Kwaliteitsdagje Yarden Alkmaar.....

En vandaag, dankzij Silentio, dankzij DAMO, dankzij onze muzikant Marcel, dankzij Uitvaria, Family Cards, met mooie bloemen van Inge Quint, met kunst van Annemarie, was het een prachtige netwerkmiddag bij Yarden. Leveranciers kwamen,collega's kwamen, iemand van de Algemene Begraafplaats, een dominee, wat kleine uitvaartondernemingen, mensen van een zorginstelling, kortom het was een mooie kwaliteitsmiddag, zoals een van de aanwezigen opmerkte. Met gitaarmuziek, met tijd en aandacht voor elkaar. Een super compliment voor een van mijn uitvaartverzorgers, kortom....het was heerlijk. Een mooie ervaring rijker...Nu mijn sauvignon blanc en dan Ophra kijken, want als je inspiratie zoekt, kijk dan naar Ophra vanavond....geweldig. Vanuit mijn bed, ga ik lekker kijken. Moe maar voldaan. Liefs, Anita

Nieuwe dag, nieuwe kansen....

Vandaag een wat rustige dag, een dag waarbij ik voor mijzelf wat rust in de agenda heb gebracht. Een dag, waar ik weer het meest optimale uit zal halen. Maar wel vanuit balans. En dus wens ik iedereen een mooie dag, een dag vol plezier, een dag vol mooie momenten. Ik las nog een mooi citaat : Drie essentiële zaken voor geluk in dit leven zijn, iets te doen te hebben, iets om van te houden, en iets om voor te te hopen.

Dus volgens mij heb ik geluk, want alledrie deze zaken zijn op mij van toepassing. Heb een mooie dag, kijk uit met rijden, want het kan zo mistig zijn. Anita

Zomaar.....

Een dinsdagavond, nadat ik zomaar een hele dag bijna heb geslapen. Beroerd van de gordelroos, van de hoofdpijn, van....tja waarvan. En eigenlijk weet ik het heel goed. Van oneerlijkheid, van mensen die continue commentaar hebben, van mensen die en dit is echt heel erg, niet eerlijk zijn. Niet naar mij, niet naar de organisatie, maar vooral niet naar zichzelf. Naar negativiteit. En terwijl ik dit schrijf en vele gesprekken heb gevoerd, met mensen die dit juist helemaal niet zijn, ben ik bezig mijn koers te veranderen. Waarom...omdat de organisatie van mijn Cluster West nog niets is wat ik wil. En soms betekent dit, dat het team zal moeten wijzigen. Soms betekent dit, dat ik eerlijkheid wil bereiken. En als dit niet lukt, dan zal ik een andere stijl van leidinggeven inzetten. In een training noem ik dit situationeel leidinggeven. Voor de een is dit anders dan voor de ander. Want anders zouden de goeden last hebben en moeten lijden onder de kwaden. En vanavond hebben gesprekken en reflectieverslagen mij weer voldoende energie gegegeven om verder te gaan. Maar wel op een andere manier. Vanuit een vorm van rust. Overwicht, overzicht en zakelijkheid. Dan maar wat minder aardig...zoals ik nu terugkrijg van mensen. Lieve mensen...ik hou het hierbij. Ik geniet nog na, als ik aan Parijs denk, de zon op het terras. Morgen weer aan de slag...met een goede zalf voor mijn gordelroos. Het komt weer goed, geloof me. Liefs, Anita en slaap zacht...

Parijs....

Terwijl mijn vrienden, Jannie en Tonnie en Niek zorgden voor mijn vader dit weekend, en nadat ik hem donderdagavond nog heb bezocht, vertrokken Annemarie en ik vrijdagochtend heel vroeg, via Dordrecht, om broerlief op te halen, naar Terneuzen, de crematie van mijn nicht Leonoor. Een vond ik, intens moment, verdrietig, om mijn oude tante zo te zien, om de kinderen van Leonoor vast te houden en om de man van Leonoor daar zo te zien zitten, alleen...en neef Henk nam broerlief mee terug en wij reden door naar Parijs. Een schitterend hotel vlakbij de Arc de Triomphe. Mooi, klein en lief om te zien, maar oh wat waren we moe, dus vrijdagavond sliepen we al heel vroeg, na een glas champagne in een wijnbar. Wat een heerlijk land, allemaal delicatessen ingekocht voor mijn wijnproeverij volgende week. God wat zalig, zomaar in een warenhuis even zitten en een glas champagne drinken, ik wou dat ik een fransman was...ik wist het wel! Maar ondertussen iets op mijn lijf, wat lijkt op gordelroos, een ontzettend vervelende plek op mijn heup, daar waar de band van je broek zit, blaasjes, rood, vurig, en het jeukt als een gek. Dus deze week even langs bij de dokter, want hier zit Anietje niet op te wachten. Ook houden mijn gedachten me bezig, of ik het vol kan houden, onder deze hoge druk te werken en vooral of ik dit wil. Gedoe, gezeik, mensen die een dienstauto gebruiken voor prive aangelegenheden, en het gaat hier volgens mij over normen en waarden. Over integriteit, over je verantwoordelijkheid snappen en nemen. En voor mij, gaat het over balans, over zijn, over het leven leven, over zorgen voor mijn welzijn en dat van diegenen die mij lief zijn...en dus denk ik nog maar eventjes na. Na een prachtig weekend in Parijs, met schitterende zon, mooie temperatuur, een bezoek aan de Mercedes shop op de Champs d'Elysee. Geweldig...een schitterend horloge gekregen van Annemarie...echt zo super....en toen wij terugreden doken wij zo een ernstige mist in, een file bij Rotterdam, kortom een temperatuur tien graden lager dan in Parijs, en nu weer thuis...vroeg naar bed, een heftige drukke week wacht. Oh ja, de beurs was leuk, op een uitvaartbeurs in Parijs kom ik bekenden tegen, de wereld van de uitvaart is klein...ik heb genoten, wij hebben genoten. Een fijne week gewenst...de Arc de Triomphe beklommen, 284 treden of waren het er 287? Geeft niet, het waren er heel veel en het uitzicht was prachtig....Anita

Het leven is meer dan ooit in beweging....heftig!

Lieve allemaal....eindelijk weer een bericht. Toen ik een jaar of dertien, veertien was, ging ik met mijn nicht Leonoor en haar man Tonny kamperen in Cadzand, of ergens aan de Zeeuwse kust,zij hadden net een baby gekregen, achternichtje Monique. En nu, zomaar in haar slaap, is Leonoor overleden. Een triest verhaal...want nicht Leonoor, kreeg drie maanden na het overlijden van mijn moeder een zwaar herseninfarct, lag in coma en was ernstig gehandicapt, kon moeilijk praten en leefde sinds dat moment in een verzorgingstehuis, wat een verdriet, wat een leed. Dus eigenlijk is zij uit haar lijden verlost....maar hoe verdrietig voor tante Tanneke en oom Wim. Voor nicht Anne, die zomaar achterblijft. Voor man Tonny en hun vier kinderen, heftig...een gezin met littekens, een verdriet wat intens voelbaar is. Dit bericht bereikte mij tien minuten voor ik ging starten met module twee van de Politie. Bizar...want tijdens module 1, ging ik weg tussendoor voor de uitvaart van Freek, en hoe ingrijpend voelt verlies in 2011. Een jaar waarin een aantal prachtige mensen mij ontvallen zijn, Ron, Freek, tante Wim, Leonoor...een jaar waarin verdriet zomaar op de hoek op je wacht. Een jaar waarin ik teleurgesteld ben, gelukkig, verdrietig, blij, tevreden en ook weer helemaal niet. Een jaar waarin ik kei- en keihard gewerkt heb. En een jaar waarin ik me ook teleurgesteld voel, als ik denk aan hoe de lijnen lopen bij Yarden. Een jaar waarin ik blootgesteld ben aan kritiek, omdat er zoveel niet gaat zoals het moet. Maar daarnaast een jaar waarin ik keuzes maken mag en kan. Ga ik zo door, of kies ik voor rust, voor zelfstandigheid...want kei- en keihard werken is goed, als je resultaat ziet. Maar als ik nu de balans op maak van mijn werk bij Yarden, dan wil ik sneller dan mogelijk is, en zal ik uiteindelijk goed moeten afwegen, of ik zo wil doorgaan. Een situatie met de OR, waar ik niet gelukkig van word, integriteit die ik op sommige vlakken mis, betrokkenheid, verbinding...kortom tijd om de balans op te maken voor mijzelf. Een ingewikkeld traject kun je wel stellen.....verder de Politie, een aansprekend succes, een fijne samenwerking met Daphne, werken aan een module drie? Zou toch echt geweldig zijn of niet dan...kortom, er gebeuren prachtige dingen en dat geeft me zoveel energie. Dat af en toe een weglek wel opgevangen kan worden. En als ik dan weer denk aan juist al die prachtige mensen bij Yarden, waar ik wel blij mee ben, dan kan ik nog wel even verder. Morgenvroeg weg, Arie ophalen voor de uitvaart van Leonoor in Terneuzen. Dan via Antwerpen, Arie eruit op het station en dan door naar Parijs...voor de beurs Funeraire...een uitvaartbeurs vol noviteiten, en zomaar even slenteren door Parijs...goddelijk...kus, fijn weekend...net stond onze buurvrouw Jeannette voor de deur, met twee engeltjes van glas....en gisteren sprak ik over Engel. En iemand uit de groep agenten, kende Engel persoonlijk....de wereld is klein. Liefs, Anita

Een handvol geluk....

Gisteren ben ik namens mijn vader op condoleance bezoek geweest bij tante Wim Mast - van den Doel. Tante Wim en haar man, die al lang geleden overleden is, oom Nels, waren vroeger heel goede vrienden van mijn ouders. Misschien wel de beste vrienden, en met hun zonen, hebben wij veel gespeeld. Toen mijn vader 80 jaar werd, was zij nog of weer van de partij. Mooi, hoe intens die levens met elkaar verbonden waren. En ook deze mevrouw kreeg op latere leeftijd kanker en werd heel ziek. En toen ik hiervan hoorde, besloot ik, namens mijn vader zijn condoleances over te brengen. En hoe prachtig was het, dat er mensen naar mij toekwamen en mij eerst voorzichtig vroegen wie ik was, en toen zij hoorden dat ik de dochter van Piet en Ina van Loon ben, kreeg ik steevast de reactie 'ach wat lijk je op je moeder'. En weet je, je kunt me niet blijer maken. Want mijn moeder was en is mijn rolmodel, mijn sterke krachtige en prachtige moeder. En op haar begrafenis zei ik 'ik, ik heb de mooiste moeder van heel Flakkee'en zo voelt het nog steeds. En nu, hier op mijn eigen kantoortje zittend, zie ik een boekje staan 'een handvol geluk' en geef ik jullie een citaat voor het weekend mee : 'Ver weg in het stralende zonlicht, liggen mijn hoogste ambities. Ik kan er weliswaar niet bij, maar ik kan omhoog kijken en zie hoe mooi ze zijn. Ik kan erin geloven en proberen de weg te volgen die ze me wijzen.' En met dit gevoel sluit ik deze werkweek af. Een week vol van werk, van mooie en minder mooie momenten, een week die me moe gemaakt heeft en soms verdrietig. Boosheid, en geluk, alles wisselde zich af. En steeds weer blijf ik geloven in mijn hoogste ambities. Fijn weekend, Anita

Inspannende dagen, momenten...en een mooie scan uitslag!

Pfffttt en achtervolgd door een motoragent, jawel met een boete van 70 euro in mijn mik, kwam ik vanavond om bijna kwart voor negen thuis. Terwijl ik vanmorgen vroeg, om kwart over acht richting LUMC reed. Voor de uitslag van mijn scan. En jawel de uitslag is mooi en goed. Een rug van een oude dame, versleten, beschadigd weliswaar, maar niet nodig om te opereren op dit moment. Wel fysiotherapie en onder begeleiding werken aan mijn houding. Dus een soort veredelde sportschool, hier aan het einde van de straat, op doktersadvies, dus oefenen aan mijn houding, gestel, mijn lijf en leden. Welnu en eigenlijk vind ik dit wel ok. Dan ga ik proberen dat de rest van mijn lijf, niet een oude dameslijf gaat worden, maar strak en goed geproportioneerd (haha...nog genoeg te doen dus...)!En dit alles geregeld vanuit de zorgverzekering, mooi toch. En zo begon mijn dag, aansluitende scheurde ik met gepaste snelheid naar Yarden, om overleg te hebben met bedrijfsbureau. Om me zorgen te maken over mensen, om afspraken te maken voor de in de avond, met een ziek mens uit mijn organisatie. En aansluitend kwam ik vijf minuten te laat in een overleg aangesneld in Almere, en kwam ik uiteindelijk in een stevig overleg terecht met mijn collega clustermanagers en Sabrina, veel acties, veel gedoe en om half zeven eindigde ik in de file op de A1. Al bellend met collega's, over aantallen projecten, over cijfers, over rapportages, boos, geraakt en terugkoppelend, een diner maandagavond met mijn directeur. Want voor het eerst in mijn loopbaan heb ik het moeilijk, moeilijk omdat mensen anders willen dan ik. Leerzame momenten, ondertussen genietend van prachtige reflectieverslagen van de Politie, mensen die genieten, geraakt zijn, blij zijn met mijn boek over leiderschap. Mooie ontwikkelingen bij OCW, mooie mails ontvangend, buiten Yarden om en ondertussen ook genieten van goede gesprekken. Deuren openen zich en ik sluit ook deuren. Ik ervaar mijn leven als meer dan intens. Gesprekken met broerlief over zijn ziekzijn, over onze emoties. Meer verbonden dan ooit, doordat het niet zo goed met hem gaat. Terwijl hij gelukkig thuis is uit het ziekenhuis. Over mijn vader nadenkend, pratend over de boerderij, dromend over mijn ambities, sparrend met Monique over Yarden. Kortom een intensiteit, die er vanaf spat. Een leven dat vol is, vol van mooie dingen. Annemarie en ik samen aan een glas wijn, kaarsen aan....samen zijn. Haar schilderij 'unknown land' verkocht aan iemand die zomaar langs kwam in mijn uitvaartcentrum. Een kunstenaar pur sang is mijn vrouw...en zij maakt zulke prachtige dingen. En ondertussen heb ik het gevoel, dat mijn leven weer in de zoveelste versnelling is, of gaat...heerlijk ik ga mee met de flow....trapte zomaar in Amsterdam vol in de poep....een soort uitglijder van jewelste...bijzonder! En daarna die agent, die keurig deed wat hij moest doen...en bijzondere ontmoeting, en nog een ding, in januari ga ik mijn droom volgen, pianoles, zomaar een momentje voor mijzelf....dag, liefs, van een gelukkig mens...slaap zacht! Anita en ik realiseer me, dat het goed is dat ik het zomaar een keer moeilijk heb in een werkomgeving. Goed voor mij...een beetje knokken!