Kerstfeest in Veghel....

Lieve mensen soms heb ik geen woorden meer...en spreekt een beeld voor zich. Veghel met Pa, Els, Arie, Noor, Anita, oom Dé, Annemarie en ik. Mooi, intens, verdrietig ook wel...kijk zelf maar naar de foto's. Iedereen genoot van het samenzijn....steeds weer denk ik, zolang het kan zal het er zijn....

liefs, Anita

Kerstfeest...

Een prachtig kerststuk...van Inge gekregen....

Een lichtje voor Ma van Loon in het uitvaartcentrum...

Een kerstgroet van mij voor jullie, hier op de foto in Schoonhoven...

 

En terwijl ik hier nog in mijn nachtshirt achter de laptop zit, een kop nespresso bij de hand, schrijf ik nog eventjes..en wens ik een ieder een prachtig kerstfeest, met diegenen die je dierbaar zijn. Met mensen van wie je houdt, en als dat niet lukt, met in ieder geval die dierbaren in je hart...en terwijl ik dit schrijf, denk ik natuurlijk aan mijn moeder, want ieder jaar..is zij bij mij. Altijd weer...ik brand een kaarsje voor haar, ook dit jaar weer. En terwijl ik dit schrijf is die mooie knak in mijn stem er weer..want gisterenavond verlangde ik zo intens naar haar. Hoe gek als je 53 jaar bent, een feestneus bent, gezond en gelukkig bent, dat je zo naar je moeder kunt verlangen. Maar volgens mij is het niet zo gek...mag het gewoon. En nu wil ik iedereen hier een heel fijn kerstfeest wensen...geniet ervan, maak er een mooie dag van. Trek je leukste of lekkerste broek aan, en geniet van alles wat er langs komt...ik ga kijken hoe mijn vader geniet...dag allemaal, veel liefs, mooie dagen gewenst...Anita

50 jaar...wat een feest..

Dag lieve mensen, zo heel vroeg deze 24e december blik ik eventjes terug op een geslaagd feest ter ere van Annemarie's 50e verjaardag. Een feest vol geweldige muziek, een lied 'zij is een vrouw' en een prachtig lied gezongen door nicht Sophie 'Mercy' een band Zabumba en deze muziek zorgde ervoor, dat iedereen op de dansvloer te vinden was, een speech van moeder Emmy om twaalf uur 's nachts...en daarna nog een zondag vol met mooie indrukken. De foto's spreken voor zich...woorden schieten te kort. Maar het was prachtig...dank jullie allemaal voor jullie komst. Heerlijk! Liefs, Anita

En je ziet hier hoe enorm zij onder de indruk is van alles wat er is gebeurd...van alle lieve woorden, die haar zijn aangereikt. Zodra de andere foto's klaar zijn, zal ik nog meer laten zien. Zelf heb ik maar een paar foto's gemaakt...

Vanaf deze plek wens ik iedereen een prachtig kerstfeest toe! Anita

22 december 2012

Lieve mensen....en terwijl de regen langzaam neervalt, en alles vies en glad is...zit ik eventjes rustig hier te zitten. Annemarie is naar de kapper, en ik, ga zo even slapen onder de zonnebank...dan lekker in bad, met een boek. Eventjes niks, helemaal niks. Want vanavond is het zover...dan vieren wij haar verjaardag, zoals ik nog nooit een 50-jarige verjaardag heb gevierd, doet me een beetje denken aan de 80e verjaardag van mijn vader....eigenlijk, en dat wisten we toen nog niet, zijn afscheidsfeestje van de boerderij. En nu, niks afscheid, maar een nieuw levensjaar, een mijlpaal en licht voor de vrouw, die altijd anderen in het licht plaatst. Licht en zon en feest speciaal voor haar...spannend hoe ze eruit gaat zien, prachtig denk ik zomaar...Annemarie kennende...en ik, ik ga in mijn oude vertrouwde zwarte leren jasje...met een mooie zijden shawl van mijn moeder om mijn nek...mooi, dichtbij...een zwarte broek, een witte blouse...heel basis, heel erg Anita...want vannacht heb ik een signaal gekregen, dat dat is wat  ik wil, dichtbij mijzelf blijven...en als ik al de neiging heb om van mijzelf weg te gaan, dan zal ik steeds weer terug keren naar mijn kern. Naar wie ik ben..en dat is dus geen opsmuk, geen gedoe...een mooi glas wijn, mooie mensen en lekkere muziek. Een heel basic leven, vol met mooie slingers die het leven me aanreikt...wat een rijkdom. En vanavond hangen we de slingers op voor Annemarie...de vrouw met wie ik mag zijn. Gefeliciteerd alvast liefste...we krijgen logees, Pauline, Arie en Noor. Geweldig..gezellig morgen met een hele club ontbijten, overal matrassen en bedden...en morgen heel veel broodjes in de oven hier. Hier nog een mooie zin als afsluiting van deze blog 'een maaltijd zonder wijn is als een dag zonder zon'. Op jullie gezondheid! Liefs, Anita

Wakker....

En op dit moment ben ik wakker...klaar wakker. Mijn hoofd blijft doordraaien, denken aan morgenavond, denken aan gesprekken, denken aan mijn vader, denken aan....denken, denken...en het allerliefste wat ik nu zou willen, is dat ik zomaar zou stoppen met denken, en alleen nog maar voelen...en dan heerlijk in slaap vallen. Zou ik toch stiekem een klein beetje gespannen zijn voor het feest van Annemarie...omdat ik eigenlijk alles een beetje alleen heb gedaan. Ik heb wel Emmy en Reynaud erover verteld, maar ik voel het heel erg als mijn verantwoordelijkheid, dat An een mooie 50e verjaardag heeft. Net zoals ik het mijn verantwoordelijkheid voel, dat mijn vader gelukkig is...en dat het mensen op mijn werk goed gaat. En weet je...soms sla ik daar misschien wel wat in door. Moet ik gewoon wat meer loslaten en de dingen weer lekker laten gebeuren...ik die zo hou van ongedwongen de dingen te doen...go with the flow...het letterlijk allemaal loslaten en vertrouwen hebben..want dat zit in mij, geloven in het goede, geloven dat de dingen gaan zoals ze moeten gaan...en dan komt alles goed. Dus nu, nu ga ik naar boven, kruip ik onder mijn schuine dak, lekker dichtbij Annemarie en dan komt alles goed. Dan wordt zij vanzelf 50 jaar en dansen we er naar toe...dag, dank je wel voor dit mooie inzicht, zomaar op deze nacht van vrijdag op zaterdag in december...zo vlak voor de kerst, dank je wel...slaap lekker, Anita

Bijpraten....

Lieve mensen, wat een hectische week. De op een na laatste week van 2012. Wat een jaar, intens...intensief, hard werken, veel zorgen om mijn vader, een wat gekke gezondheid, en toch voel ik me eigenlijk wel goed. Emotioneel zwaar, mooi ook, een jaar vol rijkdom van mooie mensen, contacten, liefde, vriendschap, een jaar wat vooral in het teken stond van Yarden. En een jaar wat ook maakte dat ik voor het eerst voel aan mijn lijf, dat ik ouder ben geworden...en terwijl ik dit schrijf glimlach ik, want ik werk keihard, vind ik zelf. Er gaat van alles in mijn hoofd rond, er speelt van alles in mijn werk, mijn baan en ik ben zo trots. Trots op de resultaten, trots op mijn team, trots op wat we doen...de hele dag ben ik bezig met 'afscheid'....afscheid nemen, in de breedste zin van het woord. En dat zit em nu in kleine dingen, gaan staan voor de balie bij een vertrek. Drukwerk maken met een persoonlijke tintje...goed luisteren en pas daarna de telefoon doorverbinden. Niet weglopen van je plek, maar bereikbaar blijven. Kortom puntjes op de i...mooi om te horen vandaag, van een derde ondernemer, dat onze dienstverlening top is. Ja en dat is waar wij voor staan bij Yarden Cluster West. Top top top....vanmiddag bij mijn vader, zijn koffer gepakt...geholpen met scheren, kortom lekker bezig zijn met hem. Tuttelen, praten, tv kijken en zijn kerstpost doorlezen...nu zit ik voor de open haard en doe ik niet zoveel meer. Alleen maar zijn, straks nog even slapen onder de zonnebank...heerlijk! En morgen krijgen wij allemaal mensen die hier blijven slapen, heerlijk, mijn broer en zijn dochter Noor, een vriendinnetje van ons, Pauline...geweldig, want met elkaar gaan we morgenavond Annemarie's 50e verjaardag vieren. En dat wordt zo'n mooi en bijzonder feest, geloof me...en weet je, zondag vertel ik meer...dikke kus, fijne avond, voor al die mensen die vrij zijn, geniet ervan, heb een lekker weekje...ik, wij werken gewoon door bij Yarden. Geeft niks, is zo'n bijzondere tijd...maandag een kerstborrel...genieten!
Liefs, Anita

En vannacht werd ik wakker....

En vannacht werd ik wakker, zo rond een uur of twee. Met een enorme pijn in mijn rug, die rug die zeurt soms zo. En op zo'n moment, als ik zoek naar een comfortabele houding, zodanig dat pijn minder is, denk ik na. En op dat moment vannacht blikte ik terug op 2012 en dacht ik aan alles wat er dit jaar is gebeurd, en aan al die dingen die ik anders wil doen, in 2013. Maar ook aan al die dingen, die mensen die langs kwamen en er zijn. En ook aan mensen die ik niet meer zie, of spreek, simpelweg omdat de tijd ervoor ontbreekt, of omdat onze interesses een andere kant op zijn gegaan, kortom...omdat het leven gaat, zoals het moet gaan. Vroeger zei ik wel eens tegen iemand 'wij trekken samen een poosje op' en met een aantal mensen zal ik mijn hele leven optrekken, iedere reis die ik maak, zal zijn met hen in mijn hart en in mijn ziel. En sommigen verdwijnen weer, zomaar, omdat wegen anders lopen, of gelopen zijn. Omdat we keuzes hebben gemaakt, ieder voor zich, of met elkaar. En dat is niet erg, in mijn rugzak van het leven, lijkt het alsof er allemaal verhaaltjes zitten, emoties zitten, woorden zitten, die gedeeld zijn met al die mooie mensen. Mensen die nog in het leven zijn, of al niet meer. Zo denk ik nu aan Freek en hoe ik ongeveer een week voor zijn overlijden, samen met Lia op zijn bed zat, en hoe onze handen elkaar vasthielden om elkaar daarna weer los te laten, voor het leven hier op aarde...en ik denk aan Andrea, die zomaar in mijn leven kwam en is gebleven, nadat Ron haar man is overleden. En met wie ik af en toe een hele mooie lunch heb...bijzonder. Zo denk ik aan al die mensen, die soms zomaar mijn kamer op kantoor binnen komen, sommigen blijven bestaan, anderen komen en gaan. Soms deel ik veel, verlies en rouw ik mee, soms deel ik weinig, en merk ik dat een beeld blijft bestaan. Die mevrouw die ik ooit op een beurs ontmoet heb, wiens partner een vrouw is, en deze partner is overleden. En zij maakt nu van haar kleding kussens, dekens en wat al niet...om haar geur, haar zijn mee te dragen in haar leven. En zomaar, terwijl ik in het LUMC zat te wachten op mijn uitslag, kwam deze mevrouw daar langs. Ik zat te bellen met een collega, en zij bleef wachten, zomaar om 'hallo' te zeggen. Bijzonder...ook heb ik dat soms via Facebook, dat er mensen weer langskomen uit een ver verleden en soms zie je elkaar weer, en soms niet meer. Het mag er allemaal zijn, het zijn stukjes uit mijn rugzak van het leven. Mooie intense stukjes, die ik koester. Zo heb ik steeds het gevoel dat ik mijn moeder wil spreken en ja, ik weet ook wel, dat ik haar niet kan spreken...maar ooit zei iemand me 'als je heel erg geconcentreerd aan haar denkt, dan geeft zij wel een teken'....welnu ik vertrouw er maar op, dat zij zich binnenkort wel ergens laat voelen. Doet ze eigenlijk steeds wel...alleen ben ik me er dan niet zo bewust van. Mijn leven in 2012 voelde als zwaar, mijn lijf was aan het protesteren...een lang en duidelijk signaal, dat er meer is dan werk alleen. Een vader die mij zorgen baart en van wie ik zielsveel hou, maar die ik wel geleidelijk aan weg zie gaan...het voelt zo gek om dit te zeggen, hij is, zoals zijn arts zegt, een 'man van de dag' geworden. En volgens mij weten we dit allemaal...alleen als ik hem zie zitten met zijn mooie groene trui, met een mooi hemd aan, een ribcord broek, ja natuurlijk in die rolstoel, dan kan ik heb bijna niet geloven. Zo vindt hij mijn mercedes horloge zo mooi...en gisteren heb ik een licht gewicht mercedes horloge voor hem gekocht, zodat hij, zoals hem dit zo mooi past, tot zijn laatste moment nog een mooi horloge van mercedes om zijn pols kan dragen. Mijn vader...hij zit op heel veel momenten in mijn rugzak. Als jonge sterke vader, op zijn tractor, als ondeugende vader in Stutgart, als verliefde vader eerst vroeger met mijn moeder, en later nog een keer met Els. Als hard werkende vader, maar ook als zieke mopperende zielige vader. In een rolstoel, gehandicapt en...nog steeds ondeugend. Als vader die houdt van drie dingen, witte wijn, mercedes en vrouwen. En verdomd...wat heb ik veel van hem geleerd. Ik glimlach...terwijl ik dit schrijf. En dan mijn eigen leven nu, bij Yarden, waar ik 2013 in het teken van de nieuwe 9+ cultuur wil tillen, wil dragen. Vanuit mijn eigen voorbeeld, met diegenen die met me mee willen. Met een zelfreflectie, die ik ook van anderen vraag. En daarnaast wil ik mijn eigen ding blijven doen, een lezing, een coaching, een training, en veel businesscases. Maar wel met rust en tijd voor mijzelf en mijn gezin. Vanmorgen zei Annemarie, dat ze mijn aanwezigheid hier thuis zo miste. Juist omdat ik altijd op zaterdag weg ben. En het zo fijn was om gisteren zomaar een zaterdag met ons gezinnetje in Den Haag te zijn, rond te lopen, een kopje koffie te drinken. Een film te zien. Heerlijk en ik was zo moe gisterenavond...ook heerlijk om zo moe te zijn. 2013 wat ga ik nu anders doen...niet zoveel. Wat minder werken, wat meer zomaar zijn en vooral heel veel loslaten...want het leven komt, zoals het zich aandient. En iemand anders dan ik, heeft hierover de regie. En ach, ik hou van verrassingen, van nieuwe dingen, dus ik laat het maar gebeuren. En nu, een nespresso, een krantje, een businesscase...liefs, fijne zondag, Anita