat ik nog heel lang met mijn vader mag zijn...en zijn ogen mag zien oplichten, als er een dame op zijn netvlies komt, die voor hem aansprekend en aantrekkelijk is. En gisterenavond zei Hans, een vriend van Arie, 'wat lijk jij toch op je vader...' en nu glimlach ik weer. Anita

Budha-bar muziek en mooie gesprekken...

Hallo! Ben ik weer eventjes..vrijdagavond, na een ongekend drukke en mooie week. Met een glas sauvignon blanc uit Nieuw-Zeeland, met prachtige budha-bar muziek op zit ik zomaar hier aan de keukentafel te schrijven. Vandaag was een intensieve dag, vroeg bij Yarden, lekker met Zucchero de dag beginnen, met zijn nieuwe cd Chocabeck. En dan met name het nummer 'someone else's tears'....ik zet dan deze muziek op, zo heel vroeg in de ochtend..en geniet dan eigenlijk intens van mijn plekje daar in Haarlem. En geleidelijk aan druppelt het personeel binnen...in die prachtige pakken. En dan drinken we een kop koffie, dan is er een gesprek. En deze dag begon al heel vroeg met een prachtig telefoongesprek, hoe intens kan het leven zijn...en vervolgens een overleg voor de openhaard....wederom een prachtige bijeenkomst. Waarom prachtig, omdat het leven bij Yarden en met de mensen van Yarden echt een verrijking is. Als we in staat zijn met elkaar om die excellente dienstverlening neer te zetten, waar wij zo prat op gaan, dan horen jullie nog veel van ons. Het artikel in de Telegraaf van Florian en Pien heeft veel reacties teweeg gebracht. Leuk...jonge mensen in de Uitvaartzorg. Ik kreeg bezoek van iemand, die interesse heeft in de uitvaartwereld, het regent sollicitanten, blijkbaar wil iedereen nu opeens in Haarlem werken. En eind van de dag, terug naar Den Haag, voor een coachgesprek. Geweldig...en dan voel ik de intensiteit van mijn leven. Nog even op kantoor zijn, nog eventjes een laatste telefoontje. Een brief op de bus...en daarna thuis eten. Ik geloof de tweede keer deze week. Lekker simpel, een geweldige bal gehakt, bloemkool, aardappeltjes en jus...heerlijk...nu nog even wat mailen, wat schrijven, wat dingetjes afronden. Dan The Voice...en volgens mij dan niet zo gek veel meer. Ik stort volgens mij dan simpelweg in...de week die voor me ligt, is vol en druk. Mooi en intens zoals dat heet...echt van die Anita woorden. Morgen lekker naar mijn vader toe...(mooie foto van hem en Els he..)en dan naar mijn broertje, hij is alweer 54 geworden...in zijn nieuwe huis in Dordrecht. Ik ben benieuwd. En zondagmiddag, een glas champagne drinken bij Nicolien en Frans. Leuk en gezellig...alweer zo lang geleden...!
Deze dag was mooi, veel mails, gesprekken, veel telefoontjes...druk en rommelig. Maar heerlijk...meestal is het zo, dat als je dag mooi begint, de hele dag prachtig wordt en dat was vandaag ook weer zo. Dag, veel liefs...tot snel!
Anita

Stroomversnelling en krampen....

'Ergens wacht er iets ongelooflijks om ontdekt te worden'
Carl Sagan mooi citaat he...soms krijg je zomaar een citaat toegestuurd, wat stof tot nadenken geeft. En dat nadenken, dat lijkt niet meer te stoppen...alles lijkt in een stroomversnelling te gaan, te komen. Veel gesprekken voer ik momenteel, intense, moeilijke, lastige en ondertussen stopt het hoofd niet meer. In de nacht, waarop ik normaal zou moeten slapen, strompel ik door het huis, met immense krampen, echt soms ieder half uur. Eruit, even lopen, staan mijn tenen, mijn voeten, mijn kuiten, mijn benen, soms mijn handen...nu ook al met autorijden. Ik snap er niks van, onder de zonnebank is het minder...volgens mij ben ik geboren voor de zon. De zon op mijn luie lijf...lijkt me heerlijk. Emigreren naar de warmte...ach als het aan mij ligt zou ik altijd zon willen voelen. Ik vind het heerlijk om bruin te zijn, dan ziet de wereld er gelijk een stuk gezelliger uit toch...vanmorgen reed ik weg, en hoorde ik de vogeltjes buiten. Heerlijk..lijkt wel voorjaar..
Ben zomaar even thuis...ga straks weer weg, maar zomaar even onder de zonnebank. Ik ben zo moe...van dat niet slapen, van dat hoofd dat niet stil staat. En soms is daar dan zomaar een emotie...nu eventjes genieten. Heerlijk...ik wens jullie een mooi moment toe. Liefs, Anita