Zou dit nu zomer zijn....

En vanmorgen heb ik giga lang geslapen, tot bijna half twaalf...hoe kun je het nodig hebben dan...ik bleef slapen en toen ik de slaapkamer uit kwam, en het hele huis al wakker en bezig was, scheen de zon en kon ik buiten de krant lezen...wat een luiheid, wat een luxe...Pa van Loon zit namelijk dit weekend met zijn Els in het Zorghotel in Veghel...hij of liever gezegd Els belt iedere dag. En ik hoor aan zijn stem hoe hij geniet...van de zon, van het 'weg' zijn...van zijn Els....heerlijk. En hoe onaardig het ook klinkt, ik knap er van op...een kop koffie bij Odilia op het bankje in de Voorstraat. Rosanne zien voetballen, het komt werkelijk niet meer voor...de simpele dingen die ook onderdeel uitmaken van mijn bestaan. Met Annemarie naar het tuincentrum, om al die manden weer te vullen met paarse bloemen, blauwe druifjes...speciaal voor mijn mams....Ach mijn leven is een aaneenschakeling van ervaringen...zo sliep ik afgelopen week op de 8e etage van een Van der Valk, zo tussen alle werkzaamheden voor Yarden door, een prachtige luxe en lag ik op een giga boxspring met een tv, groter dan die ik thuis heb...een glas wijn te drinken. En zo zit ik in een uitvaartcentrum in Dronten, waar ik stil mag staan bij het thema marktbewerking. Mijn leven is verre van saai...het lezen van psychologische rapporten, het zijn van examenbegeleider op een Hogeschool, het coachen van een man in de reclamewereld...maar ondertussen kan ik zomaar genieten van een dagje vrij zijn. Van even niet hoeven...van simpelweg zijn...van de stem van mijn vader.
En vanavond waren we even op een borrel bij Tonnie en Niek. Vrienden van mij van vroeger, van heel vroeger, toen ik twintig was...Niek was 73 geworden en het gekke was dat ik dacht dat Tonnie jarig was (de vrouw) en ik voor haar een heel leuk boek over bijzondere vrouwen had gekocht, mooie bloemen en van mijn Pa haar een fles wijn moest geven. Mijn vader vond haar altijd een charmante vrouw. En zij fluisterde mij toe vanavond, dat zij ook vaak met hem geflirt heeft...hoe leuk kan het zijn toch. Echter Niek haar man was jarig, dus kreeg hij allemaal vrouwenkado's .....de verbinding tussen Niek en mij zit em in het merk auto. Hij krijgt over anderhalve week een hagelnieuwe mercedes C klasse...een prachtige zwarte met leer en allerlei luxe snufjes...tja...en natuurlijk sprak hij mij aan over mijn 'ontrouw zijn aan mijn merk'. Ja en dat komt door Yarden, want sinds ik daar in dienst ben rij ik in gekke merken als een BMW, een Volkswagen, straks een Volvo...maar Mercedes...nee dat zit er daar niet in...dus later na mijn pensioen dan maar....want eigenlijk is dat het enige wat niet ok voelt, die bedrijfsauto's daar...
Nu, genoeg...de zaterdag zit er bijna op...ik ben rustig en nu alweer moe. Tonnie zei dat Annemarie er zo goed uitzag en ik zo moe...tja daar kun je het weer mee doen dan..glimlach...fijne avond...Anita

Externe gecommiteerde bij Hogeschool eindexamens....

Tja en daar ga ik dan maar weer. A.s. maandag mag ik een dagje meelopen als externe gecommiteerde bij Hogeschool eindexamens, heerlijk eventjes een dagje iets heel anders doen, dan Yarden. Mijn keuze was ooit een combi van eigen dingen en Yarden en dat voelde goed. Nu is mijn leven ongeveer dag en nacht Yarden, voorlopig althans...en dat is soms wel heftig. Want ik mis mijn cursisten, mijn klussen soms wel...maar aan de andere kant, en ik merk dat kiezen niet mijn sterkste kant is, is Yarden ook wel heel leuk. Maar als er dan zomaar leuke opdrachtjes tussendoor komen, is dat wel eventjes heel lekker. Vijf examenkandidaten met wie ik mag sparren over hun leven, hun visie op werk, hun visie op de maatschappij. Geweldig! En weet je wat er nog meer leuk is...dat ik vrijdag aan het einde van de dag bij OCW mag zitten, een workshop over leiderschap....tja, het is er zomaar weer. Ik geniet ervan...en nu, nu komt de papa van de meisjes...weer eens iets heel anders, co-ouderschap en alle zaken die daarbij horen. Pubers die alleen op vakantie willen en ouders die bezorgd zijn. En ik...ach, ik heb veel gehuild...en soms is dat zo lekker. Dat heb ik even nodig...en ik ben er nog niet. Maar dat komt wel....oh ja, ik krijg een nieuwe auto...een Volvo C30...een beetje trendy kar geloof ik wel...volgende week, ach wat maakt het uit...rij ik nu in een keurige volkswagen station car, groot en gedegen, volgende week kom ik voor de dag met zweeds design...het lijkt waarempel echt alsof mijn merk mercedes geleidelijk aan naar de achtergrond verdwijnt....het is maar een auto...toch??? Alhoewel hebben jullie die nieuwe SLK gezien? Wel even heel erg super hoor...later als ik groot ben, of oud, of allebei...ok? Als ik niet meer hoef te werken en alleen nog maar mag genieten...in mijn SLK....lijkt me wel wat...liefs, Anita

Film 'Departure'....

Vanavond hebben Annemarie en ik een film gezien, die ik twee keer mocht ontvangen, een keer van Erika en een keer van Andrea...en dat kan geen toeval zijn. Een japanse film over een man, die van het verzorgen van overledenen, zijn passie maakt...en op een dusdanige wijze, dat je voelt en begrijpt waarom. En het bijzondere is, dat stenen en de boodschap die een steen je brengt, een zo essentieel onderdeel is van deze film. Dus als je in de gelegenheid bent, om deze film te zien, of te huren via de videotheek, of via internet te downloaden, doe het dan...geweldig, emotioneel en indrukwekkend...tja, die tranen die zijn er al...prachtig!
Anita

De vogels roepen je....

En met een aantal lieve reacties op mijn blog, realiseer ik me dat het buiten zo mooi is, dat de zon schijnt en terwijl ik luister naar mooie muziek, hoor ik de vogels zingen en kreeg ik een berichtje 'de vogels roepen je...' en ja, dat is zo....de vogels roepen, de zon schijnt, ik ga even buiten zitten...dank je wel...
Anita

Met Pa naar een condoleance....

Eindelijk weer eens een bericht. Een bizarre week ligt achter me, gemiddeld rijd ik 2500 km per week, moet wel zeggen dat daar deze twee keer een rit naar Pa tussen zaten, want Els was ziek. Ja en eigenlijk is dat wel heel zorgelijk, want zondagnacht kreeg Els last van haar hart, en kwam zij in het ziekenhuis terecht. Hartklachten, en uiteindelijk bleek het hyperventilatie te zijn. Maar ook wel een vorm van overbelasting volgens mij...door alle liefde en zorg, die zij aan mijn vader geeft. Ook voor haar is het leven op 21 maart 2010 abrupt anders geworden. We kijken altijd naar de patient, maar onderschat de rol van de mantelzorgers niet...en Els wilde deze week dus wat rust nemen, maar ondertussen is zij gewoon donderdagochtend weer bij mijn vader geweest en heeft zij hem vrijdag weer laten komen bij haar thuis. En mijn vader was wel eventjes bezorgd, maar ondertussen laat hij zich alle zorg welgevallen....en is gelukkig in zijn beleving alles wel weer goed. Alhoewel...hij had het erover dat Els gisteren weer naar het ziekenhuis moest, dus voor alle zekerheid heb ik dit nog even gecheckt. Nee hij is dan flink in de war, over dagen en tijd...maar voor de rest, echt niet...
Gisteren was ik pas zo rond half drie bij hem, want eerst heb ik even lekker in de zon gezeten, en ben ik eindelijk naar de kapper geweest. Op mijn werk zijn mijn woeste haren zo ongeveer mijn handelsmerk geworden 'oh ben jij Anita van Loon, ja ik dacht het wel, die mevrouw met die haren...' tja, of je daar nu trots op moet zijn of niet...Maar ook pas zo laat, omdat ik Roosje nog even wilde zien en spreken, na haar voetbal, en ook omdat ik gisterenavond met mijn vader in de rolstoelbus naar een condoleance moest op Flakkee. Een bekende van mijn vader was overleden, en hij wilde graag condoleren. Dit is wel gebruikelijk daar op het eiland, dat je hier altijd naar toegaat. En het bijzondere is, dat mijn vader nog altijd meedoet in dit soort gebruikelijke zaken. Dus nadat we een hele middag binnen hadden gezeten (terwijl de zon scheen en het heerlijk was buiten), want Pa heeft het snel koud...
Mijn vader, die op de boerderij al heel snel half naakt in de tuin zat, met een korte broek aan, en alleen zijn schoenen daaronder. Mijn vader die altijd zijn overhemd zover open had, dat ik de neiging had om even snel twee knoopjes dicht te doen (en geloof me ik ben echt niet zo tuttig). Mijn vader die altijd de ramen van de auto vroeger open deed omdat hij het zo warm had (in de tijd dat de meeste auto's nog geen airco hadden)mijn vader heeft het nu snel koud. Wil liever niet naar buiten, wil graag een trui aan en een dikke jas. Een muts op zijn hoofd...tja mijn vader is veranderd.
Welnu na het avondeten, waar tante Anita de hele woonkamer in paassferen heeft gebracht, met chocolade voor iedereen en gele tulpen, en ik had al paasbonbons uitgedeeld, zijn wij naar zijn slaapkamer gegaan. Een schone trui aan, pa ging zichzelf scheren, hij wilde aftershave op...creme op het gezicht, haren gekamd en jas aan. En daar kwam de rolstoelbus, van Connexxion, mijn oude werkgever. Persoonlijk durf ik te stellen na gisterenavond, dat ik liever met Gouswaard de taxi-ondernemer reis. Maar Els had de bus besteld en geregeld, dus deze keer met Connexxion. Toen naar Vroonlande, Dirksland. Het tehuis waarvan ik hoop dat mijn vader daar ooit mag wonen, maar dat ziet er niet naar uit. Een ouder huis, maar ruim en gemoderniseerd, fijn ingericht en vroeger woonde mijn oma hier ook. De bijnaam 'de boerenhemel' althans vroeger. Welnu van hieruit vertrekken veel mensen naar het hiernamaals. Een soort laatste stop voordat je gaat ofzo...maar mijn vader is fysiek te slecht om hier te kunnen wonen. Mooi zou dit kunnen zijn, want hij zou dan omringd kunnen zijn door zijn persoonlijke spulletjes...maar helaas.
Gisterenavond kwamen wij daar aan en het hoge 'zwart-gehalte' viel mij al op. Veel SGP-lui zei mijn vader al gelijk...ik moet lachen hoe hij commentaar geeft op alles om hem heen. Maar hij kent ook werkelijk iedereen, dus wij hebben zoveel mensen ontmoet. Hij moest huilen toen hij de kinderen Lia en Leen van deze mevrouw zag. Ik ken hen ook wel van vroeger, wij speelden wel eens met elkaar denk ik, als onze ouders elkaar ontmoeten. Ik weet ook nog wel dat ik verder niet zo veel deelde met deze mensen, maar ja, voor je hulpbehoevende vader, doe je veel en dus condoleerde ik hen natuurlijk met dit verlies. En steeds weer als je dit doet, realiseer je je zo goed, dat je zomaar de volgende kunt zijn, die zonder ouders verder moet leven. Mijn vader neemt veel afscheid van vrienden en vriendinnen van vroeger. Zijn wereld wordt steeds kleiner. Hij moet dan ook altijd huilen, en dit huilen doet hij ongegeneerd, hij trekt mij tegen zich aan en ik houd zijn hoofd vast. Pa en ik...onlosmakelijk verbonden...wat een liefde. Bizar eigenlijk dat ik dit zo sterk voel...en tegen iedereen die het horen wilde, verkondigde hij, dat ik zijn uitvaart via mijn werk ging regelen, Yarden...dus hij maakt daar vreselijk veel reclame voor mijn werkgever. Grappig hij vertrouwt erop dat het goed komt...toen ik daar de uitvaartverzorger zag, vroeg ik Pa of ik hem moest inhuren of zijn mensen via Yarden, en zijn reactie was 'nee ben je gek, die staat rechtop van vromigheid'...ach die lieve Pa. Welnu op enig moment wil je terug naar de Samaritaan en toen was het wachten op de bus. En deze had welgeteld 1 uur en 15 minuten vertraging. Dus pas om half tien, het huis was al gesloten, kwamen wij aan bij de Samaritaan. Bellen en doen om weer binnen te komen en dus werd het een latertje en was ik pas om kwart voor elf ofzo thuis. In de auto kwamen mijn emoties eruit...ik heb gehuild als een klein meisje...huilen, om alles wat er is, of niet meer is...huilen en eigenlijk op dat soort momenten, zou ik zomaar even weg willen kruipen...en wat doe ik dan, ik trek mijn muur van stevigheid weer op en ga boksen kijken, alleen, om eventjes op mijzelf te zijn. Ik vind het zwaar. Gisteren stond ik in de recreatiezaal en toen kwam er een mevrouw naar me toe 'bent u Anita van Loon' en toen ik dit bevestigde 'oh wat lijkt u op uw moeder' en altijd als ik dit hoor, word ik emotioneel. Want ik ben er zo trots op, op haar te mogen lijken. Gisteren ook mijn lieve vrienden Jan en Jantje nog gezien, en me realiserend hoe ziek Jan is op dit moment...hoe hard hij moet knokken, tegen kanker, een kanker die steeds sterker lijkt te zijn dan Jan zelf...hoe oneerlijk. Het eiland lijkt wel ondergedompeld in verdriet en zorgen...en ik, ik hoor ook bij dat eiland, bij Goeree en Overflakkee.
Een blog met een verdrietige ondertoon...toch wens ik jullie een mooie zondag, ja ik ben verdrietig, de tranen zitten achter mijn ogen...het moet eruit...ik voel het..
Anita

Werken op mijn kantoortje...

Vanmiddag heb ik gewerkt op mijn kantoor. Businesscases nakijken, administratie verzorgen, belasting voor Papa verzorgen, kortom een heleboel...en ergens in een van mijn documenten die ik mag beoordelen stond deze zin ....‘De schoen die de één perfect past, knelt bij de ander. En zo heeft ook iedereen zijn eigen maat van een bevredigd leven.’ Carl Jung. Mooi he...
En hier nog wat beelden van mijn kantoortje.
Dag, fijne avond, liefs, Anita

Zaterdag met papa....

De zaterdag met mijn vader was vandaag weer heel bijzonder! Zo was hij erg blij dat ik er was, want hij had volgens de zusters zich de hele week druk gemaakt over mij. Want vorige week hadden Emmy, Reynaud en Annemarie mijn bezoekje aan Pa van mij overgenomen. En hij had meegekregen dat ik moe was, dus had hij zich veel zorgen gemaakt over mij. En toen ik binnenkwam moest hij huilen en zei hij 'kus' hij wilde een kus van me. En vervolgens zij wij samen naar de Lukas kapel gegaan, want er was een rommelmarkt in het tehuis en er waren dus veel bezoekers. En toen wij daar zo samen aan de appelsap zaten, kwamen er regelmatig mensen aan ons tafeltje zitten om even bij te praten. En hij genoot, hij genoot zo enorm. Een dame kwam bij ons, wat ouder, met een bril met een zwart glas, en een gewoon glas...en hij moest lachen. Het bijzonder van mijn vader is, dat hij na deze twee infarcten eigenlijk alles zegt wat hij denkt. Niet altijd even charmant, dat geef ik toe....maar soms wel hilarisch, omdat hij zomaar zegt 'zo die is lelijk' of als hij een leuke mevrouw ziet, zegt hij 'rij me daar eens naar toe' want hij is in zijn gedachten nog steeds die Adonis, die van vrouwen houdt, en zijn charme in de strijd kan gooien. Dus hij kan helemaal opleven van een mooie vrouw en hij flirt er nog lustig op los. Meer dan hij ooit gedaan heeft, zonder gene...en ik, ik zit in stilte naar hem en geniet....want mijn vader leeft eigenlijk wel zijn leven tot de laatste snik. Zijn oude 'kameraad' die ook in de Samaritaan woonde, 'oom Jaap' is overleden. Mijn vader en oom Jaap waren boeren, die elkaar hielpen bij de aardappeloogst. En aan het einde van hun leven, zaten zij beiden in hetzelfde tehuis, de een jaloers op de ander. Oom Jaap was dementerend, maar kon nog lopen. Mijn vader is nog redelijk helder, maar kan niet meer lopen. En als zij elkaar zagen, zwaaiden ze en herkenden ze elkaar. En oom Jaap wist mij altijd te vertellen, dat mijn vader ondeugend was...en vervolgens at hij zijn ijsje. Bijzonder die ouderdom, bijzonder het einde van een volwassen leven...die aftakeling, of het nu geestelijk, of lichamelijk is...ik zie op zaterdag hele bijzondere zaken. En vandaag was weer zo'n dag, met mijn vader, een mooie dag...genieten, zomaar samen.
Voor de rest nog een citaat uit een prachtig boek 'Spoedcursus Verlichting'een mooi kado van onze vriendinnen, Lineke en Carine, 'je kunt alleen vergeven vanuit het diepste zielsniveau'....zie ik zomaar staan. Dank jullie wel. Prachtig. Voor nu, een mooie avond. Anita