Leiderschap

En in februari ga ik een dagje naar De Baak in Driebergen om me te verdiepen in het thema Veranderkracht. En vandaag wachten mij een paar prachtige boeken over leiderschap en veranderen. Want leiderschap is het vermogen om je leven richting te geven,  en dit precies en serieus te doen! Het is kiezen voor je verantwoordelijkheid. En bewust zijn van de effecten hiervan. Heerlijk die boeken, heerlijk om daarover na te denken. Lao Zi zegt over leiderschap - inspireer je mensen, geef ze te eten, inspireer ze zonder ze te binden. Doe je werk in stilte. Wees een leider, geen heerser. Dit heetde verborgen innerlijke kracht. Prachtig toch? Ik ben zo benieuwd naar de anderen die ikdaar ga ontmoeten. Wat heerlijk dat ik dit mee mag maken. En vanavond krijg ik zomaar een opdracht een OR van eenn grote vervoerder een dag te mogen begeleiden eid februari. Mooi he...ik geniet van dit soort cadeautjes...ik krijg een cadeau en mijn broertje is vandaag jarig!  Leuk he.....het was eenn mooie dag. Gewerkt een paar uur bij Yarden, en het was zo fijn daar weer te zijn. Een mooi weekend, oh ja ik werk nu vanaf mijn nieuwe Ipad! dank je wel Yarden, Anita

Een mooie dag....

En vanmiddag was ik zomaar eventjes spontaan bij mijn vader. Even kijken of ik al weer lekker kon autorijden en jawel dat kan ik, die mercedes met winterbanden, zoeft werkelijk over de weg...heerlijk! En mijn vader, die wist werkelijk niet wat hij zag, samen naar alle hechtingen op mijn buik gekeken en hij maakte zich zorgen. Maar ook zijn wijnvoorraad was op, dus die heb ik wel eventjes aangevuld. De lokale Gall en Gall zag mij komen om Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc te halen speciaal voor hem. En het was bijzonder, en mooi en intens. Zo kijk ik terug op deze dag, met een vleugje emotie ergens in mij...ach dat hoort bij mijn zijn, ik voel zo stevig de dingen die mij gebeuren...en ik ervaar het leven als een bijzonder iets, en zomaar kijkend naar mijn vader, met een knoopje van zijn hemd, wat ietwat gespannen om zijn buik staat, en als hij me dan glimlachend aankijkt, zijn ogen wat dicht knijpt, dan voel ik me zo gezegend, en dan ben ik zo blij hem weer even te hebben gezien. Ik hou zo van die man....glimlach. Slaap zacht, Anita

Een koude dag....

En vandaag is een koude dag, nog geen energie genoeg om te gaan werken merk ik. En ik vind dat lastig om te constateren...gisteren misschien wel iets te veel gedaan. Te lang op, ik weet het niet. Nu rustig achter de pc, de krant gelezen, een boterham gegeten, een kop koffie erbij. Kortom...van alles gedaan, maar niet zo druk. Ik vind het mooi buiten en ga zo eventjes een stukje rijden, kijken hoe dat voelt zitten in de mercedes en sneeuw onder de winterbanden. Ik hou er wel van merk ik...
Morgen is mijn broer jarig, 56 alweer. Leuk om te merken hoe Annemarie contact heeft met Noor over kadootjes enzo..zaterdag gaan we eventjes naar hem toe.
Ik ben nu al een weekje niet aan het werk en ik sprak een collega en zij was drie weken thuis en ging daardoor het thuis zijn weer anders zien. Ik merk, dat dit bij mij niet zo is. Ik ben geen thuisvrouw en geen huisvrouw. Ik kan het niet zo goed...ik wil bezig zijn met mijn hoofd, met mensen. En niet alleen digitaal. Ik wil gesprekken voeren, dingen delen...en als ik hier thuis ben, dan zie ik van alles, dan merk ik van alles, en realiseer ik me, dat ik daar niet zo goed in ben, huishouden, kinderen etc. Ik lijk denk ik wel een beetje op mijn moeder, zij wilde ook buitenshuis vooral bezig zijn. Met comités, met vergaderen, mensen ontmoeten, in een bestuur zitten. Zo komt het bestuur van mijn Adviesraad bijeen in februari. Ik zit in een adviesraad voor een nieuwe opleiding in de Uitvaartbranche. Leuk vind ik dat. Ik wil mij wat meer bewegen in die wereld, daar wat meer van te weten komen, mij wat meer in verdiepen. Maar eigenlijk wil ik ook meer fietsen, meer vrije tijd en dat is voor mij altijd de hobbel, ik vind zoveel leuk. Mensen, dingen, dingen doen, ervaren. Ik wil wel tien boeken tegelijk lezen, ik wil naar allerlei leuke films, maar tijd nekt mij steeds maar weer. En deze week gedwongen rust is wel goed voor me geweest, ik heb boeken gelezen, ik heb tv gekeken, veel geslapen, lekker gepraat met Annemarie. Zomaar een keertje iets doen in het huishouden, hoe summier dan ook. Heerlijk. Maar nu is het wel klaar, genoeg. Morgen ga ik dan ook eventjes naar kantoor. Gewoon lekker mijn dingen afmaken, mijn toelichting voor 2012 definitief maken. Gisteren heb ik deze doorgesproken met Sabrina. Zij was hier gisteren, gaaf was dat. Met een Ipad voor me, prachtig met klein toetsenbordje..mooie leren hoes, kortom Anita van Loon is weer helemaal bij de tijd...vanavond samen met Floor dat hele spul installeren. Gelukkig is daar de jeugd voor, zij snappen dit zo goed....nu eens de ruit schoonmaken van mijn auto. Stukje rijden...liefs, Anita

Dag thuis...Sabrina op bezoek

Zo en vandaag was ik zomaar een hele dag op. En nu, nu ben ik zomaar helemaal kapot. Vanmorgen gewerkt aan mijn toelichting voor 2012. Ziet er al knap uit vind ik zelf. Dit morgen afronden en doorsturen naar Sabrina en dan wellicht vrijdag ofzo even langs kantoor...zomaar eens even kijken, even poolshoogte nemen. Ondertussen ben ik wel bij met mail lezen, en reageer ik hier en daar. Al met al gebeurt er altijd veel in een weekje tijd...vandaag was een dag vol meisjes in huis, vieze laarzen in de gang. En dan merk ik altijd dat ik geen moeder ben, gewoon niet. En die meiden doen het goed hoor, ze laten mij mijn gang gaan. Voor nu, met een al wat minder zeer lijf, genoeg voor vandaag....lekker rustig voor de tv. Even niks...fijne avond, liefs, Anita oh ja, en Sabrina bracht een prachtige Ipad voor me mee...morgen maar eens rustig installeren...spannend genoeg!

Kleine mooie momentjes....

Terwijl de keuken gevuld is met pubers van 18, meiden die niet door de sneeuw fietsen, VWO 6 gewoon niet bezoeken, zit ik glimlachend, aangekleed en gedoucht in mijn 'hokje' mijn kantoortje en verwonder ik me over mooie momentjes. Zomaar een prachtig boekje van Judith Herzberg 'het vrolijkst' in mijn brievenbus. Van een van mijn medewerkers...en weet je, dit zijn van die momenten, die ik koester, waarbij een voorzichtige glimlach zich meester maakt van mij, omdat het leven mij zoveel geeft. Omdat ik zoveel mag ontvangen...wat een rijkdom. Net keek ik naar resultaten van mijn groepen en ook daar glimlach ik bij, door en om.  Mooie cijfers, na mooie modules. En ondertussen zit ik hier, bijna 5 kg lichter in een supergrote trui, een heerlijke slobberende spijkerbroek, die niets raakt, aan mijn lijf, omdat het lijf zeer doet. Ik vind het een rotoperatie, maar soms lijk ik gewoon weer even op mijn vader, met een wat lage pijngrens, en soms lijk ik op mijn moeder, met haar hoge pijngrens. Maar dit doet gewoon zeer aan mijn lijf. Eten valt voor mijn gevoel zo het darmenstelsel in, en klettert en klotst er daar op los. Kortom de buik is van slag, en ik, ik ben rustiger dan ooit. Kreeg een berichtje van een collega. Die altijd keihard werkt en genoot van drie weken eruit zijn en ik, ik merk wel dat ik het clubje mis daar in West, maar dat ik wel geniet van mijn rust...mijn zijn, mijn alleen zijn ook. Het huis is gevuld van geluiden en dat is fijn, Annemarie doet haar ding met haar werk, haar meiden en ik ben lekker teruggetrokken op mijn zoldertje, mijn bed, mijn telefoon, mijn boeken. Ik herlees oude boeken als 'onvoltooid verleden' van Adriaan van Dis. Wow wat een schrijver, ik ben al fan van hem sinds mijn 16e. En nog steeds, of weer...net hoe je het wilt zeggen. Nu een gedicht uit die mooie bundel :

Brieven
Wij wisten niet, toen wij nog lange brieven schreven
op papier, dat wij de laatsten waren
die nog op die manier van elkaar hielden
met langzaam overdachte woorden
die we meenden.

Dank je wel bijzondere collega. Dank je wel...Anita

En zomaar eventjes een teken van leven...

Tja en daar zit ik dan, met allemaal wondjes in mijn buik, en een flinke snee. Omdat die verdomde steen zo vast zat in die galblaas, en er eventjes wat gemord moest worden om alles eruit te halen. Maar het is eruit, de galblaas en de steen. En ik ben mooi gehecht...in mijn navel en nog op een paar andere plekken, onder mijn borstbeen die snee, en die doet zeer. Je lijf doet sowieso zeer...alsof ze je zomaar lekker getrapt hebben ofzo..ik weet geloof ik niet zo goed wat zeer is. Ik zit nu even beneden, maar lig het liefst heel lang in mijn bed, slaap veel, ben moe en duf. Gestopt met de pijnstillers, want 4000 mg paracetamol vond ik wel heel veel. En nu goed bijkomen, want de verleiding zit er in, dat je na een kort en intensief opnametraject in het LUMC, snel weer verder wilt. De arts zei de 23e terug en dan weer beginnen. Maar dat vind ik wel heel lang..dus ik ga donderdag of vrijdag zomaar eens wat doen, geen afspraken, een beetje lummelen, stukje autorijden en rondkijken. Kijken hoe het is...want ik krijg zoveel lieve en leuke berichtjes, en kaartjes en bloemen, dat ik er een beetje verlegen van word. Annemarie zegt altijd 'jij deelt zoveel'...maar volgens mij krijg ik al die aandacht gewoon omdat ik Anita ben. Niet meer en niet minder toch...eten doe ik nog niet zoveel. En dus val ik weer lekker af...en dat wil ik graag. Ik wil heel graag een mooie slanke buik...ja hoe ijdel kun je zijn, als je 53 bent, een slanke buik. Ja dat wil ik...gewoon omdat dat lekker voelt, omdat ik Annemarie zie en altijd een beetje jaloers ben op dat mooie lijf. Tja, je kunt niet alles hebben he...ik glimlach als ik dit schrijf. Ondertussen probeer ik mails te lezen, te reageren soms. Smsjes te volgen en doe ik af en toe een businesscase. Maar het liefst lees ik een boekje en slaap ik wat. Dus dat ga ik gewoon maar weer eventjes doen. Heerlijk...toegeven aan dit gevoel. Geen zorgen dus, ik ben er weer en ik kom er weer aan. Maar ik merk, dat de rust me goed doet, me rust geeft. In mijn hoofd, mijn hart en mijn ziel...dag, Anita

Burgh-Haamstede en dichtbij mijn vader...fijn!

En vrijdagavond zo rond negen uur arriveerden wij bij het Duin Hotel in Burgh-Haamstede...heerlijk, een weekendje dichtbij Pa van Loon en tijd voor ontspanning en onszelf. Rustig, niets hoeft, alleen maar zijn...wandelen door het dorpje, koffie drinken en een verse zeeuwse bolus voor Pa van Loon kopen. Een rustige zaterdagmiddag waar mijn vader mij begroette met 'dag lieve kleine deugniet van me...' en ik kreeg een brede glimlach. Want zo gaf hij aan 'hij ziet mij nog steeds als zijn kleine meisje...ondeugend, maar lief ondeugend...'. Mooi he...en vandaag was lazy sunday, betekende dat Annemarie de hotelkamer had verlengd, en wij ontbijt op bed kregen, heerlijk...niets hoefde en alles mag, wat heerlijk. Een wandeling door de duinen en het strand volgde en nu zomaar lekker thuis. Nog steeds hoeft er niet zoveel en mag alles. Deze week drie dagen werken en dan het ziekenhuis in, donderdagochtend vroeg...ik ben benieuwd en hou jullie op de hoogte. Liefs, Anita