Mijn eerste eigen uitvaart....

En al heel vroeg zit ik aan de computer, want om half zeven komt er een chauffeur bij me op de Zijlweg, en plaatsen wij samen een overledene in de auto...en dan vertrek ik naar mijn familie voor de plechtigheid van Engel...en vandaag op vrijdag 19 augustus 2011 zal ik voor het eerst van mijn leven een uitvaart regelen. Gisterenavond was ik nog bij de condoleance en heb ik aanwijzigingen gegeven voor het sluiten van de kist. Erika mijn collega/vriendin staat achter de schermen en helpt mij, op het moment dat het niet meer gaat en eigenlijk zit ik hier heel rustig en vol vertrouwen te zijn. Een familie die warm en intens is. Een familie vol van liefde...en een plechtigheid met hele mooie muziek...ik voel me vereerd. En lieve mensen, daarna dan stort ik volgens mij helemaal in elkaar, moe zal ik zijn van alle spannende dagen, van het overleg, de Ondernemingsraad met wie ik een open gesprek heb mogen hebben. Een week vol inspannende dingen, gesprekken en nog veel meer. Het komt allemaal goed. Vandaag nemen we afscheid van een man, die niet zomaar Engel heet...want als ik alle verhalen goed beluister, was hij werkelijk een Engel op aarde...en dat zal ook het thema zijn van vandaag, een man die gegeven heeft, een man die ontmoet heeft, een man, zoals zuster Trees (de non van de bloemen) gisteren zei 'die je vandaag met een lichtje moet zoeken'.....rust zacht Engel!
Anita

Een bijzondere dag... vol inspiratie

Vandaag kreeg ik mijn Audi A3 weer terug, zonder navigatie, zonder muziek, maar wel weer met een nieuwe ruit...tja en hoe lekker is het om weer rond te rijden in dat karretje. Heerlijk...de grotere mooie Delta weer ingeleverd. Vandaag was een dag, om te sparren met mijn directeur, goed, lekker, intensief...delen van alle dingen die me bezighouden en vertellen over mijn uitvaart, over 'Engel'. Daarna een gesprek met de dominee over de plechtigheid a.s. vrijdag, een ontmoeting met zuster Trees, zij gaat over de bloemen. Geweldig...wat een wereld. Vanavond een gesprek in Diemen over de uitvaart van moeder, een gesprek met twee zussen...een bijzondere dag. En morgen komt er weer zo'n dag, de OR op bezoek...werkoverleggen, gesprekken, telefoontjes en wat al niet meer...een bezoek aan Westerveld, om te bezien hoe alles daar loopt en wat dit voor mij betekent en a.s. vrijdag, mijn eerste eigen uitvaart. Anita van Loon als uitvaartleider, voorlopen voor de rouwauto...oplopen met de dochters...samenzijn met een prachtige familie...morgenavond ontmoet ik hen allen nog bij de condoleance in Bosbeek. Ik ben helemaal 'in de uitvaart' en voel me zo ongekend vereerd dat ik dit mag doen...nu, laat thuis, een glas witte sauvignon blanc uit ..... jawel Nieuw Zeeland en dan, slapen! Dag tot morgen, liefs, Anita ik heb mezelf net een kadootje gegeven .... een trainingsdag in november, een dagje zomaar inspiratie opdoen...geweldig! Ik wens iedereen een heerlijke nacht! Liefs, Anita
Ter inspiratie:
Gisteren stond ik nog
aan de rand van de afgrond.

Vandaag ben ik een stapje verder....

Zomaar even een blogje....

En vandaag gebeurde het dus, om vijf over tien...de euthanasie vond plaats. En zomaar is daar een feit, dat iemand met wie ik vrijdag nog sprak, nu overleden is...de eindigheid van het leven, zo voelbaar, zo dichtbij...het leven bij Yarden is zo ongekend intens...vanavond een mooi gesprek met Hugo en Judith, zijn partner, en hierdoor is de cirkel weer rond, de ouders spreken, en het is zomaar 'gewoon'...mooi he...de basis is gelegd! Nu lekker slapen...naar bed...ik ben moe! Liefs, Anita

een beetje zon...

En zomaar een beetje zon...de deur naar het terras open. De lucht lijkt blauwer...zomaar simpelweg genieten. Ik wens iedereen een prachtige mooie zondag. Liefs, Anita oh ja, laats vroeg iemand me of die foto vanuit mijn tuin was gemaakt...nee hoor, zomaar een mooi plaatje. Wij wonen niet aan zee ofzo..wij wonen in een straat, en in het leven kijk ik vaak en veel om me heen en maak dan zomaar foto's van de lucht, het leven, de mensen....dit is zo'n 'zomaar' lucht.

De zaterdagse rituelen ......

En gisteren was het zomaar weer 'vaderdag'. Hoe leuk is het eigenlijk wel,dat ik iedere zaterdag een vaderdag heb! En na een rit met mijn vervangende auto, de Lancia Delta of zoiets...werd ik afgezet bij de Samaritaan. En Annemarie en de meisjes gingen lunchen in Middelharnis. En met tassen vol krentenbollen, een fles gekoelde witte wijn en een hart vol liefde, stapte ik zijn woonkamer binnen. En dan roep ik 'dag pap'en dan gaat zijn rechterarm omhoog en roept hij 'he kind...ben je daar weer...'en dan lacht hij breeduit. Nadat ik hem heb begroet, ga ik naar een andere mevrouw die aan een andere tafel zit, mevrouw van den Bogaert en als ik haar een zoen heb gegeven en zij vol emotie zegt 'fijn dat je er weer bent Anita'. En dan ga ik naast mijn vader zitten en bespreken we zijn week. En soms gaat het over de regen, een andere keer over zijn bezoek. Over de zuster, die hem de avond ervoor een glas wijn op bed had aangeboden, of zomaar over iets wat hem bezig heeft gehouden. Het regende weer, dus we konden niet naar buiten...De krentenbollen worden neergelegd op tafel, de tassen aan de rolstoel gehangen en daar gaan we....als altijd zwaait hij naar iedereen die we tegen komen, alsof we voor altijd weggaan samen. Ik rijd hem even langs mevrouw van den Bogaert en dan nemen ze elkaars hand en zeggen ze 'dag Piet' en 'dag Ma' en soms komt daar nog iets achteraan van Pa uit als 'het beste met je gezondheid he..'. En op dat moment vraag ik me altijd af wat er in zijn hoofd omgaat. Alsof hij vertrekt en afscheid neemt. Want twee uur later, zien ze elkaar weer in de recreatiezaal en lachen ze weer naar elkaar. Afgelopen week waren ze samen naar de film van Andre Rieu in Australie geweest...leuk he. Ik zie hen al zitten...mensen die elkaar al hun hele leven kennen, eindigen hier in de Samaritaan, een huis met weinig perspectief, een huis waar je uiteindelijk ziet, dat bewoners met elkaar een bepaalde sfeer neerzetten. En geleidelijk aan geniet ik van het zijn tussen deze mensen, het zijn met mijn vader. En als ik zie, hoe hij in de gang mensen ontmoet en roept 'he Hansje' en dan aan mij gaat vertellen, dat 'Hansje' vroeger monteur was bij het bedrijf waar zijn tractoren in onderhoud waren. Gisteren hadden mijn vader en ik een gesprek over verliefdheid. En hoe verliefd hij op mijn moeder was, en als hij over haar spreekt, dan glimlacht hij van top tot teen...dan spreekt hij over vlinders in zijn buik. Heerlijk een man van 82 die breeduit lacht als hij terug gaat in de tijd. En het meest bijzondere vind ik, dat hij zo goed is nu. Dat hij zo helder is en alles zo goed begrijpt. Hij vraagt naar mijn werk, mijn gezondheid, maar hij vertelt ook over Arie en Noor. Hij heeft hen gevolgd op hun reis, aan de hand van de door hen gestuurde kaarten. Bijzonder toch...zo vaak al heb ik gedacht, dat zijn leven hier er bijna op zat, nu weet ik het niet meer. En laat ik het maar los, zoals ik alles los zal laten, want juist als je denkt dat je leven een bepaalde wending neemt, ontstaat er energie voor nieuwe dingen...en zoals een vriendin van mij zegt 'als je loslaat heb je twee handen vrij'....ja en zo is het. Mijn vader genoot van Rosanne die hem hielp met eten, Rosanne die zijn mond schoon maakte, en hij sprak haar aan met 'lieffie'...een mooi en intens moment om te zien. Hij geniet als hij Annemarie aan ziet komen lopen dan roept hij 'daar is ze...'en dan zwaait hij vol enthousiasme en lacht van oor tot oor...Gisteren was een prachtige 'vaderdag' en terwijl ik daar was, vertelde ik mijn vader over 'Engel'. Een voor hem onbekende man...en dan knikt hij en kijkt hij me aan, mijn eigen vader...en leeft hij met me mee. Geweldig toch...mijn vader, ik hou zoveel van hem...Anita
"Bederf niet wat je hebt, door te verlangen naar wat je niet hebt; onthoud dat wat je nu hebt ooit hoorde bij die dingen waar je alleen maar op kon hopen"- Epicurus, griekse filosoof.

Een voorbespreking met een engel....

Dag lieve mensen, het weekend is begonnen!!En hoe..gisterenavond mocht ik, omdat het druk was op kantoor, een voorbespreking doen met een meneer en zijn familie. Meneer is heel erg ziek en a.s. dinsdag zal er euthanasie plaatsvinden. En op de een of andere manier voelde ik me geroepen om zelf gisterenavond in het ziekenhuis met deze meneer en zijn familie, het gesprek te gaan voeren. En werkelijk mensen, als ik al van het uitvaartvak hield, dan is mijn liefde hiervoor nu nog ernstiger toegenomen....onvoorstelbaar! Hoe prachtig was dit gesprek...meneer heet Engel...en ik heb vandaag besloten om vrijdag zelf de plechtigheid te gaan leiden en ik heb meneer hiervoor toestemming gevraagd. En hij vond het goed, hij keek me aan en zei 'maak het maar niet te heftig, laat ze maar niet te veel huilen hoor'....prachtig. Ik vind het zo bijzonder, zo intens...en eigenlijk voel ik mij vereerd, dat ik dit mag doen. Dus lieve mensen was ik laat thuis, en toen ik thuiskwam kreeg ik een glas wijn, een bordje met lekkere hapjes, griekse broodjes en heb ik met de laptop op schoot, alles uitgewerkt...voor de tv. Ik was moe, van alle emoties en indrukken en voel me rijker dan een koning. Vanmorgen alweer een uur gebeld met collega's, kantoor om zaken te regelen en net nog even met de familieleden, de echtgenote en dochter van Engel...ik zit hier een beetje voor me uit te staren...en ga nu even Andrea bellen. Liefs, Anita

Zomaar....

Een dag als vandaag is mooi...een italiaans bedrijf bezoeken met prachtige natuurstenen en marmeren grafzerken...of urnen, of gedenkplaten...zo'n leuke man, met blote voeten in van die suede instapschoenen...grappig. Daarna een afspraak mislopen, zomaar...en veel gedoe. Een gesprek met een medewerker, die gevraagd is bij de concurrent te komen werken...een gesprek met iemand die weg gaat en toch weer niet..hoe mooi kan zomaar mijn werkzame leven zijn. Nu genietend van geweldige intrigerende indringende muziek, de cd 'Cool' muziek die als het ware over je heen rolt...en genietend van een glas Sauvignon Blanc uit, jawel Nieuw-Zeeland. Lachen met de meisjes, en zomaar zijn... zin hebben om de hele boel eraan te geven, en dan weer terugkomen op aarde...want het gaat erom, dat we zijn...een auto is een auto, en wij, wij zijn. Met elkaar...en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me, hoe geweldig mijn leven is. Met al die prachtige intense contacten. Dus ik ben moe, en geniet zomaar...terwijl de muziek over mij heen rolt. Floor smst met volgens mij, een leuke man....en ik, ik ga slapen! Welterusten...Anita en ik geef in gedachten mijn vader een kusje...zie de foto!