Storm na de stilte.....

En vandaag lijkt het alsof er storm is na de stilte...een keer alles anders. Geen meldingen, rust, maar veel ongemakkelijke mails, gesprekken die niet lekker lopen, kortom een dag, die snel voorbij mag gaan. Een dag zonder gouden randje deze keer. Tja en op zo'n moment denk ik 'ach...het komt vanzelf wel weer goed'. Het leven kan niet zomaar glad verlopen, dag in, dag uit. Het leven kent tegenslagen en hobbels en meestal gaan die mijn deur wel voorbij. Maar soms eventjes niet...en dan is er storm na de stilte. En de enige manier om dit door te komen, is dichtbij mijzelf te blijven, te vertrouwen op het feit, dat alles beter kan en zal gaan, want morgen is een nieuwe dag. Zomaar en er zit nog geen randje omheen, we zien het wel. Vandaag is trouwens de verjaardag van Engel....Anita

Stilte....

En na een enorm intensieve week, met veel gesprekken, overleg en enorm veel kilometers, werd het donderdag zomaar stil...mijn stem stopte ermee. En juist terwijl ik die dag volop overleg had, dus met alle kracht die in me zat, probeerde ik te praten. Zwoel, sensueel, maar dodelijk vermoeiend en zo ook vrijdag.....en dus besloot ik vrijdagmiddag lekker in mijn bed te stappen, te slapen, te slapen want oh wat was ik moe. Moe omdat kramp mij in de nachten wakker maakt, ongeveer elk uur...en dus heb ik vrijdagavond, met wat koorts heerlijk geslapen en toch, omdat ik maar een nicht heb die 17 jaar gaat worden en vrijdagavond haar feestje vierde, zijn wij wat later op de avond nog naar Dordrecht vertrokken. Om lekker een glas wijn te drinken en daar te zijn. Ik had gewoon eventjes wat stilte nodig. Ik was teleurgesteld in een collega, en merkte dat dit meer bij me binnenkwam. Maar ik realiseer me ook, dat als het je goed gaat, er ook een vorm van afgunst ontstaat. Niet iedereen gunt je je succes. En dus heb ik het losgelaten en gelaten bij deze mens. Jammer vind ik het wel, want zonder afgunst is het leven nog veel mooier.
En vanmorgen na wat slapen, goed slapen zonder kramp onvoorstelbaar, ben ik lekker naar mijn vader gegaan. En dat was zomaar gezellig, wat stiller dan anders, want de kracht is weg, mijn stem doet nog niet zoveel...maar het was goed. Hij genoot, van het rijden in de wind, van het glaasje wijn bij Tieleman keukens, van het zomaar samen zijn. Hij luisterde goed, omdat ik niet zoveel volume had...En hoe leuk was het niet, dat tante Anita (nadat zij twee weken met oom De op vakantie was geweest) even langs kwam, en nog een mevrouw...dus zijn zaterdag was bijzonder en vooral gezellig. De komende week komt vader van Loon naar Noordwijk met zijn Els, voor een fijne vakantie aan de kust. Genieten, samenzijn en flaneren over de boulevard.
Hier nog een citaat van Ben Tiggelaar :' Mijn definitie van succes : als je de hoogste wilt zijn, moet je bereid zijn ook de laagste te zijn'. En dit citaat spreekt mij ook wel aan : 'winnen is iets anders dan scoren' van een van onze beste keepers, Hans van Breukelen.
En nu, nu eten we samen, een lekkere simpele maaltijd, een glas wijn erbij...het is zaterdagavond.
Dag, een fijn weekend allemaal. Met liefs, van mij, Anita

It's not how good you are, it's how good you want to be...

En dit citaat is van Paul Arden, hij heeft een prachtig boek geschreven 'Kunnen is zilver, willen is goud'. Misschien leuk voor Bert van Marwijk en Oranje om dit eens te lezen. En met dit soort boeken zou ik wel meer willen doen, met mijn team, mijn mensen, om te kijken hoe we tot ongekende hoogten kunnen komen met elkaar. Vanuit ons willen, vanuit onze authentieke kracht. Zo en hier ben ik dus weer. Op dit moment zit ik in Capelle aan den IJssel. Vlakbij mijn oude ADP. Gek is dat, om daar zo dichtbij te zijn, om mijn auto daar te wassen, waar ik dit 8 jaar geleden ook deed. En het is soms alsof er niet zoveel veranderd is...mijn droom waar en wie ik wil zijn, lijkt wel te zijn waargemaakt...dichtbij mijzelf, met al mijn angsten soms, en mijn positiviteit. Coach, trainer, manager en vooral Anita, eigenlijk had ik daarmee moeten beginnen. Mijn gevoel volgend, als wegwijzer, als raadgever, los van mijn moeder, die dit vroeger voor mij was. Me realiserend, dat ik nu als vrouw, als mens verder moet, zonder mijn ouders te kunnen raadplegen. Mijn vader, in een afhankelijke vorm, soms zo dichtbij, en soms zo ver weg. Mijn moeder ver weg, maar diep in mij altijd dichtbij. En ik, bijna 53, maak keuzes en neem beslissingen die mijn leven richting geven. Met Annemarie mijn lief, met mijn vrienden en vriendinnen, met mensen veraf en dichtbij, ooit in mijn hart gesloten en daar nog steeds aanwezig. En als ik kijk, watvoor berichten ik stuur, mag ontvangen, watvoor mensen ik mag ontmoeten, dan voel ik mij rijker dan een koning, gelukkiger dan...en vanuit deze diepe verbondenheid, met alles wat in mij zit, zit ik hier te glimlachen in Capelle aan den IJssel. Drink ik water en ben ik weer wat afgevallen, voor mij zo belangrijk, want het voelt zoveel beter. Mijn broeken te groot, mijn hemden weer lekker zittend, mijn lijf weer van mij. Heerlijk...een fijne avond, en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat het mooie gedicht uit mijn laatste blog werd voorgedragen door de zoon van Freek op zijn afscheidsplechtigheid...zo mooi. Ik voel het weer...Anita

Mooie tekst...

Deze tekst vind ik zo mooi....

Champagne, jazz en de voorstraat van Voorschoten....

En deze zondag was zomaar heel lekker...een ontmoeting met vrienden in de voorstraat van Voorschoten, waar de zon, gecombineerd met jazz muzieke en heerlijke champagne zorgde voor een mooie dag. Ontspannen, niets vermoedend van wat komen gaat...gaan die Oranje spelers het wel of niet goed doen, het geeft niet zoveel...het gaat om het genieten, steeds maar weer. En vandaag en gisteren met mijn papa aan het Grevelingenmeer, was genieten in de puurste vorm. Zomaar zijn, geen verwachtingen over en weer, alleen maar zijn. Erkennen dat je elkaar ziet, ervaart en bewust bent van die hele kleine dingen. Leven in de puurste vorm...en dat was vandaag. Een prachtige dag...en morgen, een hele mooie nieuwe dag...afsluiting van mijn module bij Juzt...genieten van die groep...een gesprek bij de Politie, Yarden, kortom een veelheid aan contacten...en nu..pizza eten..en goed nieuws...ik ben de magische grens van 79 kg voorbij...ik blijf maar afvallen, en ik vind het super, meer dan super...trots blijf ik, op dit mooie oude lijf. Dag, kus, Anita

En dit gedicht heet 'liefste'

Afscheid nemen bestaat niet....

Tja wat een titel he...want soms neem je afscheid van iemand, als vriend, als collega, als mens in je dagelijkse leven. En eigenlijk is dit iets, wat je liever anders had gezien...maar toch. En zeker als je daarbij die mens wellicht geraakt hebt. En dat, en dit meen ik, had ik niet zo bedoeld....en vandaag kwam er dus een medewerker afscheid nemen, spullen inleveren. Het lijkt alsof ik dit al zoveel keer heb gedaan, en soms voelt het anders. En zo was het vandaag dus ook. Zakelijk gezien goed, menselijk gezien jammer. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het liedje...(van wie eigenlijk???) afscheid nemen bestaat niet. Vandaag was zo'n dag, waarop ik in de contact fase zat. Een dag van gesprekjes, dingen uitzoeken en uitwerken, mensen ontmoeten en mezelf tegenkomen. Gewoon een dag, waarop ik Anita van Loon lekker dichtbij mezelf was. En dat voelt goed. En terwijl ik zo'n dag ook ervaar als een dag vol leermomenten, een dag waarop het leven mij soms lessen leert en daar ben ik dan ook weer dankbaar voor. Hier thuis, een grote bende...de timmerman is bezig, de schilder komt, oude houten deuren worden vervangen, en overal lijkt het een troep. Lampjes, schutting geplaatst, rommelig en steeds weer wordt ons leuke huis, nog leuker...kan bijna niet. In de stromende regen zijn die mannen buiten bezig geweest met ramen eruit halen, kozijnen vervangen en weet ik wat al niet. Met als doel een mooi verzorgd huis straks, als alles klaar is...een oranje tentzeil zodat zij een beetje droog konden werken...tja oranje...ben benieuwd naar zondag. En terwijl ik naar buiten kijk droom ik nog even weg, naar vorige week vrijdag...de SamenLoop voor Hoop. Prachtige foto's bereiken mij, lieve mails en berichten...dank je wel bloemen op mijn kantoor en al met al hebben we iets geweldigs gedaan en neergezet. Vandaag ook kreeg ik foto's van de mooie winkel in Amstelveen, van de opening...heerlijk, wat een leuk moment was dat...en zo mijmer ik wat af hier, terwijl ik moe ben, van alles, van deze dag..of dagen wellicht...terwijl ik weet dat er volgende week een enorm drukke week voor me ligt, bijna iedere avond iets...een bomvolle agenda, Amstelveen, Almere, Haarlem, Alkmaar, Amsterdam...de uitreiking van de Amsterdamse Zakenvrouwen...een prachtige glossy...en een vergadering in Hoogeveen...kortom die kleine Audi A3 krijgt weer de nodige kilometers op de teller. En dat is goed...want in september komt de prachtige nieuwe Mercedes A-klasse uit. Sportief, lekker, robuust en niet te groot...en Anita kan niet wachten, dat begrijp je...een droom, dus laat die Audi maar rijden, kilometer na kilometer...het komt goed! En dan nog dit...vaderdag...dit weekend is het vaderdag. En morgen zien we alle vaders, ik ga met mijn vader lunchen aan de Grevelingen, met de rolstoelbus, vader en dochter, samen genieten...en als ik thuiskom zijn vader Smitshuijsen en vader Mulder hier...en ik hoop hen nog even te zien...want nog een vader hebben, is toch wel heel mooi. Ik ga morgenvroeg nog wat leuks voor hem kopen, zomaar omdat ik iedere dag nog zo blij ben met mijn vader...mijn onvoorwaardelijke liefde voor hem lijkt alleen maar groter te worden. Mijn vader Van Loon...wij gaan genieten morgen, jij en ik...

dag, dag allemaal, dag collega die nu vanaf 1 juli geen collega meer van me is. Bedankt! Anita