Spiegelbeeld....

Soms kijk ik in de spiegel en zie ik mijzelf, oud, vermoeid, verdrietig en zoals vandaag...ook nog ziek, bleek, met diepliggende ogen...en op zo'n moment realiseer ik me, dat ik dit leven soms best wel zwaar vind. Niet om te klagen, niet om te zeuren, maar al met al...is de draaglast soms wat zwaarder dan de draagkracht...en op zo'n moment komt Daphne binnen en dan zit zij op een stoel voor de deur van de slaapkamer, omdat zij niet ziek wil worden en niet te dichtbij wil komen, en zij eet haar boterham. En haar glimlach, haar mooie blauwe laarzen, het contact tussen haar en Annemarie, ons verhaal voor de Politie, voor OCW, waar zij nu samen met Monique staat, maakt dan dat alles weer anders is. Want op zo'n moment voel ik mij gedragen, gedragen door de vriendschap, de liefde in mijn leven. En dan gaat mijn zin waarmee ik begon, al direct niet meer op. En nu lees ik zomaar 'Vriendschap is een relatie waarbij het twee mensen is gegeven dezelfde ziel te delen'. Wow...en ik denk zomaar, met deze wetenschap, dat als ik nu in de spiegel kijk, ik misschien ook wel weer mijn eigen vreugde, mijn eigen blijdschap zie, want ik voel mij gevoed door liefde en dit maakt, dat mijn draagkracht, nadat de griep is verbannen, het weer wint van mijn draaglast...en dat ik weer op zal staan en vol energie zal terugkeren...en ik weet dat al mijn idealen schoon en mooi zijn en Erasmus zei al 'schoon is wat moeilijk te bereiken is'. Tja...en dat is mijn opdracht volgens mij...dus geloof me, nog een paar daagjes kwakkelen en ik ben er weer bij, vol energie, gevoed door nieuwe gedachten, genietend van het boek 'Tonio' een echte intense aanrader....Dag 'spiegelbeeld, vertel eens even...ben ik echt zo mooi als jij' ik glimlach als ik denk aan dit liedje van Willeke Alberti, echt van vroeger, dus ja, ik begin al een beetje oud te worden...vroeger komt steeds vaker in mijn teksten voor. Liefs, Anita

Ziek....

Tja en zomaar ben ik ziek. Hartstikke ziek, griep, koorts, een rug die op breken staat, althans zo voelt het...een tik gekregen via Annemarie, die dezelfde klachten heeft, alleen fysiek wat sterker lijkt dan ik nu ben...maandag nog aan het vergaderen geweest tot tien uur in de avond bij Yarden en alhoewel ik al een Ibruprofin had gehad van Sabrina, was ik zomaar ziek toen ik thuiskwam...en dat ben ik nog steeds, dus alles loopt in het honderd voor mijn gevoel...alleen kan ik even niet anders, dan ziek zijn, dan slapen en in bed liggen. Vandaag nemen Daphne en Monique OCW voor hun rekening, jammer, maar toch...morgen gaat Daphne intakes voor de Politie doen, kortom mijn netwerkorganisatie staat als een huis en daar ben ik trots op. Vanuit Yarden mails en telefoontjes, die ik ook vanuit bed kan afhandelen...kortom, ik ben er eventjes niet. Dus ga ik morgen ook niet naar mijn vader...want ik ben ziek, zo simpel is het leven. Ik hoop er volgende week weer helemaal bij te zijn...dag, Anita

Nachtje wakker....

En zomaar ben ik weer eens klaar wakker. En in een donker huis, schrijf ik een stukje aan mijn blog. Omdat er een week voor me ligt, die vol en zwaar is...omdat ik vandaag mijn lijf weer zomaar eens voelde, mijn rug...omdat...gewoon omdat ik niet kan slapen. Net lekker wat gewerkt, voor de Politie. Nu even genietend van de stilte en donkerte van de nacht...En terwijl ik dit schrijf, hoop ik dat jij, en al die anderen zomaar lekker slapen. Vanmiddag dacht ik aan al die mensen, die ik zo graag weer eens wil spreken en ontmoeten. En morgen ga ik gewoon wat afspraken inplannen, waarbij ik vooral stil wil staan, bij die mensen, die ik heel graag wil zien...vrije tijd is een schaars iets geworden voor me...en kwaliteit is waar ik voor wil staan in mijn leven. De kwaliteit van de contacten...van mooie ontmoetingen, van mensen waar ik van hou! Slaap lekker allemaal...de nacht is mooi, de stilte is heerlijk...ik verlang naar het ruisen van de zee over de stenen, zoals in Molivos...heerlijk! Wat een lekker geluid...maar ook hier in Voorschoten is de nacht heerlijk stil...af en toe hoor ik de wind, de regen...Anita

Op de koffie bij mijn tante en oom....

Afgelopen week droomde ik over mijn tante, op de een of andere manier, was ik met haar bezig, met mijn tante Anita...een dame van 87 jaar, naar wie ik genoemd ben. Een tante met een groot hart, altijd bezig te zorgen voor iedereen, en dus ook voor ons, voor de kinderen van Annemarie, voor mij en Annemarie, voor mijn vader. Met lekkere hapjes, een glaasje wijn (en altijd ingeschonken door haar man, oom De)en allerlei lekkers. Als je honger hebt, of even zomaar wilt genieten van lekkere dingen, kun je naar hen toe. Altijd is de koelkast gevuld met heerlijkheden en altijd openen zij hun deur, voor mij, voor ons, voor iedereen! Prachtig als je zo mag zijn..en tante Anita en ik, wij hebben met grote regelmaat telefonisch contact. En al een tijdje was dit contact er niet...en deze week spookte zij maar door mijn hoofd en opeens dacht ik 'zij is vast ziek' en jawel, toen ik haar gisteren belde, hoorde ik dat zij kou gevat had en wel een paar weken lang ziek was geweest. Dus vanmorgen lekker op de koffie, voordat ik naar Pa ging. Even vertellen, bijpraten en horen hoe het is. Het leuke is dat deze mensen zo geinteresseerd zijn in alles wat je doet, in je leven, dat het een beetje lijkt op een 'ouderlijk huis'soms, want juist dat ouderlijk huis, dat er niet meer is, mis ik soms zo enorm...en dan ga ik af en toe daar eens eventjes langs, om zomaar te vertellen. Heerlijk...en zo begon dus mijn dagje Flakkee bij mijn tante Anita en oom De. En aansluitend ging ik naar papa...die goed gemutst was en blij dat ik kwam. Met een tas vol lekkers, met zalmwraps van tante, met balletjes gehakt, witte wijn en krentenbollen...heerlijk. En zo zaten wij in de recreatiezaal en toen arriveerde de familie Klootwijk, de bakkers uit Rotterdam, uit Capelle aan den IJssel...Pleun, met zijn vader en zijn moeder...beiden in een rolstoel. Jeetje wat heftig...en Pleun was ook emotioneel...het leuke is, dat je dan praat over levens die jou onbekend zijn, over samenzijn, en dat je ziet, dat mijn vader en zijn vader, elkaar begroeten als oude vrienden, terwijl ze elkaar maar net hebben ontmoet. Een verbinding tussen gelijkgestemden...en mijn vader gaat verhuizen. Hij krijgt 10 januari 2012 een eigen appartement met keuken, eigen toilet en badkamer, slaapkamer en balkon. En er is een beetje ruimte voor zijn spulletjes, althans een deel ervan...zodat we dit appartement gezellig kunnen maken. Gezellig en aangenaam, zodat zijn schilderijen aan de muur kunnen komen. Zijn foto's op de kast, zijn muziek bij zijn bed...en als je dan op bezoek komt, dan kun je gewoon even samen zijn. Hij krijgt dezelfde zorg, dezelfde dames die hem verzorgen, alleen meer ruimte voor privacy. En wat dit betekent voor hem, dat weet ik nog niet. Want nu is ook het samenzijn met al die anderen wel iets bijzonders geworden, hoe hij zwaait naar al die andere rolstoelers, die we tegenkomen, is wel intens...en ook wel verdrietig soms...maar het lijkt alsof hij geniet. Gewoon zomaar accepteert hoe het nu is....mijn vader in een rolstoel...maar mijn vader, die gewoon doorgaat met leven, die op zijn manier geniet. Hij genoot vandaag met een enorme kelk wijn, een prachtig groot glas, wat hij mocht gebruiken van Ammy, de vrijwilligster die vandaag achter de koffiebar stond. Een vrouw die hij nog kent van de wielerronde van Flakkee, waar hij altijd met zijn tractor en wagen de dranghekken reed en zij in het comite van vrijwilligers zat. Een vrouw die vroeger al bij ons op de boerderij kwam, en we nu dus weer tegenkomen...
En nu, met Buddha Bar muziek, zomaar thuis, even niks...Annemarie is ziek. En heeft wel even wat verzorging nodig...dus ik ga zo lekker koken voor ons. Fijne avond, liefs, Anita

Intakes...en prachtige ontmoetingen...

En vandaag was weer zo'n heerlijke dag....mooie intense gesprekken met politiemensen, over leerdoelen, groeien en verbinding tussen hoofd, hart en handen...en of het nu over de Politie gaat, of over Yarden, volgens mij is dit de essentie van ons leven. Die verbinding...want als die mist, dan kun je alles vergeten...op weg naar de Politie belde ik met wat collega's, mijn collega uit Groningen, mijn soulmate bij Yarden. Een vrouw met veel kennis, een giga groot hart en een geweldige collega...en op zo'n moment prijs ik me meer dan gelukkig. Met alles wat er op mijn pad komt, een smsje van een vriend van vroeger, of ik ook naar het NK-boksen ga...lief he...nee ik kijk vanavond wel lekker even naar Eurosport naar Fight Night, om te relaxen...om even bij te komen, van alles wat dit leven mij steeds weer biedt. Mooie mensen, die maken dat ik mijn rugzak steeds weer mag vullen met mooie herinneringen, die maken dat mijn rijkdom zomaar groter wordt dan nu al het geval is. En net kwam de Libelle...en ja, die lees ik. De Libelle is het blad wat hoort bij mijn moeder en direct na haar overlijden ben ik verder gegaan met haar abonnement. En mijn vriendinnen vinden het gek, zelfs mijn schoonmoeder moet lachen omdat ik die Libelle zo leuk vind. Omdat het zo truttig is, welnu, dan ben ik toch gewoon lekker truttig...maar laatst zei diezelfde schoonmoeder, dat zij ondertussen de Libelle ook leuk vindt...tja, alleen is zij schat ik ietsie ouder dan ik ben. Maar ja, kan mij het schelen..die Libelle dus, die gaat over je 'bron'. Over wie jou inspireert en weet je, dan ben ik weer terug bij mijn moeder, mijn vader, mijn bron...mijn oorsprong. En steeds weer realiseer ik me dat ik hen zo dankbaar ben, voor datgene wat zij mij hebben meegegeven aan waarden. En als ik het heb over waarden, ben ik weer terug bij mijn werk, bij Yarden, bij OCW en bij de Politie...want het gaat daarover als je het hebt over leiderschap!! Leven, werken en voelen vanuit je kernwaarden, van je authentieke ik...dus 'Pa en Ma bedankt...ik hou van jullie!'Liefs, Aniet

Dienstbaarheid....

Als ik denk aan een uitvaart, dan wil ik dat de uitvaartleider, maar ook degene die de overledene verzorgt, of de dame aan de receptie, of die ene mens die de telefoon aanneemt, zich realiseert dat degene met wie je spreekt verdriet heeft. En dat die nabestaande een wens heeft, en dat is een perfecte uitvaart neerzetten. Een uitvaart conform de wens van de overledene, en als dat is met een mooi glas wijn, omdat de overledene hier zo van houdt, dan doe je alles wat in je vermogen ligt, om dit voor elkaar te krijgen, daar waar de plechtigheid plaats zal vinden...en soms, gewoon zomaar soms, word ik zo teleurgesteld hierin. En is iedere opmerking, klacht of suggestie die mijn kant op komt, er een teveel. En dus wil ik iedereen vragen die bij mij werkt bij Yarden, om hier eens persoonlijk over na te denken. En dus na te denken over jouw woord, jouw gedrag, jouw houding, jouw zijn...als je bij een familie thuis komt. Een antwoord als 'dat weet ik niet' als een nabestaande ons belt met een vraag, is geen antwoord. Een antwoord kan zijn 'ik ga dit even voor u uitzoeken en bel u zo dadelijk terug...'. Sensitief, met oog en oor voor de ander, dat is wat ik graag wil zien, bij jou, bij mij, bij een ieder....dat is volgens mij dienstbaarheid, in optima forma. En soms realiseer ik mij, dat ik kritisch ben, de lat hoog leg, maar graag allen die met mij werken, denk hierover na. Het houdt mij bezig...meer dan bezig! Nu een mooi gesprek met zomaar een man die gecoacht wil worden omdat hij zelf verandering wil zien in zijn gedrag, zijn houding...mooi want als dat geen intrinsieke motivatie is, dan weet ik het niet meer! En morgen, intakes...gesprekken met deelnemers die nadenken over hun eigen leiderschap!
Een fijne avond...Anita

Reynaud 65 jaar!

En ergens in de hak van Italie...viert Reynaud vandaag zijn 65e verjaardag. Een dag, die ongetwijfeld intens en mooi zal zijn, hem kennende! En vandaag was de dag waarop ik als gecommiteerde 3 mondelinge examens mocht bijwonen op de Stoas Hogeschool in Wageningen. Aansluitend een hele middag lang vergaderen bij Yarden, van 1 tot 6, een ontmoeting met Hoofd Planning en Control, een bezoek aan een familie in Amsterdam en na tienen pas thuis...klaar, op en over. Ondertussen ben ik bezig met prachtige professionele mappen voor mijn Leergang voor de Politie. Werkelijk super...met dank aan Monique en Daphne, mijn creatieve breinen en met dank aan Christina, mijn superwonder op de drukkerij bij Yarden. Al met al wordt er iets prachtigs gemaakt en Annemarie, snijdt nu de 'ruggen'voor mijn mappen op maat...hoe handig al die creatieve geesten om mij heen. Ondertussen heb ik zomaar een half uur boksen gekeken en gezien hoe Marco Huck, uit Duitsland, zijn tegenstander in ronde 10 naar het canvas jaagt...prachtig! En de komende dagen staan bol van de intensieve ontmoetingen, intakes bij de Politie, mijn budget bij Yarden voor 2012...kortom, veel en veel te doen, de diversiteit spat eraf. En ik, ik heb er zomaar zin in...en nu, lekker slapen..het is alweer 14 september 2011...de tijd vliegt werkelijk voorbij! Annemarie heeft twee bioscoopbonnen gewonnen...het leven lacht...en ik, ik glimlach mee, of terug, net hoe je het zien wilt...Slaap zacht, Anita