Foto's van Marathon

Weer terug, weer thuis...

Ja en zomaar een paar weken 'uit de lucht', omdat we in Marathon waren, 42 km bij Athene vandaan...een mooi complex aan zee, een vakantie om te koesteren en de foto's spreken voor zich. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het citaat 'de schatten in je hart, kunnen niet gestolen worden'. Een russisch gezegde en met deze vakantie is er weer zo'n schat toegevoegd aan alles wat zich er al in mijn hart bevindt...dank je wel...we hebben genoten. En genieten voor mij is niet zo spannend als sommigen wellicht van mij verwachten, genieten is zwemmen in de zee, steentjes zoeken, en boeken lezen...de zon op je huid voelen, en veel slapen, want 'oh wat was ik moe'. En ook mijmeren...mijmeren is een mooie vorm van nadenken, over hoe je leven loopt en tot nu toe verlopen is. In stilte zijn met jezelf. En tijdens het mijmeren neem ik mij van alles voor...nadenkend over mails van Yarden, die binnenkwamen via de blackberry, maar waar ik verder niets mee deed. Nadenken over mijn vader, en de zorg voor hem, ook vanuit Els. En gisteren ben ik eigenlijk direct naar mijn vader toegegaan. Want iets in mij gaf aan, dat dit nodig is..en omdat er in een vakantie periode en ook daarbuiten, veel te veel op Els neerkomt. En ik mij zorgen maak, want ook Els heeft veel aan haar hoofd. En ik wil haar wat ontlasten. Dus voor mij betekent dit, wat meer de zorg overnemen. Het hier met broerlief over hebben, zodra hij Frankrijk achter zich gelaten heeft. Wat meer ritjes naar Pa toe, wat meer met Pa zijn, zodat Els wat meer rust krijgt. In Griekenland zagen wij een soort 'oom Koos' en hadden wij het over hem. Oom Koos is een vriend van mijn vader, inmiddels ook al 80 jaar of misschien nog wel een jaartje ouder, die mijn vader trouw blijft bezoeken. Een man met mooie grijze haren, rechtop, charmant, en sprankelende ogen. Met zijn zoons was ik vroeger goed bevriend en een van hen, was mijn geliefde...net zo charmant als zijn vader. Oom Koos zagen wij, althans zo'n soort meneer in Griekenland, de Sirtaki dansend, met dames op de dansvloer, en nog zo volop in het leven staand..geweldig, zo'n man, waar je nog eens naar kijkt, juist door hoe hij is...ik glimlach terwijl ik dit schrijf, en zie de echte oom Koos voor me. En toen ik gisteren bij mijn vader was, was ik ook even bij Bep, een lieve vriendin uit het huis waar mijn vader woont. Een jonge vrouw van 65 die MS heeft en volledige verzorging nodig heeft. Haar man Leo bezoekt haar iedere dag. Een vrouw die ik nu al twee en een half jaar ken. En voor ik naar Griekenland ging, had zij een opgezette buik, hiervoor moest zij in Rotterdam naar het ziekenhuis. En nu, is zij ontslagen uit het ziekenhuis, om in Nieuw Rijsenburgh (de nieuwe naam van mijn vaders huis) te sterven. En gisteren zat ik aan haar bed, en ach wat is zij ziek. Mijn vader huilde erom, en in de auto heb ik tante Anita gebeld, want ook zij bezocht Bep regelmatig, zodat zij nog afscheid kan nemen van Bep. En terug bij mijn vader, realiseerden wij ons, dat er zo enorm veel mensen ons ontvallen zijn, in de afgelopen drie jaar, bijna twee handen vol. Heftig...ouder worden is ook weer zo kwetsbaar worden, je weer zo nietig voelen...en dus is mijn motto 'leef vandaag, geniet, gebruik je energie goed...' vaak heb ik de neiging me druk te maken om gekke dingen, of om wat mensen doen, of niet doen. En die energie die ga ik anders besteden, ik ga mensen aanspreken, met respect, ik ga met mensen in gesprek, zodanig dat een ieder zijn eigen verantwoordelijkheid neemt. En ieder in zijn kracht mag blijven....nu, met de deuren open, nog een dagje vrij. Administratie doen, nog wat werken, mails lezen, maar ook lekker naar Albert Heijn, omdat ik ga koken dit weekend, heerlijk. Ik heb er nu al zin in...op vakantie las ik een boek van Anita Shreve - Het verlangen en hieruit een prachtig citaat, omdat dit me aanspreekt - 'Vaak denk je aan verlangen, verlangen dat een adem doet stokken, dat een geladen stilte veroorzaakt midden in een zin, en aan hoe het een leven omver kan werpen en de ziel kan dreigen te verzwelgen'.
En op 28 juli schreef ik in mijn dagboek : De schoonheid van de natuur zie ik terug in prachtige steentjes. Steentjes die ik op een ruwe stenen schaal zal neerleggen. Zomaar een stilleven vol schoonheid. De natuur die er is, en zo dichtbij....Het water spoelt de stenen over mijn voeten, de zee rolt over je heen. Het ruisen is zo rustgevend, net zoals het geluid van de krekels. Marathon...'t is mooi, juist door de eenvoud.'Anita

Oma van Loon is jarig!

Dag lieve mensen, vandaag is het 22 juli 2012. De verjaardag van mijn oma, de moeder van mijn vader en tante Anita. Oma is geboren in het jaar 1900 en zou dus zomaar 112 zijn geworden vandaag. En daarom schrijf ik vandaag eventjes iets voor mijn Oma. Ja met een hoofdletter, want zo was zij...een Oma, zoals ik ieder kind een Oma wens. Een Oma, die je lievelingseten voor je kookte. Toen ik op de kleuterschool zat, mocht ik iedere dag naar het huis van Opa en Oma lopen om daar tussen de middag warm te eten. Echt heel lekker was dat...want als je dan via de achterdeur de keuken binnenstapte, dan rook je de geur van heel lekker eten, van biefstuk en echte boterjus (ja misschien is het al wel begonnen, dat ik zo van lekker eten hield...), van verse worteltjes (nog steeds een van mijn favoriete groenten) en van nog veel meer lekkers. Mijn Oma was erg bijzonder, zeker als klein meisje, want mijn Oma had een echt oog en een kunstoog. Ooit iets gebeurd met een breinaald ofzo...en mijn Oma was een beetje een zachte ronde Oma. Ik hield er wel van, toen al denk ik...om lekker tegen Oma aan te zitten. En te genieten van haar warmte, haar liefde. Want oh wat hield zij van Arie en mijzelf. Twee kleinkinderen met ieder een eigen kamertje. Het gebed voor het slapen gaan, want ja wij mochten daar ook regelmatig logeren en spelen. Met vriendjes en vriendinnetjes, want er mocht en kon veel bij Oma en Opa. De bijbel waar Opa uit voorlas, en als ik dan moeilijk kon stilzitten en luisteren, mocht ik een toren bouwen van de kristallen messenleggers (en jawel deze heb ik als erfenisje van mijn Oma hier in huis). En dan moest ik de laatste zin herhalen. En als ik eventjes niet zo goed oplette, dan glimlachte Oma mij toe en knikte en dan lukte het mij meestal wel die zin te herhalen. Ook al wist ik soms niet zo goed wat ik zei, ik herhaalde het wel...En deze Oma, die bijna 91 is geworden, die herdenk ik nu eventjes. Ook voor haar dochter tante Anita, want gisteren was ik daar eventjes aan de deur. En toen zij er niet was, bedacht ik me zomaar, dat zij wellicht een bloemetje op het graf van haar moeder aan het plaatsen was. Nog steeds doet zij dit, terwijl zij zelf nu al 88 is geworden..net zoals ik, als bijna 53-jarige vrouw, steeds op moederdag en op de verjaardag van mijn moeder, naar haar graf ga. Zo doet mijn tante dit ook. Dus lieve tante, lieve Pa van Loon, gefeliciteerd met jullie moeder! Oma van Loon...ik denk aan u. Liefs, Anita

Nog even...

De afgelopen week sprak ik veel mensen, collega's en weet je waar ik achter ben gekomen.....dat we zo ongelooflijk veel delen met elkaar. Emoties, verbinding, pijn soms zelfs, maar dat er een prachtige band is ontstaan en die band heet Yarden. Yarden staat voor 'vlinderachtige' mooi he...een naam voor een uitvaartorganisatie. Een vlinder als symbool en ik, ik mag daar zomaar met prachtige mensen om mij heen, iets geweldigs neerzetten. Gisteren was ik in een Hospice en hoe gaaf zou het niet zijn, als wij de vrijwilligers in en van het Hospice in Haarlem, Heemstede mogen trainen, mogen begeleiden naar nog meer liefdevolle zorg voor terminaal zieke mensen. Ach als dat toch mijn roeping is, dan is toch alles goed...dan vlinderen wij nog even door met elkaar. Voor jou, voor jou en voor jou, om ervoor te zorgen dat ieders einde, prachtig zal zijn. Intens en vanuit verbondenheid verzorgd...wij, van Cluster West, wij willen dat. En wij, met elkaar kunnen dat...dus bel gerust naar Yarden...naar mijn Yarden...en wij zorgen voor jou, voor jouw dierbare...met mijn mensen. Hoe mooi toch...en dit alles komt door die collega's. Die ene die mij mailt en zegt 'kwaliteit, een 9+ is net als die geweldige fles wijn, waarvan je hoog gespannen verwachtigen hebt, en dan wordt zelfs die verwachting nog overtroffen...dat is een 9+ en dat is, wat wij doen...' en als je met mensen met dit gedachtengoed mag zijn, mag werken, ach wat wil je dan nog meer....dank jullie wel, dank je wel lieve collega's van Cluster West. Ik ben zomaar blij...stil en blij...Anita

Een mooi huis...

Zomaar mijn vader...

En ons huis is klaar....wow wat gaaf zeg, helemaal geschilderd, aan de buitenzijde en soms ook een stukje van binnen. En zomaar als je nu de straat in komt rijden, zie je een prachtig wit huis, met twee terrassen, een huis met leuke mensen. Een huis waar het leven vanaf spat, een huis, waar mensen wonen die met elkaar geleerd hebben het leven te leven. Ons huis...groen met wit, met een hele oude markies boven het raam. Dus als je begint met het huis, komt er van alles bij...en eigenlijk is dat ook wat het leven zo boeiend maakt. Als je ergens tegen aan duwt, komt er veel in beweging. Het lijkt op een training, het lijkt op een gesprek...en de afgelopen weken, maanden heb ik mijn hele team een op een gesproken. Mooie, bijzondere gesprekken, in Amstelveen soms in de kroeg, in Alkmaar boven op die grote luxe kamer van de oude regiomanager, en in Haarlem in mijn hokje...mijn mooie kleine kantoortje. En tussen al die dingen door, heb ik businesscases nagekeken, coachtrajecten opgestart, trainingen verzorgd, mensen gemaild...kortom, ik was druk en ben voor het eerst in jaren, een beetje wit, niet gekleurd. Een zonnebankje zou wonderen kunnen doen...en dat ga ik dan zo maar doen. Hier helemaal bovenin mijn, ons mooie huis, op zolder, in het hokje naast onze slaapzolder. Lekker even bruin worden op mijn bast. Zodat als die griekse zon zich over mij ontfermt, deze er niet gelijk in brandt. Floortje was bij mij, bij Yarden...vroeg in de ochtend beginnen, dan een dag lang allerlei saai werk doen, maar zo sprokkel je wel je zakgeld bij elkaar. Of een nieuwe broek, of wat dan ook...want wat wil een dame van bijna 18 nu al niet hebben, los van wat ze al heeft...en ja geld verdienen is blijkbaar niet zo simpel vandaag de dag, de baantjes liggen niet voor het oprapen...en Floor werkte dus bij mij in Haarlem, bij Yarden. En dat was goed....lieve mensen, morgen lekker naar mijn papa. Maar ook naar de kapper, want ik zie eruit als een woesteling, met lange haren...dus Charissa maakt hier iets moois van. Geloof me, een kapsel wat klaar is voor de zon, de zomer...oh ja, en nog even en dan word ik 53. En die dag zelf, die zondagmiddag, heb ik een borrel voor al mijn lieve vrienden, hier gewoon lekker thuis. Niks ingewikkeld...zomaar thuis. Dus heb je zin, kom maar langs, 26 augustus vanaf een uur of twee. Ik zie je graag...en drink graag een glas met jou. Om te vieren dat ik zomaar 53 ga worden. Dag, liefs van mij...ik heb hard gewerkt joh vandaag. Maar wel zo lekker...fijne avond nog. Kus, Anita

Parijs en Amsterdam Hilton....tja..t kan slechter toch?

En vrijdagochtend om half twaalf waren we al in Parijs, Roos, Nicolette, Annemarie en ikzelf. Heerlijk wat een stad...ook al regende het soms, de indrukken zijn eindeloos...het leven is goed, en wat hebben we veel gezien. Natuurlijk vanaf de Arc de Triomphe de Champs Elysee inkijkend, een rondrit met een bus, wandelingen, met de metro, Disney, kortom...meer dan je voor mogelijk houdt in een weekend. En zondagavond, moe maar voldaan, waren we weer thuis. En ik denk zomaar dat ik om half elf in slaap ben gevallen...wat een genot. Maandag weer naar Yarden, een drukke volle dag, en vandaag een dag over kwaliteit in het Hilton, een van de vijfsterren hotels in Amsterdam. Geweldig...en kwaliteit, dat begint altijd bij jouzelf. Kwaliteit wat is dat...kwaliteit is een 9+ scoren en hoe doe je dat als bedrijf. Wat doet dit met je mensen...een vervolg op deze dag, organiseer ik voor Cluster West in september, geweldig. Ik heb er nu al zin in...Ondertussen gaat het goed met me. Ik ben wel moe, mijn lijf protesteert, mijn rug niet zozeer, maar hier en daar een bultje, een rare allergische reactie op mijn rechterarm, die ook vanzelf weer weggaat. Kortom...het potje met weerstand is bijna leeg. Tijd voor de zomer, de zon op mijn huid...dikke kus, fijne avond, Anita de foto's spreken voor zich, ertussen ook twee foto's van de tuin, de nieuwe lange zijtuin met terras aan de straatkant...leuk he? En natuurlijk Parijs, allerlei indrukken.

Wat een zeikregen...

Ik weet eigenlijk niet of dit goed nederlands is...maar het zeikt hier werkelijk van de regen. Het komt met bakken naar beneden...en de tuin staat bijna blank. En hoe slecht komt dat niet uit, want de schilders zijn bezig. Het huis mooi te maken en het wordt me toch mooi zeg...een helemaal wit geschilderd huis...zelfs de keuken..drie van die mannen, die rond het huis bezig zijn, op het balkon, aan de voorkant, de achterkant en hier en daar de binnenkant...en geloof me, het wordt mooi. Als wij onder de balken slapen, jawel, wij slapen op zolder...dan hoor je het tikken van de regen op het dak. Het liedje van Rob de Nijs, is voor ons van toepassing, alleen is het niet 'zachtjes tikt de regen op het zolderraam...'maar vandaag was het 'hard tikt....'. Ik vind dat wel knus...net alsof je in een tentje ligt. Ooit lag ik in een tentje in Engeland op de camping, met mijn jeugdvriendin Heleen. Werkelijk te blauwbekken in een eenstokstentje...je moest wel dicht tegen elkaar, want meer ruimte was er niet...en altijd als het zo hard regent, dan moet ik nog denken, aan die nachten (want het waren er wel tien...) waar ik geulen gravend om de tent heen, werkelijk zeiknat in die slaapzak kroop. Soms zelfs met slaapzak en al in de auto ging zitten, omdat dat warmer was...en iedere dag weer, regen...en zo zullen er nu ook wel mensen op campings zitten, en treurig uit die tent naar buiten kijken. Nat en verkleumd...ik moet er niet aan denken. Ik zou nu in de auto stappen en lekker terug gaan naar huis, naar mijn bed op zolder teruggaan. En daar lekker liggen luisteren naar de regen, een goed boek erbij, lekker knus samen in dat bed, filmpje erbij en klaar. Wat wil je nog meer. En als het dan weer droog wordt, en die mannen buiten weer verder kunnen, dan geniet ik weer zo intens van dit prachtige huis hier...mooi wit, met groen, sfeervol, netjes...en nu, nu lijkt het alsof het minder hard regent...alsof het tij zich keert. En zo dadelijk stap ik in de auto, richting Amstelveen, voor wat gesprekken met medewerkers. Ik heb er zin in...ik wens jullie een fijne dag. Gisterenavond waren wij met Emmy en Reynaud naar het nieuwe De La Mar Theater in Amsterdam, naar de voorstelling 'het geheugen van water' over drie zussen wiens moeder overleden is, en hoe ieder haar eigen beleving heeft bij de herinneringen aan vroeger. Want vroeger, ook al was je in hetzelfde gezin, was voor ieder kind anders. Juist omdat je anders bent, is je herinnering ook zo anders. Ik herken dat wel, als ik met Arie over vroeger praat, of over mijn ouders. Dan heb ik een heel andere herinnering aan mijn moeder dan hij dat heeft. Als ik zijn verhalen hoor over mijn vader denk ik altijd 'we hebben het toch over diezelfde man of niet...'. Ach ja, zo verschillend als de herinnering is, zo verschillend zijn wij ook als mens. Laatst sprak ik een vriendin en zij had mijn broer pas een keer ontmoet, en was verwonderd over ons verschil...tja, het is zo...ik voel dat ook wel eens. Ik verwonder mij erover en laat het er dan bij. Want eigenlijk ben ik wel heel blij met mijn broer...ik heb er tenslotte maar een. En hoe leuk is het eigenlijk niet, die verschillen, of ben ik nu weer de positivo...glimlach. Een fijne iets drogere dag gewenst...De La Mar, is prachtig...en de voorstelling geweldig...dikke kus. Anita