Zondagochtend, en nog steeds zie ik op de tuintafel hele plassen water liggen, en vallen de druppels gestaag naar beneden. Weervrouw is dus ook niet mijn rol, geloof ik zomaar...jammer is dit wel vind ik, want juist in het weekend, een wandeling maken, een fietstocht, even buiten zijn, zou ik zo graag willen. Of met mijn vader naar buiten gaan, het zit er voor nu even niet in...ik zou zo graag weer lekker in de tuin zitten werken! Zie de foto die ik hierbij sluit...ook een zondagochtend!
Gisteren was leuk, Hans en Ria waren nog bij Pa toen ik kwam, en zij hadden gezellig met hem een glas wijn gedronken. En nadat zij weg waren, had Pa nog zorgen over de wijn, want hij wilde meer wijn en die was er niet. Dus volgende week neem ik twee flessen voor hem mee, met grote letters zijn naam erop en dan kunnen we een glas nemen met elkaar. Eigenlijk is dit ook wel wat bij mijn vader hoort...want vroeger in de serre, dronk je automatisch een glas wijn met en bij hem. Dat hoorde bijna bij onze boerderij...en bij mijn vader! Ook hier van heb ik een foto bijgesloten...een recente. Want mijn moeder zei altijd, dat als het aan haar lag, de laatste druppel alcohol in het Haringvliet mocht worden gegooit. En echt, ik hou veel van haar, maar in dit opzicht deel ik haar mening niet!! Ik vind het wel lekker een glaasje wijn, een witte wel te verstaan...rood gaat ook goed, bij een mooi stuk vlees, maar wit heeft altijd mijn voorkeur, Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland. Afgelopen week is er weer wat binnengekomen, want zoals onze oma's altijd hadden, is er geen betere raad dan voorraad. Ik moet altijd lachen, als ik bij een vriendin van me kom, en haar keukenkastjes zijn lekker vol. Ook hier is er altijd eten, dus als de tachtigjarige oorlog nog eens zou uitbreken, dan heb ik wel een paar plekjes waar ik zijn mag, en voor de wijn komen jullie naar mij, ok?
Even iets heel anders...een zwak plekje in mij, van mij, is het plekje onderin mijn rug, daar waar de tumor drukte op de zenuwbanen, daar waar naalden voor de lumbaalpuncties naar binnen gingen en daar waar bestralingen op zijn gezet. En als ik moe ben, of verdrietig, dan is het daar heel warm. Als je me vraagt wat ik fijn vind, dat wil ik dat je daar je hand legt, het is een bijna intieme plek, een zender bijna, die signalen afgeeft, als ik te lang in een houding lig, of als ik te lang sta..en dit plekje is volgens mij mijn wegwijzer. Waarom ik dit met jullie deel weet ik niet, vanmorgen in bed, bedacht ik mij, dat ik hier over wilde schrijven. Gewoon omdat in deze spannende periode in mijn leven, mijn werk, dit plekje mij de weg wijst, of ik de goede dingen doe...en geloof me, ik doe de goede dingen. Ik zoek mijn rust, steeds maar weer. Moeilijk om rust te vinden in een hectische periode, in een periode waarin de business dag en nacht doorgaat, in een wereld die Yarden heet. Maar hectiek gecombineerd met passie, mag en zal er altijd zijn in mijn leven. Voor nu een rustige zondag, eventjes naar kantoor, omdat ongeveer mijn halve boekenkast, mijn laptop, mijn beamer, en veel spullen achterin mijn auto liggen. Een half rijdend kantoor. En dat betekent dat ik mijn kantoor even ga opruimen, wat ordenen, wat correspondentie wegwerken. En zomaar even rustig zit, temidden van mijn boeken. Ik heb zoveel mooie boeken, boeken die bij mij horen. Heerlijk, bijna mediteren.
Liefs, Anita en een mooie rustige zondag gewenst allemaal!
