Wat kan er veel gebeuren....in een paar dagen tijd!

Tja en ik realiseer me, dat er veel gebeurd is in een paar dagen! En het feit, dat er veel mensen zijn die mijn blog lezen, heeft gemaakt, dat ik er eventjes over na wilde denken wat ik hier allemaal met jullie wil delen. En ik doe dit, omdat ik mijn vader niet te veel wil belasten. Want ik weet dat hij zich zorgen maakt als hij dit alles zou weten. En dat is niet de bedoeling. Dus ik vertel hem wel dat ik onder behandeling ben van de dokter en dat ik hoogstwaarschijnlijk suikerziekte heb. Welnu, wat gebeurde er allemaal...zo was ik zaterdagochtend nog met Annemarie op de fiets in het dorp. Wat boodschapjes doen, voordat ik naar mijn vader ging. En toen ik daar eenmaal aangekomen was, hebben hij en ik een hele leuke middag gehad, naar Crossy, naar de haven, achter langs de haven terug naar Sommelsdijk, een hele fikse wandeling. En weer was ik zo moe. En die avond, terwijl wij normaliter wel naar het weekend van Voorschoten gaan, voor een glas wijn, of iets gezelligs in de voorstraat, die avond wilde ik eigenlijk naar bed. Lekker slapen. Ik was moe. En zondagochtend om 19 minuten over zes, werd ik wakker met een soort van kramp in mijn lenden. Een intense pijn, die langzaam aan naar mijn buik en rug doortrok. Ik verkrampte van de pijn. Ik kon niet meer liggen en lag als een foetus opgekruld om een kussen heen. En volgens Annemarie werd ik groen en grijs. Ik wilde naar het toilet, ik voelde me misselijk en duizelig en ik verging van de pijn. Zelfs na ibuprofin gebeurde er niks, ik kon niet meer...en de tranen liepen over mijn wangen. Wat een pijn. Zo erg dat ik wilde dat Annemarie de dokter zou bellen. En Annemarie belde 112 en in no time was de ambulance er. En werd er een hartfilmpje gemaakt en kreeg ik via het infuus een pijnstiller ingespoten en het werd helemaal warm in me. Eerst dachten ze dat ik naar de afdeling cardiologie moest, maar het werd interne geneeskunde. En strompelend tussen Annemarie en die aardige meneer in liep ik naar de ambulance. Een mercedes, dat wel! Glimlach terwijl ik dit vertel. In het LUMC waar men mijn dossier heeft en kent, werd ik volledig onderzocht, in eerste instantie dacht men aan de darmen, omdat mijn buik hard was, en mijn ontlasting nogal bijzonder is de laatste tijd. Maar uiteindelijk na allerlei onderzoeken kwam het grote nieuws en hierbij werd ook de CT-scan van vorige week betrokken : GEEN KANKER!!!! Welnu, dat maakte me blij. En die mevrouw ook, want het leek even of er iets met die gekke darmen van me was. De aanval was een galsteenaanval, en die is heftig. Pijnstillers hiervoor gekregen. Ook zag men iets van nierstenen en steentjes in de lever, maar die laatste zitten er al langer. Een vertraagd hartritme..en die moedheid en het missen van energie, heeft te maken met het feit, dat ik suikerziekte heb. Althans dat vermoeden ze. En door de juiste medicatie, zal dit ervoor zorgen, dat ik met regelmatig eten, een goede medicatie, snel weer voldoende energie krijg. Kortom een hoop gedoe. Donderdag nog naar de huisarts. Nog steeds heel moe. En zomaar een paar dagen niet werken. En dan maar even verder zien....dus gelukkig is alles weer goed. En mocht ik zondag ook weer gewoon naar huis. En het bijzondere was, dat ik die dag kantoor zou verhuizen en spullen naar Schoonhoven zou brengen, Sil, mijn jonge honkballer uit Voorschoten heeft samen met Reynaud en Annemarie veel werk verricht. Annemarie en Reynaud hebben alles naar Schoonhoven gebracht, kortom er werd gewerkt en ik, ik kreeg een oppas, in de persoon van Emmy. Echt heel lief, heel zorgzaam...het is zo bijzonder, want op dit soort momenten mis ik zo mijn eigen familie. En realiseer ik me, dat mijn moeder is verworden tot die oude wijze vrouw. En zij heeft haar wijsheid in mijn genen gestopt, in mijn collectieve herinnering en in mijn dromen. In het boek 'het magische jaar' zegt Zsuzsanna E. Budapest 'Jawel ik ben de wijze oude vrouw. Ik zal op je wachten op kruispunten. Je zult me instinctief herkennen, en me verwelkomen. Ik zal je opnieuw naar het licht leiden, want je bent een goed kind van me geweest. Ik beloon je met diepe vrede en reincarnatie, als je dat wenst. Moge het je nu goed gaan...totdat we elkaar weer ontmoeten.' Mooi he...bij dit stukje denk ik altijd aan mijn moeder. Want ook in een ziekenhuis, op zo'n bed, denk ik aan haar. Als ze proberen met te prikken en het lukt niet, dan denk ik aan haar. Als ik pijn heb, dan denk ik aan haar woorden en haar kracht. Haar doorzettingsvermogen. Haar lef, haar nooit opgeven. Haar zin om te leven. En in dat boek 'het magische jaar' herken ik zoveel van haar. Prachtig. 'Wij zijn onze keuzen' zegt Jean-Paul Sartre. En ook dit citaat spreekt me zo aan.
Dus lieve mensen, de afgelopen dagen brachten me veel. Wijsheid, inzicht, rust ook wel, duidelijkheid, waarom mijn lichaam protesteerde. Gezonde voeding, daar was ik al zo mooi mee begonnen...en geloof me, in dat mooie kantoortje van me, daar op de Papelaan in Voorschoten, denk ik veel na. Over het leven en de keuze die ik heb gemaakt, over mijn werk, morgen heb ik een mooi gesprek denk ik zomaar met Sabrina, mijn directeur hier thuis. Over mijn andere werk, vanuit mijn Consultancy bureautje...over het klein houden ervan. En ook hoe leuk het is, om zomaar eens thuis te zijn, bij het gezin. Een keertje te koken...naar de groenteboer te gaan. Kortom...over zinvolle dingen...
Voor nu, nog dit citaat en dan is het genoeg :
'De eervolle taak van een mens is lief te hebben' door Maya Angelou

Dag, geen zorgen over mij, ik red me wel. Zoals mijn moeder zei 'het gaat iedere dag een beetje beter; ! Groet, Anita

Een week waarin ik moe en moe en moe ben....

En de week die achter me ligt, was een week, waarin ik me alleen maar moe voelde. Waar ik steeds weer naar bed wilde, geen energie had, niet uit mijn bed kon en leefde als een non. Een week waarin ik uitgebreid bloedonderzoek heb gehad in het LUMC, een CT-scan, en nog steeds niet goed weet wat er met mij aan de hand is. De uitslagen zijn nog niet bekend...ik hou jullie weer op de hoogte. En geen zorgen, want het is niet weer kanker ofzo, maar ergens in mijn lijf is iets niet ok. En nu even goed uitzoeken wat dat is....wat maakt dan dat ik zo intens moe ben. Last heb van mijn lijf, koorts heb soms en gekke bijna allergische reacties incidenteel op mijn armen. Geen idee...Ik ben vooral ongekend moe...kan de hele dag wel slapen. Maar deze week heb ik ook gewoon gewerkt. En ook wel fijn gewerkt, ik heb goed voor mezelf gezorgd, door rust te nemen indien ik het nodig had. Ik ben bijna 2,5 kg afgevallen, heb gefietst, gezonde dingen gegeten, veel groente, veel vlees..fruit, en water. Ik heb mooie gesprekken gevoerd, onaardige dingen gelezen en me soms zorgen gemaakt, over hoe de dingen kunnen gaan. Ik heb een kleine opdracht gekregen, die ik thuis kan uitvoeren, coachgesprekken gevoerd. Ben bezig met Schoonhoven, samen met Annemarie, ons kantoor, atelier opruimen, zondagochtend de laatste spullen verhuizen, kortom...we hebben hard gewerkt. En Annemarie heeft een prachtig atelier, en zondag hoop ik een mooie studeerkamer te hebben hier, waar ik me lekker kan terugtrekken, om mijn cursussen voor te bereiden, om businesscases na te kijken, om zomaar rustig te lezen, te mailen. Administratie te doen. Zojuist declaraties ingediend, allerlei administratieve dingen afgehandeld en nu, rust...tijd voor een kopje nespresso, straks lekker naar de Voice kijken...het is weekend. En weekend betekent dat ik mijn vader morgen ga bezoeken...heerlijk is dat. Om zomaar met hem te zijn, rustig met hem te wandelen door Middelharnis of Sommelsdijk. Om huizen te kijken, mensen te ontmoeten en te genieten van eenvoudige en kleine dingen. En daar kan ik me op verheugen. De gang staat al vol met allerlei dingen die hij nodig heeft, wijn, koffie, noten, morgen nog lekkere dingen van de bakker meenemen en het komt vanzelf weer goed met mijn vader.

Lieve mensen, soms is het goed eens achterover te leunen en dat doe ik nu maar even. Eventjes niks...om zomaar te zijn. Rust te nemen en te genieten van een avondje samen. De meisjes zijn hier, maar zij gaan het weekend van Voorschoten beleven, lekker uit met vrienden en vriendinnen...heerlijk toch. Als ik jong was, dan wist ik het wel...hier nog wat foto's van mijn verjaardag, van zomaar wat sfeerimpressies, van jong en oud...gezellig he? Liefs, Anita

Een bruiloft als een sprookje....

Lieve mensen, soms lijkt het leven net een sprookje en soms ook helemaal niet. En dat verschil dat mag er zijn...zo waren Annemarie en ik afgelopen zaterdag in Hotel Fidder in Zwolle. Een prachtig hotel, romantisch, klein, intiem en vanuit dat Hotel vertrokken wij richting Havezathe Den Alderdinck te Laag Zuthem. Want daar was het prachtige bruiloftsfeest van Leonie en Jos...en prachtig was het...een locatie om van te dromen, een plechtigheid aan het water, hapjes van  Librije's Zusje en geloof me.....dat is echt genieten. De zon, de heren die je auto wegreden..jammer dat we niet met de SLK waren...de gasten, met prachtige feestelijke kleding en/of smoking...Bernardo die man uit Brazilie die zo goed kan dansen, Ruud Jacobs aan de bas, muziek en alles klopte...zo ook wij. Dus soms mag je zomaar onderdeel uitmaken van een sprookje. En de volgende dag ben je bezig met brieven van advocaten en oneerlijke manieren van zijn of handelen. Ach het leven kent veel kanten en zo was ik vandaag in het LUMC voor een controle, en ga ik morgen voor diezelfde controle in de scan (niet tegen mijn vader zeggen), een CT-scan met contrast, om eventjes te kijken of mijn lijf het goed doet. Want soms lijkt het alsof dat lijf wat protesteert, wat moeilijk doet...en risico's nemen dat doen we niet...Ondertussen fietsen Annemarie en ik erop los en genieten we van mooie nazomerse avonden...het werk neemt weer toe. De wereld is terug, de files daarmee ook en onze Roos is gisteren 15 jaar geworden. Een kind om trots op te zijn. En Floor gaat starten met autorijles, kortom...het leven wordt ten volle geleefd en dat is zo prachtig...En terugdenkend aan alle feesten die er waren de afgelopen weken, een onthulling van een verkoopwagen, een feest omdat iemand 50 werd, iemand die 53 werd, een bruiloft als die van een prinses...en ik, ik was zomaar overal bij...
Terwijl ik dit schrijf vliegt er een kudde ganzen over...en die maken een drukte van jewelste...ongekend, zomaar hier in de straat...een fijne avond. Liefs van Anita...

De hemel huilt en hoe....

Terwijl het dondert en het bliksemt, terwijl het terras bijna blank staat, zit ik lekker in mijn spijkerbroek in de grote stoel in de kamer. Het hoost buiten, de poes komt van schrik naar binnen en zit lekker droog te zijn...de tv staat aan, Floor hangt lekker op de bank. Roos zit boven in haar eigen bed een film te kijken en ik zit met al die prachtige boeken naast me, want oh wat heerlijk om zoveel leesvoer te mogen hebben...De hemel huilt en als het zulk weer is, denk ik altijd aan die verdrietige begrafenissen, want het lijkt me zo vreselijk om met dit weer iemand te moeten begraven, want het voelt zo alsof de hemel huilt...ik weet nog dat ik als klein meisje, heel graag in de zomerse regen ging rondrennen, nat wilde worden tot op mijn huid. Zodanig, dat ik daarna lekker onder de warme douche mocht stappen, en dan naar bed...dat was wel een soort van knus. Nat worden, dan weer warm worden en met zo'n rozig gevoel je bed ingaan...heerlijk! En weet je, ik ben moe, ik ga zo ook lekker mijn bed in, lekker warm..slaap lekker allemaal! Liefs, Anita

Opruimen...

En jawel, Annemarie heeft een nieuw atelier, vlakbij, een lekkere plek om te werken, om je rotzooi te maken en te laten liggen. Om nieuwe kunst te maken, en zomaar een plek voor jezelf....heerlijk! En ik, ik daarentegen lever die plek voor mijzelf in. Ons kantoor wordt ontmanteld, wordt leger en leger en staat vol met dozen. Schoonhoven in orde maken, kantoor hier thuis voor mij inrichten, atelier voor Annemarie inrichten en dan...afscheid nemen van de Van Beethovenlaan. Ik denk dat we daar samen nog even gaan staan, zomaar dichtbij elkaar, omdat daar onze zelfstandigheid begon, omdat daar onze twee kleine bedrijfjes vorm en inhoud kregen, omdat daar onvoorstelbaar veel mooie coachgesprekken zijn gevoerd, met mensen van vroeger en mensen van nu. Met mensen met verdriet, mensen die geweldig zijn gegroeid...maar ook Annemarie heeft daar emoties liggen, een naakte vrouw als model op mijn tafel...jawel, het gebeurde allemaal..ontroering als iemand naar het portret van zijn of haar geliefde kwam kijken. De opening van het kantoor waar mijn vader nog bij was, en trots zat te zijn....samenwerkingen die voorbij zijn gegaan, plannen die gemaakt zijn en nu, in 2012 stoppen we ermee. Alleen met dat kantoor dan...voor de rest gaan we verder, langzaam en gestaag, los van elkaar en naast elkaar. Samen en in verbondenheid met elkaar...want zojuist tijdens het afruimen van de tafel, hadden we het erover, hoe leuk het is om steeds weer die dingen te mogen doen die je blij maken. Zoiets als interne coach zijn bij Yarden, zoiets als mensen motiveren en een kwaliteitsbijeenkomst te organiseren voor mijn team. Maar ook steeds weer het ontmoeten van nieuwe mensen, en geleidelijk aan mij specialiseren in rouw en verliesverwerking, gerelateerd aan de diversiteit aan culturen. Dat is mijn rol voor de toekomst denk ik...we gaan het zien. Met het einde van de Van Beethovenlaan, begint ook een nieuw hoofdstuk in mijn leven. En ik hou jullie op de hoogte...gisteren had ik nog een kleine opname voor Hart van Nederland, en gisteren werd het niet uitgezonden en vandaag ook niet. Omdat het geen actueel 'hot' item is, maar wel een interessant item, wie weet morgen...we gaan het zien...ik denk dat ik 20 of 30 seconden in beeld kom...als die mevrouw van Yarden...spannend. Dag, een fijne avond...Anita

't gaat niet om de krullen in je haar, maar om de krullen in je ziel....

Deze titel heb ik uit Libelle Balance gehaald. Prachtig een thema nummer over uitstraling...en volgens mij wel een pakkende titel voor mijn 53e verjaardag. 't Gaat erom wie je bent, hoe je je voelt want dat is wat de wereld aan je ziet...en ik, ik voel me zo vreselijk jarig vandaag, zo ongekend veel lieve berichtjes, smsjes, via facebook, via de post, via de telefoon...en weet je, op dit soort momenten voel ik me rijk. Een heerlijk ontbijt met ons vieren...lieve leuke bijzondere cadeautjes van Annemarie en de kinderen...lekker een warm broodje, een kopje nespresso, ach wat wil je nog meer...nu draai ik oude muziek, de Beatles, de Beegees en geniet ik zomaar even in mijn eentje. Annemarie is boven, de meisjes ook, het huis is klaar voor de borrel, er staan prachtige bloemen, ik heb al mooie muziek gekregen van Roos, en een mooi boek van Floor, weet je...ik ben jarig. Terwijl ik dit schrijf glimlach ik, ik zit hier in mijn oude korte broek, ga me straks netjes omkleden...en verheug me op vandaag, op morgen, op alle dagen die deel uitmaken van mijn nieuwe levensjaar. Dag, dank jullie wel allemaal...voor al die mooie dingen die jullie mij toewensen, dank je wel...Anita

Een lekker kopje koffie op bed....

Terwijl de regen kletterde op onze dakramen, en wij onder het schuine dak lekker lagen te praten onder het genot van een kopje nespresso, realiseerde ik me, dat er steeds weer in je leven, mensen langskomen en ook weer gaan. Maar ook dat er een kleine groep mensen altijd blijft...en dat is toch wel mooi, heel mooi eigenlijk.... En op het moment dat je jarig bent, dan realiseer je je dit...dat er mensen niet zijn, en soms is dat door vakantie, maar soms is dat omdat je leven zo anders is geworden dan het ooit was...En op een dag als deze, zo'n mijmerdag voorafgaand aan mijn verjaardag, voel ik ook hoe mijn familie kleiner wordt, en hoe er steeds minder mensen van de familie van Loon om mij heen zijn. Mijn vader kan niet meer zelfstandig komen, tante Anita en oom Dé zijn ook wat ouder en voor hen is deze rit wel ver, mijn moeder leeft niet meer, maar gelukkig komen Arie en Noor wel. En dit is geen verdrietig verhaal, maar meer een constatering, want ja, 53 is ook niet meer echt jong. Ik weet nog dat ik, toen ik 17 was, en een dame van 33 leuk vond, vond ik haar stokoud...ik glimlach bij deze herinnering, want leeftijd is nu eigenlijk geen issue meer. Ik vind jonge mensen leuk en oude mensen leuk, en alles wat daar tussen zit. Maar ik vind het vooral leuk om met mensen in contact te zijn en te komen, om te horen, te ervaren wat mensen beweegt in hun leven. Want daar ging ook ons gesprek over vanmorgen, waarom de ene mens groots wil zijn, of worden of bekend en belangrijk. En waarom ik nu, in deze fase in mijn leven, gewoon alleen nog maar wil zijn. Wil genieten van mijn gezin, mijn vrienden, mijn familie...heerlijk! En zou dat dan betekenen dat ik nu in balans kom, in evenwicht ben en gewoon lekker wil werken, en vooral er wil zijn, als mijn vader, of een van onze andere ouders, ons nodig heeft. Om zomaar op de bank op vrijdagavond The Voice te kijken. Het is niet spectaculair, het is niet groots, maar het is wel heerlijk...dus met al deze mooie inzichten, ga ik vooral genieten van mijn laatste dag in dit levensjaar en wens ik jullie een prachtige dag toe. Tot morgen, vandaag is Carine jarig...50! Gefeliciteerd, liefs, Anita