Kantoortje in Voorschoten....

Tja en daar zit ik dan, zomaar een avond op mijn kantoortje in Voorschoten, een coachgesprek gehad. Mooi traject, leuk en nieuw! En ondertussen ruim ik op, gooi ik weg en zoek ik uit...want ik ga afscheid nemen van dit kantoor in Voorschoten. Een nieuwe fase in mijn loopbaan breekt aan, een bezuiniging ook, want ik werk meer voor Yarden en minder voor mijzelf en financieel betekent dit dat ik fiks geld inlever, iedere maand. Ik train nog wel, ik coach nog wel, maar de combinatie van dit alles bij elkaar maakt, dat ik pas op de plaats maak. En een kantoor aanhouden, voor 2 avonden per maand, en af en toe een dagje voor Annemarie, is niet haalbaar. En dus zullen wij dit kantoor per 1 oktober a.s. verlaten...weer een nieuwe stap in mij bestaan. En eigenlijk voelt het goed, alleen heb ik als mens zoveel verzameld alweer....zoveel boeken, zoveel spulletjes, papier...dat ik nu ga ruimen, goed ga ruimen. Heerlijk vind ik dat eigenlijk wel...met de bezem er door heen. Afscheid nemen, loslaten en opruimen....en daar begin ik vanavond nog mee. En volgende week nog een keer, en die week erop nog een keer, zodat uiteindelijk alles schoon is. Voor Annemarie zoeken we een ruimte in Voorschoten, en hier zijn we al druk mee bezig om te schilderen...en ik, ik werk wel vanuit huis ofzo...we zien wel. Komt goed...is al goed. Dan kan ik in de avonduren thuis de administratie doen, of businesscases nakijken. Een training voorbereiden...het kan gewoon...Zo dat is het stukje werk. En dan nu zomaar eens wat terugkijken op mooie dingen die gebeuren. Zo was ik afgelopen week bij het Kabinet van de Gevolmachtigde Minister van Curacao. In hetzelfde pand, als waar ik vroeger 5 jaar heb gewerkt, en toen was het nog van de Nederlandse Antillen. En daar zag ik Yvonne, en haar man Ronny, de heer Miguel, en Amarylles (schrijf het vast niet goed) maar ook Janga, en zelfs mevrouw Wallé de leidinggevende uit het archief, die flink met de zweep erover kon gaan. Wat een geweldige tijd heb ik daar mogen beleven, wat een lol. Genieten, dansen, drinken, en heerlijke hapjes eten, kortom een groot feest. Nu was ik uitgenodigd ter ere van een dienstjubileum van 35 jaar, Yvonne werkt daar al 35 jaar...echt mooi! Leuk om daar te mogen zijn, een eer bijna. En zo vier ik het leven, en vandaag was een dag vol afscheid, eerst een vader van mijn collega, en daarna Bep, mijn 'vriendin' uit Nieuw Rijsenburgh. Slechts 65 jaar jong...een afschuwelijke lijdensweg de afgelopen weken...een mooie kleine plechtigheid, het samenzijn en de wandeling naar haar graf, witte bloemen...het was een dag met verdrietig randje...bijzonder! En steeds weer realiseer ik me, dat het leven zoveel randjes heeft. Verdrietige randjes, kwetsbare randjes...eigenaardige randjes...en elke dag kom ik wel een randje tegen....Zo mocht ik deze week kennis maken met een hele bijzondere mevrouw, en heb ik haar in dienst genomen per 1 september a.s. als 0-uren contractor. Fijn is dat, flexibiliteit biedt mij dat, en tijdens dit gesprek gaf zij mij terug, dat zij mijn 'passie' voelde voor Yarden. En in een interview zei ik 'de uitvaartwereld heeft voor mij maar een naam, en dat is Yarden. En Yarden hoort bij mij en ik bij Yarden.'.....mooi he...en zo voelt het ook. Als een soort verbinding die er zomaar is...het klopt. Dag, ik ga lekker naar huis, naar Annemarie...ik ben moe van deze dag...liefs, Anita

Mooie teksten op de muur....

En in mijn uitvaartcentrum wil ik mooie teksten op de muur, zoals deze :

De mensen van voorbij
De mensen van voorbij,
zij blijven in ons leven.
De mensen van voorbij,
zij zijn met ons verweven.
In liefde,
in verhalen,
in bloemengeuren,
in een lied,
dat opklinkt uit verdriet.

Of :
Ik heb je niet verloren,
daarvoor ga je mij teveel.
Wat jij me zei, blijf ik horen.
Van wat ik ben, ben jij een deel.
Ik kan je overal nog horen,
in wat ik doe, in wat ik laat.
Jij was en bljift voor mij een zegen,
waarvan het spoor steeds verder gaat.

Het is een mooie dag vandaag, zomaar een mooie dag...
Anita

Ontmoeten....

En soms zijn er dagen met spontane ontmoetingen of gesprekken, zomaar binnen of buiten je organisatie...en de winkel in Amstelveen, lijkt zo'n plek te worden. Een plek waar ik mooie gesprekken mag hebben, simpelweg over het leven, over verlies en over dood. En iedereen die daar binnenstapt, voelt en ervaart dit zo, dit is een mooie plek om te zijn. En op zo'n moment realiseer ik me, wat we daar hebben neergezet, want hier gaan we nu een lezing geven, waar ik ook een aantal van mijn vrienden voor wil uitnodigen, over hoe je je leven weer richting kunt geven na de dood van je partner. Een ontmoeting met anderen, maar ook praten over je emoties en kijken hoe je hiermee verder kunt. Maar ook is er een mogelijkheid om via Yarden zelf je herdenkingsmonument te maken, bij een kunstenaar, zij maakt hele bijzondere urnen, echt heel erg mooi...en zij gaat exposeren in onze winkel in Amstelveen. Wil je een uitnodiging hiervoor ontvangen, laat het me weten...zo bijzonder, zo mooi...en onder het genot van een kop koffie, kun je hier zomaar eens naar binnen gaan, en rondkijken, wat mooie teksten uitzoeken in een van die mooie boeken die daar liggen. Boeiend, indrukwekkend...kom maar langs. Het is nog vroeg, ik lees nog even de krant, neem mijn koffie en haal dan Floor op. Zij werkt een weekje bij Yarden en gaat de komende dagen met Shirley samen de winkel, met name de kelder onder de winkel opruimen en ordenen. Mooi vakantiebaantje...dag, een fijne dag gewenst...Anita

Uitvaarten....

En op mijn eerste werkdag ben ik als MT-lid van Yarden Uitvaartzorg naar een uitvaart van een van de collega's uit Cluster Midden geweest. Een jongeman, 40 jaar jong, die zomaar uit het leven is gerukt, een hartstilstand, over en uit. En zoals wij bij Yarden altijd uitdragen is iedere uitvaart uniek en dat was deze ook. Een uitvaart maakt dat je heel dichtbij mag komen, en stukjes van iemand mag zien, die je normaliter niet ziet. Vrienden, familie, verhalen, anekdotes, je komt in een stukje prive-wereld, waar je niet altijd komt...en zo eindigde deze middag ermee, dat ik mijn film miste in Den Haag, waar Annemarie en ik kaartjes voor hadden gekocht. En waar zij nu met haar mama naar toe is...ik heb stukjes warme kip gegeten en nog wat werk nagekeken. Ik drink mijn glaasje witte wijn, en luister naar mooie griekse muziek...heerlijk...en ik heb vandaag besloten, dat ik mij wil gaan specialiseren in rouw- en verliesverwerking. Eens kijken hoe we dit vorm gaan geven. Watvoor opleiding hierbij hoort. En dan zou ik als klap op de vuurpijl nog ambtenaar van de burgerlijke stand willen worden, dan is mijn roeping compleet. Eens kijken hoe we dit allemaal in kunnen gaan vullen...mijn leven bestaat steeds uit dromen, en dromen maken dat ik dichterbij mijn eigen kern wil komen. En hier ook dichtbij wil bijven, zoals ik in mijn coaching ook steeds pretendeer...

Vandaag was een dag met 184 mails...veel mensen gezien, uren registratie, controle achtige dingen, kortom niet mijn favoriete dag, maar wel gaaf, dat ik mijn collega uit Noord weer even mocht zien. Zij vertrekt de komende periode voor een week of drie en dan mag ik waarnemen voor Noord. Komt gewoon goed...geloof me. Voor mij, het is tien uur geweest ik stop er mee...fijne nacht, morgen weer een nieuwe volle dag. Liefs, Anita en als ik naar deze foto kijk, verlang ik zomaar eventjes terug...naar Marathon....

De uitnodiging.....

En vandaag mocht ik zomaar een aantal businesscases beoordelen. En in een van deze documenten stond het onderstaande gedicht : De uitnodiging....en ik wilde jullie dit prachtige document niet onthouden.


De uitnodiging

Het interesseert me niet wat je doet voor de kost. Ik wil weten waar je naar verlangt en of je durft te dromen dat het verlangen van je hart vervuld wordt.

Het interesseert me niet hoe oud je bent. Ik wil weten of je het risico durft te nemen jezelf belachelijk te maken voor liefde, voor je dromen, voor het avontuur van in leven zijn.

Het interesseert me niet welke planeten er om je maan heen staan. Ik wil weten of je het centrum van je eigen verdriet hebt aangeraakt, of je geopend bent door de teleurstellingen van het leven, of dat je ineengeschrompeld en gesloten bent geworden uit angst voor meer pijn. Ik wil weten of je bij pijn kunt zijn, van mij of van jou, zonder te proberen het te verbergen of te laten verdwijnen of het op te lossen.

Ik wil weten of je kunt zijn met vreugde, van mij of van jou, of je wild kunt dansen en je door extase laten vullen tot in de toppen van je vingers en tenen, zonder ons te waarschuwen dat we voorzichtig moeten zijn of realistisch, of dat we de beperkingen van het mens-zijn moeten onthouden.

Het interesseert me niet of het verhaal dat je vertelt waar is. Ik wil weten of je een ander teleur kunt stellen om trouw te blijven aan jezelf; of je beschuldigingen van verraad kunt dragen zonder je eigen ziel te verraden. Ik wil weten of je ontrouw kunt zijn, wanneer nodig, en daardoor vertrouwenswaardig.

Ik wil weten of je schoonheid kunt zien, zelfs als het niet elke dag mooi is, en of je vandaar uit kunt leven. Ik wil weten of je met mislukkingen kunt leven, van jou of van mij, en toch aan de rand van het meer kunt staan, schreeuwend tegen het zilver van de volle maan, "Yes!".

Het interesseert me niet te weten waar je woont of hoeveel geld je hebt. Ik wil weten of je op kunt staan na een nacht van verdriet en wanhoop, vermoeid en gebroken, en doet wat gedaan moet worden om de kinderen te voeden.

Het interesseert me niet wie je bent of hoe je hier bent gekomen. Ik wil weten of je met mij in het centrum van het vuur kunt staan zonder daarvoor terug te schrikken.

Het interesseert me niet wáár of wàt of met wiè je hebt gestudeerd. Ik wil weten wat jou van binnenuit steun geeft wanneer al het andere wegvalt.

Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf, of je werkelijk van jouw eigen gezelschap houdt in de lege momenten

Bron: origineel is ‘The Invitation’ van Oriah Mountain Dreamer

Een fijne zondag gewenst, Anita

Foto's van Marathon

Weer terug, weer thuis...

Ja en zomaar een paar weken 'uit de lucht', omdat we in Marathon waren, 42 km bij Athene vandaan...een mooi complex aan zee, een vakantie om te koesteren en de foto's spreken voor zich. En terwijl ik dit schrijf denk ik aan het citaat 'de schatten in je hart, kunnen niet gestolen worden'. Een russisch gezegde en met deze vakantie is er weer zo'n schat toegevoegd aan alles wat zich er al in mijn hart bevindt...dank je wel...we hebben genoten. En genieten voor mij is niet zo spannend als sommigen wellicht van mij verwachten, genieten is zwemmen in de zee, steentjes zoeken, en boeken lezen...de zon op je huid voelen, en veel slapen, want 'oh wat was ik moe'. En ook mijmeren...mijmeren is een mooie vorm van nadenken, over hoe je leven loopt en tot nu toe verlopen is. In stilte zijn met jezelf. En tijdens het mijmeren neem ik mij van alles voor...nadenkend over mails van Yarden, die binnenkwamen via de blackberry, maar waar ik verder niets mee deed. Nadenken over mijn vader, en de zorg voor hem, ook vanuit Els. En gisteren ben ik eigenlijk direct naar mijn vader toegegaan. Want iets in mij gaf aan, dat dit nodig is..en omdat er in een vakantie periode en ook daarbuiten, veel te veel op Els neerkomt. En ik mij zorgen maak, want ook Els heeft veel aan haar hoofd. En ik wil haar wat ontlasten. Dus voor mij betekent dit, wat meer de zorg overnemen. Het hier met broerlief over hebben, zodra hij Frankrijk achter zich gelaten heeft. Wat meer ritjes naar Pa toe, wat meer met Pa zijn, zodat Els wat meer rust krijgt. In Griekenland zagen wij een soort 'oom Koos' en hadden wij het over hem. Oom Koos is een vriend van mijn vader, inmiddels ook al 80 jaar of misschien nog wel een jaartje ouder, die mijn vader trouw blijft bezoeken. Een man met mooie grijze haren, rechtop, charmant, en sprankelende ogen. Met zijn zoons was ik vroeger goed bevriend en een van hen, was mijn geliefde...net zo charmant als zijn vader. Oom Koos zagen wij, althans zo'n soort meneer in Griekenland, de Sirtaki dansend, met dames op de dansvloer, en nog zo volop in het leven staand..geweldig, zo'n man, waar je nog eens naar kijkt, juist door hoe hij is...ik glimlach terwijl ik dit schrijf, en zie de echte oom Koos voor me. En toen ik gisteren bij mijn vader was, was ik ook even bij Bep, een lieve vriendin uit het huis waar mijn vader woont. Een jonge vrouw van 65 die MS heeft en volledige verzorging nodig heeft. Haar man Leo bezoekt haar iedere dag. Een vrouw die ik nu al twee en een half jaar ken. En voor ik naar Griekenland ging, had zij een opgezette buik, hiervoor moest zij in Rotterdam naar het ziekenhuis. En nu, is zij ontslagen uit het ziekenhuis, om in Nieuw Rijsenburgh (de nieuwe naam van mijn vaders huis) te sterven. En gisteren zat ik aan haar bed, en ach wat is zij ziek. Mijn vader huilde erom, en in de auto heb ik tante Anita gebeld, want ook zij bezocht Bep regelmatig, zodat zij nog afscheid kan nemen van Bep. En terug bij mijn vader, realiseerden wij ons, dat er zo enorm veel mensen ons ontvallen zijn, in de afgelopen drie jaar, bijna twee handen vol. Heftig...ouder worden is ook weer zo kwetsbaar worden, je weer zo nietig voelen...en dus is mijn motto 'leef vandaag, geniet, gebruik je energie goed...' vaak heb ik de neiging me druk te maken om gekke dingen, of om wat mensen doen, of niet doen. En die energie die ga ik anders besteden, ik ga mensen aanspreken, met respect, ik ga met mensen in gesprek, zodanig dat een ieder zijn eigen verantwoordelijkheid neemt. En ieder in zijn kracht mag blijven....nu, met de deuren open, nog een dagje vrij. Administratie doen, nog wat werken, mails lezen, maar ook lekker naar Albert Heijn, omdat ik ga koken dit weekend, heerlijk. Ik heb er nu al zin in...op vakantie las ik een boek van Anita Shreve - Het verlangen en hieruit een prachtig citaat, omdat dit me aanspreekt - 'Vaak denk je aan verlangen, verlangen dat een adem doet stokken, dat een geladen stilte veroorzaakt midden in een zin, en aan hoe het een leven omver kan werpen en de ziel kan dreigen te verzwelgen'.
En op 28 juli schreef ik in mijn dagboek : De schoonheid van de natuur zie ik terug in prachtige steentjes. Steentjes die ik op een ruwe stenen schaal zal neerleggen. Zomaar een stilleven vol schoonheid. De natuur die er is, en zo dichtbij....Het water spoelt de stenen over mijn voeten, de zee rolt over je heen. Het ruisen is zo rustgevend, net zoals het geluid van de krekels. Marathon...'t is mooi, juist door de eenvoud.'Anita