De knop staat op rust, ontspannen en genieten.....

Dag, en op deze mooie winterse dag, zit ik zomaar eventjes op mijn kantoortje....wat administratie te verzorgen, wat te schrijven, wat te reflecteren op hoe de dingen gaan en zijn gegaan. Heerlijk. Een dag met mooie gesprekken, lieve mensen om me heen, leuke ontmoetingen. En nu, een stukje voor de weblog schrijven. Een paar prachtige teksten verzamelen voor deze blog, zoals deze : Je houdt van iemand omdat je van iemand houdt. Liefde kent geen redenen. Van mijn vriend Coelho natuurlijk.Tja en volgens mij werkt het zo. Je komt mensen tegen in je leven, van wie je zielsveel houdt, zomaar...ik had het er nog over met mijn vriendin Jannie, mijn beste vriendinnetje zeg ik altijd maar. Jannie en ik woonden in ons studentenhuis in Den Haag, toen ik 17 was en zij 18. En toen al hebben wij bedacht, dat als wij ooit oud en versleten zijn, wij samen gaan wonen, in een verzorgingstehuis, of wat dan ook, om niet alleen te hoeven sterven. Hoe grappig, dat als je 52 bent je het daar samen over hebt. We spraken over de zorg, die wij hebben voor onze ouders. De zorg voor dierbaren om je heen, de zorg voor hen die ooit voor jou gezorgd hebben. En hoe mooi het is, dat je dit als kind mag en kunt doen. En op dat moment realiseerde ik mij, dat ik zelf geen kinderen heb. En dat in mijn situatie dit wel eens heel anders kan zijn dan nu bijvoorbeeld bij mijn vader het geval is. Maar ja dan realiseer ik me direct, dat de manier zoals wij het nu doen bij onze ouders, wel een heel bijzondere manier is. Zo intens, zo samen. Zo vol liefde....en ach, wat ooit komt, komt ooit...en daar hoef ik niet bang voor te zijn. Kinderen, vandaag lunchte ik met een collega, en hadden wij het over een kinderwens. En hoe deze bepalend kan zijn voor jouw leven. En hoe je vanuit die wens, je leven richting geeft en hoe ontwricht je bent, als die richting anders verloopt, waardoor dan ook. Zo was ik ooit ervan overtuigd, dat ik een zoontje zou krijgen, Basje van Loon. Ik droomde ervan, het zou een jongetje zijn, als in de Calve-reclame. Zo'n blond knulletje, om op te vreten. Het zou natuurlijk een heel hip aangekleed klein Basje zijn...dat begrijp je. Zo'n manneke dat door de kamer heen scheurt met zijn fietsje...zo'n kereltje, waar ik stiekem heel erg om moet lachen, omdat hij doet wat ik deed, zijn goddelijke gang gaan. En die droom heb ik ooit laten varen...en ach, de richting die ik op ben gegaan, als bonusmoeder, als vrouw van Annemarie, als mens...heeft ervoor gezorgd, dat mijn leven uiteindelijk heel mooi is geworden. Gerijpt, geraakt, gevuld met prachtige dingen...dus, mijn richting ging anders, en Basje is er niet, en toch ben ik gelukkig, zomaar heel gelukkig. Met alles wat ik doe....een fijne avond, de knop staat op rust, ontspannen en genieten. Even niks....Anita

Deze nog : 'Als je met hart en ziel liefhebt en ergens in gelooft, voel je je niet alleen sterk, zo sterk dat je de hele wereld aankunt, maar ook rustig en kalm, omdat je weet, dat niets je geloof aan het wankelen kan brengen.' Paulo Coelho.

Rustig aan wakker worden....

Hoe fijn was het niet, om gisterenavond, na mijn bezoek aan de kapper, samen boodschappen te doen bij Albert Heijn,voor mijn gevoel honderd jaar geleden dat ik daar mocht zijn. Heerlijk...en daarna heb ik gekookt. Want ik werk hard, maar Annemarie werkt misschien nog wel harder, nu zij drie dagen werkt voor haar baas, bezig is met haar kunst, de kinderen, het huis, het huishouden...het huiswerk van Roos, kortom...vrijdagavond zijn we simpelweg moe. En terwijl ik dit schrijf, glimlach ik, want ik ben deze week begonnen, met niet zo idioot vroeg op te staan, wat meer tijd voor mijzelf te nemen, wat meer rust in te bouwen. En dat voelt al beter...mijn lijf reageert...in positieve zin. En zo was ook deze ochtend, vroeg wakker, toen lekker onder de douche, de zonnebank en meezingen met de muziek. Een nespresso erbij...nu wat boodschapjes doen, voor morgen, en dan naar Papa...naar Lia eventjes, champagne halen bij Chris, kortom....zat te doen, maar wel allemaal leuk. Afgelopen week had ik een goed gesprek met een mannelijke collega op het hoofdkantoor en hij heeft mij, op zijn eigen wijze, een spiegel voor gehouden, en daar ben ik hem nu eventjes dankbaar voor. Daar in de kamer, genaamd Engeland. Soms is het nodig om te reflecteren op alles wat je doet...en dat hebben wij gedaan.Ik weet dat hij dit leest en nu glimlacht.....
Gisteren kwam het 'kerstboek' van Okhuijsen, de wijnhandel uit Haarlem, hier door de brievenbus....en dit is echt zo'n wijnhuis/handel, waar ik intens van kan genieten, de ene fles is nog mooier dan de ander...de kerstkist is een droom....een kist met wijnen voor een heel diner, welnu...zo had ik zomaar een kwaliteitsmomentje, een moment van genieten. En het leven kan zo simpel zijn, door alleen maar te lezen, door even in stilte te zijn. Gisteren was ook de dag van de mooie gesprekken, de dag van de balans...en lieve buurvrouw van de Oranjekade...dank je wel voor je lieve wijze kaartje,lief! Anita

Kwaliteitsdagje Yarden Alkmaar.....

En vandaag, dankzij Silentio, dankzij DAMO, dankzij onze muzikant Marcel, dankzij Uitvaria, Family Cards, met mooie bloemen van Inge Quint, met kunst van Annemarie, was het een prachtige netwerkmiddag bij Yarden. Leveranciers kwamen,collega's kwamen, iemand van de Algemene Begraafplaats, een dominee, wat kleine uitvaartondernemingen, mensen van een zorginstelling, kortom het was een mooie kwaliteitsmiddag, zoals een van de aanwezigen opmerkte. Met gitaarmuziek, met tijd en aandacht voor elkaar. Een super compliment voor een van mijn uitvaartverzorgers, kortom....het was heerlijk. Een mooie ervaring rijker...Nu mijn sauvignon blanc en dan Ophra kijken, want als je inspiratie zoekt, kijk dan naar Ophra vanavond....geweldig. Vanuit mijn bed, ga ik lekker kijken. Moe maar voldaan. Liefs, Anita

Nieuwe dag, nieuwe kansen....

Vandaag een wat rustige dag, een dag waarbij ik voor mijzelf wat rust in de agenda heb gebracht. Een dag, waar ik weer het meest optimale uit zal halen. Maar wel vanuit balans. En dus wens ik iedereen een mooie dag, een dag vol plezier, een dag vol mooie momenten. Ik las nog een mooi citaat : Drie essentiële zaken voor geluk in dit leven zijn, iets te doen te hebben, iets om van te houden, en iets om voor te te hopen.

Dus volgens mij heb ik geluk, want alledrie deze zaken zijn op mij van toepassing. Heb een mooie dag, kijk uit met rijden, want het kan zo mistig zijn. Anita

Zomaar.....

Een dinsdagavond, nadat ik zomaar een hele dag bijna heb geslapen. Beroerd van de gordelroos, van de hoofdpijn, van....tja waarvan. En eigenlijk weet ik het heel goed. Van oneerlijkheid, van mensen die continue commentaar hebben, van mensen die en dit is echt heel erg, niet eerlijk zijn. Niet naar mij, niet naar de organisatie, maar vooral niet naar zichzelf. Naar negativiteit. En terwijl ik dit schrijf en vele gesprekken heb gevoerd, met mensen die dit juist helemaal niet zijn, ben ik bezig mijn koers te veranderen. Waarom...omdat de organisatie van mijn Cluster West nog niets is wat ik wil. En soms betekent dit, dat het team zal moeten wijzigen. Soms betekent dit, dat ik eerlijkheid wil bereiken. En als dit niet lukt, dan zal ik een andere stijl van leidinggeven inzetten. In een training noem ik dit situationeel leidinggeven. Voor de een is dit anders dan voor de ander. Want anders zouden de goeden last hebben en moeten lijden onder de kwaden. En vanavond hebben gesprekken en reflectieverslagen mij weer voldoende energie gegegeven om verder te gaan. Maar wel op een andere manier. Vanuit een vorm van rust. Overwicht, overzicht en zakelijkheid. Dan maar wat minder aardig...zoals ik nu terugkrijg van mensen. Lieve mensen...ik hou het hierbij. Ik geniet nog na, als ik aan Parijs denk, de zon op het terras. Morgen weer aan de slag...met een goede zalf voor mijn gordelroos. Het komt weer goed, geloof me. Liefs, Anita en slaap zacht...

Parijs....

Terwijl mijn vrienden, Jannie en Tonnie en Niek zorgden voor mijn vader dit weekend, en nadat ik hem donderdagavond nog heb bezocht, vertrokken Annemarie en ik vrijdagochtend heel vroeg, via Dordrecht, om broerlief op te halen, naar Terneuzen, de crematie van mijn nicht Leonoor. Een vond ik, intens moment, verdrietig, om mijn oude tante zo te zien, om de kinderen van Leonoor vast te houden en om de man van Leonoor daar zo te zien zitten, alleen...en neef Henk nam broerlief mee terug en wij reden door naar Parijs. Een schitterend hotel vlakbij de Arc de Triomphe. Mooi, klein en lief om te zien, maar oh wat waren we moe, dus vrijdagavond sliepen we al heel vroeg, na een glas champagne in een wijnbar. Wat een heerlijk land, allemaal delicatessen ingekocht voor mijn wijnproeverij volgende week. God wat zalig, zomaar in een warenhuis even zitten en een glas champagne drinken, ik wou dat ik een fransman was...ik wist het wel! Maar ondertussen iets op mijn lijf, wat lijkt op gordelroos, een ontzettend vervelende plek op mijn heup, daar waar de band van je broek zit, blaasjes, rood, vurig, en het jeukt als een gek. Dus deze week even langs bij de dokter, want hier zit Anietje niet op te wachten. Ook houden mijn gedachten me bezig, of ik het vol kan houden, onder deze hoge druk te werken en vooral of ik dit wil. Gedoe, gezeik, mensen die een dienstauto gebruiken voor prive aangelegenheden, en het gaat hier volgens mij over normen en waarden. Over integriteit, over je verantwoordelijkheid snappen en nemen. En voor mij, gaat het over balans, over zijn, over het leven leven, over zorgen voor mijn welzijn en dat van diegenen die mij lief zijn...en dus denk ik nog maar eventjes na. Na een prachtig weekend in Parijs, met schitterende zon, mooie temperatuur, een bezoek aan de Mercedes shop op de Champs d'Elysee. Geweldig...een schitterend horloge gekregen van Annemarie...echt zo super....en toen wij terugreden doken wij zo een ernstige mist in, een file bij Rotterdam, kortom een temperatuur tien graden lager dan in Parijs, en nu weer thuis...vroeg naar bed, een heftige drukke week wacht. Oh ja, de beurs was leuk, op een uitvaartbeurs in Parijs kom ik bekenden tegen, de wereld van de uitvaart is klein...ik heb genoten, wij hebben genoten. Een fijne week gewenst...de Arc de Triomphe beklommen, 284 treden of waren het er 287? Geeft niet, het waren er heel veel en het uitzicht was prachtig....Anita

Het leven is meer dan ooit in beweging....heftig!

Lieve allemaal....eindelijk weer een bericht. Toen ik een jaar of dertien, veertien was, ging ik met mijn nicht Leonoor en haar man Tonny kamperen in Cadzand, of ergens aan de Zeeuwse kust,zij hadden net een baby gekregen, achternichtje Monique. En nu, zomaar in haar slaap, is Leonoor overleden. Een triest verhaal...want nicht Leonoor, kreeg drie maanden na het overlijden van mijn moeder een zwaar herseninfarct, lag in coma en was ernstig gehandicapt, kon moeilijk praten en leefde sinds dat moment in een verzorgingstehuis, wat een verdriet, wat een leed. Dus eigenlijk is zij uit haar lijden verlost....maar hoe verdrietig voor tante Tanneke en oom Wim. Voor nicht Anne, die zomaar achterblijft. Voor man Tonny en hun vier kinderen, heftig...een gezin met littekens, een verdriet wat intens voelbaar is. Dit bericht bereikte mij tien minuten voor ik ging starten met module twee van de Politie. Bizar...want tijdens module 1, ging ik weg tussendoor voor de uitvaart van Freek, en hoe ingrijpend voelt verlies in 2011. Een jaar waarin een aantal prachtige mensen mij ontvallen zijn, Ron, Freek, tante Wim, Leonoor...een jaar waarin verdriet zomaar op de hoek op je wacht. Een jaar waarin ik teleurgesteld ben, gelukkig, verdrietig, blij, tevreden en ook weer helemaal niet. Een jaar waarin ik kei- en keihard gewerkt heb. En een jaar waarin ik me ook teleurgesteld voel, als ik denk aan hoe de lijnen lopen bij Yarden. Een jaar waarin ik blootgesteld ben aan kritiek, omdat er zoveel niet gaat zoals het moet. Maar daarnaast een jaar waarin ik keuzes maken mag en kan. Ga ik zo door, of kies ik voor rust, voor zelfstandigheid...want kei- en keihard werken is goed, als je resultaat ziet. Maar als ik nu de balans op maak van mijn werk bij Yarden, dan wil ik sneller dan mogelijk is, en zal ik uiteindelijk goed moeten afwegen, of ik zo wil doorgaan. Een situatie met de OR, waar ik niet gelukkig van word, integriteit die ik op sommige vlakken mis, betrokkenheid, verbinding...kortom tijd om de balans op te maken voor mijzelf. Een ingewikkeld traject kun je wel stellen.....verder de Politie, een aansprekend succes, een fijne samenwerking met Daphne, werken aan een module drie? Zou toch echt geweldig zijn of niet dan...kortom, er gebeuren prachtige dingen en dat geeft me zoveel energie. Dat af en toe een weglek wel opgevangen kan worden. En als ik dan weer denk aan juist al die prachtige mensen bij Yarden, waar ik wel blij mee ben, dan kan ik nog wel even verder. Morgenvroeg weg, Arie ophalen voor de uitvaart van Leonoor in Terneuzen. Dan via Antwerpen, Arie eruit op het station en dan door naar Parijs...voor de beurs Funeraire...een uitvaartbeurs vol noviteiten, en zomaar even slenteren door Parijs...goddelijk...kus, fijn weekend...net stond onze buurvrouw Jeannette voor de deur, met twee engeltjes van glas....en gisteren sprak ik over Engel. En iemand uit de groep agenten, kende Engel persoonlijk....de wereld is klein. Liefs, Anita