Mijmeren....

En soms gebeurt er zoveel in een paar dagen, dat je je eens even moet terugtrekken in de stilte. Stilte om te kunnen mijmeren, stilte om na te kunnen denken over alles wat er is. En vandaag is zo'n dag, een dag vol gekke afspraken, die ik eigenlijk allemaal heb verplaatst, zodat ik vanuit rust orde kan scheppen, dingen kan uitzoeken en overzicht kan creeëren. En dat voelt goed. Dit alles doe ik, keurig aangekleed vanuit mijn eigen kleine kantoortje in Voorschoten. Niet weer een dag van hot naar her racen, niet weer 200 of 300 kilomter op die teller zetten, maar eventjes zomaar zijn. Vanuit rust...en hoe lekker is dat. Deze week stond in het teken van de gesprekken, functioneringsgesprekken, vergaderen, mijn eigen functioneringsgesprek, ontmoetingen met inspirerende mensen en nu, nu praat ik even tegen het beeldscherm. En dat is soms zo lekker. Deze week stond ook in het teken van samenkomen, een groot overleg in het uitvaartcentrum in Bergen, met een zumba dansles, die mij zo schrijnend doet voelen, dat mijn rug echt slecht is. Wat betekent dat ibuprofin sinds die avond, weer even mijn medicijn is. Maar dat geeft niet, het plezier, het samenzijn, het gezond zijn, jawel 9,4 kg eraf en een taille die 7 cm kleiner is geworden, dat is de status nu. En geloof me ik ben er echt blij mee....En gisteren namen wij afscheid van Peter van Wageningen. Peter van Wageningen is onze algemeen directeur tot 1 juli a.s. Een bijzondere man, en dat bleek wel uit de bijzondere speeches die voor hem werden  gehouden, diverse mensen uit de uitvaartbranche, mensen uit het netwerk, maar ook collega directeuren, en anderen, die spraken over deze bescheiden man. En ik heb niet zoveel te zeggen, anders dan..'bedankt Peter, ik zal je missen' en dat meen ik oprecht. Een man die indruk op mij gemaakt heeft, door zijn leiderschap, een dienstbaar leider pur sang. Hij zei het gisteren weer zo mooi 'het gaat niet om Peter van Wageningen, het gaat om Yarden, het gaat over nabestaanden voor wie wij een unieke uitvaart willen organiseren'. Mooi he...en op zo'n moment denk ik na over wat er allemaal speelt. En dat is veel en toen wij gisterenavond in de tuin zaten met Suzanne, Jeanet, Joke en Christina en onze gezonde maaltijdsalade met zijn zessen deelden, realiseerde ik mij weer, hoe mooi dit is. Om te mogen delen, en te mogen zijn, met diegenen die je dierbaar zijn. Zomaar...het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen...dat is een liedje, van Willeke Alberti geloof ik en daar denk ik nu aan. Het was een prachtige week, een volle week, een rijke week. Een intense week, die door mijn lijf zindert, een week vol indrukken...en ik laat deze nog even zakken. Hoe lekker dan...ik ga vandaag nog naar mijn papa toe in Noordwijk. Eens kijken hoe hij het maakt...het is heel anders dan in Veghel...maar ik hoop toch zo, dat hij geniet, met Els.
Veel liefs, Anita

Storm na de stilte.....

En vandaag lijkt het alsof er storm is na de stilte...een keer alles anders. Geen meldingen, rust, maar veel ongemakkelijke mails, gesprekken die niet lekker lopen, kortom een dag, die snel voorbij mag gaan. Een dag zonder gouden randje deze keer. Tja en op zo'n moment denk ik 'ach...het komt vanzelf wel weer goed'. Het leven kan niet zomaar glad verlopen, dag in, dag uit. Het leven kent tegenslagen en hobbels en meestal gaan die mijn deur wel voorbij. Maar soms eventjes niet...en dan is er storm na de stilte. En de enige manier om dit door te komen, is dichtbij mijzelf te blijven, te vertrouwen op het feit, dat alles beter kan en zal gaan, want morgen is een nieuwe dag. Zomaar en er zit nog geen randje omheen, we zien het wel. Vandaag is trouwens de verjaardag van Engel....Anita

Stilte....

En na een enorm intensieve week, met veel gesprekken, overleg en enorm veel kilometers, werd het donderdag zomaar stil...mijn stem stopte ermee. En juist terwijl ik die dag volop overleg had, dus met alle kracht die in me zat, probeerde ik te praten. Zwoel, sensueel, maar dodelijk vermoeiend en zo ook vrijdag.....en dus besloot ik vrijdagmiddag lekker in mijn bed te stappen, te slapen, te slapen want oh wat was ik moe. Moe omdat kramp mij in de nachten wakker maakt, ongeveer elk uur...en dus heb ik vrijdagavond, met wat koorts heerlijk geslapen en toch, omdat ik maar een nicht heb die 17 jaar gaat worden en vrijdagavond haar feestje vierde, zijn wij wat later op de avond nog naar Dordrecht vertrokken. Om lekker een glas wijn te drinken en daar te zijn. Ik had gewoon eventjes wat stilte nodig. Ik was teleurgesteld in een collega, en merkte dat dit meer bij me binnenkwam. Maar ik realiseer me ook, dat als het je goed gaat, er ook een vorm van afgunst ontstaat. Niet iedereen gunt je je succes. En dus heb ik het losgelaten en gelaten bij deze mens. Jammer vind ik het wel, want zonder afgunst is het leven nog veel mooier.
En vanmorgen na wat slapen, goed slapen zonder kramp onvoorstelbaar, ben ik lekker naar mijn vader gegaan. En dat was zomaar gezellig, wat stiller dan anders, want de kracht is weg, mijn stem doet nog niet zoveel...maar het was goed. Hij genoot, van het rijden in de wind, van het glaasje wijn bij Tieleman keukens, van het zomaar samen zijn. Hij luisterde goed, omdat ik niet zoveel volume had...En hoe leuk was het niet, dat tante Anita (nadat zij twee weken met oom De op vakantie was geweest) even langs kwam, en nog een mevrouw...dus zijn zaterdag was bijzonder en vooral gezellig. De komende week komt vader van Loon naar Noordwijk met zijn Els, voor een fijne vakantie aan de kust. Genieten, samenzijn en flaneren over de boulevard.
Hier nog een citaat van Ben Tiggelaar :' Mijn definitie van succes : als je de hoogste wilt zijn, moet je bereid zijn ook de laagste te zijn'. En dit citaat spreekt mij ook wel aan : 'winnen is iets anders dan scoren' van een van onze beste keepers, Hans van Breukelen.
En nu, nu eten we samen, een lekkere simpele maaltijd, een glas wijn erbij...het is zaterdagavond.
Dag, een fijn weekend allemaal. Met liefs, van mij, Anita

It's not how good you are, it's how good you want to be...

En dit citaat is van Paul Arden, hij heeft een prachtig boek geschreven 'Kunnen is zilver, willen is goud'. Misschien leuk voor Bert van Marwijk en Oranje om dit eens te lezen. En met dit soort boeken zou ik wel meer willen doen, met mijn team, mijn mensen, om te kijken hoe we tot ongekende hoogten kunnen komen met elkaar. Vanuit ons willen, vanuit onze authentieke kracht. Zo en hier ben ik dus weer. Op dit moment zit ik in Capelle aan den IJssel. Vlakbij mijn oude ADP. Gek is dat, om daar zo dichtbij te zijn, om mijn auto daar te wassen, waar ik dit 8 jaar geleden ook deed. En het is soms alsof er niet zoveel veranderd is...mijn droom waar en wie ik wil zijn, lijkt wel te zijn waargemaakt...dichtbij mijzelf, met al mijn angsten soms, en mijn positiviteit. Coach, trainer, manager en vooral Anita, eigenlijk had ik daarmee moeten beginnen. Mijn gevoel volgend, als wegwijzer, als raadgever, los van mijn moeder, die dit vroeger voor mij was. Me realiserend, dat ik nu als vrouw, als mens verder moet, zonder mijn ouders te kunnen raadplegen. Mijn vader, in een afhankelijke vorm, soms zo dichtbij, en soms zo ver weg. Mijn moeder ver weg, maar diep in mij altijd dichtbij. En ik, bijna 53, maak keuzes en neem beslissingen die mijn leven richting geven. Met Annemarie mijn lief, met mijn vrienden en vriendinnen, met mensen veraf en dichtbij, ooit in mijn hart gesloten en daar nog steeds aanwezig. En als ik kijk, watvoor berichten ik stuur, mag ontvangen, watvoor mensen ik mag ontmoeten, dan voel ik mij rijker dan een koning, gelukkiger dan...en vanuit deze diepe verbondenheid, met alles wat in mij zit, zit ik hier te glimlachen in Capelle aan den IJssel. Drink ik water en ben ik weer wat afgevallen, voor mij zo belangrijk, want het voelt zoveel beter. Mijn broeken te groot, mijn hemden weer lekker zittend, mijn lijf weer van mij. Heerlijk...een fijne avond, en terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat het mooie gedicht uit mijn laatste blog werd voorgedragen door de zoon van Freek op zijn afscheidsplechtigheid...zo mooi. Ik voel het weer...Anita

Mooie tekst...

Deze tekst vind ik zo mooi....

Champagne, jazz en de voorstraat van Voorschoten....

En deze zondag was zomaar heel lekker...een ontmoeting met vrienden in de voorstraat van Voorschoten, waar de zon, gecombineerd met jazz muzieke en heerlijke champagne zorgde voor een mooie dag. Ontspannen, niets vermoedend van wat komen gaat...gaan die Oranje spelers het wel of niet goed doen, het geeft niet zoveel...het gaat om het genieten, steeds maar weer. En vandaag en gisteren met mijn papa aan het Grevelingenmeer, was genieten in de puurste vorm. Zomaar zijn, geen verwachtingen over en weer, alleen maar zijn. Erkennen dat je elkaar ziet, ervaart en bewust bent van die hele kleine dingen. Leven in de puurste vorm...en dat was vandaag. Een prachtige dag...en morgen, een hele mooie nieuwe dag...afsluiting van mijn module bij Juzt...genieten van die groep...een gesprek bij de Politie, Yarden, kortom een veelheid aan contacten...en nu..pizza eten..en goed nieuws...ik ben de magische grens van 79 kg voorbij...ik blijf maar afvallen, en ik vind het super, meer dan super...trots blijf ik, op dit mooie oude lijf. Dag, kus, Anita

En dit gedicht heet 'liefste'