88 jaar...

Vandaag is de verjaardag van tante Anita...88 jaar! Wat een mooi getal, wat een leeftijd...en wat bijzonder, als je dan nog een feestje kunt en wilt bouwen...wat een leven. Boeiend vind ik het om ouderen (en ik ben zelf al een  50+ ondertussen) te laten vertellen over hun leven. Hoe wisselend kan een visie zijn, hoe wisselend kun je in het leven staan...wij gaan met elkaar dit heuglijke feit vieren. Met de meisjes erbij...Gisteren heb ik afstand gedaan van de laatste spullen (los van datgene dat naar zijn nieuwe huis gaat) van mijn vader. De nieuwe naam van zijn huis wordt trouwens - Nieuw Rijsenburgh - en ik vind het wel bijzonder. Zijn nieuwe adres is : Sperwer 559, 3245 VP Sommelsdijk. Vanaf 28 februari a.s. zal hij daar wonen...
En met het afstand doen van al die bezittingen, zet je ook ergens een soort van een punt. De boerderij is nu een herinnering voor mij. Een mooie...op enig moment wil ik ook vooruit kijken, en daar sta ik nu. En ik merkte gisteren dat ik enorm moe was. Moe van het opruimen, moe van het regelen en organiseren. Moe gewoon moe...een hele dag rondrijdend op Flakkee, spulletjes kopen, nadenken over hoe mijn vader daar zal wonen. Naast mijn vader zittend, was ik zomaar eventjes stil...En terwijl Floor heel mooi piano speelt achter mij, drink ik een nespresso en denk ik na over mijn leven, over de dingen die ik wil doen vanaf nu. Een soort nieuw vertrekpunt, over de reizen die ik wil maken, over de balans tussen werk en prive...en over onze eigen toekomst. En zomaar is dat fijn...is dat rustig, is dat een vorm van balans. Voor nu, voor jullie een citaat voor deze zondag van Coco Chanel 'je verliest heel wat zorgen als je beslist iemand te zijn in plaats van iets te zijn'. Dag, fijne dag, Anita

Goede doelen...en Yarden....

Terwijl ik net mijn schnitzeltje gegeten heb, de meisjes gekomen zijn en weer weg, de tafel vol met 'leesvoer'ligt, kijk ik tevreden terug op een prachtige week. Een week waar het ging over confrontaties, over je verantwoordelijkheid nemen, over beoordelen en waarin ik zelf ook beoordeeld ben, bijzonder is dat. Een week, waar ik mijn tweede pianoles heb gehad en nog steeds het gevoel het van ''ga ik dit echt leuk vinden..."maar ook een week waar we bezig zijn geweest met de SamenLoop voor Hoop in Haarlem. Veel mensen op de been zien te krijgen voor een prachtig doel. Geld inzamelen voor KWF...en vandaag had ik een leuk gesprek bij het Leger des Heils, een oude klant van vroeger, een contact via een van mijn uitvaartverzorgers. Want hoe mooi is het niet, om als Yarden, een bijdrage te leveren aan onze medemens, of aan een prachtig doel als KWF....en hoe leuk is het niet dat Marga, aan het afvallen is en dat iedere kilo gesponsord wordt. En 3 kg lichter is 93 euro in de bus...een resultaat om trots op te zijn toch....ik ben het wel. Ik vind het prachtig om te zien, hoe mensen aan de slag zijn om met elkaar veel geld bijeen te krijgen voor dit soort mooie dingen. Dus ja...mijn week was mooi en is nog mooi. Vandaag zou mijn liefste moeder 80 jaar zijn geworden. Ik heb Arie een sms gestuurd en hij mij. En ik kreeg van Reynaud en Emmy een lief smsje. En mensen om me heen weten het, omdat ik het blijkbaar zoveel over haar heb. Mijn moeder die bijna 71 is geworden...zou vandaag 80 jaar zijn geworden. Hoe zou dat zijn geweest, als zij in goede blakende gezondheid zou zijn geweest al die tijd...onzin om er over na te denken. Want het is zoals het is. En vanavond zal ik samen met Annemarie een glas Stich op haar leven drinken. En iedere dag, ook vandaag weer, herhaalde ik woorden die zij altijd gebruikte...verwonder je maar kind! En met al haar wijsheid in mijn rugzakje, leef ik verder, in de lijn zoals zij dit graag zou hebben gezien. Met respect voor mijn medemens, optimistisch, nooit opgevend, en vooral te genieten van wat er wel is. Dank je wel mams, ik denk aan je. Liefs, van je dochter.

Speciaal voor jou wat woorden van mij :

Ma van Loon
Zo mooi als ik je vond
zo trots als ik naar je keek
zo intens kan ik je missen
zo blij kan ik je herdenken...

Ma van Loon
zo trouw als jij bent en was
zo trouw wil ik zijn
zo loyaal en ruimdenkend
zo wil ik op je lijken

Ma van Loon
zo vechtend voor je leven
zo zijn wie je bent
zoveel heb je mij gegeven
zoveel om trots op te zijn

Ma van Loon
ik kan nog zoveel zeggen
ik wil nog zoveel doen
en zomaar als een klein meisje
geef ik je nu een zoen

Je dochter, Anita

Theater...en Stich....

Gisterenavond zijn wij, nadat we bij mijn vader en nog even bij tante Anita en oom De zijn langsgeweest, naar het theater geweest. Het stuk Jaloezie met Anne Wil Blankers in de Koninklijke Schouwburg en Emmy en Reynaud kwamen wij daar ook tegen. Annemarie had dit al verwacht....stilletjes. Dus eindigden wij bij Taste, met een glaasje Stich...welnu, je hebt een Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland en je hebt een Sauvignon Blanc uit Nieuw Zeeland...Stich, een aromatische geur komt je tegemoet, mineralig, stuivend...een prachtig glas, wat een genieten zeg...ongekend...heerlijk gewoon. En daarbij een klein rundvlees kroketje van Piet van den Bergh...ik ken Piet niet, maar na het proeven die kroketjes, zou ik hem graag willen leren kennen. Wat een genot...vanmorgen bleef ik maar slapen en slapen...en nu, een zonnebankje, nadat wij bij nicht Sophie op bezoek zijn geweest in haar nieuwe kamer, leuk! Oh ja en Anne Wil ik fantastisch, maar dat ik dat vind, is al bekend....dus ga gerust naar dat nieuwe stuk. Het gaat over jawel...jaloezie, over relaties...prachtig! Fijne zondagavond...ik doe niet zo veel merk ik...ik vertraag wat...en dat voelt wel goed. Morgen een drukke dag, met veel rijden, van hier naar Amsterdam, van Amsterdam naar Haarlem, naar Flakkee en weer terug...genoeg toch? Anita

Een prachtige begrafenis in de sneeuw....

En vandaag was de uitvaart van Wim. Een prachtige uitvaart waarbij de kist 'engels geschouderd' werd door zijn broer Vincent, door Thomas en andere familieleden terwijl de sneeuw met mooie zachte vlokken op ons neerdaalde...gladde wegen, enorme files, veel ongelukken onderweg en uiteindelijk na uren pas thuis. Niks geen vergaderingen meer gehaald, alleen maar gegleden, en ik ben echt geen held met dit weer. Dan wil ik de weg niet op, en toch moet het....auto's tegen elkaar. Zo ook onze rouwauto in Haarlem tegen een vrachtwagen aangegleden...gelukkig had onze chauffeur niets. Want uiteindelijk gaat het daar nu om...dat we allemaal weer veilig thuiskomen. Een prachtige uitvaart, waarbij zwager Klaas (hij is dominee) de voorganger was. En zijn teksten waren zo enorm aansprekend...ik heb geboeid geluisterd, wat een gave om zo iemand te kunnen beschrijven. Prachtig...Wim leefde naar god toe...ik vond die uitspraak zo mooi. Dat betekent dat je oog hebt voor de mensen om je heen, dat je in verbinding bent, dat je niet groots en meeslepend bent, maar een mensen-mens. Met oog en aandacht voor de wereld om je heen, voor de natuur, voor de dieren, de kinderen. We hebben het licht van Wim doorgegeven met kaarsen in de kerk, prachtig...al die kaarsen, die aandacht voor Wim, die verbondenheid. Ik vond het meer dan prachtig....
En dus hoop ik dat wij met elkaar niet van god af gaan leven, maar vooral naar god toeleven. Want lieve mensen wat zou de wereld er dan mooi uitzien, als wij met elkaar op deze manier ons leven invulling kunnen geven! Dus vandaag was een dag vol verwondering, een dag waar ik al weer zoveel moois heb mogen leren. Dank je wel Klaas...dank je wel Wim, moet ik eigenlijk zeggen...en rust zacht!

Anita

Koude start....

En iedere ochtend is die auto, zo heel vroeg, zo heel koud...min 6 of min 7. Dikke jas aan, gelukkig is de weg mooi droog, want wat een kilometers rijd ik op dit moment weer. Wat een mooie week, een week met de jaarafsluiting voor Cluster West. Een resultaat wat aan het begin staat van nog meer moois...nog zat te doen, maar steeds meer krijgen we het goed met elkaar. Doen we mooie dingen en zetten we ook mooie dingen neer. Prachtige mensen, volop in verbinding, kortom de weg is geplaveid voor een goede toekomst. Dan de tweede leergang van de Politie, bomvol, 14 deelnemers. Trots bijna hierop, samen met Monique ga ik deze draaien. Leuk...een mooi project. Wie weet een derde...ik ben benieuwd...het gaat goedkomen, ik geloof het...ondertussen coach ik er lustig op los. Mooie gesprekken, mooie ontmoetingen. Veel businesscases nagekeken, gewoon lekker gewerkt. Nu me richten op de verhuizing van papa. Alles is uitgezocht, afspraken gemaakt. Arie is gisteren met Els naar het nieuwe appartement geweest. Het wordt heel mooi. Heel anders ook, maar wij gaan het met elkaar heel mooi maken, geloof me maar. Zodat hij de tijd die hem nog rest, en dat kan best nog een poosje zijn, geloof me, een mooie plek heeft om te wonen. Ondertussen werk ik gewoon iedere dag heel erg hard...pfffttt wat ben ik moe. Dus vanavond ga ik simpelweg naar Willem Alexander en Maxima kijken. 10 jaar geleden was ik met Ellen samen een weekend naar Schiermonnikoog, en toen trouwden Alex en Maxima....en vandaag stuurde Ellen mij een smsje hierover. Op de dag dat zij afscheid heeft genomen van haar vader, zijn crematie vond vandaag plaats. En morgen, morgen gaan wij samen Annemarie en ik naar het afscheid van Wim, de broer van Vincent. Heftig...afscheid nemen...loslaten, steeds maar weer...slaap lekker voor straks. Ik vertel eigenlijk niks over mijn eerste pianoles. Die was ook niet heel spannend, toonladders spelen, een beetje hardop noten opzeggen (zingen zegt die meneer) maar het is ook wel weer leuk. En mijn les is, dat ik een keer les krijg....boeiend om te constateren hoe ik hier mee omga. Eigenwijze donder ben ik wel...althans ik denk dat mijn moeder dit zou beamen....Dag, slaap lekker, Anita

Trouw blijven aan jezelf....

En vandaag las ik 'Alle wegen die wegvoeren van wat je bent, leiden tot verwarring en wanhoop'. Een citaat uit een boekje dat ik gekregen heb van Annemarie's vader. Een boekje waarvan hij zei 'ik denk wel dat dit boekje je zal aanspreken'. Mooi he. En het is zo waar. Soms wil ik dingen doen, omdat het zo hoort, of omdat men dit van mij verwacht. En achteraf voelt dat niet goed. Doet me zo denken aan vroeger. Toen trok ik af en toe een jurk aan, omdat mijn moeder dit wel fijn vond. Zo was ik wellicht dat meisje, waar zij op gehoopt had. En ja, is was een meisje en ja, ik zag eruit als een meisje, maar ik gedroeg me niet als een meisje en vond dat rokje verrekte onhandig. En eigenlijk voelde ik me totaal ongelukkig in dat rokje. Ik had maar steeds het gevoel dat het niet klopte. En op enig moment in mijn leven, heb ik rokjes vaarwel gezegd. En vorig jaar bij Yarden, pasten wij ons nieuwe uniform. En toen heb ik voor de grap een rokje gepast...en toen ik mijzelf in de spiegel zag, moest ik grinniken en aan mijn moeder denken. Want wat zou zij dit leuk hebben gevonden, haar dochter in een rokje, met een shawltje en een blouse. Keurig bijna. En als ik nu in mijn favoriete zwarte leren Gerry Weber jasje loop, waar mensen me in uit kunnen tekenen, dan ben ik zo blij als een kind. Want dit ben ik. Het liefst met een coltrui, een zwarte of grijze, of soms (doe eens gek) een paarse. Meer niet. Ik wil trouw blijven aan mijzelf. Ook in dit opzicht. Lastig soms voor mijn wereld om me heen. Maar t werkt niet. Zo ook merk ik dit met de waarden waar ik voor sta in het leven. En respect, integriteit en zorgen voor de ander, zijn waarden die bovenaan staan. En lastig vind ik dan als mensen, of kinderen, niet respectvol zijn. In woorden en daden. Dat raakt me nu meer dan ooit. Zou dat ouder worden heten? Zou dat mijn leeftijd zijn. Ook op dit punt weer, moet ik denken aan mijn moeder, aan vroeger bij ons thuis. En ben ik zo blij hiermee. Zo dankbaar dat dit mijn basis is. Mijn zijn. Welnu, het is tijd om te stoppen. Lekker vroeg naar bed, tv kijken in bed. Ik heb er zin in. Dag, liefs, Anita....

De open haard brandt weer....

En vanavond op deze vrijdagavond is de open haard weer lekker aan. Het is gezellig, een lekker glas sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland...Jeffrey's Bay, heerlijk...de meisjes zijn er, waren er en zijn er weer...allebei met hun eigen bezigheden. Het weekend ligt voor me, morgen naar Pa, even door zijn spullen heen en vervolgens proberen dingen uit te zoeken. Dan heerlijk naar Pa van Loon, zomaar even met hem samenzijn....en dan weer naar huis. Een weekend, en ik heb er zoveel zin in...ik heb zo waanzinnig hard gewerkt deze week! Ongekend...en eigenlijk realiseer ik me, hoe fijn het is, dat ik morgen weer naar mijn vader kan. Want de vader van Ellen mijn vriendinnetje is deze week overleden. En dat raakt me weer, omdat het dan zo verdomde dichtbij komt...afscheid nemen en loslaten. Condoleance deze week, omdat de uitvaart in besloten kring zal plaatsvinden...en weet je, ik ga natuurlijk naar Ellen toe, want hoe belangrijk is het niet, om bij je vrienden te zijn op dit soort momenten! Oh ja...en nog wat...a.s. dinsdagavond om negen uur heb ik voor het eerst sinds jaren weer pianoles. En ik heb er zoveel zin in....een stukje pianospelen. Genieten van de puurheid van het instrument. Genieten van mijn Kawai piano...waar ik zo trots op ben. Ik hou jullie op de hoogte...want dit betekent voor mij, tijd voor mezelf, mijn momentje...ik wens jullie een mooi weekend...liefs, Anita