Eerste werkdag...

En vanmorgen begon het met een beetje bijpraten op het Hoofdkantoor in Almere. Druk, heftig en intensief. Wat foto's voor Yargon, het blad van Yarden. Daarna naar Haarlem, een bijzondere ontmoeting met nabestaanden, en ongekend veel mails, acties, telefoon en een sollicitant. Zomaar weer een nieuwe man die bij ons komt werken. Heerlijk, leuk om nieuwe energieke mensen in dienst te nemen. Om contacten te leggen en geleidelijk aan het team te 'verversen' maar soms is het ook jammer, want daar hoort automatisch loslaten bij...mooie mensen die besluiten om hun leven een nieuwe wending te geven. Soms is die wending weg van Yarden en soms is die wending juist naar Yarden toe...boeiend, die beweging. Even bijpraten met mijn team, met allerlei mensen, de gebroken teen van Pien, kortom een intensieve dag. Maar ook een afspraak voor een filmproject, geweldig...ik ben benieuwd. Inspirerend, en het gaat volgens mij over inspiratie, over je verhaal vertellen...wordt vervolgd. Nu koffie, en dan even niks. Morgen even langs het LUMC, een controle, wat actieve cellen, even een check-up. Zodat ik zeker weet, dat alles goed is en goed blijft....een 'APK' voor mijzelf noem ik het altijd maar. Liefs, fijne avond, ik ben er een beetje moe van. En oh ja, Annemarie heeft haar eerste werkdag erop zitten, bij haar nieuwe baas...spannend, leuk en bijzonder. Ik ben trots op haar...liefs, Anita

Zaterdag is vaderdag!

Goedemorgen allemaal...en terwijl ik nu nog even geniet van mijn nespresso...stap ik zo weer in de auto, richting mijn vader. Samenzijn met hem...is voor mij genieten. Het gaat goed met hem. Hij heeft zich er best doorheen geslagen deze zomer, terwijl iedereen weg was. Hij is vrolijk en geniet op zijn eigen wijze...toch weer een kenmerk van een echte van Loon, wij geven nooit op! Terwijl mijn mailbox bomvol staat, heb ik deze nog even gelaten...ik begin maandag pas echt. Heb er nog geen zin in...ik wil nog eventjes genieten van mijn vrije tijd. Er liggen bergen met werk op me te wachten, en eigenlijk wil ik heel simpel, het moment van niet zoveel doen, nog even volhouden...ik vind het heerlijk en dat meen ik. Gewone dingen als het onkruid vrijmaken van het terras, of het schrobben van de tegels, vraagt mijn aandacht nu. En hoe heerlijk kan dat zijn....en ondertussen sudder ik nog even door. Ik las gisteren een mooi citaat in de sfeer van 'waarom verlangen naar iets wat je niet of nog niet hebt, terwijl je zo kunt genieten van alles wat er nu is' en dat is mijn leefregel voor nu. Ik geniet simpelweg, denk niet te ver vooruit, en ik denk terug nog steeds aan een goddelijk Lesbos...samen met Annemarie...en deze foto's zijn daar getuige van. Nu onder de douche, naar Pa, naar oom De, die vandaag jarig is en dan is er nog een hele vrije zondag. Liefs, Anita

Vakantie......Lesbos!

En vanmorgen al heel vroeg, nederlandse tijd 03.30 werden we wakker, want de koffer moest met de laatste spulletjes worden gevuld, en de taxi zou een uur later voorstaan...het hele hotel sliep nog...nog een laatste rondje, nog een keer het ruisen van de zee, zoals we dat altijd hoorden als we op bed lagen. Het hotel stond direct aan de zee, je hoorde de golven ruisen en rollen over de stenen, een heerlijk geluid...rustgevend. En rustgevend was onze vakantie in of op Lesbos. Samenzijn, wandelen, slapen, zwemmen in de zoute golven, en genieten van muziek, van tijd hebben voor elkaar, van leuke mensen die we ontmoet hebben, van het authentieke stadje Molivos...mijn verwachting was dat Lesbos een eiland van de lesbische dames is, maar dat is echt niet zo. Het is een prachtig eiland, zonder grote hotels, zonder grote hotelketekens, kleinschalig, authentiek en bijzonder! En op Schiphol stonden Emmy en Reynaud op ons te wachten en nu, zijn we thuis, Roos kwam met lekkere broodjes en mooie rozen. Florine komt straks, en Annemarie is weer herenigd met haar kinderen. We zijn een beetje moe, maar dat komt doordat we gisterenavond een mooie avond hebben gehad met Chantal en Joop uit Breda. We hadden een prachtige avond in de haven van Molivos, met lekkere griekse wijn, Limnos, leuk hoe je bijzondere mensen mag ontmoeten, Maria, de griekse dame, die heerlijke nespresso koffie heeft, kortom ons weekje was geweldig. Ik heb de telefoons gelaten voor wat ze zijn, ik heb niet gebeld, alleen even met mijn vader...en hoe schattig hij vroeg me 'of Annemarie al een negerinnetje werd door de zon'. Morgen ga ik lekker naar hem toe, en even met hem naar tante Anita en oom De, omdat oom De morgen jarig is. We zijn weer thuis...ik laat dit weekend alles even tot me komen. En het gekke is, dat thuiskomen begint met het openen van de post, met het uitpakken van de koffers, het doen van de boodschappen...en langzaam aan zal het 'gewone leven' weer de overhand nemen, maar Lesbos, we komen terug...Annemarie en ik. Dat hebben we beloofd aan Maria, we willen de kleine hondjes weer zien, en nog veel meer van dit prachtige rustige eiland. Dank je wel Lesbos...Anita

Stilte...

Soms zo vroeg in de ochtend, met alleen het geluid van het nespresso apparaat, kan ik zomaar ongekend tevreden zijn. Het is droog buiten, de stilte doet mij genieten. Ik wens jullie een mooie dag....liefs, Anita

Zomaar....

Heel vroeg op, om vooruit te werken, omdat deadlines volgende week verlopen en ik dan geen tijd heb, om na te kijken. Omdat ik hoop dat er dan een zonnetje mijn vermoeide rug mag verwarmen. Moe, moe ben ik...en verdrietig. Ik merk, dat mijn verdriet is aangeraakt, door het verlies van Ron. Hoe bijzonder ook, ik stoere sterke Anita, die altijd maar doorgaat, ik ben geraakt, tot in het diepst van mijn ziel. Iemand op kantoor zei 'ik heb je nog nooit zo verdrietig zien kijken...' ik draag het steentje van Ron bij me. Als een soort verbinding naar hem, naar Andrea, hoe gek ook...zij waren ver weg en zo dichtbij, toen ik ziek was, en nu voelt het als een soort bloedband. Bijzonder..wat emoties kunnen doen, wat loslaten kan betekenen...loslaten is de ultieme vorm van liefhebben, zo zegt Andrea. En zo voelt het ook...vanavond heb ik BTW-aangifte gedaan en nog wat gewerkt. Nog een dag zo hard werken en dan laat ik het allemaal eventjes los. Dan ga ik slapen op het strand, lees ik boeken en de Happinez, en kijk ik uren lang uit, over de zee...hoe simpel kan het leven zijn. Mijn droom is ooit als ik echt oud ben, om in Griekenland te gaan wonen, een klein huisje, een bootje voor de deur, en een scooter...de zon zien ondergaan, een beetje businesscases nakijken, kan ook van daaruit volgens mij, allemaal niet zo spannend. Vrij zijn en vanuit die vrijheid verbonden met een ieder die me lief is. Maar ik weet ook, dat ik nooit weg zal gaan, zolang er nog een vader, een moeder of een tante leeft...ik ben zo'n heerlijk familiemens. Morgen wil ik ook nog naar mijn vader toe. Om met en bij hem te zijn, even maar, het is goed. Hij houdt zich zo goed die lieverd. Ik heb eventjes geen woorden meer....ik ben moe, ga slapen...en denk aan al die mensen die me dierbaar zijn. Soms gebeurt het zomaar he...zo heb ik een collega, in Groningen, een geweldige vrouw, groot, rond, vrolijk en vol, en weet je wat het mooiste is, haar hart, haar lach, zij is mijn meest favoriete collega, ze helpt mij en ik help haar. En als ik weg ben, vervangt zij mij. Heerlijk toch...maakt me weer zo dankbaar! Anita

Kijk en er is licht...voor Ron, en voor Andrea, en Jan en Dylan....

Soms, zomaar in je leven mag je aanwezig zijn bij een zo'n intens afscheid van iemand. En vandaag was ik, waren wij, aanwezig bij het afscheid van Ron...vol muziek, prachtige woorden, pianospel en woorden en kijk...er is licht voor Ron, is bij mij bij gebleven. Licht voor Ron, en door Ron en misschien wel van Ron, voor zijn geliefde Andrea en zijn zoons...en aan het einde van de plechtigheid dronken wij wijn en aten wij bitterballen, zoals Ron dit wilde....zo intens, zo bijzonder, met een steen in mijn zak, groen, de kleur van de liefde, de steen van Ron...loop ik nu rond. Denk ik aan Andrea, aan haar prachtige zoons, Dylan en Jan. Aan een gezin, wat zo intens was, is, en waar nu zomaar iemand niet meer is, Ron. Een intense dag, met samenzijn, een traan, een omarming met Andrea, ben ik nu thuis, na een bezoek aan Hans en Ria, na zoveel indrukken, en nu denk ik 'Ron je bent prachtig, nu, ooit en straks...'en Andrea ik ben er, zomaar simpelweg voor jou...dank je wel dat je in mijn leven bent gekomen, dank je wel, dat ik vandaag samen met zoveel prachtige mensen afscheid mocht nemen van jouw liefde, jouw geliefde, van Ron.....ik ben er meer dan stil van...Anita

Zaterdag op Goeree en Overflakkee...met papa..

En toen ik bij hem binnenkwam, zat hij te spelen met een papier...en vol trots liet hij dit aan me zien...hij is van 72,4 uiteindelijk opgeklommen naar 80 kg. En hij eet lekker, hij is wat opgewekter, hij krijgt geleidelijk aan een vorm van zorg,die bij hem past. Rustig, en uitleg gevend aan wat er gaat gebeuren. En hierdoor wordt hij ook een wat aangenamer mens. Wel zegt hij ongenuanceerd wat hij denkt of voelt en dit zorgt er soms voor dat je in de lach schiet. En soms zou je willen dat iedereen net zo transparant is als mijn vader, dan zou het leven een stuk minder gecompliceerd zijn dan het nu is. Hij genoot van de zonnebloemen, die eigenlijk voor Jan en Jantje waren, maar zij waren helaas niet thuis. Hij genoot van de mars, die hij kreeg van Pleun Klootwijk. Hij genoot van het feit,dat we me de rolstoelbus een wijntje bij zijn zus en oom De zijn gaan drinken. Hij genoot van Annemarie, van de oude heer Klootwijk, met wie hij lekker samen koekjes zit te eten. Grappig hoe een man, die niet van snoepen hield, nu zo lekker kan snoepen. En ach, alles is anders, dus hij mag ook veranderen toch...Een kaart van Arie en Noor en van nicht Henny is ook altijd iets waar hij heel gelukkig van kan worden. Nog even gebeld met Els in Zwitserland en Noor in de auto op weg naar Spanje en hij had een geweldige zaterdag! En als ik naar mijn vader kijk, zijn magere gezicht, zijn weer kortgeknipte haar, zijn angstige stem, als hij je even niet ziet, maar daarnaast zijn lach, als we het over vrouwen hebben, dan geniet ik van mijn zaterdagmiddag met hem. En wat mij betreft gaat dit nog jaren zo verder...want hoe egoistisch ook, ik wil hem nog niet missen....Anita