Schilderij, medium, en ziekenhuiscontrole

Goedemorgen, op deze lekkere dinsdagochtend, na een hele lange nacht (vanaf half negen tot nu, met een korte onderbreking rond drie uur omdat ik klaarwakker was en van alles bedacht voor Yarden)zit ik zomaar nog aan de keukentafel. Een kopje nespresso, want zo dadelijk ga ik naar het LUMC, voor controle. Gisterenochtend was ik al lang in Haarlem rondom dit tijdstip, met mijn schilderij. Annemarie heeft werkelijk een prachtig schilderij gemaakt van mij...een schilderij van een serieus kijkende Anita. De reacties erop zijn overweldigend...en ik ben trots. Altijd al, wilde ik dat er een schilderij van mijn kop gemaakt zou worden. Maar nooit vond ik het beeld ok, ik hou niet zo goed op foto's. Kijk meestal een beetje appelig, of sullig soms zelf. En deze foto vind ik zelf heel mooi en het schilderij is echt geweldig. Kijk zelf maar...
Een afspraak met een medium, deze dame doet al veel voor Yarden en wil dit ook in mijn regio gaan doen. Zij kan iets met foto's...van levenden en overledenen...leuk vind ik dit soort dingen. Een soort nieuwsgierigheid, die me terug doet gaan naar mijn verleden. Toen ik zo rond de 25 was, bezocht ik af en toe een medium. En telkens weer kreeg ik de vraag 'wat kom jij doen' en telkens weer gaf dit medium aan, dat ik het zelf al wist of gezien had. Testje voor deze mevrouw...ik ben benieuwd, nuchter en benieuwd. Zo dadelijk even een checkup in het ziekenhuis, altijd toch, dat merkte ik gisteren maar weer, even spannend. Gisteren had ik het er met iemand over en toen pas voelde ik dat ik soms wel bang ben. Bang voor...ja voor wat, voor 50% kans op terugkeer. Gek is dat, terwijl mijn lijf sterk voelt en sterk is. Ik me goed voel...maar meer omdat ik eigenlijk nu zo heerlijk aan het leven ben. En ik zo geniet, van mijn werk, van de liefde, van het leven, van mooie contacten en hele intense gesprekken, en weet je, ik denk dat ik dit ook nog heb als ik 80 ben, want ook dan wil ik nog niet vertrekken hier. Maar nu zeker nog niet. Maar op dit soort momenten, denk ik ook altijd wel aan ma van Loon, voor haar kwam 4 x die rotziekte terug...tja, en soms lijk ik wel op haar en daar zit simpelweg die angst. Op 8 maart is hier het Voorschotense boekenbal en ik krijg een interview in de krant hierover, leuk he...lijkt me wel weer wat. Eens goed nadenken wat dan mijn boodschap is of zal zijn. Hangt ook van het gesprek af...
Lieve mensen, in een roerige tijd op het werk, merk ik dat er veel energie verspeeld wordt, door onduidelijke communicatie, door ruis op de lijn. In mijn trainingen heb ik het hier over, maar in mijn leven, zie ik dit teveel gebeuren. Jammer is dat...en zo niet nodig!Geniet van deze dag. Anita

Reflecteren....

Zondagochtend twintig voor tien...net wakker, niet meer goed kunnen liggen en dus eruit...wat boeken besteld 'Kanker, ongeloof etc.'omdat ik hier op 8 maart a.s. aanwezig ben bij het Voorschotens Boekenfeest, samen met nog 26 Voorschotense schrijvers. Getipt door Brigitte, en benaderd door de Bibliotheek. Leuk, een bijzondere manier om het nog eens te hebben over mijn boek...en eigenlijk is dit moment alweer zo lang geleden, realiseer ik me nu. Het ziek zijn, het niet meer kunnen lijkt verder weg dan ooit. En toch laat ik af en toe een foto zien van mijn zwaarste moment, of heb ik het er over, of kijk ik naar mijn voeten, mijn nagels die nog steeds niet de meest gezonde zijn. Of soms, net als nu of gisteren, dan voel ik onderin mijn rug, waar ooit tumoren hun best deden de boel klein te krijgen. Maar ook ben ik mij hiervan meer dan ooit bewust als ik mijn tante Tanneke van 85 spreek. Zij die ook een tumor in haar rug heeft, en toch weer rondloopt, of Tamara een vrouw hier uit het dorp, of Jan, mijn zogenaamde 'broer'die zo vreselijk ziek is. En steeds weer voel ik mij die vrouw die simpelweg 'mazzel' heeft gehad, en die weer gezond is, helemaal gezond...
En op dit soort momenten is het zo belangrijk om je te realiseren, dat je alles wat je bezig houdt uit moet spreken, naar diegenen die je dierbaar zijn. Om niks uit te stellen en te leven in het hier en nu. Je mag natuurlijk dromen en wensen hebben, maar hoe belangrijk is het, om nu te voelen, om zelf de regie te nemen en te genieten van het moment. Gisteren nog sprak ik over relaties tussen ouders en kinderen, en als zo'n relatie verschillend wordt ingevuld, is het zo belangrijk dat te benoemen naar elkaar. Omdat een ieder vanuit zijn eigen referentiekader leeft en voelt en denkt. Communicatie, les 1 bijna...en toch zie ik mijzelf ook hier nog gekke dingen doen. Denken vanuit een aanname...als er geen of niet snel genoeg een reactie komt, angst voor wat ooit komen kan...en zo nog veel meer. En zo rustig aan reflecterend op mijzelf deze zondagmorgen, realiseer ik me, dat ik, ondanks mijn 51, steeds weer veel te leren heb. Maar ook ben ik me ervan bewust dat ik nu leef, en voel en denk. En dat ik hier optimaal van geniet. En ook, dat ik destijds tegen mijn lieve moeder en nu tegen mijn vader, alles heb gezegd, dus als ik morgen een telefoontje krijg dan weet ik dat het goed is. Dan hoef ik me daar geen zorgen over te maken, ook dat mag er zijn. Zoals alles er mag zijn...alles wat ik nu voel en denk. De manier waarop ik nu leef en werk, want dat hoort zo bij mij...lekker zo reflecteren met een kopje nespresso erbij...genieten. Een mooie rustige zondag gewenst...liefs, Anita

Pa van Loon.....

En vandaag, na een bizarre en drukke week, was ik alweer op tijd bij mijn vader. Hij zat in zijn roze trui, wat voor zich uit te staren toen ik kwam. Hij herkent dan mijn stem en gaat eerst altijd even verder met zijn eigen 'ding' en vanmorgen was dat een restje eten...welnu, toen dit op was, de servet rondom zijn hals verwijderd, kreeg ik een kusje van hem...En dan komt het moment, dat ik de tas ga uitpakken, zo'n ritueel wat bij ons hoort ondertussen, eierkoeken, bonbons van Odilia voor de andere bewoners, en de verzorgenden, een flesje wijn in een koeltasje, en een lekkere salade voor op zijn boterham. Alles opgeruimd, in de koelkast, en dan gaan we er vandoor samen. Dan rijden we door de lange gang naar de sombere, bijna verdrietige recreatiezaal. Dan wil hij bij de verwarming zitten en dan is het pas tien over een ofzo...en de klok tikt heel langzaam en dan duurt het erg lang, voordat het vijf uur is...En vandaag begon hij steeds maar weer over zijn begrafenis te praten. Over hoe het moest, zonder dominee, en over het graf van mijn moeder..en dat hij bij haar zou worden bijgezet. Ook moest ik iets zeggen en het mooie was, dat hij zei, je moet iedereen bedanken, maar ook jezelf...vertederend bijna. En daarna vroeg hij me huilend of hij een goede vader voor me is...want hij vindt, dat ik een goede dochter voor hem ben...een emotioneel gesprek. Mooi, intens en soms met een vrolijke toon. En de tijd die kroop voorbij...en op een gegeven moment zei ik 'pap zullen we heel eventjes lekker naar buiten gaan' dan kleed ik je helemaal dik aan, dan zet ik je muts op, je shawl om, je dikke winterjas en dan ga je even in de zon zitten met mij. Welnu, en van Els heeft hij een soort russische muts gekregen, dus de muts op en samen zitten in de zon. Heerlijk werkelijk...en toen we daar zaten, was dit voor hem de herinnering aan de zon van de wintersport...hij genoot...de foto's volgen. Ik ben niet zo handig met computers, telefoon etc. dus die staan op mijn telefoon en komen hier nog een keer op te staan...geweldig...mijn vader...een emotionele dag, genieten, maar ook voelen dat hij nadenkt over zijn leven. Bijzonder is ook, dat wij glimlachend constateerden dat hij en ik wel van vrouwen houden. En als hij dan lacht met dat schuine lachje van hem, dan vind ik hem zo vertederend...
Het lekkere is, dat ik tussendoor kan mailen, sms-en en soms zelfs wat werken, hij geniet van ons samenzijn. Houdt mijn hand vast, geeft me af en toe een kushand...en hoe simpel kan samenzijn met je vader dan zijn.
Nu, net zo simpel in mijn pyjama lekker thuis zijn, en straks op tijd naar bed...
Jullie allemaal, welterusten...Anita

Zomaar eventjes...

Van buitenaf komt de zon voorzichtig binnen, ik zit hier met vier dames en we hebben het over organisaties en informatieverschaffing in zo'n organisatie. Over communicatie en wat dit betekent...ik drink koffie, water en geniet zomaar.Van de rust, de stilte, het zijn...ondertussen komt er af en toe een mailtje binnen en glimlach ik. Want weet je, een mens kan zomaar intens gelukkig zijn. En zo voel ik me...door alles wat er is, wat er mag zijn. Gegeven door het leven...en dit wilde ik jullie even zeggen! Liefs, Anita

Vroege donderdag.....

En temidden van alle hectiek zijn er soms van die prachtige rustmomenten, een gesprek, een moment van samenzijn en dit zijn de 'pareltjes' die het leven zo mooi maken. En ik kan je niet vertellen, hoe hard ik dit nodig heb. Soms heb ik een gesprek in de auto en dan voel ik de rust over mij komen, dan ontspan ik...dan voel ik weer eventjes. Want mijn gevoel kan ik uitschakelen lijkt het wel, als het heel druk is. Ik zie in gedachten alweer wat mensen hun hoofd schudden...en ja, ik weet wel, dat dit niet goed is....
Ondertussen is het druk in Haarlem, bij mijn uitvaartonderneming. En ondertussen ben ik druk bezig met een soort van reorganisatie. Noodzakelijk, maar goed, intensief en veel werk. In gedachten wordt het plaatje steeds beter en duidelijker...de gesprekken hierover met directie en anderen krijgen steeds meer vorm. Afgelopen week had ik een 'herdenkingslunch'met nog drie dames, voor een gezamenlijke vriendin die 10 jaar geleden is overleden. En deze vriendin stond garant voor 'het leven leven, het leven genieten, een goed glas wijn en een heerlijke maaltijd' en als lokatie hadden wij Slangevegt in Breukelen uitgezocht. Een chique lokatie waar onder het genot van een glas wijn, ik een goddelijk lekkere twee gangen lunch mocht genieten. Bijzonder hoe ik de ene dag alleen maar bruine boterhammen met ham of worst eet, of soms nog minder en de volgende dag lunch in Slangevegt. Ach goed voor het lijf, want ik probeer dat lijf, ondanks mijn 51 jaar, ondanks de niet meer zo rechte en strakke vorm, wel ok te houden. Natuurlijk ook door de zonnebank, door de echte zon erop te laten schijnen, maar ook door er een beetje voor te zorgen. Ondertussen eten we veel fruit in Haarlem, want ik heb daar lekker wat kisten met fruit laten plaatsen, in plaats van drop, koek en rotzooi, eten we nu tomaatjes, mandarijnen en iedereen vindt het heerlijk. Genieten werkelijk!!
En zomaar op deze vroege donderdag heb ik eventjes rust, een dagje trainen in Rotterdam. Mijn laatste training overdag voorlopig, want ik heb dit een beetje on hold gezet, gezien alle ontwikkelingen rondom de uitvaartwereld. Een heel klein groepje...en op tijd naar huis. Morgen een kick off van een belangrijk project en voorafgaand heel vroeg nog eventjes naar Yarden toe...en dan is het weer zaterdag, en jawel...de dag van mijn vader. Het is zo gek, voor mij vliegt een week voorbij...voor hem kruipt een week voorbij. Zijn dagen zijn gevuld met zitten, gelukkig komt Els en krijgt hij veel aanloop. Gelukkig heeft hij contact met anderen in de woonkamer, maar toch...hoe vreselijk kan die laatste fase van je leven dan niet zijn. Gelukkig ga ik hem volgende week vrijdag halen. Dan komt hij met de rolstoelbus, samen met mij....voor een heel weekend naar Voorschoten. Dankzij Lineke en haar U Staat Centraal, wordt hij van vrijdag tot maandagmiddag hier vertroeteld en verzorgd. Komen mijn vriendinnen en ik hoop An's ouders, eventjes langs. Komt mijn broertje met dochterlief hier even een gezellige familielunch, of dunch of brunch genieten. Alles in het teken en ter ere van mijn Pa. Ik verheug me er net zo op als hij denk ik....en als hij niet kan slapen, ga ik bij hem op de bank slapen, zodat hij zich veilig voelt...net als ik ooit deed toen mijn moeders'laatste dagen aangebroken waren, dan sliep ik soms bij haar op de bank, om haar niet alleen te laten...en steeds weer moet ik denken aan die ene nacht. Die ene nacht dat zij mij nadat zij mij vier keer had wakker gemaakt, juist omdat ze niet kon slapen, weer wakker maakte en toen ik wakker was zei ze 'gezellig he Aniet, wij samen'...en met een glimlach, een herinnering aan mijn moeder, sluit ik het weer af. We zijn er weer, ik ben weer geraakt en bij mijn emotie. En iedere keer weer, ben ik dankbaar voor dit gevoel.
Lieve allemaal, of je me ziet, of niet, een fijne dag, succes als het druk is, volhouden en doorgaan, of we bellen, of we spreken elkaar. Voor nu, veel liefs Anita
PS...die Annemarie die heeft toch een prachtig schilderij gemaakt van...jawel van mijn kop! En als ik zeg kop dan denk ik aan de laatste woorden die mijn moeder tegen me zei, voordat zij haar ogen definitief sloot 'die kop van jou, die vergeet ik nooit' welnu, wat zou ze trots zijn op dit prachtige schilderij van mijn kop!!!!

Sleur met jou....

Terwijl deze avond bijzonder is geweest, bijzonder omdat ex-partners met kinderen, gewoon met elkaar in gesprek moeten blijven. En dit was zomaar het geval hier aan die keukentafel...en met een glas wijn, een luisterend oor voor elkaar, was het zomaar goed. En ik, als nieuwe derde 'ouder' mocht erbij zijn en het was gewoon goed. En nu draai ik Claudia de Breij, geweldig...'sleur met jou' sinds kort een van mijn lievelingsliedjes, en eigenlijk is dit zo'n leuk liedje...'sleur met jou...samen wakker worden, ergens eten, lekker eten en weer slapen, sleur met jou' en eigenlijk staat de eenvoud van deze tekst voor intensiteit...mooi he...
Vanavond kreeg ik een smsje van mijn broertje...voor zijn verjaardag had ik drie pannen gekocht bij Ikea. Gewoon zomaar drie pannen...en mijn broertje is een soort mallepietje (van Swiebertje) en hij houdt van alles, hij heeft de halve boerderij ingepakt en meegenomen, omdat een oude oom, of een oude tante ooit iets daar achter gelaten heeft. En je dit soort spullen toch niet weg kunt gooien, dus Arie, heeft werkelijk mijn jeugd in zijn huisje in Dordrecht ingepakt. Mijn boekjes van de lagere school, mijn witte weekendtas met een rood biesje, spulletjes van mijn moeder, welnu, mijn jeugd is nu verpakt in Dordrecht en als ik behoefte heb, kan ik daar nog een keer in terugkijken. En toen hij jarig was, vroeg hij drie nieuwe pannen van Ikea. Welnu en vanavond smste hij me dat hij zowaar vijf pannen had opgeruimd, en hier de drie nieuwe voor in de plaats had gezet. Dus op mijn simpele manier heb ik een bijdrage geleverd aan zijn ruimte, in een keukenkastje. En terwijl ik dit schrijf, hoor ik de laatste zin van 'sleur met jou'.....'ik weet niet wat liefde is, maar als ik hier zo naast je zit, dan denk ik....dit'. Dank je wel lief mens, dat je mij geattendeerd hebt op dit prachtige liedje. Ik ga lekker slapen...tot morgen weer. Liefs, slaap zacht allen!
Anita

Een zondag in januari 2011....

Lieve allemaal. Want steeds weer ben ik blij en verrast als ik me realiseer hoeveel mensen mij volgen. Mijn blog wordt veelgelezen en soms ook door 'onbekenden' en soms krijg ik een reactie op mijn blog die me blij maakt. En waar ik gelukkig van mag worden...dus dank je wel daarvoor, ook de reactie op mijn laatste stukje is voor mij van grote waarde en maakt me blij. Geluk lijkt soms oneindig...door liefde die ik mag ontvangen, door mooie gesprekken, door zomaar het besef dat ik nog volop mag leven en genieten. En in mijn leven laat ik mensen toe, zomaar omdat ik zielsveel van mensen hou. En soms voel ik mij intens geraakt door deze contacten. En ook daar ben ik zo dankbaar voor. Mijn lieve collega die me een medicijn aanreikt tegen mijn kramp. De medebewoners die leven met mijn vader...en hoe gelukkig ze zijn, als ze elkaar zien (en ze zien elkaar de hele dag). Ze zwaaien alsof ze elkaar vorige week voor het laatst gezien hebben. Een intensiteit, die me raakt. Een aantal dames daar, zoen ik iedere week. En met hen voer ik gesprekken over hele kleine dingen. En terwijl je daar zit in zo'n recreatieruimte realiseer je je, dat het drinken van een glas appelsap van 70 cent eigenlijk heel mooi kan zijn. Het is een soort 'landen' en terugkomen op aarde. Want waar het hier om gaat, is liefde en aandacht. Niet meer en niet minder. Aandacht voor elkaar. Ik neem altijd eierkoeken mee naar mijn vader, voor hem en zijn medebewoners. En iedereen geniet altijd van die eierkoeken, zo zacht als cake. Of bonbons van Odilia hier uit het dorp...goddelijk lekker en de mensen genieten. Soms moet je daarna hun kin schoonmaken, maar het is zo mooi om dit te mogen doen...
Gisterenmiddag kwamen Els en Jannie nog bij Pa langs. En zij hadden een gezellige lunch gehad samen, met een glas wijn erbij. En Pa wilde hen wat te drinken aanbieden en een appelsap, als je net aan de wijn hebt gezeten, is een soort 'klap in je gezicht'. En drank, verkoopt men daar niet. Maar daar hebben wij wat opgevonden. Altijd ligt er een fles sauvignon blanc koud, deze keer uit Chili en daar schrijf ik met viltstift op - meneer van Loon -. Hoeft eigenlijk niet, want niemand heeft daar wijn in de koelkast liggen, alleen deze meneer, mijn vader (glimlach). Dus ik die fles gehaald, vier glazen erbij en toen werd het heel bijzonder. Want Jannie(zus van Els) en ik genoten van wat wij mochten zien, twee mensen, die zielsveel van elkaar houden. Die eigenlijk niet van elkaar af konden blijven en samen emotioneel werden, juist omdat zij dit beiden voelden. Mijn vader wiens ogen oplichten en wiens arm slechts een beweging maakt, hij trekt Els naar zich toe, met een kracht waar nog zoveel liefde in zit. En hij zoent maar en hij zoent maar...en ondertussen kijkt hij naar mij en knipoogt. Ook Jannie en ik waren duidelijk geraakt door dit plaatje. En lieve mensen, met al dit soort mooie ervaringen, met zijn blijdschap over het weekend naar Voorschoten wat in het verschiet ligt, hoeft niemand zich zorgen te maken over mij. Want ook al ga ik iedere zaterdag naar hem toe...wie heeft dit soort intense momenten met zijn of haar vader van 81. Ook dit is weer zo'n proces waarin ik gelouterd word, net als tijdens mijn periode van ziek zijn. Het is landen, met twee benen terug op aarde komen. Het is liefde in optima forma. En volgens mij staat mijn leven bol van dit soort pracht ervaringen. Ik heb het leven zo lief, en het leven mij, lijkt het wel...
Gisterenavond naar mijn broer, Arie. Hij is de afgelopen week 54 jaar geworden. En aan de telefoon zei hij, dat hij dit nu echt wel als 'ouder worden' ervaard. Hij ziet er qua fysiek wel goed uit, geen buikje, een wat doorleefde kop, ja natuurlijk kan er nog van alles verbeteren, maar ja wie niet toch? Hij is eigenlijk wel heel leuk vind ik. Totaal anders dan ik ben. Een verzamelaar, een kerel die ongekend rookt (alle mensen in Haarlem glimlachen nu en weten hoeveel moeite ik hiermee heb), een jongen die niet altijd even optimistisch is, maar het is wel mijn broer. Meer heb ik niet. Een broer. Geen moeder meer hier op aarde. Een vader in de Samaritaan. En gelukkig nog twee lieve tantes, eentje dichtbij, tante Anita en eentje verder weg, maar mij zeker niet minder dierbaar, tante Tanneke. Daar horen ook nog mannen bij, Oom De en Oom Wim. Maar ja, ik heb en vraag me niet hoe dat komt, mijn hele leven al iets meer connectie met dames...tja, of het een afwijking is, mag jezelf bepalen. Voor mij voelt het als iets heel normaals en weet je het is wel fijn, want ik kan in ieder geval daarover met mijn vader goede gesprekken voeren. Zo zaten wij gisteren samen te praten, Pa en ik en hij was wat afwezig en opeens zie ik een glimlach op zijn gezicht en zijn ogen lichten op....jawel hoor, ik draai me om een zie een charmante jonge vrouw (schat in een jaar of 25) leuk gekleed..en jawel hij, en ik ook, zien het verschil! Heerlijk is dit.
Oh ja broerlief, het was gezellig bij hem. In zijn nieuwe huis, met lekkere door Noor gemaakte taarten, met hapjes en een glas wijn. En het allermooiste was om hem zo vrolijk en vrij te zien. Het is goed, dat hij, samen met zijn dochter, zijn eigen plek weer heeft. Het was goed...alleen die rook he. Toen ik thuiskwam ben ik gaan docuhen en mijn haar gaan wassen, wat smerig zeg. En nu zit ik met een soort diadeempje in mijn haar, omdat mijn haar alle kanten op staat, wel schoon is, dus duik ik zo de douche in, want Rosanne zou heel hard lachen en roepen 'Anita slaaphaar'.
Ik wens iedereen een prachtige zondag. Ik ga rustig wat werken en vanmiddag champagne drinken bij vrienden. Daarna 'boer zoekt vrouw' en dan naar bed. Een spannende mooie week ligt voor me, voor ons.
Ik wens zoveel...en eigenlijk zo weinig. Ik wens dat ik nog veel liefde met jullie mag delen, veel mooie gesprekken mag voeren. En ik wens eigenlijk ook dat ik nog heel lang met mijn vader mag zijn...en zijn ogen mag zien oplichten, als er een dame op zijn netvlies komt, die voor hem aansprekend en aantrekkelijk is. En gisterenavond zei Hans, een vriend van Arie, 'wat lijk jij toch op je vader...' en nu glimlach ik weer. Anita