Zomaar een mooie dag.....

En vandaag was zomaar een prachtige dag...een lange, dat wel. Een coachtraject afronden, een receptie bij Driehuis Westerveld...waar leuke bijzondere mensen rond lopen. Een dag met mijn eerste beoordelingsgesprek, de eerste van 53....mijn god, wat een klus! Een dag waar ik meters heb gemaakt, zoals ik het altijd zo mooi kan zeggen...een dag, waar mensen elkaar in de haren vliegen en emotioneel maken en raken. Een dag, vol regen en storm, een kerstboom midden op de weg, vuurwerk terugvinden in een container, en daarmee Reynaud blij maken...glimlachen om alles wat er is. Denken aan de wiskunde leraar meneer van Diggelen...zo'n man, die je eigenlijk dagelijks nog tegen komt, omdat hij in je allergie zit...en als kind kon je hier niet zoveel mee. En als volwassene is het nog steeds ingewikkeld, want mijn god hoeveel meneren van Diggelen kom je niet tegen in je dagdagelijkse leven. Of mevrouwen...ken je dat, veraf en dichtbij...en je hebt er maar mee te dealen...Oh ja, meneer van Diggelen zelf ken ik niet...dit is de wiskunde leraar geweest van een van mijn coachees. Maar iedereen kent wel een meneer van Diggelen in zijn of haar leven. Ik ken er wel een paar en zie die koppen voor me, terwijl ik er nu bij kan glimlachen...want je hoeft niet met iedereen koffie te drinken, je moet soms alleen maar met zo iemand werken in je omgeving...en terwijl ik dit schrijf, denk ik weer even aan Ma van Loon. Zij vertelde mij altijd 'kind weet je waarom je schouders rond zijn....daar kun je dingen vanaf laten glijden, waar je niets mee wilt...'. En toen ze dat tegen me zei, vond ik haar maar een rare vrouw...wat moest ik hier nu weer mee. Maar nu, vandaag de dag, denk ik aan al die uitspraken van haar. Die ik mezelf nu hoor gebruiken...want jeminee wat een wijze lessen heeft zij mij gegeven. En nu is het voor mij de kunst om met haar lessen in mijn binnenzak, mijn leven goed te maken, het goed te doen in mijn leven. Het lukt, daar ben ik van overtuigd...of het is al gelukt....maar af is het nooit.

Wat een rommelig stukje, gewoon de kop leegmaken, lekker is dat...wat een mooie dag...ik zag een mevrouw met prachtige rode laarzen op de receptie en verder veel grijze meneren en mevrouwen...ik zag een leuke jongeman, die gekke dingen doet met as, vanuit een vliegtuig, een luchtballon, of wat dan ook...sprankelend in de wereld van de uitvaart...authentiek, bijzonder...slaap lekker, ik zit al in mijn dikke trui, loop lekker op mijn sokken en ben zomaar simpelweg gelukkig. Liefs, Anita oh ja en die houtblokken vind ik gewoon mooi...hout vind ik mooi, zo puur eigenlijk.....

Nieuwjaarsbericht....het is 2012

Oudejaarsdag was zo'n prachtige dag, met mooie intense ontmoetingen. Een bezoek aan Jan die 60 jaar werd. En daarna naar Pa. Waar Marcel, Elsbeth en Ronan kwamen. Marcel is de zoon van mijn nicht Leonoor (Leonoor is kort geleden overleden). En hij woont met zijn gezin in Ierland. En vroeger toen hij klein was, kwam hij vaak logeren op de boerderij. Als klein jongetje en dan was hij niet van de tractor af te slaan....hij genoot, en wilde nog langer blijven logeren. Een man nu, en nog steeds zo verbonden met mijn vader. Een omhelzing van man tot man. Prachtig emotioneel bijna, en het raakte me hoe Pa genoot. Ronan, de zoon van Marcel en Elsbeth, is 5,5 jaar. Een prachtig ventje, die ook mijn Pa een 'big hug' gaf. En het mooiste van alles is mijn Pa, die genoot, zo zichtbaar genoot...we dronken champagne en aten kaaskoekjes, we toasten op het leven, en op elkaar....wat een mooi moment. Zo kostbaar weer...en toen ik thuis kwam, was Rosanne druk met haar quizvragen. En later speelden wij een geweldige quiz in teams, heerlijk met Roos als quizmaster...wat een mooie laatste dag van 2011.....En na een prachtige jaarwissel met veel muziek en heerlijke champagne, met werkelijk schitterend vuurwerk in onze buurt, is het zomaar 2012 geworden. En hoe geweldig was het niet, om de eerste dag van het nieuwe jaar helemaal niets te doen. Tv kijken in bed, een boek lezen, een paar telefoontjes voor Yarden, maar verder alleen maar slapen, lezen en uitrusten. Heerlijk...in heel 2012 had ik niet eerder zo'n moment... En vanmorgen was er de nieuwjaarstoast van Cluster West in Haarlem, gezellig, niet al te druk met mooie muziek van Marcel...en daarna aan de slag, want het is druk, rommelig druk. Een gesprek in Alkmaar, en ontmoetingen in Haarlem...de eerste werkdag zit er ook weer op. En eigenlijk wil ik jullie wat mooie teksten geven, zomaar om te delen, teksten die verbinding hebben met uitvaarten, en afscheid nemen.....

Afscheid nemen
betekent achterblijven
omringd door stilte
en gemis.
Verdriet dat nergens
onderkomen vindt.
En teder aanraken van dingen
die onontvreemdbaar zijn.
Dat woord, die plek
en de herinneringen
vol warmte en innigheid.
Zoals de dagelijkse jas
die op een stoel is blijven hangen
en nu herbergt wat niet meer is.
De kamer wordt een schrijn
van pijn en hunker
naar oneindigheid.
Want alle armen zijn te kort
om voor altijd
het liefste te omarmen.

En dit gedicht draag ik op, aan al die mooie mensen die ons ontvallen zijn in 2011 :

Nu jij er niet meer bent
Ik zal het koud hebben
nu jij er niet meer bent.
Ik zal mijn kraag rechtop zetten
tegen het guur verdriet
maar helpen zal het niet.

Ik zal naar huis terugkeren
met mijn verkleumde vingers
rond mijn ziel.
En kamers vinden
onwerkelijk gevuld met leegte,
waar ik nochtans
je naam zal horen,
noemen, roepen, fluisteren, verzinnen.
Duizend maal misschien.

Ik zal je blijven zoeken
waar je vroeger was,
zelfs waar je nooit geweest bent.
En misschien op een dag
je ergens
in een onverwachte blik herkennen.
Of iets als verre adem voelen
in de wind langs mijn gezicht.

De dingen zal ik laten
waar ze achterbleven.
Zo lang, zo stil,
tot ik ermee verzoend ben
dat je de grenzen van bestaan
en al het kwetsbare van deze aarde
bent ontgroeid.
En dat de rust die je gevonden hebt
volkomen is.
Jij, in een hoekje,
badend in het licht.
En af en toe
voel ik je glimlach.

En deze, deze is voor morgen, voor jou, voor hem, voor haar, voor diegene die je dierbaar is :

De taal van liefde is onuitputtelijk.
Zij wikt niet en weegt niet.
Hoe oud ook, toch straalt ze van jeugdigheid.
Ze heeft zeer weinig woorden nodig,
al zijn ze vaak  doorregen van poezie.
Ze is bedachtzaam en verdraagt de stilte.
Wat ze wil zeggen doet ze woordeloos.
Soms wordt het in het zand geschreven.
Ze durft het aan om arm te zijn.
Maar wie haar spreekt
maakt zij ontzettend rijk.

Uit : Voor wie woorden zoekt - Kris Gelaude.
Inspiratie voor grote en kleine momenten

Lieve mensen, op deze tweede dag van 2012, wens ik een ieder, liefde, geluk en veel gezondheid toe. Wens ik dat wij delen, wat ons bezig houdt, dat wij samenwerken om samen te werken, dat wij willen leren van elkaar, dat wij elkaar aanspreken, vanuit respect en liefdevolle zorg. Dat wij genieten van kleine dingen, van een woord, een stil gebaar, maar vooral van elkaar. Dat wij blijven ontdekken, hoe mooi en intens het leven kan zijn. Dat wij blijven verwonderen, steeds maar weer. Ik wens een ieder dit alles toe....vanuit liefde, Anita

Thuiskomen, met Floor in de auto, na een intensieve dag...een dag vol indrukken, gesprekken, werk en samenwerken. Een dag om over na te denken....een dag, na alle kerstdrukte en kerstimpressies, een dag om gewoon weer lekker bezig te zijn. Vanuit een kantoor, waar het rustig is, maar waar ook verdriet voelbaar is, een schoonzus van een collega overleden en dan opeens is dood weer zo dichtbij. Een dag waarop mijn vader weer terug is gegaan naar de Samaritaan. Ik ben benieuwd hoe hij het daar weer heeft...een dag waarop er zojuist rakelings een kat overstak en ik maar net kon remmen. Een dag vol leven...zomaar, een dinsdag, de laatste dinsdag van 2011...Anita

Gedichtje....

Zomaar een dag...
de kerstlampjes branden nog, maar...
eigenlijk hoeft het niet meer...
een krans nog aan de deur...
maar eigenlijk, mag alles
wel weer gewoon zijn,
net als altijd, en dan staan we
bijna aan de vooravond van 2012...
Zomaar een nieuw jaar...
voor jou, voor mij
voor ons, voor elkaar...
Een jaar vol gezondheid
liefde en geluk,
een jaar met denk ik zomaar
af en toe een traan..
een jaar waarin wij met elkaar
nieuwe wegen in gaan slaan...
Ik wens een ieder
al het goede dat je  nodig hebt
voor 2012, voor jou, voor hem, voor haar
maar vooral met elkaar...

Anita

Zo'n stille ochtend, zonder sneeuw...eerste kerstdag 2011...langzaam wakker worden en je realiseren dat er weer een kerstdag is aangebroken, die je samen met je vader mag vieren. Zomaar een bonus kerstdag volgens mij, een dag waarop hij stralend in zijn zorghotel in Veghel aanwezig is, met Els. Een kerstdag waarop ik mij weer realiseer, juist na het lezen van haar brief aan Rietje, hoe ik mijn moeder mis en altijd zal blijven missen. En toen ik mijn vanmorgen aan ging kleden, merkte ik dat als ik mij netjes aankleed, ik de stijl van mijn moeder heb...nee zij liep niet in een spijkerbroek, of in een oude polo...zij droeg een nachtjapon in bed...dus verschil is er wel degelijk, maar toch..ik lijk op haar. Oude mensen in de Samaritaan die haar hebben gekend, zien mijn moeder in mij. Ook wat bouw betreft, stevig, met twee benen op de grond, lijk ik op haar...
Wat kun je mensen missen, zomaar missen....en ook daar is kerst voor bedoeld, om hier eens eventjes bij stil te staan. Om vanuit rust je kaarten van het leven eens te bekijken, je te beseffen hoe goed en rijk je bent als je gezondheid goed is, als je mag zijn met diegenen die je lief zijn.En ook om stil te staan bij al diegenen die je ontvallen zijn en die je zo intens mist, nu, straks en ooit...Vooruitblikken, nadenken over wat je gaat doen of anders gaat doen in 2012..... En 2012 wordt voor mij dan ook het jaar waarin ik lekker ga opruimen, letterlijk opruimen, dingen weg doen, die ik niet meer nodig heb...genieten van de vriendschappen, familie, lekker eten, een goed glas wijn, maar lekker opruimen...tja en wat zal dat dan weer betekenen....geeft niet, we zien het wel. En het jaar waarin ik beter ga zorgen voor mijn lijf, mijn rug, mijn welzijn. Dus niet meer idioot vroeg op en ontzettend lange dagen maken..nee, balans vinden en houden....vanuit die rust...
Nu een kerstdag met de familie van Loon....wat heerlijk, en morgen een kerstdag met de familie Smitshuysen...zomaar samen zijn, de kaarsjes branden, de lampjes in de boom aan...de open haard die brandt, gezellig...dag, veel liefs, Anita

Veel verbinding met diegenen die je lief zijn....

Mijmeren...en genieten...

Vuurwerk in de achtertuin, zomaar omdat Annemarie 49 is geworden. Wensen doen en uitspreken, liefde en geluk en vriendschap in overvloed. Mooie mensen, die Annemarie een bezoek brachten, en een meer dan gezellige sfeer. Andrea die kwam...dank je wel! Dansend naar de klok van twaalf, de tantes van Annemarie waren erbij, op tante Roos na, jammer helaas. Zij heeft een slijmbeursonsteking in de arm geloof ik en dus wens ik haar beterschap...champagne flessen overal en een tafel vol happen. Een bende van jewelste, zoals iedere keer...maar oh wat is ze jarig. Mijn broer Arie erbij, en nichtje Noor, hoe blij kun je met je familie zijn. En hoe leuk is het niet, dat mijn vrienden allemaal zo blij waren dat Arie er weer is, weer gezond is...Dank jullie wel voor lieve felicitaties per mail, per sms, per post...mijn Annemarie is meer dan verwend. En ik, ik vind het heerlijk..ik heb genoten. Florine heeft ongekend goed geholpen, en gezorgd voor vele gevulde glazen. De glasbak was onze grote vriend vanmorgen...zo leuk om met een gezicht alsof het heel normaal is, ongekend veel lege flessen in die bak te gooien...Vrienden en vriendinnen die met elkaar naar de film gaan, die delen, wat is het leven toch leuk...en kerst staat voor de deur. Kerst is terugblikken, kerst zonder Ron, zonder Freek, zonder nicht Leonoor, kerst zonder de moeder van Ada, kortom dit jaar zijn veel mensen ons ontvallen. En kerst betekent dat ik voor al die mensen, die niet meer hier bij me zijn, een kaarsje brandt, en in Venetie...heb ik veel kaarsjes ontstoken in mooie oude kerken. Ik heb niet zoveel met de kerk, maar ik wil wel altijd een kaarsje branden. En hoe mooi, kwam Rietje gisteren met een brief van mijn moeder uit 1981, gericht aan Rietje...en vanmorgen las ik deze brief, de zorgzaamheid van mijn moeder...geweldig...hoe fijn was het om haar handschrift weer te mogen lezen. Vandaag een beetje rustig aan, een oliebol etend, een boekje lezen, een mooie cd beluisteren en zomaar samen zijn. De meisjes, in vertraagd tempo, gaan naar Hugo...en wij doen zomaar niets. Heerlijk....ik wens een ieder een prachtige kerst! Liefs, Anita...een kerst vol dromen, een kerst om van te dromen...een kerst vol liefde in je hart, een kerst die bij je past...