Zondag met Eva op de tv...

En vanmorgen werden we wakker, kwam er een nespresso naar boven (nee dat gaat niet vanzelf, dat doen we bij toerbeurt) en toen keken we naar Eva, het praatprogramma op zondagochtend, ik weet niet welk net, maakt ook niet uit. En haar gasten waren diverse, ook was hier Isa Hoes en Anita Witzier, en met beide vrouwen heb ik wel iets. En dit heeft te maken met hun kracht, hun verbinding...en mooi om dan te zien wat Anita allemaal meemaakt, als het gaat over Memories en hoe Isa Hoes met het nieuwe stuk Verlies (volgens mij vandaag in premiere ofzo) gaat. Een stuk over verliezen, loslaten...mooi. En dan begint zomaar een zondag heel rustig, een telefoontje van Els, uit De Lutte. Waar zij beiden genieten van alle indrukken, maar ook een soort van overdosis krijgen aan bidden, danken en bijbellezingen. Want geloof me, je kunt ook een goed christen zijn en ietsie minder krijgen aangereikt volgens mij. Geloof is ook zo'n ingewikkeld stuk vind ik, want bij het geloof hoort oordeelsvorming en hier hou ik niet zo van...want volgens mij mag je vanuit je eigen ruimte, je eigen vrijheid kiezen wat je wilt en wanneer. En nu, op deze wat mooie herfstachtige zondag, met een heldere lucht, een lekkere frisheid, stap ik zo op de fiets, voor een rondje Voorschoten, even bewegen, even niets...heerlijk. En verder is de dag rustig en ligt deze nog voor me, zomaar een dag genieten, met zijn tweetjes...een fijne mooie zondag gewenst. Liefs, Anita

Zaterdag zonder Pa van Loon

Lieve mensen, en dit is een zaterdag zonder mijn vader. Want hij is nog steeds in De Lutte, met een aantal medebewoners, een geweldige week denk ik, met veel plezier, met goed gezelschap, lekker vers gekookt eten, kortom...een weekje er zomaar even uit. Op vakantie...en dat betekent, wat langer uitslapen, nu nog in mijn nachtpolo rondlopen, een nespresso drinken, wat mails schrijven en zomaar simpelweg zijn...niets hoeft, en alles mag. Heerlijk vind ik dat. Ja ik heb wel dingen te doen, maar ik bepaald nog steeds wanneer en hoe..en dat is toch lekker. Niet weer in die auto springen en van hot naar her rijden. Niet weer onderweg, niet weer meezingen met Blof of andere mooie muziek. En dat is wel echt genieten...buiten is het van dat weer, dat de stoepen geleidelijk aan groenig worden door de aanslag, de bomen kaal, de wind wel guur en veel heel veel regen. Soms worden mensen er een beetje depressief van, gelukkig ken ik dat niet. Ik doe gewoon een dikke trui aan en stap op de fiets. Zomaar even naar de boekwinkel, een kopje koffie drinken ergens, en simpelweg genieten. Want steeds weer voel ik bij mijzelf, dat ik op zoek ben naar die vrijheid en die ruimte. En dat een bedrijf, een baan die daarbij aansluit, zoals ik dat nu ervaar bij Yarden, dan wel heel geweldig is. En jawel ook daar loop ik soms op tegen een ego van iemand, of een ingewikkeld gesprek, moet ik mensen feedback geven over hoe je elkaar aanspreekt, en probeer ik vanuit gelijkwaardigheid te handelen. Want dat verwondert mij zo...dat zoveel mensen het gevoel hebben, dat zij meer zijn dan de ander, of beter, dat we in ons iets hebben, waardoor wij altijd een soort meetlat willen leggen ten opzichte van elkaar. Een soort competitie zoeken. En geloof me, dat is zo niet meer anno 2012. Ik ben aan het lezen over ubuntu...een gedachtengoed dat uitgaat van 'ik ben omdat wij zijn' prachtig geloof me. Ik zal hier een keer een stuk over schrijven, het komt uit Afrika, Nelson Mandela is een aanhanger van deze manier van leven en zijn. Het is geen idealisme, het is een manier van kijken en wat zal ik gelukkig zijn, als ik iets hiervan mag delen met de mensen om me heen. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me zo, dat soms mijn manier van denken voor de mensen direct om me heen, ook bij Yarden, echt de ver van hun bed show is. Het lijkt wel alsof ik dromen heb, die in mijn directe omgeving nog niet altijd goed tot haar recht komen, en toch blijf ik dromen, omdat ik het gevoel heb, dat door dit alles te delen, wij met elkaar een klein stukje bijdragen aan een beter bestaan. Een bestaan waarbij meer respect is voor de ander, een bestaan vanuit verbinding, een bestaan waarbij ik mij soms eenzaam voel, juist door mijn manier van denken. En die eenzaamheid voel ik, als mensen niet eerlijk zijn. Zo hoorde ik, dat er twee collega's een weddenschap afsluiten of een andere collega homosexueel is. En ik, ik weet als geen ander, wat het betekent als je voelt, dat jouw gevoelens 'afwijken' van het gemiddelde gevoel. Wat het is, om andersdenkend, andersvoelend te zijn en wta een eenzaamheid dit met zich meebrengt. Ongekend vind ik dit, als ik zoiets meekrijg, verdrietig en ongekend...en op zo'n moment, wil ik ingrijpen en doe ik dat niet. Juist omdat ik mij realiseer, dat er altijd mensen zijn, die nog zoveel lessen te leren hebben. Dat er altijd mensen zijn, die nog dagen voor de spiegel moeten staan, en niet om te zien hoe geweldig zij er uit zien, maar om te kijken naar wat zij iedere dag weer aan het doen zijn. En als er ergens een God is, dan ziet hij dit ook. En ik geloof er heilig in, dat oordelen over de andere, iets is wat als vanzelf wordt opgelost. Want ik geloof niet in straffen en belonen, maar ik geloof wel in oprechtheid. In vanuit de verbinding met de ander samen willen zijn. En ik weet dat mijn weg lang en eenzaam is, maar ik weet ook dat er geleidelijk aan steeds meer mensen zich zullen beseffen, dat dit wel een mooie weg is, de weg van de verbinding...een weg vol verwondering, een weg vol ontmoetingen, en wil je met me meelopen, wees mijn gast, ik zal dit alles zo vanuit liefde met je willen delen...
Een heel mooi weekend gewenst, ik denk aan mijn vader en Els, en al die andere mooie mensen daar in De Lutte, een prachtig initatief van Robert Jan, een van de teamleiders uit Nieuw Rijsenburgh...ik denk aan jullie. Liefs, voor een ieder, en een mooie wandeling, een mooie reis gewenst...want iedere dag weer geniet ik van deze reis, van mijn ontmoetingen, geef ik me er aan over en laat ik alles los...om dichtbij mijzelf te blijven. En probeer ik boosheid te laten gaan, en mij maar steeds te verwonderen....Anita

De magische grens

Lieve mensen en al een paar dagen is mijn gewicht weer aan het schommelen. Want nog steeds doe ik mijn best om af te vallen en jawel, ik ben onder de magische grens van 78 kg gekomen. En dit betekent dat ik 10 kg kwijt ben. Geweldig vind ik dit, 10,3 kg. Goed he..ik ben er trots op. Meer dan trots. Vannacht was een onrustige nacht, ik heb werkelijk liggen draaien en woelen...misschien wel doordat er toch weer van alles speelt rondom mijn bedrijfje. Vandaag een afspraak met een klant, via een bureau, voor een grote opdracht voor 2013 en een deel 2014. Mooi, ontwikkelingen die toch bij me passen. Gisteren weer gesprekken gevoerd over coaching. Al met al beweegt de wereld weer en ik beweeg weer mee. Ik merk dat dit goed voor me is. Maar ik merk ook, dat ik ook behoefte heb aan zomaar eens op tijd thuis zijn. Balans in mijn leven. Heerlijk...gisteren was een vriendin van ons hier, Nathalie, zij was getuige van Annemarie tijdens ons huwelijk. Leuk om te zien, hoe we dan als vrouwengezelschap met elkaar aan tafel zitten en hoe 'groot' die twee meiden zijn. Hoe Floor lekker gaat koken en bakken, en hoe Rosanne lekker zit te praten. Op zo'n moment ben ik een beetje trots...zomaar trots...liefs, een fijne dag, Anita

6 jaar getrouwd...en bijna niet thuis zijn...

Ja lieve mensen, zes jaar geleden zijn Annemarie en ik getrouwd. In volledige stilte, met Roel en Karin, Berty en Nathalie...in het gemeentehuis van Voorschoten, en aansluitend aan de champagne op de Papelaan 94, ons piepkleine huisje. En daarna eten en slapen in Vreugd en Rust in Voorburg. Een mooie avond, een mooie dag, een eerlijk besluit om te bevestigen dat je lief en leed met elkaar wilt delen. Dat je wilt knokken, wilt genieten, wilt zijn met elkaar. Een mooi besluit alweer zes jaar geleden. En vanmorgen zei ik tegen Annemarie 'als je begint met elkaar is je wens dat je al een stukje herinnering hebt, een verleden en nu nu kennen wij elkaar alweer ruim zeven jaar'. En watvoor zeven jaar...wat is er al niet gebeurd in die periode. Ongelooflijk veel. En gisteren was mijn trouwdag, maar al voor half acht, stapte in de auto, op weg naar het congres van de Humanistische Uitvaartbegeleiders in Arnhem. Een congres waar ik samen met Pien van den Hurk mocht spreken. Een mooi congres, een leuk programma. Leuk om mensen te mogen ontmoeten...en na een goed verhaal, waarop veel vragen werden gesteld, want het ging over thanatopraxie, resomeren, cryomeren en alle ontwikkelingen in de uitvaart. De wensen van de nabestaanden, maar ook over verzekeren, de crisis etc. En hierna in de auto naar Pa van Loon toe. En toen ik vele honderden kilomters inmiddels op de teller hebbend, daar aan kwam, zat de kamer vol. Leo, Mimi en nog een mevrouw waren op bezoek bij hem. Zonder drankjes en met de tv op volle kracht aan, zaten zij bij elkaar. En nadat ik iedereen van een drankje had voorzien, de tv uitgezet, zat ik en het was bijna half drie. En ik was moe, moe van de kilometers, de spanning toch ook van het congres. (leuk trouwens om dat samen met Pien te doen. Pien is een van mijn thanatopracteurs, slechts 26 jaar jong, geweldig!). En nadat iedereen weg was, Pa genoot van zijn ham-kaas croissants (altijd een succes glimlach) en zijn gevulde koeken, viel hij een beetje in slaap. En ik ook bijna..dus toen ik om een uur of zes wegging bij hem, omdat hij vroeg naar bed wilde en ik eigenlijk ook, en ik even wat champagne heb betaald bij Chrisje, was ik op mijn eigen trouwdag zo tegen half acht weer thuis. En we zouden nog een feestje hebben, maar Annemarie voelt zich niet lekker. Ergens iets in de buurt van dat buikvirus wat nu speelt, en ik was kapot, dus het feestje afgezegd, en nu eventjes een paar uurtjes rust. Want vandaag is de herdenkingbijeenkomst in Haarlem, in mijn uitvaartcentrum. Een herdenking waar ik hoop dat er ca. 30 tot 35 mensen zullen komen. Met wat personeel erbij, een mooi koor, een mooie bijeenkomst, en dat betekent dus, dat ik zo rond een uur of vier weer vertrek vandaag.
Vanmorgen aan het ontbijt gaf ik aan, dat ik zomaar eens een maand vrij zou willen zijn. Zonder verplichtingen, zonder afspraken, levend vanuit de vrijheid van tijd en ruimte. Alles laten gebeuren...niets dat hoeft...het enige wat ik zou willen is loslaten, genieten en zomaar zijn. Het terras schoonmaken, uitslapen, een stuk fietsen zomaar ergens heen. Zonder doel of richting, alleen maar zijn. Heerlijk lijkt me dat...zorgeloosheid in optima forma. Geen bezoekjes, geen auto die ik op een dag 450 km door Nederland stuur...gewoon zomaar net als nu. In mijn polo en huisbroek lekker zitten aan de computer. Wat schrijven, wat delen. Wat een genot...ik heb hier een citaat van Paulo Coelho :

Het is belangrijk om te weten
wanneer een fase haar einde nadert.
Een cyclus beëindigen,
een deur dichtdoen, een hoofdstuk afsluiten -
welke naam we eraan geven is niet van belang.
Van belang is dat we de momenten uit ons leven
die al voorbij zijn, achterlaten in het verleden.

Ik weet eigenlijk niet waarom ik juist nu dit citaat hier neerschrijf. Het spreekt me aan. Het heeft te maken met loslaten. En ik merk, dat ik soms mijmer over vroeger, over mijn moeder, over wat ooit was. Terwijl ik wil proberen eraan te denken vanuit een soort kracht, omdat het er was, omdat het goed was...volgens mij zit daar het verschil. Het is geweest. Maar juist bij het herdenken zijn wij bezig met diegenen die niet meer hier zijn, vanavond zet ik een foto van mijn moeder neer, met een kaarsje erbij...en eigenlijk wil ik haar alleen maar bedanken dat zij er was, er is, dat zij mijn moeder is en die pijn, die ik soms nog voel, hoe lang geleden het ook is al bijna tien jaar, die mag verdwijnen. Dank je wel mam, dat je mijn moeder bent. Dank je wel allemaal, dat jullie er zijn. Mooi zeg, zes jaar getrouwd met Annemarie. Dank je wel lieve vrienden, lieve mensen veraf en dichtbij, die in mijn leven zijn of zijn geweest, dank je wel. Het is, wij zijn. Liefs, een prachtige zondag, soms geeft alleen het schrijven over mijn wensen, mij al de ruimte om door te gaan. Ik heb zin in vandaag. Liefs, Anita

Even bijpraten

Goedemorgen. En vandaag ben ik vrij, om wat dingen te regelen. Een presentatie af te maken voor a.s. zaterdag, omdat ik dan spreek op een congres van het Humanstisch Verbond. En vandaag ga ik koken voor onze vrienden Arie en Fransje, heerlijk en gezellig. Ik weet al helemaal wat het worden gaat, ga straks nog even op de fiets wat boodschappen doen. Er is weer veel gebeurd, zo heb ik zondag gekookt voor mijn vriendinnen Ada en Jannie en hun mannen. Ik zal wat foto's erbij plaatsen, dan zie je wel hoe gezellig dit was. Heerlijk vind ik dat, koken en met elkaar zijn. Een mooi glas wijn erbij, en jawel pianomuziek, gespeeld door Joost...echt goddelijk als je dit zo kunt!
En na een lekker avond 'boer zoekt vrouw' op tijd naar bed. Maandag een volle dag met werk, en ook nog naar mijn vader. Want hij heeft een aderontsteking in zijn verlamde arm. Heeft pijn en kreeg diezelfde avond nog antibiotica. Dinsdag weer een volle dag, vol vergaderingen en besprekingen en die avond was er een theatervoorstelling 'see you in heaven' geweldig in De Vorstin in Hilversum. Een opname voor het programma 'Theater van het Sentiment' en dit wordt vrijdagavond uitgezonden op radio 2. Geweldig met Edsilia Rombley, Glennis Grace, The Lau, Frederique Spigt, Ellen ten Damme (heet ze zo) en nog veel meer artiesten. En wij stonden bij het podium, ik kon de artiesten zo aanraken en toen zong Glennis Grace met The Lau 'zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder' van Ramses. Speciaal voor Ma van Loon in deze week, dat wij de doden herdenken....prachtig werkelijk prachtig. Ik werd er door geraakt, de intensiteit van dit intieme sfeertje, niet veel publiek, wel veel muziek, dichtbij elkaar...werkelijk genieten. En dit genieten gaat maar door...mooie intense momenten, gesprekken wisselen elkaar af. Een rijkdom is voelbaar deze week ....klinkt wat hoogdravend, maar ik ervaar het echt zo. Gisteren was Floor jarig, 18 jaar alweer...ongekend he. Bezig met rijlessen. Net zoals nicht Noor, groot worden die meiden. Bijzonder vind ik dat...op die leeftijd woonde ik al een jaar in Den Haag...wat ben je dan oud he...ik glimlach terwijl ik dit schrijf! Morgen druk, zaterdag congres en papa, en jawel...zaterdag zijn Annemarie en ik 6 jaar getrouwd alweer. We zullen er niet zo bij stil staan qua festiviteiten omdat we elkaar die dag niet zien. Maar in mijn hart sta ik er wel degelijk bij stil...want getrouwd zijn met haar, is het beste wat me is overkomen. En hiermee wil ik niemand schaden of raken, want wat ooit was in onze levens, dat was er ook. Maar ik spreek hier recht vanuit mijn hart. Want altijd wilde ik trouwen in mijn leven en toen ik deze keuze maakte wist ik niet wat het inhield, in voor- en tegenspoed, ik kende het niet, maar nu weet ik, dat mijn keuze de juiste is geweest. Dus spreken wij met elkaar over samen oud worden en dat is toch altijd een ultieme wens van me geweest, oud worden met je geliefde...

En nu ligt er een mooie dag voor me. Een dag vol rust, ruimte om mijn dingen te doen, dingen uit te zoeken. Dingen te organiseren. En ik heb er zin in. Ik wens jullie een prachtige dag toe...ik kom ergens in dit weekend bij jullie terug. Zondag een herdenkingsbijeenkomst in Haarlem, in het uitvaartcentrum, met mooie muziek, een koor, een stadsdichteres, met kaarsjes, gedichten en het herdenken van onze dierbaren. En lees je dit nu, en wil je komen je bent van harte welkom, want hoe meer zielen, hoe intenser deze avond zal zijn. Neem een foto mee van je geliefde die je ontvallen is, en we branden een kaars voor hem of haar. Ik zou het fijn vinden als uit mijn vriendenkring er ook mensen zouden komen. Vanaf 19.00 uur zondagavond in Haarlem, Zijlweg 183.  Een klein gezelschap, maar vanuit de intimiteit zal het prachtig zijn...ik zal foto's maken en deze met jullie delen. Liefs, Anita
ps...de foto's die ik er nog aan toegevoegd zijn, zijn de urn van Urn to be, die ik gekocht heb van Daniella van Assema. Zij exposeert in mijn uitvaartwinkel in Amstelveen, werkelijk subliem wat zij maakt. Dus hoe gek ook ik heb mijn urn al in huis... en zomaar nog een foto van mijn andere liefde....die mooie SLK!

Een slager met passie....

Gisterenochtend ging ik naar de slager, ik, ik bedoel wij, want Annemarie en ik gingen boodschappen doen samen, de een ging hierheen en de ander daarheen, en ik, ik kwam bij de slager. Zo'n slager waar de mensen bijna buiten staan te wachten, hier in het dorp...zo druk, maar ook een slager, waar je echt niet kunt kiezen wat je wilt nemen, want alles, werkelijk alles is heerlijk. En omdat ik vandaag de kok ben, de kok voor Jannie en Ada en hun mannen, zocht ik ongekend lekkere dingen. Want weet je die twee dames, die nu bij ons komen eten, die kunnen zelf koken als de beste en ik, ik ben slechts een hobbykok, dus ik wilde wel eens een beetje voor de dag komen. En die slager, die pakte me helemaal in, hij liet me een plakje spaanse ham proeven, een plakje vlees met honing en kruidensmaak, en hij vertelde erbij over wijnen en werkelijk zelfs een simpele gehaktbal, gemaakt van zijn gehakt, smaakt anders. Ik genoot van de passie van deze slager en kwam helemaal in mijn rol als kok. Dus vandaag is het zover, en ga ik mijn vriendinnen verrassen met overheerlijke hapjes, niet te veel, want we dunchen (combinatie van lunch en diner, vanaf een uur of twee). We beginnen met wat kleine hapjes, dan een paar kleine gerechten, geen grote hoeveelheden en daarbij een soort keuze uit wijnen, leuk vind ik dat...gezellig zeker...en ik hoop toch zo, dat Joost eventjes achter de piano kruipt en ons wat geweldige muziek laat horen...wat een feestje.
Bij die slager kocht ik ook voor Pa van Loon het nodige. Een cordon blue, want daar is hij gek op. En die heb ik hier thuis al lekker gebakken voor hem, omdat anders de geur zo blijft hangen in zijn appartement. En toen ik al redelijk vroeg bij hem binnenstapte, had hij net een heel klein beetje gegeten. Want de zuurkool wat waterige drap en heeft hij niet opgegeten. En daar kwam ik met mijn cordon blue en die ging eventjes de magnetron in en hij zat ongekend te smullen, te genieten. En het bleef maar doorgaan, met een gevulde koek (klein formaat, want hij eet rustig twee grote na elkaar op) bij de koffie, en toen kwam Annemarie nog met een warme oliebol, welnu hij genoot. Hans een medebewoner erbij, Marieke een verzorgster erbij en het was meer dan gezellig. Frans Bauer in Zuid Afrika op de DVD en daarna Andre Rieu, waarvan hij altijd zegt 'die man heeft zo'n leuke vrolijke kop met haar'. En hij genoot, en wij dus ook. Daarna reden Annemarie en ik op de navigatie naar een locatie, waar ik 'last minute' een geweldig diner had geboekt, waarom, omdat wij volgende week 6 jaar getrouwd zijn. Eigenlijk bedacht ik dit gisteren, dat wij die dag niets doen, omdat ik moet spreken op een congres, en aansluitend naar mijn vader ga. Omdat ons 6-jarig samenzijn zomaar in het water valt dan...en vooral omdat ik vind, dat je af en toe eens een avond samen moet zijn, zomaar om met elkaar te praten over de dingen die je doet. Over onze toekomst, ons samenzijn, over alles...en die avond, die was meer dan geslaagd. En nu, eventjes in mijn kantoortje, omdat we net gezogen en gedweild hebben, en de gang nog nat is, schrijf ik deze blog. Roos komt zo om huiswerk te doen met Annemarie en ik, ik mail wat, schrijf wat en ben bezig. Heerlijk...en eigenlijk is het weer om de kap van je auto te laten zakken, om met de zon op je toet, mooie tochten te maken. Gisteren ben ik over de dijk, langs het Haringvliet, achter Stad langs, naar mijn vader gereden, herinneringen ophalend naar Annemarie toe. Over waar ik als meisje van 6 jaar mijn boterhammetjes opat tussen de middag, en waar de koekjesfabriek stond, en waar ik ging zwemmen in het Haringvliet. Leuk is dat, om nu als dame van 53 jaar, zo terug te kijken naar je leven als jong meisje op Goeree en Overflakkee. Ook vind ik dat wel oud zijn, soms, omdat je al zoveel dingen terug kunt halen, omdat je leven al zo gevuld is. Deze week heeft Noor haar eerste rijles en wordt Florine 18 jaar. Een bijzonder moment in je leven, rijles krijgen en 18 worden. Floor is ook al bezig en vindt het heel erg leuk. En ik weet nog van mijzelf, hoe gaaf ik het vond, rijles in Den Haag. Een fijne zondag, ik vertel jullie later over mijn diner....Anita

Kramp

 Anita en Aty, mijn collega

 

Goedemorgen allemaal. Wat een nacht zeg, gisterenavond in de stoel begon het al, twee handen in de kramp en kramp in mijn bovenbenen. En de hele nacht ging het door, van het ene been naar het andere, en alle uren van de klok op een na, heb ik gezien. En ik heb medicijnen ingenomen, ik heb met stukken zeep in en onder mijn bed gelegen ooit, ik heb een magneet onder mijn bed gehad (ideetje destijds van mijn moeder nog), ik ben ervoor bij de artsen geweest, en alles is geprobeerd, alleen de kramp blijft. Ik eet groente, en fruit, ik eet kwark, tomaatjes, kortom ik ben heel vaak heel netjes...maar ik heb soms zomaar een hele nacht kramp. Ongekend...en dan weer niet, net zo ongekend. Ach, met kramp kun je honderd worden, alleen ben je dan wel een beetje moe. Nu wacht ik op de pianostemmer, die gisterenavond doodleuk belde en de afspraak wilde verplaatsen naar vanmiddag. Maar dat kan niet, want vanmiddag is mijn agenda gevuld met afspraken, leuke, mooie afspraken met mijn team. En met een zorginstelling in Bergen. Dus die meneer komt toch maar gewoon vanmorgen...ik ben benieuwd. Die piano van mij, daar speel ik nog veel te weinig op. Eerst speelde Floor, maar die hobby is ook al voorbij. Nu ga ik kijken of ik dit weer op kan pakken, een beetje muziek maken...gelukkig komt Joost zondag en dan hoop ik, dat hij even gaat spelen voor ons...heerlijk! Het is wel lekker om zo op vrijdag even te mogen terugblikken naar de week die achter me ligt. Een rommelige, gekke week. Een week waar ik afspraken niet haalde, en een week waarin ik heerlijk les heb gegeven. Een offerte, die ik niet heb binnengehaald en uitnodigingen voor mijn eigen bedrijfje om weer in gesprek te gaan. Mooie gesprekken, maar wanneer heb ik dat niet. En een ontmoeting met Herman Wijffels, een lezing, inspirerend genoeg over integriteit en leiderschap in de 21e eeuw. Een week om trots op te zijn, want het is ook een week waarin ik dichtbij mezelf ben gebleven, in gesprekken, in alles. En dat is volgens mij steeds weer mijn essentie. Gisteren kreeg ik als feedback, dat mijn bevlogenheid bij hetgeen ik doe, zo groot is. En dat kan alleen maar, als ik dingen doe, die dichtbij mijzelf liggen. Drie mensen een baan aangeboden, hele leuke bijzondere mensen, kortom, het was een mooie week, het is een mooie week, want deze is nog niet voorbij. Een fijne dag gewenst, liefs, Anita